มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 20: ส่งเสริมโชคลาภ

“คุณอวี๋เกือบตายระหว่างสงครามเกาหลี เขาเป็นวีรบุรุษสงคราม
อย่างแท้จริง เขามีลูกแค่คนเดียวเท่านั้น แต่ทันใดนั้นตอนที่เขาอายุ
เยอะแล้วกลับได้ข่าวว่าอวี๋เชี่ยนตาย มันทำให้เขาเศร้าใจเกินกว่าจะรับ
ไหว ข้าหวังว่าพ่อหนุ่มจะเข้าใจ ข้าขอโทษแกแทนเขาก็แล้วกัน”
จากนั้นพ่อของหลิวชวนก้มหัวให้กับฉินเฉา
“เราแค่ต้องการรู้ว่าทำไมอวี๋เชี่ยนถึงตาย เราต้องการให้โรงเรียน
ไขความกระจ่างแก่เรา พวกเขาบอกว่าอวี๋เชี่ยนฆ่าตัวตาย พวกเราไม่
เชื่อ อวี๋เชี่ยนเป็นนักศึกษาที่ดี เธอจะฆ่าตัวตายทำไม?”
“ที่คุณพูดก็ถูก เราต้องให้คำอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้กับพวกคุณ
ทุกคน” ฉินเฉาพูดได้ไม่เต็มปาก แม้ว่าเขาจะเป็นหัวหน้าหน่วยรักษา
ความปลอดภัย แต่ก็เพิ่งจะได้รับแต่งตั้งเมื่อกี้นี้ มีหลายสิ่งที่เขายังไม่
เข้าใจ
“ใครมาสร้างความวุ่นวายที่นี่?”
ในตอนนี้เอง ตำรวจก็มาเคลียร์ที่เกิดเหตุ
“ที่นี่เป็นโรงเรียน พวกคุณต้องไม่สร้างความวุ่นวาย รีบกลับไปได้
แล้ว” ชายวัยกลางคนที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าของตำรวจ จ้องไปที่กลุ่ม
ชาวสวนแล้วพูด
พอชาวสวนเห็นตำรวจ อยากได้ปลาที่ดุร้ายก็กลายเป็นแมวเชื่อง
ๆ ในฉับพลัน พวกเขานั่งลงกับพื้นอยู่เงียบ ๆ
“ต้องขอโทษแทนพวกเขาด้วยครับ คนกลุ่มนี้เป็นญาติของอวี๋
เชี่ยน พวกเขาแค่ต้องการรู้สถานการณ์เท่านั้น” ฉินเฉาชี้แจง นี่เป็นครั้ง
แรกที่เขาพูดกับตำรวจยศสูง ทันใดนั้นเขากลายเป็นไร้ความมั่นใจ
“หืม? นายเป็นใคร?” หัวหน้าตำรวจวัยกลางคนแปลกใจนิดหน่อย
จากนั้นมองไปที่ฉินเฉา
“ผมเป็นหัวหน้าหน่วยยรักษาความปลอดภัยที่โรงเรียนนี้ ฉินเฉา”
ตอนนี้ฉินเฉาไม่ได้ปกปิดตำแหน่งของเขา
“อืม ๆ ๆ งั้นก็เป็นหัวหน้าหน่วยฉิน” ทันใดนั้นตำรวจวัยกลางคนก็
จับมือกับฉินเฉา “ฉันเซี่ยจุน ศึกษาจิตวิทยา เพราะต้องการให้นักเรียน
โรงเรียนนี้มีจิตใจเข้มแข็งขึ้น”
“ผู้กองเซี่ย เมื่อพวกเขาเป็นญาติของนักศึกษา งั้นพวกเราควร
อธิบายเรื่องนี้ให้พวกเขา!” ตำรวจหญิงที่อยู่ใกล้ ๆ พูดขึ้นมา
“ได้” ผู้กองเซี่ยผงกหัว จากนั้นหันไปมองกลุ่มชาวสวน
“คนไหนคือผู้ปกครองของอวี๋เชี่ยน?”
“ฉันเอง!” อวี๋ซิงหัวยกมือขึ้น
“คุณคือปู่ของอวี๋เชี่ยน?”
“ไม่ ฉันคือพ่อของเธอ พวกเรามีเธอตอนอายุ 40 เธอเป็นสมบัติล˺า
ค่าของเราแต่ตอนนี้เธอตายแล้ว แล้วพวกเราจะทำยังไง สามีแก่ภรรยา
เฒ่าจะมีชีวิตอยู่ต่อได้ยังไง” หลังจากพูดสิ่งนี้ วีรบุรุษสงครามน˺าตาก็
ไหลพราก
“คุณอวี๋เข้มแข็งไว้” เหล่าตำรวจที่เห็นเหตุการณ์อดถอนหายใจ
อย่างช่วยไม่ได้จริง ๆ อวี๋เชี่ยนต้องมาด่วนตายจากไปตั้งแต่วัยยังสาว
ใครจะไม่เสียใจ
เพื่อปลอบใจชาวสวนนี้ เซี่ยจุนส่งสัญญาณด้วยหน้าของเขาให้กับ
ตำรวจหญิงที่อยู่ใกล้ ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจแล้วพูดว่า
“คุณอวี๋ แม้ลูกสาวของคุณจะฆ่าตัวตาย แต่เหตุจูงใจยังไม่ชัดเจน
เพราะระหว่างที่ตรวจสอบ พวกเราพบว่าเธอตั้งครรภ์ ยิ่งกว่านั้น ครรภ์
ของเธอก็ไม่ใช่เพิ่งมี แต่เธอท้องมาได้ 2 เดือนแล้ว ตอนนี้เราต้องการรู้
ว่าใครคือพ่อของเด็ก”
หลังจากที่เสียงของตำรวจสาวเงียบไป สายตาอาฆาตของทุกคนก็
จ้องไปที่หลิวชวน
“ไม่ใช่ผม!” ทันใดนั้นหลิวชวนก็ตะโกน “ผมกับเชี่ยนเชี่ยนยังไม่
เคยมีอะไรกัน เธอบอกว่าเธอต้องการรอจนกว่าเราจะแต่งงานกัน! ถ้า
พวกคุณไม่เชื่อ ให้ตำรวจตรวจสอบก็ได้!”
ขณะที่หลิวชวนตะโกน ดวงตาของเขาก็แดงก˹า “ไม่สิ… หรือว่า…
ผะ ผมจำได้ว่า เมื่อสองเดือนก่อนฟางหัวจัดปาร์ตี้วันเกิดให้อวี๋เชี่ยน
เพื่อนผู้หญิงของเธอก็ไปงานนั้นด้วยกันหรือว่า หรือว่าตอนนั้น”
“ฟางหัว” ฉินเฉากำหมัดแน่นเขาคิดเหมือนกับหลิวชวน เหมือนว่า
เรื่องทั้งหมดจะพุ่งเป้าไปหาคน ๆ เดียว แต่เป็นเพราะอวี๋เชี่ยนหลงมอม
เมาในอำนาจเงินไม่ใช่เรื่องใหม่ ดูเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อ 2 เดือนก่อน
ทำให้โลกอวี๋เชี่ยนนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
“ฉันจะสืบเรื่องนี้เอง” เซี่ยจุนคิดชั่วขณะ จากนั้นพูดว่า “สหายอวี๋
ซิงหัว ฉันคงต้องให้คุณมากับเรา แล้วก็หลิวชวนด้วย พวกคุณทั้งคู่ต้อง
ไปกับเราเพื่อช่วยหาสาเหตุ คนอื่น ๆ กลับบ้านไปได้แล้ว เราจะให้
คำอธิบายกับพวกคุณแน่นอน”
หลังจากนั้นเซี่ยจุนก็พาหลิวชวนและชายแก่อวี๋ซิงหัวขึ้นรถตำรวจ
พ่อของหลิวชวนกับชาวสวนคนอื่น ๆ เริ่มแยกย้าย สิ่งที่พวกเขาทำได้
ตอนนี้ คือกลับไปรอที่บ้านเพื่อรอผลสืบของตำรวจ
“นายคิดว่าพวกเขาจะสืบเรื่องนี้จนถึงเบื้องหลังไหม?” ซูเฟยมอง
รถตำรวจค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป เธอเฝ้าถามตัวเองว่าทำไมถึงเชื่อ
ผู้ชายที่ชื่อว่าฉินเฉานัก เธอเองก็สงสัยเกี่ยวกับการฆ่าตัวตายของอวี๋
เชี่ยนเหมือนกัน เธอเป็นนักเรียนที่ดีมีอนาคตที่สดใส ทำไมเธอถึงเลือก
หนทางที่ไม่มีทางหวนกลับ
“ฟางหัวมีเบื้องหลังยิ่งใหญ่ ฉันพนันว่าเมื่อเซี่ยจุนสืบไปได้ครึ่งทาง
เขาต้องถูกเบื้องบนกดดันให้ปิดคดีแน่ ๆ ในที่สุดคดีของอวี๋เชี่ยนจะ
กลายเป็นฆ่าตัวตายธรรมดา”
ฉินเฉาหันหัวไปมองผู้อำนวยการสาว ดวงตาของเธอลึกล˺าทำให้
ชายที่มองเข้าไปรู้สึกถูกบังคับให้ทำบางสิ่งให้เธอ
“ที่คุณพูดก็ถูก” ทันใดนั้นฉินเฉาก็แสยะยิ้ม “ถ้าตำรวจแก้ปัญหา
ไม่ได้ คงถึงตาผมที่จะตรวจสอบมันเอง ถ้ากฎหมายทำอะไรฟางหัว
ไม่ได้ งั้นผมจะเป็นคนตัดสินมันเอง”
เมื่อซูเฟยได้ยินคำพูดของฉินเฉา เธอก็ตกใจแล้วพูดว่า “นายจะทำ
อะไร อย่าทำอะไรโง่ ๆ เด็ดขาดนะ! นายไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลยสัก
นิด ทำไมนายต้องลงทุนทำเพื่อเธอขนาดนั้นด้วย ตอนนี้นายเป็น
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยมีอนาคตที่สดใสรอนายอยู่ สังคมมัน
ไม่เคยยุติธรรมอยู่แล้ว นายเป็นแค่ยามตัวเล็ก ๆ ไม่ใช่ซุปเปอร์แมน”
“ผู้อำนวยการ คุณพูดอะไรของคุณ” ตอนที่ซูเฟยพูดเร็วด้วยความ
โมโห หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลง ทำให้อดไม่ได้ที่จะจ้องมอง ใน
ที่สุดเขาก็ไม่สามารถระงับตัวตนได้แล้วก็พูดออกไป “คุณคัพดีใช่มั้ย?”
“ไปลงนรกซะ ตาบ้า!” ซูเฟยกลอกตามองบนแล้วมองเขาโดย
สายตาโมโห เธอรู้สึกว่าตัวเองช่างโง่จริง ๆ ที่ดันไปเป็นห่วงเขา คน
ลามกแบบนี้ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง! เธอคว้าแฟ้มทำเสียงฮึดฮัดแล้ว
หมุนตัวจากไป
“ไปที่คลินิก รักษามือของนายด้วยเลือดยังไหลอยู่เลยนี่” หลังจาก
เดินไปได้สองก้าว ซูเฟยก็หมุนตัวกลับมา พูดอย่างเย็นชาแล้วเดินจาก
ไป
“ขอบพระคุณที่เป็นห่วงคร้าบบบ!” ฉินเฉาปล่อยเสียงหัวเราะแสน
กวนออกมา แต่เมื่อซูเฟยหายไปจากสายตาของเขา รอยยิ้มของเขาก็
หายไปทันทีท่าทางของเขากลายเป็นเย็นชา
“ฟางหัว ต่อให้นายหลบหนีกฎหมายได้ แต่นายไม่สามารถหลีกหนี
การลงทัณฑ์จากปีศาจได้”
“หัวหน้าหน่วยฉินเฉา คุณคิดจริง ๆ หรือว่าคุณคือซุปเปอร์แมน?”
ทันใดนั้นฉินเฉาก็ได้ยินน˺าเสียงหวาน ๆ ดังมาจากข้างหลังของเขา ๆ
มองกลับไปและเห็นนักศึกษาสาวสวมชุดแฟชั่นกำลังส่งยิ้มให้เขา
“โรซี่?” ฉินเฉาคุ้นเคยกับกลิ่นกายของปีศาจสาว
“โถ่วววววว น่าเบื่อชะมัดรู้ตัวเร็วจริง ๆ ” มือของนักศึกษาสาว
แตะที่หน้าตัวเอง ทันใดนั้นมันก็เปลี่ยนกลับไปเป็นใบหน้าที่ฉินเฉา
คุ้นเคย “ฟังฉันนะปีศาจน้อย ความสามารถของนายตอนนี้ยังไม่
พอที่จะปกป้องโลก หรือ สิ่งที่ฮีโร่ทำ อย่าเอาเรื่องของคนอื่นมาใส่ในหัว
นักเลย”
แม้ว่าน˺าเสียงของโรซี่จะหวานหยดย้อย แต่ไม่สามารถซ่อนความ
เย็นชาเอาไว้ได้ ฉินเฉาแสยะยิ้มยืนกอดอกมองไปที่ปีศาจสาวที่อยู่
ตรงหน้าแล้วพูด
“ฉันไม่ใช่ฮีโร่อยู่แล้ว ต่อให้ฉันไม่มีปัญญาช่วยคน แต่
ความสามารถฆ่าคนฉันมีแน่นอน”
จากนั้น เขาไม่สนใจโรซี่อีก หันหลังแล้วเดินจากไป
“เฮ้!” โรซี่ตะโกน ฉินเฉาไม่สนใจยังคงเดินต่อไป
“เป็นลูกค้าที่หัวแข็งจริง ๆ!” โรซี่ฉีกเสื้อผ้าของเธอออก เปลี่ยน
กลับไปเป็นเครื่องแบบของปีศาจแสนเซ็กซี่ที่ดังเดิม บิดเอวแล้วมอง
แผ่นหลังของฉินเฉา “นายยังไม่รู้ว่านายเป็นเป้าหมายของปีศาจงู เฮ้อ
ออ∼ช่างเป็นลูกค้าเจ้าปัญหาเสียจริง เอาเป็นว่าคราวนี้ฉันจะไม่ช่วย
นายแล้วกัน ปล่อยให้เป็นบทเรียนของนาย ครั้งหน้านายจะต้องมา
ขอร้องให้ฉันช่วยนาย”
ไม่รู้ว่าคำพูดนี้ฉินเฉาจะได้ยินหรือไม่ หลังจากนั้นไม่นานปีศาจสาว
ก็กลายเป็นควันสีดำหายไปในอากาศ
ฉินเฉากลับมาที่ห้องรักษาความปลอดภัย ห้องทำงานของกระบอง
ไฟฟ้าหวังถูกจัดใหม่โดยยามอัจฉริยะ 2 คน ห้องนี้มีพื้นที่ 20 ตาราง
เมตร ตอนนี้กลายเป็นของฉินเฉาเป็นที่เรียบร้อย เขามองไปที่โต๊ะของ
หัวหน้าหน่วยที่มีแสงสว่างส่องเพียงพอ แล้วเขาก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้
ไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่ง ฉินเฉาจะสามารถมานั่งที่ตำแหน่งนี้
“ลูกพี่ฉินเฉา” ขณะที่ฉินเฉากำลังนั่งอยู่เก้าอี้หัวหน้า จินตนาการ
ถึงอนาคตของตัวเองอยู่นั้น เฉินหยิงหยางก็เข้ามาร่วมวงด้วย ทันทีที่
เข้ามาแม่ตุ๊ดหนุ่มก็เดินตรงมาจะนั่งตักของฉินเฉา โดยไม่ต้องได้รับ
อนุญาต ฉินเฉาตกใจเผลอผลักเฉินหยิงหยางตกโต๊ะ ลงไปนั่งบนพื้นที่
ว่างเปล่า เฉินหยิงหยางหันขวับมามองฉินเฉาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
มือของเขาชี้ไปที่ข้างโซฟา จากนั้นก็ชี้ไปที่โต๊ะ แล้วก็ชี้ไปที่เก้าอี้
หัวหน้าของฉินเฉาแล้วพูดว่า
“ลูกพี่ใจร้ายมว๊ากกกก แต่ก่อนไอ้เจ้าอ้วนกระบองไฟฟ้าหวังมันก็
ชอบทำแบบนี้กับเดี้ยน ตอนนี้ไอ้อ้วนบ้าอำนาจคนนั้นจากไปแล้ว ที่นี่ก็
จะกลายเป็นของเราสองคน ลูกพี่คิดว่ายังไงฮ้า ครั้งแรกของเรา ๆ จะ
เริ่มกันที่ไหน ตรงไหนดี?”
“ไปตายซะ!” ฉินเฉาไม่ได้ต่อต้าน ทั้งยังไม่ใช้มือ แต่ใช้เท้าเตะเฉิน
หยิงหยางออกจากห้องแล้วรีบล็อกประตูอย่างสยองสุดขีด พอมอง
กลับมาในห้อง ก็แอบจินตนาการไม่ได้ว่าชายฉกรรจ์สองคนเปลือยกาย
ล่อนจ้อนวิ่งเล่นอยู่รอบห้อง เขาก็แทบอยากจะร้องไห้
“ไม่นะสวรรค์ หัวเด็ดตีนขาดตรูจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดกับตัวเอง
แน่ ๆ”
ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ เขาดูห้องนี้แล้วเห็นฮวงจุ้ยมันเป็นมงคล เขา
นั่งบนเก้าอี้หัวหน้า ส่วนโซฟาเขาไม่ได้แตะต้องมัน
ในตอนนี้ปราณของฉินเฉา โคจรรอบแล้วรอบเล่าทำให้เขา
แข็งแกร่งยิ่งขึ้น แต่สำหรับฉินเฉายังไม่พอ
“เราต้องแข็งแกร่งกว่านี้” เขาจ้องมือตัวเอง “ฟางหัว รอก่อนเถอะ
แล้วฉันคนนี้จะเป็นคนจัดการแกเอง”
ระหว่างนั้นโทรศัพท์สำนักงานก็ดังขึ้น ฉินเฉารู้สึกแปลก ๆ เขาคาด
เดาว่าสายอาจจะโทรหากระบองไฟฟ้าหวัง
“ฮัลโหล สวัสดีครับ จะเรียนสายกับใครครับ” ฉินเฉารับโทรศัพท์
ถามอย่างสุภาพ
“นี่ใช่หัวหน้าหน่วยฉินเฉามั้ย?” เสียงจากปลายสายโทรศัพท์คือ
เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคย ฉินเฉาจำเธอได้
“อ้าว พี่เลขาคนสวยนี่เองนึกว่าใครซะอีก โทรมาหาผมมีอะไรหรือ
เปล่าครับ? อย่าบอกนะว่าจะชวนผมไปดินเนอร์? เรื่องนี้ผมขอคิด
ดูก่อน”
“ไปตายซะ ทำไมนายถึงชอบพูดจารุ่มร่ามนักนะ! ตอนนี้ยังอยู่ใน
เวลางานนะยะ!” ฉินหลิงแอบดุด้วยน˺าเสียงน่ารัก “คอยดูเถอะ วันไหน
ฉันจะบอกผู้อำนวยการซูให้ไล่นายออก”
“โถ่วววว ได้ไงล่ะคร้าบบ ทั้งคุณ และ ผู้อำนวยการซูต่างก็เป็นคน
ดี แถมยังสวยทั้งคู่ โดยเฉพาะคุณฉินหลิงก็ทั้งสวยทั้งใจดี ผมไม่ได้
เหมือนกับกระบองไฟฟ้าหวัง ที่ชอบหาเรื่องคนอื่นเขาไปทั่วนะครับ”
“ชิ! ไม่ต้องมาแหย่ฉันเลย ผู้อำนวยการซูต้องการให้ฉันบอกนาย
ว่าเธอต้องการให้นายไปรับน้องสาวของเธอ ซูจี ที่ไปสนามบินตอนนี้
เลย คุณซูจีเพิ่งกลับจากเจียงหยาง”
“หืม? ให้ผมไป?” ฉินเฉาตะลึง แม้ว่าเขาอยากจะพบกับสาวสวยที่
เรียกเขาว่า ‘สามี’ แต่เขาก็มีตำแหน่งหัวหน้าหน่วย การบังคับให้เขาไป
นู่นไปนี่ตามใจตัวเองแบบนี้ มันถูกต้องแล้วหรือไง “ในฐานะที่ผมเป็น
หัวหน้าหน่วยแล้ว ผมสามารถสั่งให้ลูกน้องไปแทนได้ใช่มั้ย?”
“ย่อมได้ แต่ถ้ามีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับอาจารย์ซูจีล่ะก็ หึหึ”