มหาจักรพรรดิสวรรค์ - ตอนที่ 17 สมบัติล้ำค่าของนิกาย
มู่ชิงกับสือตงถึงกับสะท้าน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจขณะจ้องมองหลินเทียน
“ดีมาก! ลูกผู้ชาย เมื่อจำต้องทำ…ก็ต้องทำ!”
ในดวงตาของสือตงเปล่งประกายแวววาว
สือตงกับมู่ชิงไม่รู้รายละเอียดของความบาดหมางระหว่างหลินเทียนกับโม่เซินมากนัก แต่ประโยคแปดคำของหลินเทียนกลับกระตุ้นโลหิตของพวกเขาให้พลุ่งพล่าน ราวกับได้ย้อนกลับไปสู่วัยหนุ่มอีกครั้ง
“วัยเยาว์…ช่างน่าจดจำจริง ๆ”
มู่ชิงกล่าวด้วยความรู้สึก
เมื่อไม่นานมานี้ เขาเองก็เคยเป็นเด็กหนุ่มเลือดร้อนเช่นหลินเทียนมาก่อน เสียดาย…เวลานั้นไม่อาจหวนกลับคืน
หลินเทียนยืนอยู่นิ่ง ๆ ในที่เดิม ไม่รู้จะพูดอะไรดีเมื่อได้ยินทั้งสองถอนหายใจเช่นนั้น
เมื่อเห็นสีหน้าของหลินเทียน สือตงก็หัวเราะขึ้นมา “ล้อเล่นน่า ล้อเล่น!”
แม้การทดสอบรอบที่สามจะยังไม่จบลง แต่สำหรับมู่ชิงและสือตง พวกเขาไม่จำเป็นต้องอยู่ดูต่ออีกแล้ว ที่พวกเขามาที่นี่ก็เพื่อเด็กหนุ่มผู้มีพรสวรรค์ระดับเก้าดาวอย่างหลินเทียน และเวลานี้ทุกอย่างก็ลงตัว หลินเทียนไม่ทำให้พวกเขาผิดหวังเลยแม้แต่น้อย
มู่ชิงสั่งให้ผู้รับผิดชอบการทดสอบดำเนินการต่อ ก่อนจะหันมาหาหลินเทียน “เจ้าหนู ตามพวกเรามาเถอะ”
หลินเทียนลังเลเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า “ผู้อาวุโส ข้ามีน้องสาวอยู่ข้างนอก ขอข้าไปรับนางมาก่อนได้หรือไม่? ข้าเพิ่งฆ่าโม่เซิน ข้ากลัวว่าคนของตระกูลโม่จะทำร้ายนาง”
“แน่นอน ไม่มีปัญหา ไปเถอะ”
มู่ชิงพยักหน้า
“ขอบพระคุณผู้อาวุโสครับ”
หลินเทียนโค้งตัวขอบคุณอย่างจริงใจ
สำหรับมู่ชิงและสือตง เขารู้สึกซาบซึ้งจากใจจริง
“รีบไปเถอะเจ้าหนู ไม่ต้องพิธีรีตองนัก พวกเราจะรอเจ้าอยู่ที่ศาลาศิษย์”
สือตงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
หลินเทียนไม่พูดมากความ รีบวิ่งออกจากนิกายไปทันที
เมื่อเห็นแผ่นหลังของเขา มู่ชิงกับสือตงก็ยิ้มออกมา แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
“พรสวรรค์ จิตใจ ความกล้า ความฉลาด มารยาท ทุกอย่างล้วนไร้ที่ติ แถมยังเป็นพี่ชายที่รักน้องสาวมากอีกต่างหาก เฮอะเฮอะ ดูเหมือนว่าครั้งนี้พวกเราจะได้สมบัติล้ำค่ากลับมาจริง ๆ แล้ว”
……
เมื่อหลินเทียนพาหลินซี่กลับมาที่นิกายยุทธ์เก้าหยาง มู่ชิงกับสือตงก็จัดหาที่พักให้เขาเรียบร้อย เป็นกระท่อมหลังหนึ่ง แม้จะเทียบกับบ้านหลังเก่าที่ถูกทำลายของตระกูลหลินไม่ได้ แต่สภาพแวดล้อมโดยรอบกลับเงียบสงบอย่างยิ่ง
ที่สำคัญ ที่นี่คือภายในนิกาย เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด!
“เสี่ยวซี ห้ามออกไปไหน อยู่ในห้องให้เรียบร้อย เข้าใจไหม? พี่จะกลับมาเร็ว ๆ นี้”
เขากำชับกับหลินซี่
“อื้ม”
หลินซี่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
หลินเทียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือไปหยิกแก้มนุ่ม ๆ ของหลินซี่ แล้วเดินออกจากห้องตรงไปยังศาลาศิษย์
ศาลาศิษย์เป็นสถานที่เฉพาะของนิกายยุทธ์เก้าหยาง มีหน้าที่หลักในการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับศิษย์ทุกคน และรับผิดชอบเรื่องรางวัลรวมถึงโทษทางวินัยของศิษย์ทั้งหมด เรียกได้ว่าหากเกี่ยวข้องกับศิษย์ในนิกาย ย่อมต้องผ่านที่นี่ทั้งสิ้น
เมื่อหลินเทียนมาถึงศาลาศิษย์ ที่หน้าทางเข้าก็มีเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ นางดูอายุราว ๆ 16 ปี ดวงตาเป็นประกาย ผูกหางเปียสองข้าง ดูแล้วน่ารักกว่าซูซูเสียอีก
“เจ้าคือหลินเทียนใช่ไหม?”
เด็กสาวถามขึ้น
หลินเทียนชะงักฝีเท้าแล้วพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยความสงสัย “เจ้าเป็นใคร?”
เด็กสาวตรงหน้าย่อมรู้ชื่อเขา ทำให้เขารู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย
เด็กสาวยิ้มสดใส “ข้าชื่อซูซู อาจารย์เป็นคนให้ข้ามารอเจ้าอยู่ที่นี่”
“อาจารย์? อาจารย์ของเจ้าคือใคร?”
หลินเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย มู่ชิงกับสือตงให้เขามาที่นี่เพื่อพบกับใครสักคน งั้นอาจารย์ของเด็กสาวผู้นี้คงเป็นคนใดคนหนึ่งในสองคนนั้น
“เจ้าลุงมู่นั่นแหละ!”
ซูซูกล่าว
เจ้าลุงมู่? มู่ชิง?
หลินเทียนถึงกับหน้าเจื่อน เด็กสาวคนนี้ดูท่าจะซุกซนไม่น้อยเลยทีเดียว
YOU MAY ALSO LIKE
