มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 1606: งานเลี้ยงอำลาที่ยิ่งใหญ่

ท้องทะเลดูเงียบสงบมาก
โดยเฉพาะท้องทะเลในยามค˹าคืนที่ดูเงียบสงบ ราวกับมีความลับ
มหาศาลที่ซ่อนอยู่ในเงามืด และสามารถสะกดจิตใจของทุกคนได้
นักศึกษาหลายๆ คนไม่สามารถนั่งเฉยๆ อยู่ในห้องโดยสารได้ พวก
เขาเดินออกมายืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ และจ้องมองไปยังท้องทะเลด้าน
นอกด้วยอารมณ์ที่เปี่ยมล้นอยู่ภายในใจ
หลายวันก่อนหน้านี้พวกเขาเองก็ได้อยู่ในทะเล และมุ่งหน้าเข้ามา
ในเกาะปูวาด้วยความกระตือรือร้นและเลือดในกายที่ร้อนฉ่า
แต่คืนนี้พวกเขากำลังเดินทางกลับไปยังจีนแผ่นดินใหญ่อีกครั้ง
และยังต้องหนีกลับไปด้วย
แสงสลัวในยามค˹าคืนมันช่างดีจริงๆ ถ้าไม่ติดว่ามีเสียงหวีดหวิว
ของหุ่นยนต์ที่บินอยู่ข้างๆ เรือล่ะก็ มันก็คงจะน่ารื่นรมย์มากกว่านี้
หยางเหล่ยยืนพิงราวบันไดและทอดถอนหายใจออกมา
“ไม่คิดเลยว่าจุดจบของงานนี้ มันจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้”
“ชีวิตเต็มไปด้วยเรื่องที่ไม่เคยรู้มาก่อน”
เหลียวซาซาสูดหายใจรับสายลมทะเลเข้าไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย
“ชีวิตแบบนี้มันน่าสนใจจริงๆ”
เมื่อพูดจบ สายตาของเธอก็เหลือบไปมองหุ่นยนต์ฉินเฉา พร้อมกับ
ตะโกนขึ้นมา
“ฉินเฉา ฉันขอเล่นกับหุ่นยนต์ของนายหน่อยได้ไหม!”
“ฝันไปเถอะ”
ฉินเฉาตอบปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
ยัยนี่อยากจะลองไปหมดทุกอย่างจริงๆ
ของแบบนี้มันเล่นได้ตามใจชอบที่ไหน? แม้แต่เขาก็ยังทำไม่ได้เลย
ด้วยซ˺า
ถ้าหากเขาไม่ปรับแต่งมันให้กลายเป็นอาร์ติแฟค หุ่นยนต์ตัวโตๆ ก็
เป็นได้แค่เศษเหล็กเท่านั้นแหละ
“ขี้งกชะมัด……………อยู่แต่บนเรือมันน่าเบื่อนี่นา”
เหลียวซาซาเบ้ปาก
“เบื่อเหรอ? งั้นฉันจะทำให้เธอหายเบื่อเอง”
ฉินเฉากล่าวออกมา ก่อนที่หุ่นยนต์ขนาดยักษ์จะเคลื่อนตัวเข้ามา
อย่างกะทันหัน
แขนของหุ่นยนต์ยื่นเข้ามาคว้าตัวเหลียวซาซา และยกร่างของเธอ
ขึ้น
“ว๊าย!”
ถึงแม้ว่าเหลียวซาซาจะทำปากเก่ง แต่ที่จริงแล้วเธอเป็นคนที่ขี้
ขลาดเข้ากระดูกดำ
เธอกรีดร้องออกมาอยู่หลายครั้ง เสียงนั้นดังทะลุท้องฟ้าในยามค˹า
คืน
“นะ นะ นาย นายบ้าไปแล้วเหรอ!”
หยางเหล่ยเองก็หวาดกลัวไปด้วย เขาชี้ไปยังฉินเฉา แล้วตะโกน
ออกมา
เมื่อเห็นผู้หญิงที่เขารักตกอยู่ในอันตราย หัวใจของเขาก็เต้นรัว
อย่างบ้าคลั่ง
“ฉันยกที่นั่ง VIP ให้เธอเชียวนะ”
ฉินเฉาไม่สนใจเสียงตะโกนของหยางเหล่ย แต่วางร่างของเหลียว
ซาซาลงบนไหล่ของหุ่นยนต์
“ตรงนี้วิวสวยใช่ไหมล่ะ?”
“นายทำให้ฉันกลัวแทบตาย!”
เหลียวซาซายื่นเท้าไปเตะหุ่นยนต์เต็มแรง
แต่หุ่นยนต์ตัวนี้สร้างขึ้นมาจากเหล็ก ถึงเตะไป ฉินเฉาก็ไม่รู้สึก
อะไรเลยแม้แต่น้อย คนที่เจ็บตัวกลับมีเพียงเธอเท่านั้น
“ฮึ่ม! ให้ตายเถอะ!”
“ทำไมล่ะ? ไม่ชอบที่นี่เหรอ? ถ้าไม่ชอบ ฉันจะได้ปล่อยเธอลงไป”
“ซาซา รีบกลับมาได้แล้ว ตรงนั้นมันอันตรายนะ!”
หยางเหล่ยตะโกนพร้อมกับโบกไม้โบกมืออย่างอดไม่ได้
ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมทะเล เสียงของเขานั้นฟังดูเบาลง
มาก
“ดูเหมือนว่าหมอนั่นจะเป็นห่วงเธอมากเลยนี่”
ฉินเฉามองหยางเหล่ย แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
“ช่างเขาเถอะ ฉันไม่สนใจเขาสักหน่อย”
เหลียวซาซาเบ้ปากพูดขึ้นมา
“วิวที่นี่สวยจะตายไป ฉันไม่อยากลงไปหรอก”
เมื่อมองจากมุมสูงแบบนี้ ทำให้เธอมองเห็นน˺าทะเลที่มืดมิด
ด้านล่าง และรู้สึกได้ถึงลมทะเลที่เย็นสดชื่น มันช่างให้ความรู้สึกที่
เหมือนว่าเธอกำลังนั่งอยู่บนพรมวิเศษที่บินได้เลยทีเดียว
ถ้าไม่ได้นั่งอยู่บนไหล่ของหุ่นยนต์ แต่นั่งอยู่บนไหล่ของฉินเฉาก็คง
จะดี…………….
ตายแล้ว นี่เธอกำลังคิดอะไรอยู่!
เหลียวซาซาตบแก้มของตัวเอง
อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้เจอฉินเฉามานานมากแล้ว
นานๆ ทีผู้ชายคนนี้จะมาปรากฏตัวสักครั้ง และยังมาเห็นว่าเธอทำ
เรื่องน่าอับอายอีก
เธอกลายเป็นตัวปัญหาที่ชอบสร้างปัญหาให้กับเขา
เธอไม่อยากเป็นคนแบบนั้นเลย
เธออยากจะเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถเหมือนอย่างพี่หยูลู่ ที่
สามารถช่วยเหลือหมอนี่ดูแลต้าฟากรุ๊ปได้
แต่หมอนี่ก็ดันเป็นเสือผู้หญิง ที่วันๆ เอาแต่ออกไปหาสาวๆ ไม่รู้จัก
ดูแลธุรกิจของตัวเอง
ให้ตายเถอะ!
บนโลกใบนี้ก็มีคนสารเลวแบบนี้อยู่ด้วยสินะ
ฮึ่ม!
เหลียวซาซาทำท่าจะบ่นฉินเฉา แต่ทว่าฉินเฉาก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อน
เสียงของฉินเฉาดังเข้าสู่หูของทุกคนผ่านเครื่องขยายเสียง
“ทุกคนฟังให้ดี ตอนนี้มีแขกมาหาพวกเราแล้ว”
“แขก? แขกที่ไหนกัน?”
นักศึกษาทุกคนต่างไม่เข้าใจ
“พวกญี่ปุ่นมาหาพวกเราแล้วยังไงล่ะ”
ฉินเฉาอธิบายออกไปง่ายๆ
ในขณะนั้นเอง ท้องทะเลเบื้องหน้าของพวกเขาก็พลันแยกออก
จากกัน
และแล้วสิ่งที่น่าตกใจก็ปรากฏขึ้น ทุกคนบนเรือต่างพากันอ้าปาก
ค้างอย่างอดไม่ได้
น˺าทะเลกำลังแยกออกจากกัน!
จะมีอะไรออกมา? สัตว์ประหลาดงั้นเหรอ?
ภายในน˺าทะเลที่กำลังหลั่งไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง มีสัตว์
ประหลาดจักรกลสีดำมะเมื่อมขนาดยักษ์ปรากฏออกมาอย่างช้าๆ
นี่คือเรือดำน˺าขนาดมหึมา
แต่ทว่าเรือดำน˺าต้องใหญ่โตถึงขนาดนี้เชียวเหรอ? มันมีขนาดใหญ่
กว่าเรือบรรทุกเครื่องบินนิดหน่อยเท่านั้น
และในขณะนั้นเอง แผ่นเหล็กที่ปิดสนิทอยู่บนเรือก็ค่อยๆ เปิด
ออกมาทั้งสองด้าน
จากนั้นอาคารบัญชาการของทหารที่อยู่ด้านในก็ได้ปรากฏสู่
สายตาของทุกคน
พระเจ้า!
นี่มันเรือดำน˺าประเภทไหนกัน?
นี่มันคือป้อมปราการลอยน˺าขนาดยักษ์ชัดๆ!
“เชี่ย…………..นี่มันจะไม่เวอร์เกินไปหน่อยเหรอ………..”
แม้กระทั่งฉินเฉาก็ยังหลุดเสียงอุทานออกมา
ความสูงของป้อมปราการลอยน˺าดังกล่าว ที่อยู่เหนือ
ระดับน˺าทะเลขึ้นมานี้ น่าจะประมาณ 70 – 80 เมตรได้
ด้านบนนั้นเป็นอาวุธทางการทหารทั้งหมด ซึ่งฉินเฉาเห็นแล้วว่า
กระบอกปืนใหญ่สีดำมะเมื่อมบนป้อมปืน กำลังเล็งเป้าหมายมาที่เขา
และในขณะนั้นเอง เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งก็บินผ่านผืนฟ้าเข้ามา
เฮลิคอปเตอร์ลำนั้นค่อยๆ ร่อนลงมายังพื้นที่ยกระดับของป้อม
ปราการลอยน˺า ก่อนที่ร่างของคนคนหนึ่งจะเดินลงมาจาก
เฮลิคอปเตอร์ และพูดกับฉินเฉาผ่านโทรโข่ง
“ฮ่าๆๆๆ! ไอ้พวกฝูงหมูชาวจีน พวกแกคิดเหรอว่าจะหนีรอดไป
จากเงื้อมมือของคุโรซากิ อิจิโร่คนนี้ไปได้? เมื่ออยู่ต่อหน้ายานอามาเท
ราสึลำนี้ พวกแกมีแต่จะต้องกลายเป็นอาหารของปลาและกุ้งในทะเล
เท่านั้น!”
“ของเล่นชิ้นใหญ่ของแกดูดีไม่เบาเลยนี่”
แต่ใครจะรู้ว่าฉินเฉาจะจ้องมองยานอามาเทราสึ และพูดออกมา
เบาๆ เท่านั้น “ถ้าหากว่ามันไม่ใช่ป้อมปราการทหาร แต่เป็นเครื่องเล่น
พวกเราก็ไม่คิดที่จะขึ้นไปเล่นแน่นอน”
“นี่คือฝันร้ายของพวกแกยังไงล่ะ!”
เมื่อคุโรซากิ อิจิโร่เห็นว่าหุ่นยนต์ที่ตนเป็นผู้ดูแล ถูกชาวจีน
นำไปใช้ เขาก็กัดฟันกรอดด้วยความเกลียดชัง
“พวกแกมีโอกาสเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น จะขึ้นมาบนยานอามา
เทราสึตามคำสั่งของฉัน และยอมถูกทหารของพวกเราควบคุมตัว หรือ
ว่าจะเลือกอีกทาง นั่นก็คือความตาย?”
“ดูเหมือนว่าพวกเราจะเหลือแค่ทางเลือกเดียวแล้วล่ะ”
หยางเหล่ยที่กำลังยืนพิงราวบันไดถอนหายใจออกมา
“แต่ถ้าหากถูกทหารควบคุมตัว พวกเราก็จะต้องตายเหมือนกันน่ะ
สิ……………..”
นักศึกษาบางคนกล่าวออกมาด้วยความกังวล “พวกมันคิดที่จะใช้
พวกเราเป็นเหยื่อสังเวย……………..”
“ตราบใดมีชีวิต ย่อมต้องมีความหวังสิ!”
บางคนกล่าวออกมา “จะต้องมาตายที่นี่จริงๆ เหรอ?”
“พะ พี่ฉินเฉาบอกว่า…………เขาจะปกป้องพวกเรา”
ในเวลานี้ หลี่ซินพูดขึ้นมาด้วยน˺าเสียงอ่อนแรง
“นี่เธอเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยชิงสุ่ยจริงๆ หรือเปล่า?”
หยางเหล่ยถลึงตาใส่หลี่ซินอย่างอดไม่ได้ “เธอไม่เห็นเหรอว่าเขามี
หุ่นยนต์อยู่แค่ตัวเดียว แต่อีกฝ่ายมีป้อมปราการทหาร! เธอเห็นหรือ
เปล่าว่าในป้อมปราการนั่น มีหุ่นยนต์อยู่มากมายขนาดไหน? แล้วไหน
จะมีปืนใหญ่ที่ยิงลงมาแค่รอบเดียว ก็สามารถฆ่าพวกเราให้ตายภายใน
ไม่กี่วินาที!”
“แต่ว่าฉัน ฉันเชื่อใจพี่ฉินเฉา…………..”
ถึงแม้ว่าหลี่ซินจะดูหวาดกลัว แต่เธอก็กล่าวออกมาอย่างหนักแน่น
“เขาเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่เป็นไปไม่ได้มาแล้วหลายครั้ง แต่ก็ยัง
ช่วยพวกเราให้รอดมาได้………….”
“ถึงเขาจะเก่งแค่ไหน แต่เขาก็ยังเป็นคนธรรมดาอยู่ดี”
หยางเหล่ยส่ายหน้า “คนที่จะช่วยพวกเราได้ก็มีแค่พระเจ้าเท่านั้น
แหละ”
“ฉินเฉา จะทำยังไงดีล่ะ?”
เหลียวซาซาที่นั่งอยู่บนไหล่ของหุ่นยนต์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
ขึ้นมา
“เธอกลัวหรือไง?”
ฉินเฉาเอ่ยถามกลับไป
“ฮิๆ กลัวที่ไหนกันล่ะ? ฉันคือคนที่ตายไปครั้งหนึ่งแล้วนะ จะต้อง
ไปกลัวอะไรอีก?”
เหลียวซาซาเอ่ยกลับไปพร้อมรอยยิ้ม ในแววตาของเธอไม่มีความ
หวาดกลัวอยู่เลยแม้แต่น้อย
ที่จริงแล้วเธอเป็นคนที่ขี้ขลาดมาก
แต่เธอรู้สึกได้ว่า ตราบใดที่อยู่เคียงข้างฉินเฉา เธอก็ไม่จำเป็นที่
จะต้องไปหวาดกลัวอะไร
“ดีมาก งั้นเธอนั่งดีๆ ล่ะ”
ฉินเฉาแบ่งพลังออกมาเล็กน้อย เพื่อยึดร่างของเหลียวซาซาให้ติด
อยู่บนหุ่นยนต์อย่างแน่นหนา
เมื่อทำแบบนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะตีลังกาหรือว่าพลิกตัว เหลียวซาซาก็
จะไม่ร่วงลงไปจากหุ่นยนต์
“ว่ายังไงล่ะ? โอกาสอยู่ตรงหน้าของพวกแกแล้วนะ”
คุโรซากิกล่าวด้วยน˺าเสียงเย็นชา
“ในเมื่อแกจัดงานเลี้ยงขึ้นซะใหญ่โตเพื่อมาต้อนรับฉัน แล้วฉันจะ
ไม่เพิ่มบรรยากาศให้ได้ยังไง?”
ฉินเฉากล่าว ก่อนที่แขนทั้งสองข้างของหุ่นยนต์จะหยิบปืน
พลังงานจลน์ขึ้นมา
ที่จริงแล้วปืนพลังงานจลน์จะต้องสะสมพลังงานเสียก่อน แต่เมื่อ
มันมาอยู่ในมือเขา มันก็สามารถใช้งานได้ในทันที
ฉินเฉาเหนี่ยวไกปืน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน
ลำแสงสีฟ้าทั้งสองดวงได้พุ่งทะยานออกไป
ทันใดนั้นเปลวไฟก็ระเบิดออกมาจากใจกลางของป้อมปืนใหญ่
เช่นเดียวกัน
“ฆ่ามันซะ ทำให้ไอ้โง่นั่นได้รู้ว่าความหวาดกลัวมันเป็นยังไง!”
คุโรซากิ อิจิโร่โมโหจนขาดสติ
เขาไม่ทันคิดด้วยซ˺า ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่สะสมพลังงานก่อนที่จะ
ยิงปืนพลังงานจลน์
ปากกระบอกปืนใหญ่ทั้งหมดในป้อมปืน ได้เล็งเป้าหมายไปยังฉิน
เฉาอย่างพร้อมเพรียงกัน
เหนือป้อมปราการขนาดใหญ่แห่งนี้ มีปืนใหญ่จำนวนหลายพัน
กระบอก
และยังมีปืนใหญ่พลังงานจลน์ ซึ่งเป็นรุ่นที่ปรับปรุงแล้วกระบอก
หนึ่งติดตั้งอยู่ที่นั่นเช่นกัน
ปืนใหญ่จำนวนมากกว่า 200 กระบอกกำลังเล็งเป้ามาที่ฉินเฉา
อย่างพร้อมเพรียงกัน
ปืนใหญ่เหล่านี้คำรามลั่น ภายใต้คำสั่งการของคุโรซากิ อิจิโร่ทันที
ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม!
ท้องฟ้าได้กลายเป็นสีแดงไปแล้วครึ่งหนึ่ง
มันดูเหมือนกับยามที่ดวงอาทิตย์ตกในช่วงพลบค˹า
ทั้งๆ ที่ตอนนี้เป็นตอนกลางคืน
“จบสิ้นแล้ว…………”
หยางเหล่ยจ้องมองเปลวเพลิงที่ส่องประกายไปทั่วท้องฟ้าด้วย
ความตกตะลึง
เขารู้สึกปวดร้าวไปทั้งหัวใจ
ซาซาของเขาจะต้องไม่รอดแน่
“ฮ่าๆๆๆ!”
คุโรซากิ อิจิโร่หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “นี่คือจุดจบของพวกแก
ที่มาล่วงเกินประเทศญี่ปุ่นของพวกเรายังไงล่ะ ไอ้หมูชาวจีน คราวนี้
แหละ แกจะต้องตายโดยไม่มีหลุมฝังศพ!”
ในขณะที่เขากำลังตื่นเต้นอยู่นั้น เขาก็เห็นลำแสงสีฟ้าจำนวนสอง
ดวง พุ่งทะยานออกมาจากเปลวไฟ และระเบิดเข้าใส่ป้อมปืนใหญ่ทั้ง
สองป้อม
รอยยิ้มพลันชะงักค้างอยู่บนใบหน้า คางของเขาแทบจะหลุดร่วง
ลงมาอยู่แล้ว
“พวกแกพัฒนาโล่ของหุ่นยนต์ได้ไม่เลวเลยนี่”
เสียงของฉินเฉาดังออกมาจากเปลวไฟ
“ท่านคุโรซากิครับ มะ มีพลังงานที่สะท้อนออกมาจากเปลวไฟ
ด้วยครับ!”
คนของเขารีบกล่าวรายงานออกมา
“บากะยาโร่! ฉันรู้แล้วโว้ย!”
ดวงตาของคุโรซากิ อิจิโร่กลายเป็นสีแดงก˹า เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่า
มันเกิดอะไรขึ้น
เมื่อเปลวไฟเริ่มมอดดับลง ทุกคนก็ได้เห็นพร้อมๆ กัน
หุ่นยนต์ตัวนั้นกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้า และไม่ได้รับความเสียหาย
อะไรเลย
บนไหล่ของมันยังมีร่างของสาวสวยคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย
รอบร่างกายของหุ่นยนต์มีแสงสีฟ้าส่องประกายออกมา ซึ่งนี่ก็คือ
โล่ของหุ่นยนต์ตัวนี้
เขาไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย