มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 72 ราชวงศ์ต้าหลินมาเยือน
“ตระกูลจาง…ถูกซูเฉินทำลายไปแล้วงั้นหรือ?!”
ในสำนักเทพศาสตรา ผู้อาวุโสโม่ลั่วเบิกตากว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงสุดขีด
“ใช่แล้ว! ท่านอาจารย์ ข้ามาช้าไปหนึ่งก้าว นักฆ่าของหอคอยเฟิงอวี่ลงมือไปก่อนแล้ว แต่ไม่คาดว่าซูเฉินไม่เพียงสังหารนักฆ่าป้ายเงินทั้งสามของหอคอยเฟิงอวี่ แต่ยังบุกเข้าไปยังตระกูลจางแล้วทำลายจนสิ้นซาก!”
เซวียนปินคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเหม่อโม่ลั่ว เหงื่อเย็นผุดทั่วร่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าซูเฉินจะมีพลังการต่อสู้ที่น่ากลัวถึงเพียงนี้
ยิ่งคิดว่าเมื่อไม่นานมานี้เขายังคิดจะจัดการซูเฉินอยู่ เขาก็รู้ได้ทันทีว่า ที่แท้แล้วผู้ที่ช่วยชีวิตเขาไว้…คือหลินชิงชิง
หากวันนั้นนางไม่ปรากฏตัว เขาคงตายไปแล้วแน่!
“ซูเฉินผู้นี้…ดูท่าข้าจะประเมินเขาต่ำเกินไปจริง ๆ!”
ดวงตาของผู้อาวุโสโม่ลั่วเปล่งแสงเย็นเยียบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
พร้อมกันนั้น ความคิดหลากหลายก็กำลังถาโถมในใจของเขา
เขาเป็นผู้มากประสบการณ์ ไม่เคยลงมือโดยไม่คิดล่วงหน้า ดังนั้นหลังจากที่ตัดสินใจว่าซูเฉินคือศัตรู เขาก็เริ่มสืบหาความเป็นมาของอีกฝ่ายทันที
ผลลัพธ์ที่ได้…ทำให้เขาตกตะลึง
หนึ่งเดือนก่อน ซูเฉินยังเป็นเพียงคนไร้ค่าแห่งตระกูลซูในเมืองอวิ๋นเจียง จุดตันเถียนและทะเลลมปราณถูกทำลายจนกลายเป็นเศษสวะโดยสมบูรณ์
แต่ใครจะคาดคิดว่าเพียงไม่ถึงหนึ่งเดือน ไม่เพียงทะเลลมปราณของเขาฟื้นคืน แต่พลังฝึกปรือกลับเพิ่มพูนก้าวกระโดด จนตอนนี้มีพลังพอจะฆ่าจ้าวยุทธ์ได้!
ความเร็วในการฝึกฝนเช่นนี้…แทบไม่ต่างจากปาฏิหาริย์!
เมื่อรวมกับความสามารถด้านโอสถของซูเฉินแล้ว โม่ลั่วอดคาดเดาไม่ได้ว่าผู้อยู่เบื้องหลังเขา…อาจเป็น ‘นักบุญโอสถ’!
หรืออีกนัยหนึ่ง…ซูเฉินอาจได้รับมรดกของนักบุญโอสถ!
เพราะมีเพียงนักบุญโอสถเท่านั้นที่มีพลังวิเศษเหนือสามัญชน ฟื้นคืนคนไร้พลังให้กลายเป็นอัจฉริยะในช่วงเวลาอันสั้นได้
“นักบุญโอสถ…”
เมื่อคิดถึงคำนี้ ดวงตาของผู้อาวุโสโม่ลั่วก็ฉายแววครั่นคร้ามขึ้นมา
นักบุญโอสถคือผู้ยืนอยู่เหนือเมฆ ทะลวงระดับสามัญสู่แดนศักดิ์สิทธิ์ เป็นบุคคลที่แม้แต่เขายังต้องแหงนมอง แม้ในสามสิบหกแคว้นแห่งถิ่นรกร้างตะวันออก ก็ล้วนเป็นตัวตนอันดับหนึ่ง
เขาไม่กล้าล่วงเกินนักบุญโอสถเป็นอันขาด
แต่โชควาสนาของซูเฉินกลับยั่วเย้าเขายิ่งนัก หากเขาแย่งชิงมันมาได้ ไม่เพียงสามารถกลายเป็นปรมาจารย์โอสถ แต่แม้แต่การทะลวงสู่ระดับนักบุญโอสถในอนาคตก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน!
“ต้องตรวจสอบให้แน่ชัดว่า เบื้องหลังซูเฉินมีนักบุญโอสถมีชีวิตอยู่จริง หรือเป็นเพียงมรดกตกทอด!”
โม่ลั่วตัดสินใจในใจ
หากเป็นนักบุญโอสถที่ยังมีชีวิตอยู่ เขาจะไม่กล้าล่วงเกินแม้แต่น้อย อาจต้องยอมอ่อนน้อมหรือแม้กระทั่งลี้ภัย
แต่หากเป็นเพียงมรดกตกทอด เช่นนั้นแล้ว…เขาจะไม่เกรงใจอีกต่อไป! ต้องฆ่าซูเฉินเสีย แล้วชิงโชควาสนามา!
แต่ซูเฉินแข็งแกร่งเกินไป หากจะทดสอบไพ่ตายของเขาโดยไม่เสี่ยงชีวิต ควรทำอย่างไร?
ขณะที่กำลังขบคิด หลินห่าวก็เดินเข้ามาจากด้านนอก
“ท่านอาจารย์ ทูตจากราชวงศ์ต้าหลินเดินทางมาถึงแล้ว นำโดยองค์ชายเก้าฝ่าบาท ขณะนี้ได้เข้าสู่ชานเมืองหลวงแล้ว!”
“ราชวงศ์ต้าหลิน? องค์ชายเก้า? ดี! ดีมาก!”
ผู้อาวุโสโม่ลั่วตาเป็นประกาย ลุกขึ้นทันที
ราชวงศ์ต้าหลินคือหนึ่งในผู้ครองแคว้นของถิ่นรกร้างตะวันออก ราชอาณาจักรต้าหลี่แม้จะยิ่งใหญ่ ก็ยังเป็นเพียงรัฐบรรณาการ
ราชวงศ์ต้าหลินเต็มไปด้วยผู้แข็งแกร่ง มีจ้าวจักรพรรดิยุทธ์เป็นผู้บัญชาการ เหล่าผู้คนต่างหวาดกลัวไม่กล้าทูลล่วง
ที่จริงแล้ว การมาเยือนของราชวงศ์ต้าหลินครั้งนี้ โม่ลั่วมิได้แปลกใจเลย เพราะเป็นเขาเองที่ส่งสารเชิญพวกเขามา!
เขารู้ดีว่าพวกนั้นต้องมาที่นี่เพื่อ ‘แดนลับเขาอู่หลง’!
ตูม!
พลังลมปราณรอบกายโม่ลั่วพวยพุ่ง เพียงพริบตาเดียวร่างของเขาก็ลอยขึ้นกลางนภา มุ่งหน้าออกจากเมืองหลวงทันที
…
เมืองหลวงแห่งอาณาจักรต้าหลี่
เรือศักดิ์สิทธิ์สีดำขนาดมหึมา แผ่แรงกดดันอันไร้เทียมทาน ฝ่าหมู่เมฆและหมอกอย่างรวดเร็ว ทะลวงมิติ ปรากฏเหนือน่านฟ้าเมืองหลวงในชั่วพริบตา
บนเรือ มีบุรุษวัยรุ่นผู้หนึ่งในชุดม่วงลายอสรพิษ ยืนตระหง่าน รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาเฉียบคมแฝงความหยิ่งยะโส พลังลมปราณกดดันทั่วทิศ ราวเทพสงครามจุติจากสวรรค์ มองลงมายังแผ่นดินเบื้องล่างด้วยสายตาดูแคลน
“ทูลฝ่าบาท บัดนี้ถึงเมืองหลวงแห่งอาณาจักรต้าหลี่แล้วพะย่ะค่ะ!”
เบื้องหลังเขา นักรบในชุดเกราะดำผู้หนึ่งคุกเข่ารายงานเสียงหนักแน่น
“ดี! ให้กษัตริย์ต้าหลี่ออกมาเข้าเฝ้าข้า!”
องค์ชายเก้าเอ่ยเสียงเรียบ
“รับบัญชา!”
นักรบเกราะดำโค้งคำนับรับคำ
ไม่นาน เสียงแตรเขาโบราณดังก้องกังวาน แผ่กระจายไปทั่วทิศ รวมทั้งสะท้อนในใจชาวเมืองหลวง
บนเรือศักดิ์สิทธิ์สีดำ ธงมังกรดำสะบัดปลิวในสายลม อักขระโบราณคำว่า ‘หลิน’ ถูกปักด้วยด้ายทองเปล่งประกายเป็นประกายระยิบ
ราชวงศ์ต้าหลินมาเยือน!
ทั้งเมืองหลวงตกอยู่ในความตื่นตะลึง ดวงตาของผู้คนเต็มไปด้วยความยำเกรง
“ราชวงศ์ต้าหลิน? อ๊าก… ไม่ได้ยินข่าวพวกเขามาหลายสิบปีแล้ว ทำไมถึงมาในตอนนี้?”
“การที่พวกเขามาเยือน คงไม่มีเรื่องดีแน่!”
“พวกจากราชวงศ์ต้าหลินไม่เคยมองราชอาณาจักรต้าหลี่อยู่ในสายตา ทุกครั้งที่มา ล้วนแต่กวาดเอาทรัพยากรกลับไปทั้งสิ้น! ข้าว่า…พวกมันคงมารีดไถอีกแน่!”
เสียงถกเถียงดังระงมไปทั่ว
ในขณะเดียวกัน ผู้อาวุโสโม่ลั่วก็มาถึงกลางนภา ปรากฏกายเบื้องหน้าองค์ชายเก้า
“ศิษย์ผู้น้อยโม่ลั่ว ขอคารวะฝ่าบาทองค์ชายเก้า!”
เสียงของเขานอบน้อมเปี่ยมด้วยความเคารพ
YOU MAY ALSO LIKE
