มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 1097: หนังสือรับรองที่ไม่เคยอยู่ห่างมือ

ถึงแม้ว่าจะเห็นเพียงน่องขา แต่มันก็ดูบอบบางและน่าดึงดูดเป็น
อย่างมาก จากมุมมองที่ถูกจำกัดเพียงเท่านี้ก็สามารถบ่งบอกได้แล้ว ฉิน
เฉาสามารถรู้ได้ว่ารูปร่างของดร.สาวสวยคนนี้เป็นยังไง
ถึงแม้ว่าดร.สาวคนนี้จะต้องทำการวิจัยเทคโนโลยีขั้นสูงและอยู่กับ
สูตรตัวเลขที่แสนน่าเบื่อในทุก ๆ วัน แต่ฉินเฉาก็ต้องชื่นชมที่เธอมี
รูปร่างที่สมบูรณ์แบบและได้มาตรฐานแบบนี้
เจ้าแม่หนี่วา สมแล้วที่ท่านเป็นเทพโบราณผู้ยิ่งใหญ่ ท่านสร้าง
มนุษย์ขึ้นมาอย่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
ผู้หญิงมากมายเล่นโยคะและออกกำลังกายทุกวัน ก็ยังไม่สามารถ
มีรูปร่างแบบนี้ แต่เธอกลับได้รับมันมาอย่างง่ายดาย
ดูเหมือนว่าดร.สาวคนนี้จะหลับลึกมาก หรือว่าเขาจะต้องให้ภูตผี
หลัวซายกผ้าห่มของเธอขึ้นเบา ๆ เพื่อศึกษาว่าทำไมเธอถึงได้มีรูปร่าง
ที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้?
เขากำลังจะช่วยสนับสนุนการดัดแปลงพันธุกรรมอันยอดเยี่ยม
ของมนุษยชาติอยู่!
มีคุณธรรม อีกทั้งยังมีจิตวิญญาณที่ยอดเยี่ยม ฉินเฉาต้องชื่นชม
ตัวเองจริง ๆ
ภูตผีหลัวซา ขยับเข้าไปใกล้และใกล้กว่านี้อีก… เพื่อความยิ่งใหญ่
ของมนุษยชาติ นายจะต้องพยายามให้มากเข้าไว้!
เมื่อพบว่าฉินเฉานิ่งงันไป เฉิงอิงก็อดไม่ได้ที่จะผลักเขา
“นายกำลังทำอะไรอยู่? ทำไมนายถึงนิ่งไปแบบนั้น?”
เมื่อเฉิงอิงผลักเขาเช่นนั้น ฉินเฉาก็หลุดออกจากสภาวะควบคุม
ภูตผีหลัวซาทันที
สติของเขากลับเข้ามาในร่างกายอย่างฉับพลัน ฉินเฉารู้สึกอารมณ์
เสียเป็นอย่างมาก
อีกนิดเดียว! อีกนิดเดียวก็จะสามารถศึกษาศาสตร์มนุษยวิทยาได้
แล้ว!
เฉิงอิง หัวหน้าเฉิง ทำไมเธอถึงต้องมาผลักฉันตอนนี้ด้วย!
เมื่อเห็นฉินเฉาได้สติและทำสีหน้าไม่พอใจ เฉิงอิงก็ไม่เข้าใจนัก
“นายมองหน้าฉันแบบนั้นทำไม มีดอกไม้ติดอยู่บนหน้าฉันงั้น
เหรอ?”
บนหน้าเธอไม่มีดอกไม้หรอก มีแต่บิดาที่ต้องการจะระเบิดดอก
เบญจมาศของเธอ
ฉินเฉากลืนคำพูดนี้ลงไปในท้อง
“ไม่มีอะไร ฉันเจอเธอแล้ว เธออยู่ในห้อง 1511 พวกเราไปกัน
เถอะ”
ฉินเฉากล่าว ก่อนที่จะพาเฉิงอิงที่ยังคงสับสนเดินไปที่ห้อง 1511
ฉินเฉารับรู้ผ่านภูตผีหลัวซาว่าหน้าประตูห้อง 1511 มีทหาร
อเมริกันสองนายยืนคุ้มกันอยู่
เฉิงอิงกังวลและไม่ยอมให้ฉินเฉาเริ่มลงมือกับอีกฝ่าย แต่เธอเลือก
ที่จะซ่อนตัวเพื่อสังเกตการณ์อยู่ครึ่งชั่วโมง
“มีปัญหาอยู่นิดหน่อย”
เฉิงอิงขมวดคิ้ว “ดูเหมือนว่าพวกเราจำเป็นที่จะต้องจัดการกับ
พวกเขา แต่ฉันสังเกตเห็นว่าทุกสิบนาที พวกเขาจะรายงานข้อมูลผ่าน
วิทยุสื่อสาร ดังนั้นพวกเราจะต้องพาตัวดร.เจิ้งซือฉีออกมาภายในเวลา
สิบนาที”
“เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว”
ฉินเฉาพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “แต่ไม่จำเป็นที่จะต้องไปจัดการกับ
พวกเขาหรอก ฉันจะพาเธอไปส่งที่อาคารฝั่งตรงข้ามก่อน เธอรอฉันอยู่
ที่นั่น จากนั้นฉันจะมาพบเธอในอีกสิบนาที”
“อืม”
เฉิงอิงรู้ดีว่าในเวลานี้ เธอไม่สามารถช่วยอะไรฉินเฉาได้
ดังนั้นเธอจึงทำแบบเดิม นั่นคือการขึ้นไปขี่หลังฉินเฉา และ
กลายเป็นปลาหมึกอีกครั้ง
ฉินเฉาแบกเฉิงอิงเอาไว้ จากนั้นจึงเปิดหน้าต่างที่อยู่ใกล้ ๆ และ
กระโดดออกไป
เขาดูเหมือนกับวิหคสีดำขนาดยักษ์บนท้องฟ้าในยามค˹าคืนอีกครั้ง
เขากระโจนลงไปบนหลังคาที่อยู่ใกล้ ๆ กับอาคารจัดการปราชุม
“ที่นี่คงจะโอเคแล้ว”
ฉินเฉากำลังจะปล่อยตัวเฉิงอิง แต่ทันใดนั้นความตื่นตัวก็พุ่งผ่าน
วาบมาในหัวใจของเขา ส่งผลให้เขาก้าวถอยหลังไปทันที
ปัง!
ซีเมนต์บนพื้นที่เขายืนอยู่เมื่อสักครู่นี้เกิดระเบิดอย่างกะทันหัน
มีลูกกระสุนฝังอยู่ในนั้น
ฉินเฉาประหลาดใจมาก เฉิงอิงที่อยู่บนหลังของเขาก็อุทานออกมา
เช่นกัน
“ปืนเก็บเสียง!”
ทั้งคู่เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน ทันใดนั้นฝั่งตรงข้ามก็มีเงาของคนคน
หนึ่งเดินออกมาท่ามกลางความมืดมิด
ร่างนั้นถือปืนไรเฟิลด้วยมือเดียว ในขณะที่มืออีกข้างถือปืนเก็บ
เสียงเอาไว้และจ่อมันไปยังฉินเฉา เขาสวมแว่นกันแดดบนใบหน้า จึงทำ
ให้มองไม่เห็นหน้าของเขาในคืนที่มืดสนิทแบบนี้ได้
“เป็นนินจาที่ญี่ปุ่นส่งมาจัดการกับเจิ้งซือฉีอีกแล้วงั้นเหรอ”
ผมของชายคนนี้ยุ่งเหยิงเล็กน้อย เขาสวมเสื้อโค้ตสีดำและคาบ
บุหรี่เอาไว้ในปาก “กระโดดมาไกลแบบนั้นคงจะทำให้พวกนายลำบาก
น่าดู แต่ที่นี่จะเป็นจุดจบของพวกนาย”
เมื่อพูดเช่นนั้น ชายคนนี้ก็ยิงปืนเก็บเสียงใส่ฉินเฉาอีกนัดหนึ่ง
ถึงแม้ว่าฉินเฉาจะไม่กลัวลูกกระสุน แต่เขาก็กลัวว่าเฉิงอิงที่อยู่บน
หลังจะได้รับบาดเจ็บไปด้วย
ดังนั้นในขณะที่ชายคนนี้กำลังหยิบปืนขึ้นมา เขาก็พุ่งออกไป
ปรากฏตัวอยู่อีกด้านเพื่อหลบลูกกระสุน
แต่ชายคนนี้ไม่หันหน้าไปมองแม้แต่น้อย ราวกับว่าเขาเห็นว่า
ตอนนี้ฉินเฉาอยู่ที่ไหน เขาขยับแขนเพื่อหันปากกระบอกปืนไปทางฉิน
เฉาและลั่นไกใส่อย่างต่อเนื่อง
ลูกกระสุนปืนไล่กราดยิงอย่างเงียบงันในความมืดมิด
ผู้ชายคนนี้เป็นมือปืนที่แปลกมาก!
โชคดีที่ฉินเฉาก็ทรงพลังเช่นกัน เขาขยับเท้าเพื่อหลบลูกกระสุนที่
ไล่ตามมาอย่างต่อเนื่อง
“ผู้ชายคนนี้น่ากลัวมาก!”
เฉิงอิงเป็นสายลับ เธอจึงรู้ว่ามือปืนคนนี้เป็นยังไง
“เขาสามารถฟังเสียงของกระแสลมได้! ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ!”
เฉิงอิงรู้สึกชื่นชมและนับถือปรมาจารย์นักแม่นปืนคนนี้มาก
นี่เป็นสิ่งที่สายลับซึ่งเป็นไพ่ตายควรจะมี!
ผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่!
“วิ่งเร็วจริง ๆ สมแล้วที่เป็นความเร็วของปีศาจน้อยหน้าไม่อาย
พวกนั้น”
ชายคนนั้นยิ้มออกมา จากนั้นเขาก็โยนปืนไรเฟิลลงบนพื้น และ
หยิบปืนเก็บเสียงอีกกระบอกขึ้นมาจากเอว ก่อนที่จะควงปืนทั้งสอง
กระบอกและเปิดฉากกราดยิงใส่ฉินเฉาอย่างต่อเนื่อง
ฉินเฉาตะลึง
เพราะลูกกระสุนเหล่านี้ปิดกั้นทุกทิศทางที่เขาจะสามารถหลบหนี
ไปได้
ผู้ชายคนนี้เป็นสุดยอดมือปืนจริง ๆ
“มันจบแล้ว…..”
เฉิงอิงที่เห็นแบบนั้นก็มีสีหน้าสิ้นหวังขึ้นมา
กำลังจะช่วยเหลือดร.เจิ้งซือฉีได้อยู่แล้วแท้ ๆ แต่กลับล้มเหลว
แบบนี้งั้นเหรอ?
ไม่เต็มใจ เธอไม่เต็มใจเลยแม้แต่น้อย
“น่ารำคาญจริง ๆ ไม่มีทางเลือกแล้ว!”
ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ เขาหันหลังกลับไปและใช้ร่างกายรับลูก
กระสุนเอาไว้
แกร๊ง แกร๊ง แกร๊ง!
ลูกกระสุนที่พุ่งเข้าใส่ฉินเฉา ทำให้เฉิงอิงและชายสวมแว่นกันแดด
ตกตะลึง
ไม่ใช่แล้ว เสียงลูกกระสุนที่กระทบร่างกายของมนุษย์ไม่ควรจะ
เป็นเสียงแบบนั้น!
“ต้องยอมรับว่านายยิงปืนได้แม่นมาก”
ฉินเฉาที่กำลังแบกเฉิงอิงเอาไว้ กล่าวกับชายที่สวมแว่นกันแดด
“แต่ถ้านายคิดว่าจะทำร้ายฉันด้วยลูกกระสุนได้ นายคิดผิดแล้ว”
“ปีศาจตัวน้อยพูดภาษาจีนเก่งจริง ๆ”
ชายที่สวมแว่นกันแดดยิ้มออกมา “สวมเสื้อกันกระสุนเสียด้วย ไม่
คิดเลยว่านินจาจะใช้สิ่งของที่ทันสมัยแบบนี้ ฉันใช้ลูกกระสุนทำร้าย
นายไม่ได้ แต่ฉันจะลองดูว่าชุดเกราะของนายจะสามารถกันคมมีดของ
ฉันได้หรือเปล่า”
เมื่อกล่าวดังนั้น ชายที่สวมแว่นกันแดดก็ทิ้งปืนและหยิบมีดสั้นสอง
เล่มออกมาจากหน้าอก ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปหาฉินเฉาอย่างโหดเหี้ยม
เฉิงอิงรู้สึกแปลกใจอยู่เช่นกัน เธอคิดในใจว่าฉินเฉาไม่ได้สวมเสื้อ
กันกระสุนสักหน่อย? หรือว่านี่จะเป็นผลมาจากชุดปฏิบัติการพิเศษ?
หรือว่าลูกกระสุนของชายคนนี้จะไม่มีพลังเอง มันก็เลยทำอันตรายใด ๆ
ต่อฉินเฉาไม่ได้
“เข้ามาเลย!”
ฉินเฉาไม่หลบซ่อน เขายืนนิ่งและรอคอยให้ชายผู้สวมแว่นกันแดด
กระโจนเข้ามา
ชายผู้สวมแว่นกันแดดตวัดมีดสั้นทั้งสองเล่มอย่างรวดเร็วและ
รุนแรง ราวกับเขี้ยวของงูพิษที่พุ่งเข้ามากัดฉินเฉา
ถึงแม้ว่าฉินเฉาจะแบกเฉิงอิงอยู่ แต่เฉิงอิงก็เกาะเขาแน่นราวกับ
เป็นปลาหมึกจนไม่ต้องการความช่วยเหลือจากมือทั้งสองข้างของฉิน
เฉา
ยิ่งไปกว่านั้น หากจะจัดการกับคนคนนี้ ฉินเฉารู้สึกว่าเขาไม่
สามารถเป็นฝ่ายเริ่มลงมือก่อนได้
ร่างของเขาหายไปต่อหน้าของชายผู้สวมแว่นกันแดดทันที
มีดสั้นที่ราวกับงูพิษของชายผู้สวมแว่นกันแดดตวัดฟันใส่อากาศ
แทน
เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็ยังตอบสนองด้วยความรวดเร็ว
ขวับ!
เขายกเท้าขึ้นโดยที่ไม่หันไปมอง ก่อนที่จะเตะกลับหลังราวกับแมง
ป่องที่กำลังเหวี่ยงหาง
ฉินเฉาที่เพิ่งปรากฏตัวจึงถอยหลังออกไปสามก้าวทันที
และเมื่อเขาหยุดก้าวเท้า กระบอกปืนพกสีดำขลับก็จ่ออยู่บน
หน้าผากของเขา
“นายเคลื่อนไหวได้รวดเร็วมาก แต่น่าเสียดายที่มันยังไม่พอ
สำหรับฉัน”
ชายผู้สวมแว่นกันแดดกล่าวและกำลังจะเหนี่ยวไก “ไปเจอเทพ
แห่งดวงอาทิตย์ของพวกนายเถอะ”
“เดี๋ยวก่อน!”
ในขณะนั้นเอง เฉิงอิงที่อยู่บนหลังฉินเฉาก็พูดขึ้นมาทันที “พวกเรา
ไม่ใช่นินจาจากประเทศญี่ปุ่น พวกเราเป็นคนจีน”
“พูดอะไรไร้สาระ”
ชายคนนี้ไม่เชื่อ “ฉันเป็นคนโง่หรือไง มีคนจีนแบบพวกนายที่ไหน
กัน ผู้ชายคนนี้ก็ดูน่ากลัว แล้วดูเธอสิ อย่างกับจะไปทำเรื่องอย่างว่า!”
“ฮ่า ๆ ๆ …..”
ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่น
ผู้ชายคนนี้บอกว่าเฉิงอิงดูเหมือนกับ xxx เขาช่างร้ายกาจจริง ๆ
อย่างไรก็ตาม มันไม่เป็นไรถ้าหากจะบอกว่าเขาดูน่ากลัว เพราะ
เขาก็ยังคงหล่อเหลาอยู่ดี
“ดูสิ ผู้ชายคนนี้กล้าหาญจริง ๆ ปีศาจตัวน้อยไม่กลัวความตาย
หรือไง ยิ่งไปกว่านั้นใครจะไปเชื่อเรื่องโกหกแบบนี้”
ชายผู้สวมแว่นกันแดดกล่าว
“พวกเราเป็นคนจีนจริง ๆ”
อีกฝ่ายไม่ฟังคำอธิบายของเฉิงอิงเลยแม้แต่น้อย เฉิงอิงจึงถลึงตา
และถามอีกฝ่ายแทน “แล้วนายเป็นใครกันแน่?”
“ฉัน? ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก ลงนรกไปถามยมบาลตอนตายเอาเอง
ก็แล้วกัน”
ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ต้องการอธิบาย
“ถ้าอย่างนั้นก็ให้พวกเราได้เห็นหน้านายก่อนสิ! ถึงพวกเราจะตาย
ก็จะได้เข้าใจว่าพวกเราตายได้ยังไง”
เฉิงอิงรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ได้และเธอต้องการรู้ให้
ชัดเจน
“ดี ฉันจะทำตามความปรารถนาก่อนตายของพวกนายให้”
ในที่สุดอีกฝ่ายก็พยักหน้าและถอดแว่นกันแดดออก “เป็นยังไง
มองพอหรือยัง? ถ้ามองพอแล้วก็เตรียมตัวตายซะ”
“หละ หลิวอ้ายกัว!”
เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย ฉินเฉาและเฉิงอิงก็ตะโกนออกมาอย่าง
พร้อมเพรียงกัน
พระเจ้า ไม่คิดเลยว่าการพบกับสายลับในตำนานครั้งแรกจะต้อง
เจอกันในที่แบบนี้ และในสถานการณ์แบบนี้
นี่คือการติดต่อกันในตำนานอย่างนั้นเหรอ?
แต่การติดต่อกันด้วยวิธีนี้ ดูเหมือนว่าจะไม่ถูกต้องไปสักหน่อย!
“พวกนายรู้จักฉันด้วยงั้นเหรอ? ชื่อของฉันไปก่อกวนรัฐบาลญี่ปุ่น
หรือไง?”
ดูเหมือนว่าหลิวอ้ายกัวจะรู้สึกสนใจขึ้นมา
“สหายหลิวอ้ายกัว วางปืนของนายลงก่อน ฉันเป็นเจ้าหน้าที่จาก
สำนักข่าวกรองหน่วยที่เจ็ด เฉิงอิง ส่วนเขาคือฉินเฉา สายลับในองค์กร
ของนาย”
เฉิงอิงแอบรู้สึกโล่งใจขึ้นมา เธอตกใจจนแทบจะตายอยู่แล้ว ที่แท้
ก็เป็นคนกันเอง เป็นคนในครอบครัวที่ไม่รู้จักคนในครอบครัวด้วยกัน
เอง
“โอ้?”
หลิวอ้ายกัวเลิกคิ้ว “เธออย่ามาโกหก”
“ฉันพูดจริง ๆ …..”
เฉิงอิงต้องการที่จะอธิบาย
“หนังสือรับรองล่ะ? ฉันจะเชื่อหนังสือรับรองตัวตนเท่านั้น”
“นี่…..”
ใครจะเอาของแบบนั้นออกมาทำงานด้วยล่ะ
เฉิงอิงทำอะไรไม่ได้
“หลิวอ้ายกัว พวกเราสู้กันเป็นครั้งที่สองแล้ว”
จู่ ๆ ฉินเฉาก็หัวเราะออกมา “ครั้งแรกคือบนรถไฟ…..”
“เดี๋ยวก่อนนะ ฉินเฉา…..”
หลิวอ้ายกัวขมวดคิ้ว “ฉันจำคนในองค์กรไม่ได้… แต่ชื่อนี้คุ้นหู
มาก”
“ฉันคือเจ้าหน้าที่พิเศษของสาขาที่เจ็ด ฉินเฉา”
ฉินเฉายื่นมือไปหยิบหนังสือรับรองตัวตนออกมา
เมื่อมีแหวนมิติ หนังสือรับรองก็จะไม่มีวันอยู่ห่างจากมือของเขา!