มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 1584: ห้าภูตผีแห่งกว่างตง

วันนี้หลิวชวนรู้สึกพึงพอใจมาก
ในที่สุดการขยับขยายอิทธิพลของกลุ่มในกวางโจวก็มีความ
คืบหน้าเสียที
เพื่อเป็นการเลี้ยงฉลอง เขาจึงเรียกสมาชิกที่สำคัญของกลุ่มให้มา
ดื่มกินกันให้เต็มที่ในโรงแรม
หลังจากนั้น หมาป่าฝูงนี้ก็รีบปรี่ไปยังไนต์คลับทันที
ในเวลาแบบนี้ พวกเขามักจะพาเจ้าหญิงทั้งหลายไปเล่นสนุก
ด้วยกัน
มีเพียงหลิวชวนเท่านั้นที่ไม่ไปด้วย
หลายคนไม่เข้าใจว่าทำไมหลิวชวนถึงชอบทำตัวราวกับพระ เขา
ไม่สนใจสาว ๆ สวย ๆ เหล่านี้เลยแม้แต่น้อย
บางคนถึงกับเริ่มสงสัยว่าพี่ใหญ่ของพวกเขานั้นเป็นเกย์หรือเปล่า
มีเพียงฉินเฉาเท่านั้นที่รู้ เหตุผลที่หลิวชวนไม่สนใจผู้หญิงคนอื่น
นั่นเป็นเพราะว่าเขายังมีหยูเชี่ยนอยู่ในใจ
หลังจากที่หยูเชี่ยนเสียชีวิตไป หลิวชวนก็ไม่มองหาผู้หญิงคนอื่น
อีกเลย
ฉินเฉาเองก็เกลี้ยกล่อมหลิวชวนเช่นกันว่า ถึงอย่างไรเธอก็ได้
ล่วงลับจากไปแล้ว แต่เพียงไม่นาน ทุกคนก็เลิกพูดถึงเรื่องแฟนสาวของ
เขา
ทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องนี้ หลิวชวนก็มักจะปิดปากเงียบ และเปลี่ยน
เรื่องไปทันที
จนในที่สุดฉินเฉาก็เลิกพูดถึง และรอให้หลิวชวนค่อย ๆ ปล่อยวาง
ไปเองเท่านั้น
และทุกครั้งที่หลิวชวนดื่มจนเมามาย เขาก็จะยังคงนึกถึงแฟนของ
เขาอยู่เสมอ
เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว เวลาก็ผ่านล่วงเลยไปถึงสองปีกว่าแล้ว
หลิวชวนที่เริ่มเมานิดหน่อยโบกมือลาลูกน้อง ก่อนที่จะเดินไปตาม
ถนนเส้นเล็ก ๆ ด้านนอกมหาวิทยาลัยกวงหยวน
ตอนที่เขาลาออกจากมหาวิทยาลัย พ่อที่แก่ชราของเขานั้นโกรธ
มาก
แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว เขาไม่มีความตั้งใจในการศึกษาเล่า
เรียนเลยแม้แต่น้อย เพราะในใจของเขา มันมีเพียงแค่ความแค้นเท่านั้น
แต่น่าเสียดายที่เขาได้มารู้ว่า ฟางหัวน่าจะถูกพี่ฉินของเขาฆ่าตาย
มีเพียงแค่พี่ฉินเท่านั้น ที่เขาเต็มใจที่จะติดตามอยู่ข้างกาย
ไม่ใช่เพียงแค่เพราะว่าพี่ฉินได้ช่วยเขาเอาไว้ แต่มันเป็นเพราะว่า
คนคนนั้นคู่ควรที่จะได้รับความช่วยเหลือจากเขาด้วยเช่นกัน
หากไม่มีฉินเฉา หลิวชวนจะเป็นยังไง? เขาก็คงจะเป็นแค่นักเลงใน
แก๊งเล็ก ๆ ตลอดไปเท่านั้น
เขาไม่ได้ออกไปดื่มกับพี่ฉินมานานแล้ว หลิวชวนคิดว่าเขาควรที่
จะชวนพี่ฉินออกมาดื่มด้วยกันบ้าง ไม่อย่างนั้นความสัมพันธ์ก็คงจะ
ค่อย ๆ ห่างเหินกันไป
อืม พี่ฉินชอบสาวสวย เพราะฉะนั้นไปสถานที่ที่เพิ่งจะเปิดใหม่
ดีกว่า
แต่เมื่อไปพบเจ้าของร้าน อีกฝ่ายก็ไม่สามารถส่งผู้หญิงที่สวยที่สุด
ออกมาได้
หลิวชวนส่ายหน้า พลางนิ่งคิดไปเล็กน้อย แต่จู่ ๆ เสียงฝีเท้าที่วิ่ง
อย่างผิดวิสัยก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง
ถึงแม้ว่าหลิวชวนจะเมามาย แต่เขาก็พลันตื่นตัวในทันที
มันไม่ถูกต้อง ในกลางดึกแบบนี้ จะยังมีใครมาอยู่ที่นี่อีก?
คนพวกนี้จะต้องมาหาเรื่องเขาแน่นอน
เมื่อคิดได้แบบนั้น หลิวชวนก็สาวเท้า และรีบวิ่งออกไปอย่าง
รวดเร็ว
ในขณะที่กำลังวิ่ง เขาก็หยิบนกหวีดสีดำออกมา เพื่อเตรียมตัวที่จะ
เป่า
แต่ทว่านี่เป็นช่วงเวลากลางดึก อีกทั้งยังอยู่นอกเมือง จะมีผู้ช่วย
จากสมาคมต้าฉินได้ยังไง?
และในเวลานี้ เสียงฝีเท้าจำนวนมากมายก็เข้ามาใกล้หลิวชวนเสีย
แล้ว
คนกลุ่มหนึ่งที่ปิดบังใบหน้าเอาไว้ เข้ามาผลักหลิวชวนให้นอนลง
กับพื้น
จากนั้นชายคนหนึ่งก็ใช้มีด แทงเข้าที่ท้องน้อยของหลิวชวนอย่าง
รุนแรง
“ซู่หนานไม่ใช่โลกของสมาคมต้าฉิน”
เสียงอันมืดมนดังก้องอยู่ในหูของหลิวชวน
หลิวชวนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสสังเกตเห็นรอยสักรูปแมงป่องอยู่บน
มือชายที่สวมหน้ากากคนหนึ่ง ก่อนที่ชายคนนั้นจะยืนขึ้น แล้วเดินจาก
ไปพร้อมกับกลุ่มคนที่สวมหน้ากากเหมือนกัน
คนพวกนี้….. เป็นใครกันแน่…..
……………………………………….
ณ สถานที่รวมพลของหลงเบลในเวลาเดียวกัน
หลงเบลกำลังขมวดคิ้วมุ่น มองดูสถานที่รวมพลที่ถูกถล่มจน
เละเทะไปหมด
สถานที่รวมพลของเธอถูกทำลายอย่างไม่คาดคิด
คนของสมาคมต้าฉินยังไม่ทันจะมาถึง กลุ่มคนที่มาก่อความ
วุ่นวายก็หายไปกับสายลมเสียแล้ว
ดูเหมือนว่าคนกลุ่มนี้จะคำนวณได้อย่างแม่นยำ ว่าคนของ
สมาคมต้าฉินจะมาถึงเมื่อไหร่
ใครกันที่จะทำแบบนี้ได้?
ยังมีแก๊งอื่นที่เป็นศัตรูกับสมาคมต้าฉินในเมืองซู่หนานอยู่อีกเหรอ?
เป็นไปไม่ได้ แก๊งเหล่านั้น หากไม่ถูกทำลาย ก็เลือกที่จะยอมจำนน
ต่อสมาคมต้าฉินกันไปหมดแล้ว
หรือว่าจะเป็นแก๊งจากภายนอกอาณาเขต?
ในขณะที่หลงเบลกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ชายที่ผูกเนกไทสีแดงก็รีบวิ่ง
เข้ามา แล้วตะโกนด้วยความตื่นตระหนก
“คุณหนูครับ! แย่แล้ว พี่ชวน พี่ชวนโดนแทงครับ!”
“ว่าไงนะ!”
หลงเบลตกตะลึงไปทันที
“เขาเป็นอะไรหรือเปล่า?”
“ยะ ยังดีอยู่ครับ โชคดีที่มีคนที่เดินผ่านไปผ่านมามาพบเขา
ทันเวลา ตอนที่เอาตัวเขามาส่งที่โรงพยาบาล เขาก็เกือบจะตายอยู่แล้ว
ครับ”
“นายติดต่อฉินเฉาที ฉันจะไปหาหลิวชวนสักหน่อย”
หลังจากที่พูดจบ หลงเบลก็รีบหันหลังเดินออกจากบาร์ไปทันที
ดูเหมือนว่าพายุเลือดจะก่อตัวขึ้นที่เมืองซู่หนานอีกครั้งเสียแล้ว
……………………………………………..
“ใครเป็นคนทำ?”
ฉินเฉาที่ยืนอยู่ในโรงพยาบาล กำลังจ้องมองหลงเบลและลูกน้องที่
ผูกเนกไทสีทองจำนวนหนึ่ง
ส่วนหลิวชวนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงนั้นยังคงอยู่ในอาการโคม่า
เขาสูญเสียเลือดมากเกินไป ตอนนี้จึงยังไม่ได้สติ
ชายที่สวมเนกไทสีทองนั้นคือเจ้าหน้าที่ฝ่ายเสนาธิการทั้งสี่คนของ
สมาคมต้าฉิน มังกรเขียว เสือขาว หงส์แดง และเต่าดำ ล้วนมารวมตัว
กันอยู่ที่นี่
เดิมทีทั้งสี่คนกำลังรับผิดชอบเรื่องแผนการขยายอิทธิพลของ
สมาคมต้าฉินทั้งสี่ทิศ แต่เนื่องจากหลิวชวนได้รับบาดเจ็บ พวกเขาจึง
รีบเดินทางกลับมา
ในเวลานี้สีหน้าของทั้งสี่คนฉายชัดถึงความละอายใจและกังวล
พวกเขาทำได้แค่รอคอยให้ความโกรธของฉินเฉาเบาบางลงไปเท่านั้น
แต่ฉินเฉานั้นไม่เหมือนเมื่อก่อน ที่จะระเบิดโทสะออกมาในทันทีที่
เจอเรื่องแบบนี้
นับตั้งแต่ที่เขาได้เข้ารับการฝึกฝนของหลัวเนี่ยในขุมทรัพย์หมอก
และเอาชนะจิตมารได้ อีกทั้งพระสูตรหัวใจเพชรก็ยังเข้าสู่ชั้นที่สี่ เขาก็
กลายเป็นคนที่ใจเย็นลงมาก
เมื่อเห็นว่าหลิวชวนได้รับบาดเจ็บ ถึงแม้ว่าจะรู้สึกโกรธ แต่ความ
โกรธนั้นก็ไม่มีประโยชน์อะไร
สงบสติอารมณ์ ตามหาตัวคนร้าย แล้วจัดการมันซะ สิ่งเหล่านี้ถึง
จะสมเหตุสมผล
“ยังไม่รู้เลย…..”
หลงเบลที่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียงของโรงพยาบาลนั้นส่ายหน้า “แต่
จะต้องเป็นศัตรูของสมาคมต้าฉินแน่นอน พวกเราคิดเอาไว้ว่าน่าจะ
เป็นศัตรูจากข้างนอก”
“ผมกลัวว่าเรื่องมันจะไม่ได้ง่ายถึงขนาดนั้น…..”
ในขณะนั้นเอง หวังหง หัวหน้าของกลุ่มเสือขาวก็ได้เปิดปากพูด
ขึ้นมา
ชายคนนี้มีไหวพริบอยู่ไม่น้อย และเขามักจะทำหน้าที่เป็นที่
ปรึกษาในสมาคมต้าฉินมาโดยตลอด
“ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา สถานที่รวมพลของสมาคมต้าฉินถูก
ทำลายไปแล้วถึงเจ็ดแห่ง และคนที่ก่อเรื่องก็มาไวไปไวอย่างกับสายลม
ยิ่งไปกว่านั้นพวกมันก็ยังสามารถหลบกับดักที่สมาคมต้าฉินวางเอาไว้
ได้อย่างแม่นยำ ซึ่งนั่นหมายความว่า…..”
“นายกำลังจะบอกว่ามีคนทรยศอยู่ในกลุ่มพวกเราสินะ?”
หลงเบลหันไปจ้องมองหัวหน้ากลุ่มทั้งสี่คนทันที
“คุณหนูฉลาดมากครับ”
หวังหงพยักหน้ารับ “ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้เลย”
“พวกนายทั้งสี่คน ล้วนเป็นคนที่ฉันไว้ใจได้”
หลงเบลขมวดคิ้วสีดำขลับ “งั้นจะเป็นใครล่ะ?”
“ช่วงนี้สมาคมต้าฉินกำลังขยายอิทธิพลไปอย่างต่อเนื่อง พวกเรา
ถึงต้องหาเจ้าหน้าที่เข้ามาใหม่จำนวนไม่น้อย”
หวังหงกล่าวออกมา “มีความเป็นไปได้สูงมากที่เจ้าหน้าที่ที่มาใหม่
หรือไม่ก็เป็นคนที่มีตำแหน่งบางกลุ่ม”
“สิ่งที่นายพูดมาก็สมเหตุสมผลมาก”
ฉินเฉาเหลือบมองหลิวชวนที่ยังคงนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง “แต่ไม่
ว่ามันจะเป็นใคร ในเมื่อมันทำร้ายพี่น้องของฉัน มันก็ต้องเตรียมใจที่จะ
ตายเอาไว้อยู่แล้ว พวกนายไปตามสืบมาว่ามันเป็นใครกันแน่…..”
“พะ พี่ฉิน…..”
ในขณะนั้นเอง หลิวชวนที่นอนอยู่บนเตียงก็เปล่งเสียงออกมา
ทุกคนรีบหันไปมองหลิวชวนที่ตื่นขึ้นมา และกำลังจ้องมองไปยัง
ฉินเฉา
“หลิวชวน นายฟื้นแล้ว!”
ฉินเฉารีบเดินเข้ามาตบแขนของหลิวชวน
“ไม่ต้องห่วงนะ นายไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่มีปากอ้าอยู่บนท้อง
เท่านั้นแหละ อีกไม่กี่วันก็ดีขึ้นแล้ว”
“โอ๊ย! นะ แน่นอนครับ…..”
หลิวชวนกำลังจะหัวเราะออกมา แต่ดูเหมือนว่าขยับตัวเร็วเกินไป
จนรู้สึกตึงที่บาดแผล เขาจึงหลั่งน˺าตาออกมาด้วยความเจ็บปวด
“ทะ ที่จริงแล้วผมคิดที่จะชวนพี่ฉินออกมาดื่มด้วยกัน… แต่
สุดท้ายก็ต้องกลายมาเป็นแบบนี้จนได้….. บ้าเอ๊ย อยากจะหาตัวไอ้เวรที่
แทงฉันให้เจอจริง ๆ บิดาจะใช้ตะบองฟันหมาป่ามาระเบิดก้นของพวก
มันให้ดู!”
“รสนิยมของนายนี่แปลกขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ”
ยังพูดเหมือนเป็นเรื่องตลกได้อยู่แบบนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะยัง
สบายดี ฉินเฉาที่เห็นแบบนี้ก็พลันโล่งใจขึ้นมา
ที่จริงแล้วเขาสามารถใช้พระสูตรหัวใจเพชร รักษาหลิวชวนให้
หายดีได้อย่างรวดเร็ว
แต่หลังจากที่รักษาหลิวชวนแล้ว เขาก็จะต้องมาอธิบายเรื่องพลัง
ของเขา
และอีกอย่างหนึ่งคือ ใช้โอกาสนี้ให้หลิวชวนได้หยุดพักบ้าง มันก็ดี
เหมือนกัน
“เอ้า ไปได้แล้ว เสี่ยวหง ไปซื้อเหล้าเหมาไถมาให้ฉันสักสองขวด
ฉันอยากจะดื่มกับพี่ฉินสักแก้วสองแก้วหน่อย”
หวังหงมีสีหน้าตกใจ แล้วหันไปจ้องมองฉินเฉาด้วยแววตาสงสาร
“น้องสาวเอ็งเถอะ บิดาบาดเจ็บอยู่ พูดอะไรไป แกก็เลยไม่ฟัง
ใช่มั้ย?”
หลิวชวนนึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที
ฝ่ายหวังหงนั้นทำอะไรไม่ถูกขึ้นมา
ในสมาคมต้าฉิน คำพูดของหลิวชวนและหลงเบลนั้นถือว่าเป็น
ใหญ่ ปกติแล้วจึงมักจะไม่มีใครกล้าขัดความต้องการของสองคนนี้
“ดื่มกับน้องสาวแกสิ!”
ฉินเฉานั้นยื่นมือไปตบหน้าผากของหลิวชวนอย่างไม่เกรงใจ
อามิตตาพุทธ…..
หวังหงได้แต่พูดในใจ มีแค่นายท่านฉินเท่านั้นที่จะกล้าทำแบบนี้
ในสายตาของพวกเขา การกระทำแบบนี้ก็ไม่แตกต่างอะไรไปจาก
การสัมผัสก้นเสือ
แต่แน่นอนว่าใบหน้าของพี่ชวนนั้นไม่ใช่ก้นเสือ…..
นี่เป็นแค่การเปรียบเปรย แค่เปรียบเปรยเท่านั้นจริง ๆ นะ!
“บาดเจ็บอยู่แท้ ๆ ยังจะทำแบบนี้อีกเหรอ? จะดื่มก็ดื่มได้ แต่นาย
ต้องรอให้หายดีก่อน บิดาจะปล่อยให้ดื่มจนตายไปเลย”
ฉินเฉาถลึงตาใส่หลิวชวน
“คะ ครับ…..”
หลิวชวนไม่กล้าขัดฉินเฉา “ใช่แล้ว! พี่ฉิน… ผมเห็นลายสักรูปแมง
ป่องบนหลังมือของคนที่ทำร้ายผมด้วย”
“โอ้?”
ฉินเฉาเลิกคิ้วขึ้นทันที
พอกำลังกังวลว่าไม่มีเบาะแสอะไรเลย หลิวชวนก็ได้ให้เบาะแส
อย่างหนึ่งมา
“ดีมาก ฉันจะให้คนไปสืบดู ส่วนนายก็ทำใจให้สบายแล้วพักรักษา
ตัวไปเถอะ”
“โอ้… ผมนอนไม่ได้หรอกครับ…..”
“ถึงนอนไม่ได้ก็ต้องนอน ภายในเจ็ดวันนี้ ฉันขอสั่งไม่ให้นายลุก
ขึ้นมาจากเตียง”
“หา? งั้นถ้าผมปวดฉี่ขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ…..”
“ฉันจะให้คนเตรียมโถปัสสาวะเอาไว้ให้นาย”
“ไม่เอาน่า…..”
หลิวชวนรู้สึกเจ็บปวดจนนึกอยากตายขึ้นมา
แต่ฉินเฉาไม่สนใจว่าชายคนนี้จะเจ็บปวดหรือไม่ เขาเดินออกไป
จากโรงพยาบาล แล้วกดโทรศัพท์มือถือ ต่อสายหาหลิวจาง เพื่อให้เธอ
ตรวจสอบเรื่องรอยสักรูปแมงป่องทันที
“ฉันพูดสายอยู่ค่ะ ลุงฉินของฉัน”
น˺าเสียงขี้เล่นของหลิวจางดังออกมาจากโทรศัพท์มือถือ
“ฉันว่าแล้วเชียว นายติดต่อฉันมาทีไรก็ไม่เคยมีเรื่องดีเลยสักครั้ง
ถ้าไม่ให้หาคนก็หาผี”
“เอ่อ ป้าหลิวจาง ฉันขอให้เธอช่วยหาผีตั้งแต่เมื่อไหร่…..”
“ไปให้พ้นเลย! นายน่ะสิที่เป็นป้า ฮึ่ม! คนที่นายกำลังตามหาตัวอยู่
ในตอนนี้ ถึงไม่ใช่ก็ใช่แล้วล่ะ ฉันเจอคนที่มีรอยสักรูปแมงป่องอยู่
มากมาย แต่ตามรายงานแล้ว ที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดก็คือแก๊งที่ชื่อ
ว่า ห้าภูตผีแห่งกว่างตง หนึ่งในห้าคนนี้มีคนที่มีรอยสักรูปแมงป่องอยู่ที่
มือซ้าย ว่ายังไง? ฉันได้ยินมาว่าสมาคมต้าฉินเกิดความระส˹าระส่าย
ขึ้นมา หรือว่าแก๊งห้าภูตผีแห่งกว่างตงอะไรนี่ จะมาหาเรื่องนายท่านฉิน
ล่ะ?”
“ฉันจะจัดการมันให้ได้”
ฉินเฉาคิดในใจ ห้าภูตผีแห่งกว่างตงเหรอ? ดีมาก ฉันจะทำให้แก
เป็นผีไปจริง ๆ เอง
“นายเอาแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องแก๊งของนายอยู่ได้ คิดถึงซ่างกวนหยาน
ซะบ้างสิ ยัยนั่นกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความรักอยู่เลย ถึงยังไงพวกเรา
ก็เข้าใกล้เลข 3 กันแล้วนะ… อายุก็ตั้ง 26 ปีแล้ว อีกไม่นานก็จะสามสิบ
…..”
“พวกเธอเหรอ?”
“อ๊ะ ไม่ใช่สักหน่อย! ฉันหมายถึงแค่ยัยนั่นต่างหาก ในเมื่อนายเอา
อาหารว่างมาให้ฉันแล้ว ถ้ามีเวลาก็ไปหาเธอซะบ้างล่ะ…..”