มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 53 ประลองกับจวินจื้อหลิง

“เจ้าอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า! แม้เจ้าจะฝึกเคล็ดวิชาควบคุมกระบี่ได้ แม้ข้าจะอยู่เพียงขอบเขตแก่นแท้พลังขั้นต้น แต่เจ้าก็ไม่มีโอกาสชนะ!”

ซูเฉินยิ้มบางเบา กล่าวอย่างสงบ

“มั่นใจนักนะ? เช่นนั้น…มาประลองกันสักตั้งดีหรือไม่? แต่ห้ามว่าข้ารังแกผู้ที่อ่อนแอล่ะ!”

แววตาจวินจื้อหลิงปรากฏความสนใจขึ้นเล็กน้อย

ต้องรู้ว่าในนิกายเทพศาสตรา บรรดาศิษย์น้องเมื่อเห็นหน้านางล้วนหลีกเลี่ยง ไม่กล้าเข้าใกล้

เพราะแม้นางจะมีใบหน้างามล่มเมือง…แต่พลังต่อสู้นั้นน่าสะพรึงเกินต้าน ต่อให้ผู้ฝึกตนระดับเดียวกัน ก็ยากจะต้านทานได้

จึงไม่มีใครกล้าประลองกับจวินจื้อหลิงแม้แต่คนเดียว

แต่วันนี้ เมื่อเห็นซูเฉินผู้มีพลังเพียงขอบเขตแก่นแท้พลัง กลับเป็นฝ่ายเสนอการประลองก่อน นางจึงอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นอยากลอง

“ได้สิ! แต่…เราควรเดิมพันกันสักหน่อยดีไหม?”

แววตาซูเฉินวาววับ เขายิ้มเล็กน้อย

“เจ้าจะเดิมพันอะไรหรือ?”

จวินจื้อหลิงถามกลับ

“หากข้าชนะ…เจ้าต้องช่วยข้าหาที่เข้าแดนลับเขาอู่หลงได้ และพาข้าเข้าไปด้วย!”

ซูเฉินยิ้มอย่างใจเย็น

นี่คือจุดมุ่งหมายที่แท้จริงของเขา!

แดนลับเขาอู่หลงมิใช่สถานที่ที่ใครจะเข้าได้โดยง่าย แต่หากเป็นจวินจื้อหลิง ศิษย์ของหยวนฮ่าวหรัน กลับสามารถพาผู้อื่นเข้าไปได้โดยง่าย

“เจ้ารู้เรื่องแดนลับเขาอู่หลงได้ด้วย? คงเป็นท่านปู่หลิวเหวินหยานเล่าให้เจ้าฟังกระมัง? ทำไมไม่ไปขอท่านล่ะ? เงื่อนไขนี้ไม่ง่ายเลยนะ…แต่เจ้าคิดจริงๆ หรือ ว่าจะชนะข้าได้?”

แม้จวินจื้อหลิงจะคิดการไม่ตามกรอบนัก แต่ในใจก็เริ่มสนใจในตัวซูเฉินมากขึ้นเรื่อยๆ

แม้พรสวรรค์ในทางกระบี่ของซูเฉินจะสูงล้ำ ทว่าขณะนี้เขาก็ยังอยู่เพียงขอบเขตแก่นแท้พลังขั้นต้น ซึ่งห่างจากนางหนึ่งขอบเขตเต็มๆ นางจึงไม่คิดว่าเขาจะชนะตนได้

“นี่คือเงื่อนไขของข้า ตกลงหรือไม่?”

ซูเฉินกล่าวเสียงเรียบ

“ตกลงสิ ทำไมจะไม่ล่ะ? แต่หากเจ้าแพ้ล่ะ?”

“ข้าไม่มีทางแพ้! แต่หากแพ้จริงๆ…เจ้าจะตั้งเงื่อนไขอะไรก็ได้!”

ซูเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มมั่นใจ

“ดี! ข้าชอบคนมั่นใจแบบเจ้านัก หากเจ้าแพ้…เจ้าต้องอยู่ฝึกกระบี่กับข้าทุกวัน จนกว่าข้าจะเข้าใจเจตจำนงกระบี่!”

จวินจื้อหลิงยิ้ม

“ตกลง!”

ซูเฉินพยักหน้า

“ที่นี่ไม่เหมาะจะประลอง มาตามข้าไปยังหุบเขาผีเสื้อเถอะ!”

จวินจื้อหลิงเอ่ย

หุบเขาผีเสื้อ คือหุบเขาที่เต็มไปด้วยบุปผานานาพรรณภายในนิกายเทพศาสตรา มีกลิ่นหอมของกล้วยไม้บานสะพรั่ง ทิวทัศน์ร่มรื่น และเป็นสถานที่พำนักของจวินจื้อหลิง

เนื่องจากชื่อเสียงของนางยิ่งใหญ่นัก ไม่มีใครกล้าเหยียบย่างเข้าไป หุบเขานี้จึงแทบกลายเป็นเขตหวงห้าม

ซูเฉินติดตามจวินจื้อหลิงไปยังหุบเขาผีเสื้อ

ณ หุบเขาแห่งนั้น ดอกไม้ผลิบานผีเสื้อบินว่อน สายลมหอมเย็น พลังวิญญาณล่องลอยกลางอากาศ มีทั้งน้ำตกธาราและละอองหมอกงามจับตา

เบื้องหน้าน้ำตก ซูเฉินและจวินจื้อหลิงยืนประจันหน้า

“ซูเฉิน ลงมือเถอะ! หากเจ้าชนะข้าได้…อยากให้ข้าทำอะไรก็ว่ามาได้เลย!”

จวินจื้อหลิงยิ้มละไม

นัยน์ตาโตคู่สวยส่องประกายแพรวพราว เย้ายวนใจยิ่งนัก ราวกับสามารถพูดได้ด้วยตาเพียงคู่เดียว

เพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอก จวินจื้อหลิงก็เป็นหญิงงามไร้เทียมทาน!

แต่ซูเฉินกลับใจเย็น มิได้หวั่นไหวแม้แต่น้อย เขายิ้มบางๆ ก่อนเอ่ยว่า “เช่นนั้น ข้าจะไม่เกรงใจล่ะนะ!”

ปัง!

ฝ่าเท้าซูเฉินกระแทกพื้น เสียงดังก้องพสุธา พลังภายในร่างปะทุออก แปรเปลี่ยนเป็นปราณรูปมังกรพันรอบกาย

ฝ่ามือซูเฉินฟาดออกกลางอากาศ ปราณมังกรกู่ร้องคำรามโบราณ ราวกับมังกรแท้จริงผงาดฟื้น คืนชีพขึ้นมาจู่โจมจวินจื้อหลิง

“เยี่ยมมาก!”

แววตาจวินจื้อหลิงส่องสว่างทันที ความกระหายในการต่อสู้พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน

เพียงเห็นท่วงท่าซูเฉิน นางก็รู้แล้วว่าเขาไม่ธรรมดา

การแปรเปลี่ยนพลังปราณแท้เป็นรูปร่างได้ เป็นสิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับจ้าวยุทธ์เท่านั้นจึงจะทำได้

แต่ซูเฉินกลับอยู่เพียงขอบเขตแก่นแท้พลัง…ยังสามารถแปรปราณแท้เป็นรูปมังกรได้อย่างมั่นคง แสดงว่าพลังปราณแท้ของเขา…มิได้ด้อยไปกว่าจ้าวยุทธ์เลย!

นอกจากนั้น ฝ่ามือของเขายังแฝงไว้ด้วยพลังมหาศาล ราวกับสามารถสยบมังกร สะเทือนผืนปฐพี ทำให้จวินจื้อหลิงรู้สึกกดดัน

ฟิ้ว!

จวินจื้อหลิงเหยียบพื้นพลางทะยานขึ้น พลังภายในแผ่พุ่งกลายเป็นเงาฝ่ามือตกจากฟ้าราวดอกไม้ร่วงจากสรวงสวรรค์

เงาฝ่ามือเหล่านั้นดูราวกับเบาบาง ทว่าแต่ละฝ่ามือกลับแฝงไว้ด้วยเจตนาฆ่าฟัน เงาฝ่ามือจากทุกทิศทางถาโถมเข้าสู่ตัวซูเฉิน

ฝ่ามือบุปผาหมื่นพิรุณ!

นี่คือเคล็ดวิชาระดับดำขั้นสูงของจวินจื้อหลิง ทรงพลังและอันตรายยิ่งนัก แม้แต่จ้าวยุทธ์ก็ไม่กล้ารับไว้ตรงๆ!

ปัง!

แต่ปราณรูปมังกรจากฝ่ามือซูเฉิน กลับพุ่งทะลุผ่านออกมาดั่งดวงตะวันสาดแสงเจิดจ้า เปล่งประกายร้อนแรงดั่งเพลิงทมิฬ กวาดเงาฝ่ามือในอากาศราวใบไม้ร่วง ก่อนจะพุ่งชนร่างจวินจื้อหลิงเข้าอย่างจัง

เสียงอื้ออึงสะเทือนเลือนลั่นอากาศ จวินจื้อหลิงรู้สึกถึงพลังอำนาจอันไร้ผู้ต้านพลันถาโถมเข้าใส่ นางเซไปด้านข้างอย่างควบคุมไม่ได้!

ฝ่ามือบุปผาหมื่นพิรุณ…ถูกทำลายจนหมดสิ้น!

“ฝ่ามืออะไรนั่น?! แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?!”

นัยน์ตาจวินจื้อหลิงเปล่งประกายระยิบระยับ นางกดพลังปราณแท้ในร่างให้สงบนิ่ง พลางหันไปมองซูเฉินด้วยความสนใจ

“กระบวนท่านี้เรียกว่า… หมัดมังกรสยบฟ้า!”

ซูเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มมั่นใจ