มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 254: จับมือ

หลังจากเธอคิดอย่างนี้ ชิซินก็เริ่มกล้าขึ้น การเต้นของเธอเริ่มเซ็กซี่
ขึ้น เหมือนกับงูน˺า เธอยึดร่างของเธอไว้กับฉินเฉา พร้อมกับเอวของเธอ
ที่ส่ายไปมาพร้อมกับก้นนุ่มๆ และหน้าอกขนาดพอเหมาะของเธอก็
กำลังถูเข้ากับร่างกายของฉินเฉา
การเต้นนี้เร้าใจมาก ถ้ามันเกิดกับคนบางประเภท พวกเขาจะต้อง
มีอุบัติเหตุที่คาดไม่ถึงตามมาอีกแน่
ตัวเหยื่อที่กำลังถูกถูไถอยู่นี้ ฉินเฉารู้สึกสนุกเมื่อเขารู้สึกว่าลม
หายใจของชิซินเริ่มกลายเป็นหนักหน่วงมากขึ้น ใช่แล้ว ท่าทางเธอจะ
ตัดสินใจแน่นอนแล้ว ว่าเธอไม่อยากจะแพ้เพื่อนของเธอ
แม้ว่าสิ่งที่เธอกำลังทำนี้เพื่อที่จะทำให้แฟนของเธออิจฉา แต่เธอ
ไม่รู้เลยว่า เธอกำลังล้อเล่นกับสัตว์ร้ายในใจของฉินเฉา
ถ้าเธอยังทำอย่างนี้อีก ฉินเฉากลัวว่าเขาจะสูญเสียการควบคุม
ตัวเองไป
เมื่อเห็นเพื่อนของเธอกล้าขึ้นมา อลิซก็พ่นลมออกจมูก และกล้า
ขึ้นกว่าเดิม
ในตอนนี้ เจียงเล่ยก็สังเกตเห็นแล้วว่าแฟนของเขา ชิซินกำลังสนิท
กับฉินเฉายังไง แต่เมื่อเขากำลังจะพูด อลิซก็พลันกดตัวเข้าหาเขา ใช้
แขนคล้องคอเขา ยกขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นมาเกี่ยวเอวเจียงเล่ยไว้
โดยไม่รู้ตัว เจียงเล่ยก็ยื่นมือออกมา และเริ่มจับขาเรียวสวย และ
เนียนนุ่มของอลิซไว้
“อลิซ ยัยสารเลว!” ชิซินอยากจะด่ากราดใส่คนที่เธอเรียกว่าเพื่อน
เธอรู้ว่าครั้งหนึ่งเพื่อนของเธอเคยไล่ตามบางสิ่ง และเพื่อนของเธอจะ
ไม่หยุดที่จะสู้เพื่อมัน
เพื่อนของเธอพยายามทำให้เธอโกรธ ดังนั้น เธอจึงยอมรับการ
เปลี่ยนคู่เต้น
แต่ชิซินเป็นหญิงสาวที่มั่นใจอย่างมาก เธอก็อยากจะรู้ว่าแฟนของ
เธอจะรับกับสถานการณ์นี้ยังไง
แต่ดูเหมือนเจียงเล่ยจะมีความสุขกับมัน เขายังคงจับขาอลิซ ไม่
ยอมจะปล่อยมันลง
ชิซินกลายเป็นเดือดดาล และเพิ่มระดับการเต้นเป็นใจกล้ามากขึ้น
อีกหลายจุด ราวกับเพนดูลัม ร่างกายเธอพุ่งเข้ามาในอ้อมแขนของฉิน
เฉา หลังจากหมุนตัว
เป็นธรรมดาที่ฉินเฉาจะยื่นมือออกมากอดเอวเธอไว้ ใน
ขณะเดียวกัน เขาก็โน้มเข้าไปกระซิบเข้ากับหูของชิซิน
“เฮ้ ซินซินน้อย อย่าอาฆาตเกินไปนักเลย พวกเราผู้ชายสามารถ
ทำผิดกันได้ง่ายๆ นะ”
“ฮึ่ม!” ด้วยใบหน้าขึ้นสี ชิซินพลันตอบกลับ “ฉันรู้อยู่แล้ว พวก
ผู้ชายก็ไม่ต่างกับสัตว์”
“เธอพูดอย่างนั้นได้ยังไง? ฉันออกจะเป็นสุภาพบุรุษ” ฉินเฉารีบ
แก้ต่างให้ตัวเอง
“สุภาพบุรุษ?” ชิซินเบ้ปาก “แล้วทำไมสุภาพบุรุษถึงจับก้นของฉัน
แทนที่จะเป็นเอวล่ะ?”
“แค่กๆ มือมันลื่นน่ะ อุบัติเหตุ”
ฉินเฉาไอแห้งๆ ออกมา และขยับมือที่ลื่นของเขาขึ้นมา
แต่เพราะว่าบั้นท้ายของชิซินทั้งกลมกลึงและนุ่มนิ่ม เขาจึงอด
ไม่ได้ที่จะสัมผัสกับมันขณะที่มือของเขาเลื่อนขึ้น โชคไม่ดี ที่หญิงสาว
เป็นแฟนคนอื่น และทำได้แค่พูดคุยกันอย่างอิสระ แต่ถ้าเขาอิสระมาก
เกินไป มันคงจะอึดอัดแล้ว
ชิซินกลอกตา แต่เธอพลันรู้สึกแปลกๆ
แต่สิ่งที่ทำให้เธอเดือดดาลไม่ใช่เพราะฉินเฉาถือสิทธิ์กับเธอ แต่
เพราะแฟนของเธอ ไม่สนใจเธออย่างสิ้นเชิง ความสนใจของเขาเพียง
อยู่กับการเต้นของอลิซเท่านั้น
แต่ในทั้ง 6 คน มันเป็นจางชูสงที่เต้นจริงจังที่สุด เขาเต้นอย่างสด
ชื่น บิดร่างกายจากฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่งตามจังหวะของเพลง
แต่น่าสงสาร คู่เต้นของเขา หลี่เสวี่ยไม่ได้มีอารมณ์ไปกับเขาเลย
การเคลื่อนไหวของเธอออกจะเกียจคร้าน
บางที หลี่เสวี่ยอาจไม่อยากเต้นจริงๆ
โดยเฉพาะ เมื่อหัวใจของเธอรู้สึกฝาดเฝื่อน เมื่อเธอเห็นว่าฉินเฉา
และชิซินสนิทสนมกันแค่ไหน มันเหมือนกับมีใครมาเอาของรักของเธอ
ไป
พระเจ้า ฉินเฉาเป็นของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่? โอ้ ใช่ เขาเป็นผู้ช่วย
ของฉัน อย่างนั้นแหละ!
หลี่เสวี่ยยังคงหาข้ออ้างให้ตัวเองพอใจ
แต่เธอไม่รู้เลยว่า การติดต่อตลอดสองวันนี้ ฉินเฉาได้ทิ้ง
ความสำคัญไว้ในใจของเธออย่างลบไม่ออกไปแล้ว มันไม่เคยมีคนแบบ
ฉินเฉามาก่อน คนที่ในเวลาวิกฤต จะมาปกป้อง คุ้มกันภัยตรายทุกอย่าง
และจัดการปัญหาเหล่านั้นให้กับเธอ
แม้แต่หยางฟ่าน สามีที่ตายไป ก็ยังไม่มีความสามารถอย่างนี้
นี่จึงจะเป็นสิ่งที่หญิงสาวต้องการจากชายหนุ่ม
พวกเธอไม่ได้ต้องการคนที่หล่อมาก หรือว่า รวยอย่างเหลือล้น
โดยเฉพาะ ผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จอย่างหลี่เสวี่ย ผู้ที่มีงานและ
รายได้ที่ดีมากอยู่แล้ว เธอต้องการเพียงแค่ผู้ชายที่ทำให้เธอรู้สึก
ปลอดภัย บางคนที่เธอสามารถพึ่งพาได้
ทั้งจางชูสงและเฉินเชียง ต่างก็ไม่ผ่านเกณฑ์ แม้ว่าพวกเขาจะ
ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานทั้งคู่ แต่ถ้ามีคนถาม หลี่เสวี่ยก็ไม่รู้
ว่าตัวเธอเองจะตอบยังไง
อย่างมาก เธอก็สามารถพูดได้แค่ เพราะความรู้สึกของเธอ
“เสวี่ย ทำไมเธอไม่เต้นล่ะ?” ในที่สุดเมื่อเขาลืมตา จางชูสงก็
สังเกตว่าหลี่เสวี่ยได้หยุดเต้นไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงถามอย่างอยากรู้
“หือ?” หลี่เสวี่ยตื่นขึ้นจากความฝัน และยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
รอยยิ้มนี้ไม่จริงใจ “ฉันขอโทษ ฉันรู้สึกไม่สบายน่ะ”
“โอ้ ถ้างั้น เรากลับไปพักกันเถอะ” จางชูสงหยุดเต้นด้วยความ
เสียใจ และยื่นมือออกมา เพื่อนำหลี่เสวี่ยกลับไปที่นั่งของพวกเขา
แต่หลี่เสวี่ยไม่สนใจมือที่ยื่นมาของเขา และกลับไปที่นั่งของเธอ
ด้วยตัวเอง
“กะ กลับกันเถอะ” หลังจากใช้แรงเต้นไปเยอะ ชิซินก็รู้สึกเหนื่อย
รวมกับการเสียดสีอย่างต่อเนื่องระหว่างเธอและฉินเฉา ทำให้เธอเริ่ม
เหงื่อโชกแล้ว
โดยเฉพาะ เธอไม่อยากเห็นอลิซและเจียงเล่ย ที่อยู่ในโลกของ
ตัวเองโดยไม่สนใจคนอื่น มันสามารถเรียกได้ว่า ไม่เห็นและไม่ได้ยิน
“ตกลง” เป็นธรรมดาที่ฉินเฉาจะไม่ปฏิเสธคำขอของชิซิน ดังนั้น
เขาจึงจับมือเธอ และเดินกลับที่นั่งของพวกเขา
ยังไงก็ตาม เมื่อพวกเขาไปถึง หลี่เสวี่ยที่กำลังนั่งอยู่เงียบๆ กลับ
จ้องฉินเฉา
นี่เธอจ้องฉันเหรอ? ฉินเฉาเอามือลูบจมูก ทำไมเธอถึงทำอย่างนั้น
ล่ะ?
แต่หลังจากนั้น ฉินเฉาก็สังเกตว่าเขาและชิซินกำลังจับมือกันอยู่
เพราะบุคลิกของทั้งคู่เข้ากันได้ดี ฉินเฉาและชิซินจึงกลายเป็น
เพื่อนกันอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะ หลังจากเหตุการณ์บนโซฟาที่อีกฝั่ง
ของลานเต้นรำ ฉะนั้น การจับมือของพวกเขาจึงไม่ได้รู้สึกผิดแต่อย่าง
ใด
ชิซินก็สังเกตเห็นเรื่องนี้ แต่เธอก็ไม่ได้พยายามปล่อยมือของเธอ
และฉินเฉาก็ไม่ปล่อยเหมือนกัน เพราะถ้าเขาทำ มันจะยิ่งทำให้
สถานการณ์ดูอึดอัดมากขึ้น หรือจะพูดอีกอย่างคือ มันจะทำให้ดูเหมือน
ชิซินมายั่วเขา ซึ่งทำให้ดูไม่ดี
ฉะนั้น เขาจึงทำได้เพียงรอจนกว่าชิซินจะสังเกตว่าพวกเขายังคง
จับมือกันอยู่…
อลิซและเจียงเล่ยไม่ได้ตามพวกเขามา เวลาผ่านไปสักพักแล้ว
พวกเขาก็ยังคงเต้นกันอย่างมีความสุขอยู่บนฟลอร์
เจียงเล่ยเป็นนักกีฬาและเคยเต้นมา ดังนั้น เขาจึงสามารถเต้นได้
เป็นชั่วโมง โดยเฉพาะ เขาชอบหญิงสาวที่ยั่วยวนอย่างอลิซ พวกเขาคง
จะเป็นคู่รักที่พรากจากกัน
ชิซินไม่อยากจะจัดการเรื่องนี้ตอนนี้ หนึ่งคือเพื่อนเธอ และอีกหนึ่ง
คือแฟนของเธอ เธอจึงเพียงแค่รอจนกระทั่งพวกเขากลับมา และ
จัดการกับเจียงเล่ยหลังจากนั้น
“เราไม่สามารถทำได้แค่ดื่มกับเต้น เราต้องกินอะไรด้วย” ชิซินลูบ
หน้าท้องแบนราบของเธอ “หลังจากเต้นมาสักพัก ฉันเริ่มรู้สึกหิวแล้ว
ผู้จัดการหลี่ คุณว่าไงคะ?”
“เธอไม่อยากรอเพื่อนเธอก่อนเหรอ?” หลี่เสวี่ยถาม
“ไม่ค่ะ ปล่อยพวกเขาเต้นไปเถอะ ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะหิว”
ชิซินโบกมือ “กินกันก่อนเถอะค่ะ ผู้จัดการหลี่ คุณชอบกินอะไรคะ?”
“สำหรับฉัน อะไรก็ได้” หลี่เสวี่ยไม่ใช่พวกเลือกกิน “พวกเธอสั่งที่
อยากกินเถอะ บริษัทจะเป็นคนจ่ายเอง”
นี่เป็นกิจกรรมของบริษัท ดังนั้น ทุกสิ่งจึงถูกจ่ายในนามบริษัท
ยังไงก็ตาม มันมีขีดจำกัดอยู่ เกี่ยวกับค่าอาหารของพวกเขา และ
นั่นคือ แต่ละคนไม่สามารถใช้เกิน 100 หยวน ไม่อย่างงั้น ทุกคนคงจะ
สั่งอาหารที่แพงที่สุด ถ้าเป็นอย่างนั้น บริษัทคงล้มละลาย
“ฉันคิดว่า ฉันอยากลองสเต๊กกับฟรุ๊ตสลัด ฉันได้ยินมาว่าอาหาร
ตะวันตกที่นี่อร่อย” ชิซินยกมือขึ้น เรียกพนักงานสาว และรับเมนูจาก
เธอ และจากนั้นก็มองหาอาหารประเภทอาหารตะวันตก
“โอ้ ฉันไม่รู้จะเลือกอะไร ทุกอย่างดูน่าอร่อยหมดเลย…” ชิซินผู้ที่
มักประหยัดอยู่เสมอ ไม่เคยมาที่ร้านอาหารระดับสูงอย่างนี้ ปกติแล้ว
เธอและเจียงเล่ยจะไปที่ร้านแกงถุง พิเศษหน่อยก็จะไปที่ร้านพิซซ่า
เพื่อซื้อพิซซ่า แต่พวกเธอไม่เคยจ่ายเกิน 200 หยวน ต่อครั้งเลย
“เรามีกัน 4 คน งั้นก็สั่งรวมๆ กันเถอะ เราจะได้แชร์ค่าอาหาร 400
หยวนด้วย” หลี่เสวี่ยเสนอ
“แต่ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะกินอะไร…” ชิซินผลักเมนูไปหาฉินเฉาและ
พูด “ทำไมนายไม่เลือกล่ะ นายคงเคยกินอาหารตะวันตกมาแล้ว
ใช่มั้ย?”
“ฉันรู้จักแต่อาหารฝรั่งเศส” ฉินเฉานึกถึงประสบการณ์ทานอาหาร
กับซูจี ทำให้เขาอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้
แม้ว่าตามข้อตกลง พวกเขาจะเจอกันไม่ได้ 1 ปี เขาก็ยังเก็บความ
ทรงจำระหว่างทั้งสองไว้ลึกในใจ
เมื่อไหร่ก็ตาม ที่เขาคิดเกี่ยวกับความทรงจำพวกนั้นสักอย่าง เขาก็
จะรู้สึกมีความสุขอย่างมาก
เขาพลันสังเกตว่าตั้งแต่ต้น เขาไม่เคยทะเลาะกับเธอเลย พวกเขา
ต่างเข้ากันได้อย่างแท้จริง
“จริงๆ แล้ว ฉันไม่รู้ว่าจะกินอะไรดี…”
“เลือกมาสักอย่าง…” ชิซินบุ้ยปาก “อย่าคิดมาก ฉันเชื่อการเลือก
ของนาย….”
“ทำไมเราไม่ให้ผู้จัดการหลี่เลือกล่ะ เธอมาที่ร้านระดับสูงพวกนี้
ออกบ่อย ดังนั้น เธอต้องรู้เกี่ยวกับอาหารชั้นสูงแน่นอน”
หลังจากเขาพูดเสร็จ ฉินเฉาก็ผลักเมนูไปหาหลี่เสวี่ย
หลี่เสวี่ยจ้องฉินเฉา ชายคนนี้ยังจะหยอกล้อพนักงานสาว ขณะที่
ฉันยังอยู่ตรงหน้า สมกับเป็นตัวลามกจริงๆ!
“ฉันก็เหมือนชิซินนั่นล่ะ นายเลือกมาเถอะ และเราจะกินมันเอง”
เธอตอบมาเพียงเท่านี้
จากนั้นก็ผลักเมนูกลับไปให้ฉินเฉา
ฉินเฉาเอามือลูบจมูกอย่างกระอักกระอ่วน เขารู้สึกว่าเขากำลังนั่ง
อยู่กับ ภรรยาที่ดี และ แม่ที่น่ารัก ที่ยกการตัดสินใจให้กับเขา
เมื่อเห็นการแลกเปลี่ยนนี้ จางชูสงยิ่งรู้สึกอิจฉา เขารู้สึกว่า ผู้หญิง
ที่มาพบกับชายคนนี้ ต่างหลงเสน่ห์เขาทั้งนั้น แต่ผู้ชายจะไปมีเสน่ห์ได้
ยังไง?
ฉันจะไปแย่กว่าเขาได้ยังไง! การศึกษาฉันดีกว่า ท่าทางก็ดีกว่า
และเงินเดือนก็ดีกว่า!
แม้ว่าชายคนนี้จะเป็น “พี่น้อง” ของผู้อำนวยการเฉิน แต่แล้ว
ยังไง? ในสังคมชั้นสูง ยกเว้นความสัมพันธ์ทางสายเลือด ความสัมพันธ์
อื่นๆ ถือว่าไม่น่าเชื่อถือ!
พวกผู้หญิง ทำไมพวกเธอถึงโง่กันอย่างนี้!
เมื่อเห็นเมนูถูกผลักไปมารอบโต๊ะ จางชูสงล่ะอยากจะแย่งเอาเมนู
มา
แต่เมื่อเขากำลังจะทำ เสียงทะเลาะกันก็พลันดังมาจากโต๊ะใกล้ๆ
“โอ๊ย!” ยามถูกจัดการลงกับพื้น กระแทกลอยใส่โต๊ะ ขวดไวน์ตก
แตก
ผู้คนที่อยู่ใกล้ๆ พยายามขยับหนีด้วยความตกใจ
ไฟบริเวณนั้นพลันสว่างขึ้น
ในจุดนี้ ฉินเฉาสามารถเห็นฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจน
แต่สิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาตกใจจริงๆ ไม่ใช่เพราะว่าชายหนุ่ม หญิง
สาว ทำผิดกฎหมาย แต่เพราะว่าพวกเขาต่างใส่ชุดประจำชาติสีขาว ที่
ปักลายกระบี่สีทอง