มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 1889 : อั๊วมาแล้ว

“อะไรกัน! อันซิน ฉันขอออกไปโทรศัพท์ถามหลานชายก่อนว่าอยู่
ที่ไหนแล้ว เธอรอฉันก่อนนะ!”
ป้ารองรีบลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกไปนอกประตูอย่างรวดเร็ว
ซ่างกวนอู่มองภรรยาของตัวเองด้วยความไม่พอใจ
ฝ่ายซ่างกวนหยานนั้นลดเสียงให้เบาลง แล้วเอ่ยถามด้วยความ
หงุดหงิดว่า
“มารเฒ่า เสียสติไปแล้วเหรอ! แม่ขาดแคลนเก้าอี้นั่นนักหรือไง ถึง
ต้องให้คนอื่นมาซื้อให้!”
ซ่างกวนหยานหัวเสียมาก แม่ของเธอกลายเป็นผู้ทรงอิทธิพลไป
ตั้งแต่เมื่อไหร่?
“เฮ้อ กว่าแม่จะเลี้ยงลูกมาให้โตจนป่านนี้ได้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
นะ”
อันซินถอนหายใจออกมา แล้วกล่าวด้วยอารมณ์น้อยใจ “สิ่งที่
พอจะพึ่งพาลูกสาวของตัวเองได้ ก็มีแค่ความสวยของลูกเท่านั้น โอ้! แต่
จะว่าไป ทำไมลูกถึงไม่ได้สืบทอดยีนอันยอดเยี่ยมของแม่ไปเลยล่ะ? ลูก
ดูแม่สิ มีอกเป็นอก เอวเป็นเอว แต่หันมาดูหน้าอกของลูกอีกที……….
หยานหยาน ลูกได้หน้าอกมาจากพ่อใช่ไหม?”
ซ่างกวนอู่ที่กำลังดื่มชา แทบจะสำลักออกมาอยู่แล้ว
“เหลวไหล ล้อเล่นอะไรอีกแล้ว!”
“ตาแก่น่าตาย ถอยไปเลย พี่น้องเขาจะคุยกัน!”
อันซินถลึงตามองซ่างกวนอู่
แต่ซ่างกวนหยานนั้นอยากจะบ้าตาย ให้ตายเถอะ กลายเป็นพี่น้อง
กันตั้งแต่เมื่อไหร่?
แม่ของเธอหน้าหนาขึ้นทุกทีแล้ว……….
“แต่ไม่เห็นจะต้องให้คนอื่นซื้อเก้าอี้นวดให้เลย แม่ให้หนูซื้อให้ก็ได้
นี่”
ซ่างกวนหยานกล่าวออกมา มีคำกล่าวที่ว่า กินของเขา รับของเขา
ปฏิเสธไม่ได้
ถ้าแม่ของเธอรับเก้าอี้นวดของคนอื่นมา แล้วเธอจะปฏิเสธเขาไป
ยังไง?
“ยัยเด็กโง่ แม่ต้องการมันจริงๆ!”
อันซินกลอกตาใส่ลูกสาว แล้วกล่าวออกมาว่า “ลูกมองว่าแม่เป็น
คนแบบนั้นไปแล้วเหรอ? เฮ้อ น่าเศร้าใจจริงๆ นี่ยังเป็นลูกสาวของฉัน
อยู่หรือเปล่า…………พ่ออู่ ตอนนั้นคุณมีเมียน้อยแล้วคลอดยัยเด็กคนนี้
ออกมาใช่ไหม? หลังจากนั้นก็พามาที่โรงพยาบาลแล้วหลอกว่าฉันเป็น
คนคลอด ตอนที่วางไข่ฉันทรมานมากจนสลบไป จำอะไรไม่ได้เลย”
“คุณ คุณ……..”
เส้นเลือดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซ่างกวนอู่ทันที
“แม่ชนะแล้ว โอเคไหม?”
ซ่างกวนหยานจำต้องกล่าวชื่นชม “งั้นแม่วางแผนจะทำอะไร?”
“ยัยเด็กโง่ ก็ต้องให้เงินอยู่แล้ว แต่แม่แค่จะใช้แรงงานคนพวกนั้น
ฟรีๆ เท่านั้นเอง”
อันซินกล่าวออกมา
เมื่อได้ยินแบบนั้น ซ่างกวนหยานก็โล่งใจ
“ดูเด็กคนนี้กังวลเข้าสิ เป็นอะไรไป? แฟนจำเป็นของลูก ทำให้ลูก
กังวลอยู่เหรอ?”
“แฟนจำเป็นอะไร?”
ซ่างกวนหยานยืนขึ้น ตบหน้าอกตัวเอง แล้วพูดออกมาทันทีว่า
“หนูกลายเป็นของเขาไปแล้ว!”
เคร้ง!
ฝาแก้วเซรามิกที่ซ่างกวนอู่ถืออยู่ในมือขวา หล่นลงมาบนโต๊ะ ร่าง
ทั้งร่างพลันนิ่งงัน
แต่อันซินกระพริบตา แล้วเอ่ยถามว่า
“ลูกรัก บอกแม่มาเร็วว่าลูกเป็นคนกดเขา หรือว่าเขาเป็นคนกด
ลูก? เขามีกล้ามเนื้อมากแค่ไหน? ลูกแม่เป็นชาวราศีสิงห์ แม่เช็คดูแล้ว
ผู้หญิงที่เกิดในราศีสิงห์ขึ้นชื่อว่าเป็นเทพสงครามในเรื่องบนเตียง แล้ว
แฟนจำเป็นคนนั้นผอมหรือว่าอ้วนล่ะ? แม่เป็นห่วงเรื่องความปลอดภัย
ของเขา!”
“……..แม่ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก……..เขาแข็งแรงมาก และลูกก็
พอใจมาก………”
ซ่างกวนหยานแทบจะกัดฟันกรอด กล่าวออกมา
“โอ้ๆๆ งั้นก็ดีแล้ว งั้นก็ดีแล้ว”
อันซินพยักหน้า แต่ซ่างกวนอู่ที่นั่งอยู่ข้างๆ นั้นหดหู่ไปแล้ว
“ยายเฒ่า………”
“คุณสิเป็นยายเฒ่า ตระกูลของคุณสิเป็นยายเฒ่า!”
อันซินรีบกล่าวแย้งทันที
“……..ผมไม่เถียงกับคุณแล้ว ผมจะคุยกับลูกสาว”
ซ่างกวนอู่หันมามองลูกสาวด้วยความกังวล “หยานหยาน ลูกไม่
เคยบอกครอบครัวเลยว่าลูกมีแฟนแล้ว……….ลูกไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว
เรื่องนี้พ่อไม่ว่าอะไรหรอก แต่ว่าเขาเชื่อใจได้หรือเปล่า………..บ้านเรามี
ฐานะดี เขาไม่จำเป็นที่จะต้องร˹ารวยมากก็ได้ แต่ว่าอย่างน้อยขอให้มี
งานที่มั่นคงก็พอ พ่อจะบอกลูกว่า ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่มี…………”
“คุณน่ะถอยไปเลย พูดแต่เรื่องไร้ประโยชน์!”
อันซินผลักสามีของตัวเอง แล้วเอ่ยถามด้วยสายตาเป็นประกาย
“ลูกแม่ เขาหล่อไหม? ยังหนุ่มอยู่หรือเปล่า? แม่จะบอกอะไรให้ฟัง
ตอนที่แม่อายุเท่าลูก มีแต่หนุ่มหล่อมาตามจีบแม่กันทั้งนั้น แต่ละคนทั้ง
อ่อนเยาว์ ทั้งไร้เดียงสา…….ฮึ่ม! ถ้าตอนนั้นแม่ไม่ได้แต่งงานกับพ่อของ
ลูก แม่ก็อยากจะรับพวกเขาเข้ามาอยู่ในฮาเร็มจริงๆ ………..”
“เขาหน้าตาดีทีเดียวค่ะ……..”
ซ่างกวนหยานพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อเรียกคะแนนความ
ประทับใจให้ฉินเฉา “และอาชีพการงานของเขาก็ค่อนข้างมั่นคงด้วย
พ่อไม่ต้องกังวลเลย”
“งานอะไร? จะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น จะเป็นพนักงานที่ไนต์คลับก็ยัง
ได้ แต่แม่ขอบอกเอาไว้เลย ว่าอย่าหาพนักงานขายประกันภัย!”
“ยายเฒ่า พอได้แล้ว!”
“คุณสิที่ต้องพอ ตระกูลของคุณสิที่ต้องพอ! จะว่าไป อีกเดี๋ยวยาย
เฒ่าตัวจริงก็จะกลับมาแล้ว ฉันต้องการไพ่ใหญ่ๆ ลูกรัก ลูกเอานกมาให้
แม่สักใบสิ”
“หา? ไม่มีหรอก!”
“แม่สัญญาว่าแม่จะใจดีกับแฟนตัวน้อยของลูก”
“แค่นกมันจะใหญ่พอเหรอแม่? มีไพ่ที่ใหญ่กว่านี้อีกไหม? แม่
อยากได้อะไรเอาไปให้หมดเลย!”
“ไม่ต้องหรอก เอาแค่นก……..บลาๆๆ กับลูกนก ก็พอแล้ว”
หลังจากนั้นไม่นาน ป้ารองก็กลับเข้ามา เธอมองอันซินและคน
อื่นๆ ด้วยใบหน้าแช่มชื่น
“โอ้ อีกเดี๋ยวหลานชายของฉันก็จะมาถึงแล้ว พวกเรามาเล่นกันต่อ
ดีกว่า ตาเมื่อกี้เกือบแล้วแท้ๆ เชียว”
เธอนั่งประจำตำแหน่ง แล้วหยิบไพ่มาวาง
“ถึงตาฉันแล้ว นก!”
ปากของอันซินกลายเป็นรูปตัวโอ
“พ่ออู่ ถึงตาคุณแล้วนะ คุณอยากได้นกหรือเปล่า?”
“เอ่อ……..”
ซ่างกวนอู่ลังเลใจขึ้นมา
“ไม่ดีกว่า ยายเฒ่า”
อันซินวางไพ่ลงบนโต๊ะอย่างมีความสุข แต่ป้ารองตกใจขึ้นมาทันที
“สวรรค์ ไพ่ของเธอจะใหญ่เกินไปแล้ว! เธอไม่ได้โกงไพ่ตอนที่ฉัน
ไม่อยู่ใช่ไหม?”
“พูดอะไรน่ะ!”
อันซินกลอกตาทันที “ฉันจะทำเรื่องเสื่อมเสียแบบนั้นได้ยังไง? ฉัน
ก็แค่ได้ไพ่ดี เข้าใจไหม?”
พ่อลูกซ่างกวนปิดปากเงียบ ไม่พูดอะไรอยู่ข้างๆ
ในขณะที่ทั้ง 4 คนนั่งล้อมวงบนโต๊ะไพ่นกกระจอก และเริ่มเล่น
ใหม่อีกครั้ง เสียงกริ่งจากชั้นล่างก็พลันดังขึ้น
พวกเขาไม่จำเป็นต้องลุกไปเปิดประตูเอง พี่เลี้ยงเพศหญิงวัย 40 ปี
วิ่งออกไปเปิดประตูทันที
“พี่อัน ที่ชั้นล่างมีผู้ชายที่ชื่อว่าฉินเฉาเข้ามาเยี่ยมบ้านค่ะ!”
ซ่างกวนหยานรู้สึกกังวลใจมาก สายตาของทั้งสามคนก็หันมามอง
เธอเป็นตาเดียวกัน
ซ่างกวนหยานบุ้ยปากใส่แม่ของเธอทันที เพื่อบอกให้รู้ว่า นั่นของ
หนูเอง ของหนูเอง!
อันซินยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ เธอไม่ได้เร่งให้คนข้างล่างขึ้นมา
แต่เอ่ยถามออกมาเสียงดังว่า
“งั้นเหรอ? แล้วเขามายังไงล่ะ!”
“ขี่จักรยานมาค่ะ”
โป๊ก!
ศีรษะของซ่างกวนหยานแทบจะโขกลงไปบนโต๊ะไพ่นกกระจอก
อยู่แล้ว
เชี่ย!
อีตาบ้าฉินเฉา!
เธอบอกให้เขาขับรถมา แต่ทำไมเขาถึงขี่จักรยานมาหาเธอได้!
เขาคิดที่จะต่อต้านฟ้าดินใช่ไหม?
“จักรยาน? น่าสนใจดีนี่!”
ดวงตาของอันซินเปล่งประกาย “ยี่ห้ออะไร?”
“เอ้อปาต้ากั้งค่ะ”
“เร็ว รีบขึ้นมาเร็วเข้า!”
อันซินลูบไพ่นกกระจอก แล้วพูดขึ้นมาอย่างตั้งตารอคอย
“เมื่อก่อนแม่อยากจะซ้อนท้ายเอ้อปาต้ากั้ง ให้แฟนหนุ่มขี่จักรยานไป
บนถนนสุดโรแมนติก ท่ามกลางสายตาอิจฉาของคนนับไม่ถ้วน แต่น่า
เสียดายที่ตอนนั้นพ่อของลูกยากจนมาก ทำให้ซื้อจักรยานไม่ได้”
“หละ หลังจากนั้น ที่บ้านของคุณก็ซื้อให้ไม่ใช่เหรอ………”
ซ่างกวนอู่หน้าแดงด้วยความเขินอาย
“ฮึ่ม คุณยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ? หลังจากนั้นฉันถึงได้รู้ว่าตาแก่
ซื่อบื้ออย่างคุณขี่จักรยานไม่เป็น กลายเป็นว่าฉันต้องพาคุณซ้อนท้าย!
ตอนนี้มาคิดดูแล้ว ฉันก็คือนักสู้ดีๆ นี่เอง”
“เอ่อ………ลูกสาวกับเพื่อนก็อยู่ที่นี่………อย่าไปพูดถึงมันเลย
……..”
“ขายหน้าเหรอ? ต้องขายหน้าอยู่แล้ว ตอนนั้นฉันบอกให้คุณไปฝึก
ขี่จักรยาน คุณก็ดันกลัวว่าล้มแล้วจะเจ็บตัว!”
“แค่กๆๆๆ ……….หยานหยาน แฟนของลูกดื่มชาไหม? พ่อมีชาต้า
หงเผาดีๆ จะเอาสักหน่อยไหม?”
ซ่างกวนอู่รีบเปลี่ยนเรื่องด้วยความละอายใจ
“หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ……….รอถามเขาดีกว่า”
ซ่างกวนหยานก็รู้สึกหดหู่ไม่แพ้กัน
แต่ป้ารองแอบรู้สึกดีใจอยู่ข้างใน ขี่จักรยาน? ยังกล้ามาเทียบกับ
หลานชายของเธอที่ขับ BMW เหรอ?
ชัยชนะรออยู่ไม่ไกลแล้ว!
ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่กำลังเดินขึ้นบันไดมาก็ดังก้องขึ้น
สายตาของทั้งสี่คนจับจ้องไปที่บันไดทันที ตอนนี้ซ่างกวนหยาน
กำลังใจเต้นรัวราวกับตีกลองอยู่ข้างใน
เธอลุ้นจะตายอยู่แล้ว
ฉินเฉา ฉินเฉา
ฉันจะสามารถมองเห็นท้องฟ้าแห่งอิสรภาพได้ไหม มันก็ขึ้นอยู่กับ
นายแล้วนะ!
ซ่างกวนหยานรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างยิ่ง และเมื่อเธอเห็นฉินเฉา
ดวงตากลมโตคู่สวยก็แทบจะถลนออกมา
เธออยากจะตรงเข้าไปบีบคอฉินเฉาให้ตายอยู่ตรงนั้นเลย!
ไอ้เวรเอ๊ย ฉินเฉา นายทำบ้าอะไร!
นายจะเล่นฉันถึงตายเลยใช่ไหม!
ซ่างกวนหยานโกรธขึ้นมาแล้ว
ฝ่ายอันซินและคนอื่นๆ จ้องมองแขกจากชั้นล่างด้วยความ
ประหลาดใจ
พวกเขาเห็นฉินเฉาอยู่ในชุดลายพรางอย่างคนชนบทที่ล้าสมัย ใน
มือกำลังถือกระสอบถุงใหญ่ ยืนยิ้มแย้มอยู่ตรงนั้น
สหายคนนี้แต่งตัวอย่างกับแรงงานอพยพ
ซ่างกวนหยานอยากจะคว้าแก้วชาในมือพ่อของเธอ มาเขวี้ยงใส่
ฉินเฉาให้ตาย!
นายจะเล่นบทคนใช้แรงงานเหรอ!
แต่ป้ารองนั้นมีความสุขมาก
พระเจ้า เธอยังคิดอยู่เลยว่าผู้ชายที่ซ่างกวนหยานชอบจะเป็นคน
แบบไหน?
ที่แท้ก็เป็นพวกแบกอิฐนี่เอง
“นี่คือเสี่ยวฉินเหรอ? มาสิ มานั่งนี่เร็ว!”
ซ่างกวนอู่ยังไม่ได้สติเท่าไหร่นัก ท่าทางเขาจะรับไม่ได้ที่ลูกสาวสุด
ที่รักของเขาถูกผู้ชายแบบนี้ “กิน”
อันซินนั้นตอบสนองเป็นคนแรก เธอชี้ไปที่โซฟาตัวข้างๆ แล้วพูด
ขึ้นมา
“ขอบคุณครับคุณป้า อั๊วชื่อว่าฉินเฉา เป็นผู้ชายของหยานหยาน”
คำพูดนั้นทำให้ป้ารองแทบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้น
ผู้ชาย? หมายความว่ายังไง?
“เรียกว่าแฟนเถอะ……..”
ซ่างกวนหยานกำไพ่นกกระจอกในมือแน่น จนได้ยินเสียง เอี๊ยด
อ๊าด ดังขึ้นมา
ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอกำลังโมโหมาก และจะระเบิดอารมณ์ขึ้นมา
ได้ทุกเมื่อ
“โอ้ ใช่ๆๆ! แฟน เป็นแฟน อั๊วเป็นแฟนของหยานหยาน!”
ฉินเฉารีบแก้คำพูดของตัวเองอย่างรวดเร็ว
แต่ซ่างกวนหยานกลับออกแรงบีบไพ่นกกระจอกในมือแรงขึ้น
นาย นายนี่นะ! “อั๊ว” ที่ว่ามันหมายความว่ายังไงหา!
ฉินเฉา นายคิดที่จะรื้อเวทีของฉันออกสินะ!
“เอาล่ะ เสี่ยวฉิน นั่งลงก่อนๆ หลี่จิ้ง เธอไปเอาน˺ามาให้เสี่ยวฉินไป
………”
อันซินยังต้องใช้เวลาไตร่ตรองดูอีกสักพัก จากนั้นเธอก็บอกพี่เลี้ยง
ที่อยู่ใกล้ๆ
“ไม่ต้องหรอกครับ ไม่ต้องหรอก! คุณป้าจะสุภาพเกินไปแล้ว อั๊วไม่
หิวน˺าหรอก จริงสิ! คุณป้าครับ อั๊วนำของในท้องถิ่นจากบ้านเกิดมาด้วย
ลองดูสิครับ!”
สิ้นเสียง ฉินเฉาก็เปิดกระสอบถุงใหญ่ของเขา