มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 1848 : บุกตะลุยถึงดาวพลูโต

หยูไห่กลืนกินผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาทั้งหมดของตัวเอง จากนั้นเขาก็
กลายเป็นคนใหม่ที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าฉินเฉาอีกครั้ง
เสื้อคลุมทวีคูณบนร่างกายของเขาดูงดงามขึ้น มันเปล่งประกาย
ระยิบระยับอย่างสวยงาม
“นับว่าพวกเขาได้อุทิศตัวให้กับการทำงานอยู่บ้าง”
หยูไห่ตบชายเสื้อของตัวเอง จากนั้นก็จ้องมอง พลางหัวเราะใส่ฉิน
เฉา “มนุษย์โลกผู้โง่เขลา เจ้าคงจะไม่รู้สินะว่าเจ้ากำลังล่วงเกินคนที่น่า
สะพรึงกลัวขนาดไหนเข้า? ตอนนี้ข้าไม่ใช่ผู้ติดตามอีกต่อไปแล้ว พลัง
ของข้าได้เพิ่มพูนขึ้นจนกลายเป็นผู้พิทักษ์ ไม่รู้ว่าพลังนี้แข็งแกร่ง
มากกว่าผู้ติดตามขนาดไหน ในสายตาของข้า เจ้าก็เป็นแค่มดที่รอให้ข้า
เหยียบย˹า บดขยี้จนตายเท่านั้น!”
หลังจากที่พูดจบ เขาก็ยิ้มออกมาด้วยความมั่นใจ แล้วกล่าวกับฉิน
เฉาว่า “แต่ว่าข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าจะยอมมาเป็น
ลูกน้องของข้าไหม? หึๆ หลังจากที่กลืนกินคนเหล่านั้นเข้าไป ข้าก็รู้แล้ว
ว่า เทพเจ้ามากมายบนโลกใบนี้ยอมจำนนให้กับพิภพหลิงของพวกข้า
แล้ว ข้าไม่ได้ขาดแคลนลูกน้องหรอกนะ แต่ว่าข้าชื่นชมในตัวเจ้า ถึงได้
ยินดีที่จะมอบโอกาสให้เจ้าได้จงรักภักดีต่อข้า”
“สมองของคนในพิภพหลิงมีแต่กล้ามเนื้อหรือไง………..”
ฉินเฉารู้สึกปวดหัวขึ้นมา “ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว รีบมาต่อสู้กัน
เลยดีกว่า”
หลังจากที่พูดจบ เคียวสีดำที่อยู่ในมือของเขาก็เตรียมพร้อมที่จะจู่
โจม
“ในเมื่อเจ้าไม่คิดที่จะยอมจำนนต่อข้า ข้าก็คงทำได้แค่มอบความ
ตายให้เจ้าเท่านั้น เฮ้อ มนุษย์โลกตายเพราะความโง่เขลาของตัวเอง
แท้ๆ”
หยูไห่กล่าวขึ้นมา ก่อนที่สายเคเบิลด้านหลังจะกลายเป็นงู ที่พุ่ง
เข้าหาฉินเฉาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า
ฉินเฉารีบเบี่ยงตัวหลบทันที สายเคเบิลเหล่านั้นจึงเฉี่ยวร่างของเขา
และทิ่มแทงลงบนพื้นดิน เจาะทะลุพื้นดินให้กลายเป็นหลุมและมีรอย
แตกร้าวปรากฏไปทั่ว
“เปล่าประโยชน์ เจ้าหนีไม่พ้นหรอก!”
สายเคเบิลด้านหลังหยูไห่นั้นเพิ่มความเร็ว มันกวาดไปทั่วบริเวณ
อย่างต่อเนื่อง และยังมีจำนวนมากมายราวกับพายุฝน
ทางด้านฉินเฉาเปลี่ยนมาใช้พลังของพยัคฆ์ปีศาจเก้าเร้นลับ สาย
เคเบิลเหล่านั้นโจมตีได้แค่เงาที่เคลื่อนที่ผ่านไป แต่ร่างจริงกำลังหลบ
ซ่อนตัวอยู่
“จะหนีไปไหน? ออกมาแต่โดยดีเถอะน่า”
หยูไห่พูดขึ้นมา ก่อนที่จะตบฝ่ามือลงไปบนพื้นดิน
“เสื้อคลุมทวีคูณทำลายล้าง!”
ใช้ท่านี้อีกแล้ว!
ฉินเฉาบ่นอยู่ในใจอย่างอดไม่ได้ จากนั้นร่างของเขาก็เคลื่อนที่
อย่างต่อเนื่อง และปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศอย่างฉับพลัน
พลังของเสื้อคลุมทวีคูณทำลายล้างได้ไล่ตามฝีเท้าของเขาต่อไปไม่
หยุด พลังของมันได้แผ่กว้างไปทั่วโรงเรียน
สิ่งก่อสร้างทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นอาคารเรียน อาคารภายในโรงเรียน
ล้วนถูกพลังนี้ทำลายจนย่อยยับ
แต่โชคดีที่ฉินเฉาได้กางม่านพลังหยินหยางเอาไว้ ไม่อย่างนั้น
โรงเรียนนี้จะต้องนองเลือดอย่างแน่นอน
ภายใต้พลังของพยัคฆ์ปีศาจ ความเร็วของฉินเฉาได้เพิ่มขึ้นอย่าง
ต่อเนื่อง และในที่สุดก็หลุดพ้นออกมาจากระยะการโจมตีของเสื้อคลุม
ทวีคูณทำลายล้างจนได้
แต่เมื่อเขามองลงไป เขาก็กลั้นหายใจอย่างห้ามไม่ได้
ภายในม่านพลังหยินหยาง โลกสีขาวดำได้หายไปแล้ว
หลุมลึกที่มีรัศมี 100 เมตรได้ปรากฏขึ้นใต้เท้าของเขาแทน
ฝ่ายหยูไห่นั้นลอยอยู่บนอากาศ และแสยะยิ้มมุมปากในขณะที่
จ้องมองเขา
“ไอ้มนุษย์โลกไร้ความสามารถ เจ้าทำได้แค่วิ่งหนีหางจุดตูด
เท่านั้นแหละ เห็นหรือยัง? นี่คือพลังของผู้พิทักษ์ยังไงล่ะ! ข้ารู้สึกได้เลย
ว่าข้ามีพลังอันยิ่งใหญ่มหาศาล พลังที่เจ้าเห็นอยู่ในตอนนี้ มันเป็นแค่
ยอดภูเขาน˺าแข็งของข้าเท่านั้น”
พลังของขั้นเซียนทองคำ ที่สามารถทำลายเมืองเมืองหนึ่งได้
และเมื่อรวมกับเสื้อคลุมทวีคูณของพิภพหลิง พลังนี้ช่างเป็นสิ่งที่
ยุ่งยากมากจริงๆ
“ข้าจะทำให้เจ้าได้ลิ้มรสพลังของผู้พิทักษ์!”
หยูไห่โพล่งออกมา จากนั้นเขาก็ยื่นมือขวา พร้อมทั้งมีบอลสีเงินลูก
หนึ่งหมุนวนรอบฝ่ามืออย่างต่อเนื่อง
บอลสีเงินนั้นหมุนวนเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นมันก็กลายเป็นพลัง
แห่งความมืดสีดำทมิฬภายในชั่วพริบตา
“นี่เป็นสิ่งตอบแทนสำหรับความโง่เขลาของเจ้า มนุษย์โลกเอ๋ย จุด
จบแห่งกฎเกณฑ์!”
สิ้นเสียงของหยูไห่ บอลสีดำทมิฬบนมือขวาได้พุ่งตรงออกทันที
บอลสีดำนี้รวดเร็วจนถึงขีดสุด มันพุ่งเข้าใส่ฉินเฉาภายในชั่ว
พริบตาเดียว
ฉินเฉารีบเปลี่ยนมาใช้พลังของแมงมุมพิษ และผ่านเข้าสู่ห้วง
อวกาศ เพื่อมาปรากฏตัวขึ้นอีกด้านหนึ่งอย่างรวดเร็ว
และบอลสีดำนี้ก็ได้พองตัว กลายเป็นบอลทรงกลมที่มีรัศมีถึง 100
เมตรแผ่กระจายไปในอากาศ
บอลดังกล่าวลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นมันก็ทะลุ
ผ่านก้อนเมฆ ตรงขึ้นสู่เครื่องบินที่อยู่บนฟ้า และแล้วเครื่องบินลำนั้นก็
หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เชี่ย โชคดีที่ระยะของม่านพลังหยินหยางกว้างขวางมากพอ
และโชคดีที่เขาหลบทัน ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่รู้เลยว่าผลลัพธ์ของมัน
จะเป็นยังไง
ในสายตาของฉินเฉา บอลสีดำทมิฬยังคงลอยขึ้นสูงต่อไป ในไม่ช้า
มันก็ลอยผ่านม่านพลังของเขา ออกไปจากชั้นบรรยากาศ ตรงขึ้นสู่
อวกาศนอกโลก หลังจากที่สลายดาวเทียมดวงหนึ่งไปแล้ว มันก็ยังคง
ลอยขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง
ฉินเฉาไม่สามารถมองไปไกลกว่านี้ได้แล้ว เขายังคงอ้าปากค้าง
ต่อไป
ลุงมันเถอะ แบบนี้มันจะเกินไปแล้ว!
พลังของพิภพหลิงนั้นผิดปกติมาก
กระบวนท่าจุดจบแห่งกฎเกณฑ์ของผู้พิทักษ์ มีพลังขนาดนี้เชียว
เหรอ?
ถ้าอย่างนั้น ผู้สังหาร ผู้ทำลายล้าง และนายพลที่อยู่หลังจากนี้ล่ะ?
พวกเขาจะอยู่ในระดับไหน?
ฉินเฉาเริ่มรู้สึกวิตกกังวลขึ้นมา
“ฮ่าๆๆๆ! กลัวล่ะสิ เห็นหรือยัง? นี่แหละคือพลังของข้า!”
หยูไห่หัวเราะออกมาด้วยความตื่นเต้น สายเคเบิลด้านหลังยังคง
กวัดแกว่งไปมา ราวกับลูกสุนัขที่กระดิกหางอย่างมีความสุข
“ว่ายังไง? เจ้าจะยอมจำนนอยู่แทบเท้าข้าได้หรือไง? หรือว่าจะฆ่า
ตัวตายไปเลยก็ได้ จะได้ไม่ต้องทุกข์ทรมานและเสียเวลาไปมากกว่านี้”
หยูไห่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง
“ฉันดูเชิงแกเกือบหมดแล้ว หมดเวลาสำหรับการอุ่นเครื่องแล้ว
ล่ะ”
แต่ทว่าฉินเฉากลับพูดออกมาแบบนี้อย่างไม่คาดคิด
“อุ่นเครื่อง? มันหมายความว่ายังไง?”
ฉินเฉาแสยะยิ้มมุมปาก “ใช่แล้ว ตอนนี้มันคือเวลาของความ
บันเทิงยังไงล่ะ!”
สิ้นเสียง มังกรศักดิ์สิทธิ์หลากสีขนาดมหึมาจำนวน 6 ตัว ได้พุ่ง
ออกมาจากร่างกายของเขาอย่างกะทันหัน พวกมันต่างร้องคำรามอยู่
บนท้องฟ้า และโผบินไปมาอย่างต่อเนื่อง
เมื่อเห็นมังกรศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ หยูไห่ก็ผงะไปทันที
สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่เหล่านี้ช่างทรงพลังมาก นี่คือสัตว์ประหลาด
บนโลกงั้นเหรอ!
หยูไห่รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา ร่างกายของเขาเริ่มสั่นสะท้าน
เกิดอะไรขึ้น? เขารู้สึกแบบนี้ได้ยังไง?
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่มนุษย์โลกเท่านั้น
ส่วนเขาเป็นถึงผู้พิทักษ์!
พลังของผู้พิทักษ์ แม้แต่โลกก็แทบจะต้านทานมันไม่ได้!
ขอเพียงแค่เขาต้องการ แค่ปลดปล่อยจุดจบแห่งกฎเกณฑ์ออกมา
สักครั้ง เขาก็จะสามารถทำลายแกนโลก และทำให้ดาวเคราะห์ดวงนี้
แตกสลายไปได้แล้ว!
เขายังต้องหวาดกลัวอะไรอีก?
จริงด้วย……….
แต่ทำไมเขาถึงยังรู้สึกบีบคั้นอยู่ในใจล่ะ?
ผู้ฝึกตนที่อยู่บนฟ้าคนนั้นเป็นใครกันแน่?
ชายที่เรียกตัวเองว่าราชาปีศาจคนนั้น………….
ในขณะที่หยูไห่กำลังไม่สบายใจ มังกรยักษ์ 6 ตัวก็พุ่งทะยานเข้าใส่
ร่างของฉินเฉา และกลายเป็นเกราะแต่ละชิ้นบนร่างกายของเขาทันที
เกราะข้อมือข้างขวาสีดำ เกราะไหล่ข้างซ้ายสีเขียว เกราะข้อมือ
ข้างซ้ายสีม่วง เกราะขาข้างซ้ายสีขาว เกราะหุ้มหน้าอกสีแดง และ
เกราะไหล่ข้างขวาสีเงิน
แม้ว่านี่เป็นเพียงชุดเกราะที่ไม่สมบูรณ์ แต่หยูไห่ก็รู้สึกได้ว่า ชุด
เกราะนี้มีพลังบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว
“ล้อเล่นหรือไง……….ไอ้มนุษย์โลก………..”
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของหยูไห่พลันกระตุกเล็กน้อย “คิดว่าของแค่
นี้จะทำให้ข้าเกรงกลัวงั้นเหรอ? มนุษย์โลก เตรียมตัวตายซะ!”
หลังจากนั้น เขาก็ขว้างบอลสีดำทมิฬลูกหนึ่งเข้าใส่ฉินเฉาทันที
“หลิงเอ๋อ เพลิงสายฟ้า!”
ฉินเฉาไม่ขยับเขยื้อน เขายืนนิ่งงันอยู่กลางอากาศราวกับเป็นเทพ
เจ้า
เมื่อเขายื่นมือและชี้นิ้วออกไป สายฟ้าสีแดงก็พลันผ่าลงมาจาก
ก้อนเมฆ และพุ่งตรงเข้าใส่จุดจบแห่งกฎเกณฑ์สีดำทมิฬนั้น
ตู้ม!
กระบวนท่าที่หยูไห่สุดแสนจะภาคภูมิใจ ถูกทำลายไปทั้งๆ แบบ
นั้น และหายไปในชั่วพริบตาเดียว
“อะไรกัน!”
เขาตกใจมาก และไม่คาดคิดเลยว่ากระบวนท่าของเขาจะถูก
ทำลายอย่างรวดเร็วแบบนี้
ตู้ม!
แต่ในเวลานี้ ฉินเฉาอีกคนที่สวมเสื้อโค้ตสีดำได้ปรากฏตัวขึ้น
ด้านหลังเขา
ในมือของฉินเฉาคนนั้นถือค้อนน˺าแข็งขนาดยักษ์เอาไว้ และทุบ
แผ่นหลังหยูไห่เข้าอย่างจัง
แรงจากค้อนอันหนักหน่วงนี้ ทำให้ร่างกายของหยูไห่กระเด็นขึ้นไป
บนท้องฟ้าทันที
“นี่มันอะไรกัน!”
หยูไห่เบิกตากว้าง เขาไม่รู้ว่าฉินเฉาคนก่อนหน้านี้วิ่งหนีไปไหนแล้ว
ส่วนคนที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ คือมนุษย์โลกที่เหมือนกับเทพ
เจ้า อีกฝ่ายกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ยอยู่
“ลองลิ้มรสกระบวนท่าของฉันดูหน่อยเป็นไง!”
มือขวาของฉินเฉาพลันเปล่งแสงสีทองออกมา
พลังของฝ่ามือเทพสะท้านกำลังก่อตัวขึ้น
ตู้ม!
ฝ่ามือเทพสะท้านกระแทกเข้าใส่ท้องน้อยของหยูไห่ในทันที
ตู้ม!
แสงสีทองได้พาร่างของหยูไห่หายไปจากท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว
แต่ฉินเฉาก็ได้เร่งความเร็ว เพื่อไล่ตามหยูไห่ไปอีกครั้ง
ลูกตาของหยูไห่แทบจะถลนออกมาอยู่แล้ว ตอนนี้ท้องน้อยของ
เขากำลังถูกเจาะทะลุเข้าอย่างจัง
ร่างของเขาเหมือนกับอุกกาบาตที่ลอยขึ้นสูงอย่างต่อเนื่อง เขา
หลุดออกไปจากชั้นบรรยากาศ ออกไปนอกอวกาศและยังคงพุ่งตัว
ออกไปอย่างต่อเนื่อง
ฉินเฉายังคงไล่ตามเขาไปอย่างไม่รีบร้อน
ร่างของหยูไห่ข้ามผ่านอวกาศ และพุ่งเข้าชนชั้นบรรยากาศของ
ดาวพลูโตในที่สุด
ชั้นบรรยากาศของดาวพลูโตนั้นอยู่ในสถานะของแข็ง มันถูกร่าง
ของหยูไห่พุ่งทะลวงเข้าใส่ จนกระทั่งชนเข้ากับพื้นผิวของดาวเคราะห์
แคระดวงนี้
ตู้ม!
ดาวพลูโตทั้งดวงพลันสั่นสะเทือน
ฉินเฉาตามลงมายืนอยู่บนพื้นเช่นกัน เขามองหยูไห่ที่นอนอยู่ใน
หลุมลึก ซึ่งมีรัศมีเกือบหนึ่งกิโลเมตร
หลังจากที่สวมเกราะเก้ามังกร พลังของฉินเฉาก็เข้าสู่เขตระดับ
ของขั้นสุดยอดผู้ยิ่งใหญ่เซียนฟ้า
เดิมทีการทำลายดาวเคราะห์ดวงเล็กๆ ก็ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว แล้ว
จะนับประสาอะไรกับการทะลวงร่างของหยูไห่?
“แค่กๆ ………..อั่ก………..”
หยูไห่กระอักเลือดออกมาคำโต เขาฝืนทนต่อความเจ็บปวดอัน
รุนแรง แล้วจ้องมองฉินเฉาด้วยสายตาตื่นตระหนก
“ทะ ทำไมพลังของเจ้าถึงแข็งแกร่งขนาดนี้………….ทะ ทั้งๆ ที่เจ้า
เป็นแค่มนุษย์โลก………….”
“ใช่ ฉันคือมนุษย์โลกจริงๆ”
ฉินเฉานั่งยองๆ ลงด้านข้างหยูไห่ เขาส่ายหัว แล้วพูดขึ้นมาว่า “แต่
เผอิญว่าฉันคือราชาปีศาจของโลกใบนี้น่ะสิ พิภพหลิงของพวกแกไม่
ควรที่จะวางแผนบุกโจมตีโลกเลยแม้แต่นิดเดียว เพื่อความปลอดภัย
ของโลก ฉันมีแต่จะต้องฆ่าแกเท่านั้น”
หลังจากที่พูดจบ ฉินเฉาก็หยิบเคียวสีดำออกมาอีกครั้ง
คราวนี้หยูไห่ไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะหลบหนีอีกต่อไปแล้ว
ร่างกายส่วนล่างของเขาถูกทำลายไปเกือบทั้งหมด ที่ท้องน้อยก็ยัง
มีรูขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น เขาได้แต่นิ่งงันด้วยความตื่นตระหนกเท่านั้น
เสื้อคลุมทวีคูณของเขาถูกเจาะทะลุ
ด้วยความเสียหายทั้งหมดนี้ หยูไห่ทำได้แค่รอคอยความตาย
เท่านั้น
“ถะ ถึงเจ้าฆ่าข้าได้ แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร………..”
เลือดยังคงไหลออกมาจากปากของหยูไห่ เขาพยายามพูดออกมา
ว่า “สิ่งที่เจ้าจะต้องเผชิญ กะ ก็คือกองทัพอันยิ่งใหญ่ของพิภพหลิง!”
เขาไอออกมา แล้วพูดต่อไปว่า “ถะ ถึงข้าตายไป กองทัพของ
พิภพหลิงก็จะไม่หยุดอยู่แค่นี้อยู่ดี………..”