มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 56 หอเฟิงอวี่

หลินชิงชิงกับจวินจื้อหลิงเป็นพี่น้องร่วมสาบาน จึงมักมาเยี่ยมหุบเขาผีเสื้อเป็นประจำ คราวนี้ไม่คาดว่าจะพบซูเฉินเข้า

ดวงตาหลินชิงชิงกวาดมองซูเฉินกับจวินจื้อหลิง เห็นทั้งคู่มีเหงื่อซึมอยู่บนหน้าผาก โดยเฉพาะจวินจื้อหลิงที่แววตาเปล่งประกายวาววับ ก็อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าสงสัยขึ้นมา

น่าสงสัยนัก!

“ข้าบังเอิญพบศิษย์น้องซูเฉินที่หอคัมภีร์ พวกเราเลยมาสนทนาแลกเปลี่ยนที่นี่ เจ้าล่ะชิงชิง มาทำอะไรหรือ?”

จวินจื้อหลิงอธิบายพลางย้อนถาม

“ประลองหรือ? พี่จวิน ท่านนี่มันคนบ้าประลองจริงๆ ซูเฉินเพิ่งจะทะลวงถึงขอบเขตแก่นแท้พลังเองนะ อย่ารังแกเขาล่ะ!”

หลินชิงชิงทำหน้าบูดบึ้ง

แต่พอได้ยินว่าทั้งสองกำลังประลองกัน ก็ไม่รู้ทำไม นางถึงรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด

“ข้ารังแกเขาหรือ? เขาต่างหากที่รังแกข้า!”

จวินจื้อหลิงกล่าว

“เขารังแกท่าน? เขารังแกยังไง?”

หัวใจหลินชิงชิงเต้นแรง นางเอ่ยถามอย่างเร่งร้อน ดวงตาไม่วางจากทั้งสองคน

หรือว่า…ทั้งสองมีบางสิ่งบางอย่างจริงๆ?

“ก็เขาเอาชนะข้าได้น่ะสิ! ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าข้าหมายถึงเรื่องอะไร? ว่าแต่ชิงชิง เจ้า…หึงหรือ?”

จวินจื้อหลิงยิ้มเจ้าเล่ห์พลางมองหลินชิงชิงอย่างหยอกล้อ

ใบหน้าหลินชิงชิงแดงซ่านในทันใด รีบปฏิเสธว่า “พูดอะไรน่ะ! ใครจะไปหึง! เดี๋ยวนะ…ท่านว่าอะไรนะ? เขา…เขาเอาชนะท่าน?”

นางเบิกตากว้างขึ้นทันใด แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ซูเฉิน…เอาชนะจวินจื้อหลิง?

ใครคือจวินจื้อหลิง? นางคือศิษย์พี่ใหญ่แห่งนิกายเทพศาสตรา บรรลุถึงขอบเขตจ้าวยุทธ์ขั้นหก แม้แต่จ้าวยุทธ์ทั่วไปยังมิใช่คู่ต่อสู้!

หลินชิงชิงแม้รู้ว่าซูเฉินพรสวรรค์ล้ำเลิศ แต่นางไม่เคยคิดเลยว่าจะถึงขั้นเอาชนะจวินจื้อหลิงได้ ทว่า…สิ่งที่ได้ยินตอนนี้คืออะไร?

ซูเฉินเอาชนะจวินจื้อหลิง?

“ใช่แล้ว! เจ้าคงไม่รู้ ศิษย์น้องซูเฉินน่ะยอดเยี่ยมมาก ข้าไม่เคยเห็นบุรุษใดน่าทึ่งเช่นนี้มาก่อนเลย ข้าซาบซึ้งใจเสียจริง ชิงชิง ถ้าเจ้ามิหึง ข้าขอเปิดศึกก่อนแล้วกัน!”

จวินจื้อหลิงกล่าวยิ้มๆ ประหนึ่งไม่แยแสแม้ซูเฉินจะยืนอยู่ข้างๆ

ซูเฉินได้แต่ลูบจมูกอย่างเก้อเขิน

เจรจาอะไรกันเนี่ย?

“แม่หญิงเจ้าเล่ห์! ข้าจะฉีกปากเจ้าเสีย!”

คำพูดของจวินจื้อหลิงทำให้หลินชิงชิงหน้าแดงก่ำ นางพุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายแล้วแกล้งตีเบาๆ

“ฮ่าๆๆ ชิงชิงเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเจ้าต้องกำลังมีใจ! มานี่สิ ให้พี่สาวจับดูหน่อยว่าโตขึ้นรึยัง!”

จวินจื้อหลิงยิ้มมีชัยพลางโผเข้าเล่นหยอกล้อกับหลินชิงชิง

“เอ่อ…หากพวกเจ้าว่าง ข้าขอตัวกลับก่อนแล้วกัน”

ซูเฉินกระแอมเบาๆ เห็นทั้งสองหยอกเย้ากันอยู่ก็เตรียมตัวขอตัวกลับ

“ซูเฉิน! เดี๋ยวก่อนสิ!”

หลินชิงชิงรีบร้องเรียก ใบหน้าแดงระเรื่อ หันไปถลึงตาใส่จวินจื้อหลิงแรงๆ

“อีกเจ็ดวันจะถึงวันเกิดของข้า…เจ้าจะมาไหม?”

หลินชิงชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

“วันเกิดหรือ? น่าชื่นชมยินดีนัก! ในเมื่อองค์หญิงทรงเชื้อเชิญ ข้าย่อมไปแน่นอน!”

ซูเฉินยิ้มรับ

“งั้นก็ตกลงตามนี้นะ! อีกเจ็ดวันข้าจะจัดงานที่ตำหนักชิงฉวน เจ้าอย่าลืมมาล่ะ!”

หลินชิงชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเขินอาย

“ตกลง!”

ซูเฉินพยักหน้ารับ จากนั้นกล่าวลาทั้งสอง

“สาวน้อยเอ๋ย บอกข้าหน่อยเถอะ เจ้าแอบชอบซูเฉินแล้วใช่ไหม? แต่อย่างไรเสีย ข้าก็ชักจะหลงเสน่ห์ชายหนุ่มผู้ทั้งหล่อเหลาและอัจฉริยะเช่นนี้เข้าแล้วสิ!”

จวินจื้อหลิงเอื้อมมาตบบ่าหลินชิงชิง พลางแซวหยอก

“ขะ…ข้าเปล่านะ! อย่าพูดมั่ว! ที่เชิญเขาไปก็เพราะอีกเจ็ดวันจะมีแขกจากแคว้นต้าเยียนมาร่วมงาน ข้าอยากให้ซูเฉินช่วยรักษาความสงบต่างหาก!”

หลินชิงชิงหน้าแดงจัด

“แคว้นต้าเยียน? หรือว่าจะเป็นองค์ชายรัชทายาทแห่งต้าเยียน? มาขอสู่ขอเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

จวินจื้อหลิงทำหน้าฉงน

“ข้าไม่รู้หรอก! แต่ข้าไม่ชอบคนผู้นั้นเลย รู้สึกว่าเขามาไม่ด้วยเจตนาดีแน่นอน ถ้าซูเฉินอยู่ด้วย อย่างน้อยเขาก็ช่วยสั่งสอนคนผู้นั้นแทนข้าได้!”

หลินชิงชิงส่ายหน้าช้าๆ

“เจ้าช่างให้ความสำคัญกับบุรุษมากกว่าเพื่อนเสียแล้ว! หากต้องการคนช่วยสั่งสอน ข้าก็ช่วยเจ้าได้ไม่ใช่หรือ? ไม่ต้องห่วง ข้าจะไปอยู่ข้างเจ้าแน่นอน!”

จวินจื้อหลิงโอบคอหลินชิงชิงกล่าวอย่างองอาจ

……

เมืองหลวง ตระกูลจาง

จางหง ผู้นำตระกูลจาง กับเหล่าผู้อาวุโส กำลังประชุมกันอยู่

บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยความตึงเครียด!

“ไอ้สารเลวนั่นเป็นหลานของหลิวเหวินหยานอย่างนั้นหรือ? บัดซบ! บัดซบจริงๆ!”

ดวงตาจางหงแดงก่ำ เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

“ท่านหัวหน้า หากเจ้าลูกสวะนั่นเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ต่อให้พลังฝึกตนสูงแค่ไหน เราก็ยังสามารถบีบให้ตายเหมือนขยี้มดได้ไม่ยาก! แต่ตอนนี้ น้องสาวมันกลายเป็นศิษย์ส่วนตัวของผู้นำนิกาย แถมยังย้ายเข้าจวนหลิวแล้ว จะจัดการมันได้ยากยิ่งขึ้น!”

ผู้อาวุโสคนหนึ่งของตระกูลกล่าวด้วยเสียงขรึม

“ถูกต้อง! ข้าคิดว่าบัดนี้ทางเดียวที่เราทำได้คือตามแผนของผู้อาวุโสม่อลั่ว ว่าจ้างนักฆ่าจากหอเฟิงอวี่ไปจัดการลอบสังหารมัน!”

อีกผู้อาวุโสหนึ่งกล่าวด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม

“ดีมาก! ถ้าเช่นนั้น ให้เปิดคลังสมบัติของตระกูล นำศิลาวิญญาณออกมา แล้วไปว่าจ้างนักฆ่าจากหอเฟิงอวี่ ข้าจะให้มันตายโดยไร้หลุมฝังศพ!”

จางหงตบโต๊ะลั่น ลุกขึ้นยืนอย่างดุดัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“พวกข้าน้อมรับคำสั่ง!”

เหล่าผู้อาวุโสลุกขึ้นพร้อมกัน โค้งคำนับรับคำสั่ง