มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 264: แมงมุมพิษเก้าเร้นลับ

ลูกสมุนคนนั้นรู้สึกเจ็บที่หน้าแข้งขวาของเขาหลังจากได้ยินคำนี้
เสียงแตกหักดังออกมาจากที่ที่ถูกทำร้าย และจากนั้นเขาก็สูญเสีย
ความรู้สึกที่ขาขวาของเขา
เขาส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมา และนั่งลงกับพื้นพร้อมกับ
กอดขาขวาไว้ เหงื่อเย็นเริ่มไหลลงมาจากหน้าผากของเขา ฉินเฉาที่ยืน
อยู่ข้างหลัง ยิ้มขณะที่มีบุหรี่คาบไว้ในปาก
เขาดูผ่อนคลายราวกับว่าคนที่ทำให้ขาของสมุนคนนั้นหักไม่ใช่เขา
แต่เป็นคนอื่น เหล่าสมุนที่เหลือรู้สึกเย็นเสียดกระดูก เมื่อมองไปที่ฉาก
ตรงหน้า ภาพของสมุนคนนั้นที่กำลังร้องโหยหวน ทำให้พวกเขารู้สึก
เหมือนพวกเขาก็เป็นเหมือนกันกับสมุนคนนั้น
เสี่ยวชิขมวดคิ้ว “เขาเป็นอย่างที่ข่าวลือที่ฉันได้ยินมาจริงๆ แม้ว่า
ชายคนนี้จะดูเหมือนคนไม่มีพิษมีภัยเมื่อเขาไม่ขยับ แต่เมื่อเขาลงมือ
เขาจะไม่มีการปรานี”
เสี่ยวชิรู้สึกชื่นชมคนแบบนี้ และอยากจะสนิทกับเขา ถ้านายท่านสี
ไม่ได้ตัดสินใจให้เขาเป็นเป้าหมาย โชคไม่ดี ฉินเฉาติดแบล็กลิสต์ของ
นายท่านสี ในฐานะลูกบุญธรรม เขามีหน้าที่ต้องทำทุกสิ่งเพื่อที่จะฆ่า
เขาให้จงได้
และตอนนี้ เขาแม้กระทั่งแตะต้องผู้หญิงของเขา มันจึงเป็นไป
ไม่ได้ที่เขาจะยกโทษให้ฉินเฉา
เขาเดินเข้าไป 2 ก้าว พร้อมกับแยกความคิดออกมา เขาล้วงมือเข้า
ไปในกระเป๋า และพูดอย่างเย็นชากับฉินเฉา
“มาสู้กัน ตัวต่อตัว”
“ตัวต่อตัว?” ฉินเฉามองไปที่เขาอย่างไม่ไยดี ก่อนที่จะพูด “ฉัน
แนะนำให้พวกนายเข้ามาพร้อมกันดีกว่า อย่างอื่นมันจะไม่สนุก”
“อวดดี” เสี่ยวชิพ่นลมออกจมูก เขาเดินเข้าไป ขณะที่ใส่สนับมือ
ของสิ่งนี้เรียกว่านิ้วเสือ และถือว่าเป็นอุปกรณ์เสริมของผู้คนจำนวน
มากในช่วงปัจจุบัน ยังไงก็ตาม มันก็เป็นความจริงที่พลังของมันทำให้
หมัดพิฆาตมีพลังเพิ่มขึ้น สนับมีดนี้ถือว่าเป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับอาวุธ
ประเภทสนับมือ
เสี่ยวชิชอบใช้มันเป็นอาวุธของเขาที่สุด เขาใช้ช่วงวัยรุ่นของเขา
เรียนมวยอย่างเป็นระบบ และความแข็งแกร่งด้านการต่อสู้ทั้งหมดของ
เขาก็ขึ้นอยู่กับหมัด
ตาของฉินเฉาเป็นประกายเมื่อเห็นชายคนนี้เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้
ถ้าเขาไม่พึ่งพลังที่ผิดปกติ พวกเขาทั้งสองคงจะเป็นคู่ต่อสู้ที่
สมน˺าสมเนื้อกัน
“แม้ว่าฉันจะเรียนรู้ลมปราณและคาถา ฉันก็ยังคงอ่อนเมื่อต้อง
ต่อสู้ปราชิด”
ฉะนั้น เขาจึงตื่นเต้นเมื่อมีโอกาสที่จะได้เรียนเทคนิคการต่อสู้
ปราชิด ระหว่างการต่อสู้ที่กำลังจะเริ่มในไม่กี่วินาทีนี้
เขายืนอยู่ตรงหน้าเสี่ยวชิ พร้อมกับเลียริมฝีปาก และกำหมัดแน่น
เสี่ยวชิไม่ได้แสดงอาการลังเล แม้ว่าจะเห็นฉินเฉารู้สึกตื่นเต้นที่จะ
สู้กับเขา เขาพุ่งเข้าไป และปล่อยฮุคซ้ายใส่คู่ต่อสู้
สนับมือสีเงินแผ่รังสีออกมาราวกับไฟถนนในความมืดยามค˹าคืน
ฉินเฉาถอยหลัง และหลบ แต่ร่างของเสี่ยวชิหมุน 180 องศา ตามวง
หมัด และปล่อยหมัดอีกข้างโจมตีใส่คู่ต่อสู้
“เยี่ยม!” ฉินเฉาอดชมเชยออกมาไม่ได้ กับปฏิกิริยาตอบสนองที่
รวดเร็วของเขา เขาก็เหวี่ยงหมัดเข้าปะทะกับการโจมตีของเสี่ยวชิ
เช่นกัน
ตูม! เสียงหนักๆดังออกมาอย่างชัดเจน ตาของเสี่ยวชิเป็นประกาย
ด้วยความพอใจก่อนที่เขาจะสูญเสียความต้องการ
เขาถอยกลับไป 3 ก้าว เพื่อที่จะยืนให้มั่น มันรู้สึกราวกับไม่ใช่
ความจริง เมื่อเขามองดูสนับมือที่แตกหักของเขา
มือของฉินเฉาไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย กลับกันสิ่งของที่ทำด้วย
เหล็กกับแตกหัก ระหว่างการปะทะเมื่อสักครู่นี้
“หมัดของชายคนนั้นทำจากเพชรหรือไง?”
ไม่ใช่เพียงแค่สนับมือเท่านั้นที่ได้รับความเสียหาย มือขวาของเขา
ก็กำลังสั่นอยู่ เห็นได้ชัดว่าความแข็งแกร่งของฉินเฉามันหลุดโลกขนาด
ไหน
“นี่ไม่ดีนะ นายยังมีทางต้องไปอีกไกล”
ฉินเฉาส่ายหัวด้วยความผิดหวัง มนุษย์ธรรมดามีขีดจำกัด ซึ่งพวก
เขาไม่ระวังถึงผลกระทบที่จะเกิดขึ้น ว่าพวกเขาอ่อนแอแค่ไหนเมื่อ
เผชิญหน้ากับเขา
“ตอนนี้ พวกผู้ฝึกตนเป็นศัตรูเพียงหนึ่งเดียวของฉัน”
“มีแค่หนึ่งในพวกเราเท่านั้นที่จะมีชีวิตรอดวันนี้” เสี่ยวชิเหมือน
จะไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ เขากัดฟันกรอด ขณะที่เดินมาหาเขาอีกครั้ง
“ถ้านายอยากจะไปนรก” เขาพ่นควันออกจากปาก “ฉันก็ไม่
รังเกียจที่จะเป็นคนส่งนายไปหรอกนะ”
ชายสองคนมองกันอย่างเย็นชา หนึ่งพยายามปกป้องหลี่นา และ
อีกคนกำลังทำหน้าที่เพื่อพ่อบุญธรรม เสี่ยวชิมองฉินเฉาอยู่สักพัก แต่
ไม่สามารถหาโอกาสจะเปิดการโจมตีได้
“นายกำลังทำอะไร?!” ทันใดนั้น น˺าเสียงที่ไม่พอใจอย่างมากก็ดัง
มาจากด้านข้าง
พวกเขาทั้งคู่หันไปมอง และพบว่าเป็นสาวงามที่คุ้นเคยกำลังยืน
อยู่ใกล้ๆ
รูปลักษณ์หลงเบลล์ดูคล่องแคล่ว ไม่ได้ดูสวยงาม เมื่ออยู่ในชุด
คาวบอย ยังมีพ่อบ้านสองคนที่ตามหลังเธอมา และชายที่อยู่ด้านซ้าย
กำลังถือกล่องไม้ใบเล็กๆอยู่ในมือ
ด้วยเหตุผลที่อธิบายไม่ได้ ชายที่กำลังถือกล่องไม้ กำลังมีเหงื่อไหล
อาบหน้าผากเขาอยู่
“เสี่ยวชิ นายมีเรื่องอะไรกับฉินเฉา?” หลงเบลล์ท่าทางไม่พอใจ
อย่างมาก เมื่อเห็นการเผชิญหน้าของพวกเขาเมื่อกี้ “ไม่ใช่ว่าฉันบอก
นายก่อนแล้วเหรอว่า ไม่มีใครในกลุ่มเทียนหลงได้รับอนุญาตให้สร้าง
ปัญหากับฉินเฉา?”
“คุณหนู นี่เป็นปัญหาระหว่างพวกเรา เหล่าผู้ชาย” เสี่ยวชิเหมือน
จะไม่สนใจตำแหน่งของเธอ เขาเป็นลูกบุญธรรมของเฉินสี และทำตาม
คำสั่งของเขาเพียงเท่านั้น
“นาย!” หลงเบลล์จากอับอายกลายเป็นโกรธ เมื่อเสี่ยวชิเมินคำสั่ง
ของเธอ เธอรีบหันไปทางฉินเฉา
“ฉินเฉาไม่ต้องออมมือ จัดการพวกมันซะ!”
ฉินเฉายักไหล่เป็นการตอบรับ “แต่ฉันไม่สนใจจะสู้กับพวกเขา เธอ
เอาของที่ฉันขอมาให้มั้ย?”
ฉินเฉาสนใจของสังเวยของเขามากกว่าการต่อสู้กับเสี่ยวชิ
“ของที่นายต้องการ มีหรือที่ฉันจะเอามาไม่ได้” เธอพูดพร้อมกับ
แสดงสีหน้าภูมิใจ และชี้นิ้วโป้งของเธอไปที่กล่องไม้สีดำข้างหลังเธอ
“เห็นนั่นมั้ย? มันอยู่ในนั้น”
“เยี่ยม! ขอบคุณมากนะ” ฉินเฉาเดินเข้าไปหาพ่อบ้านคนนั้น และ
รับกล่องไม้มาจากเขา
ชายคนนั้นรีบถอนหายใจด้วยความโล่งอก และเช็ดเหงื่อบน
หน้าผากของเขา
“แต่นายรู้มั้ย ฉันอยากรู้จริงๆ ว่านายเอาแมงมุมหมาป่ามาทำ
อะไร?” หลงเบลล์เบิกตาคู่โตที่งดงามของเธอกว้าง ขณะที่จ้องไปที่ฉิน
เฉา
“เอามาทำอาหารน่ะ” เขาตอบเธอไปส่งๆ “ฉันเพิ่งสังเกตว่า แมง
มุมก็อร่อยเหมือนกัน”
“ฉินเฉา นายมันน่าขยะแขยงจริงๆ!” หลงเบลล์กระโดดขึ้นด้วย
ความกลัว และมองไปที่เขาราวกับเขาเป็นสัตว์ประหลาด “หรือว่านี่
เป็นวิธีฝึกแบบชั่วร้าย ที่ให้กินของพวกนี้?!”
“โอ้ ถูกต้อง เธอเดาถูกแล้ว” ฉินเฉาอดยอมรับกับพลังจินตนาการ
ของเธอไม่ได้
“เมื่อคุณหนูอยู่ที่นี่ ฉันจะให้โอกาสนายได้มีชีวิตอยู่นานอีกหน่อย”
เสี่ยวชิรู้ว่าเขาไม่มีโอกาสอีกแล้ววันนี้ ยิ่งกว่านั้น เขายังต้องการกลับไป
และฝึกอีกหน่อย เพื่อที่จะกลับมาจัดการล้มศัตรูที่ทรงพลังอย่างฉินเฉา
ฉะนั้น เขาจึงทิ้งคำขู่ไว้
“ไว้ครั้งหน้าเรามาสู้กันอย่างยุติธรรม ถ้านายเป็นผู้ชาย ฉันหวังว่า
นายจะไม่ซ่อนตัวจากฉัน”
พร้อมกันนั้น เขาก็ไม่สนใจสายตาคนอื่น และให้ลูกสมุนของเขา
พยุงสมุนที่บาดเจ็บลุกจากพื้น จากนั้นก็หันไป และจากไปโดยไม่พูด
อะไรอีก
“ไม่ต้องไปสนใจเขา เขาเป็นพวกสมองผิดปกติน่ะ” หลงเบลล์พูด
ขณะที่มองไปที่หลังของเสี่ยวชิ และเบ้ปาก “พยายามทำตัวสูงส่งและ
แข็งแกร่งต่อหน้าฉัน ไม่ใช่ว่าเป็นแค่ลูกบุญธรรมของพี่ชายฉันหรอก
เหรอ ฮึ่ม!”
“ฉันรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้าย เขาก็แค่ติดตามคนผิด” ฉินเฉาไม่รู้
เหตุผลตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกดีกับเสี่ยวชิ
“เอ๋ อย่าบอกฉันนะว่า รสนิยมของนายเปลี่ยนแล้วน่ะ? ตอนนี้นาย
ชอบผู้ชายแล้ว?” หลงเบลล์อดถามออกมาด้วยความตกใจไม่ได้ “ความ
เป็นเกย์ของนายตอนนี้ สามารถไปที่ผับของฉันได้แล้ว!”
“…มีแต่เธอแหละที่เป็นเกย์ที่นี่”
“ฉันไม่ใช่เกย์ แต่เป็นเลสเบี้ยน!”
คำตอบของเธอทำฉินเฉาหมดคำพูด
“ดี เอาล่ะ ขอบคุณสำหรับแมงมุมนี้ ไว้ฉันจะเลี้ยงข้าวเธอวันหลัง
นะ” พร้อมกับถือกล่องไม้ไว้ในมือ ฉินเฉาพยายามทำให้เธอกลับไป เขา
อยากจะรีบกลับไปสร้างอาคมของเขา
“นายไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนั้นเหรอ?”
หลงเบลล์ถาม ขณะที่หัวเราะคิกคักเป็นการตอบกลับเขา
“เรื่องอะไร?”
“ถ้าคนอื่นพูดว่าจะเลี้ยงข้าวนายวันหลัง มันหมายความว่า วันหลัง
นั้นจะไม่มาถึงไม่ว่านายจะรอคอยมันก็ตาม มันเป็นวิธีเลี่ยง ถูกมั้ย?”
“เอ่อ…” ฉินเฉารู้สึกว่ามันยากมากที่จะจัดการกับผู้หญิงที่ฉลาด
อย่างเธอ
“ฮึ่ม ฉันไม่ใช่เด็กนักเรียนที่นายจะจัดการได้ง่ายๆหรอกนะ” หลง
เบลล์เอามือกอดอกและพูดเสียงดัง “แล้วก็จริงๆ ฉันก็ไม่ได้สนใจมัน
ด้วย เมื่อนายตกลงว่าจะเลี้ยงฉัน นายก็ต้องทำมัน นายไม่สามารถหนี
จากความตายได้ ถ้านายไม่ชวนฉันก่อนวันอาทิตย์นี้”
หลังจากพูดเสร็จ เธอก็จากไปพร้อมกับลูกน้องทั้งสองของเธอ โดย
ไม่เปิดโอกาสให้ฉินเฉาได้พูดปฏิเสธเลย
“ฮึ่ม!” ฉินเฉาถูจมูกด้วยมืออีกข้าง ขณะที่ถือกล่องด้วยมืออีกข้าง
“ทำไมผู้หญิงเดี๋ยวนี้ถึงเอาแต่ใจและก้าวร้าวนักนะ?”
หลังกลับไปที่ระเบียง เขาก็พบว่าหลี่นากำลังยืนอยู่ที่หน้าต่างบน
ชั้นสอง มองมาที่เขาอย่างขลาดๆ
“พี่ฉินเฉา พี่ไม่เป็นไรใช่มั้ย? คนเลวพวกนั้นไม่ได้ทำอะไรพี่
ใช่มั้ย?”
หลี่นาเป็นห่วงความปลอดภัยของฉินเฉาอย่างมาก และรังเกียจ
ตัวเองในใจที่นำปัญหามาให้เขา “พี่ไม่เป็นไร คนพวกนั้นไม่อาจยั่วยุ
หรือว่าสร้างปัญหาให้กับพี่ชายคนนี้ได้หรอก”
“เราบอกตำรวจดีมั้ย?”
“หา?” ฉินเฉาอดยิ้มออกมากับคำพูดเธอไม่ได้ “บอกตำรวจ งั้น
อ้ายเสี่ยวเสวี่ย ตำรวจบ้าคนนั้น คงจะใช้โอกาสนี้มาแก้แค้นฉันน่ะสิ?!”
“อย่าห่วงเลย เรื่องนี้ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว และไม่เป็นไรแล้ว
ตอนนี้เธอรีบกลับห้องของเธอก่อน พี่มีเรื่องต้องไปทำคืนนี้ เพราะงั้น ไว้
พี่จะเลี้ยงข้าวเธอวันหลัง”
“โอ้ ไม่!” หลังจากพูดคำนั้นเสร็จ เขาก็พูดในใจว่า “เฮ้อ ฉันพูดคำ
นี้ออกมาอีกแล้ว”
“อืม…” หลี่นาไม่เหมือนกับหลงเบลล์ เธอพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
จากนั้น เธอก็กลับไปที่ชั้นสาม และหันกลับมามองที่ฉินเฉาด้วยสายตา
ที่เต็มไปด้วยความอับจน ก่อนที่จะปิดประตูห้องของเธอ
ฉินเฉาก็กลับไปที่ห้องของเขา และเปลี่ยนเป็นเสื้อกันหนาวสีดำ
พร้อมรองเท้าบู๊ต หลังจากนั้น เขาก็ถือกล่องไม้เดินขึ้นไปบนดาดฟ้า
ดาดฟ้าของตึกนี้ก็เหมือนกับฐานลับของเขา เขาวางกล่องลงบน
พื้น และใช้พลังความคิดทำลายกล่องเป็นเสี่ยงๆ
ตามมาด้วยเสียงแตกหัก ทันใดนั้น ร่างสีดำก็กระโจนเข้ามาใส่ฉิน
เฉา
“เจ้านี้ทั้งเร็วทั้งดุร้ายจริงๆ” ฉินเฉารู้สึกประหลาดใจเล็กๆ
แต่การจัดการกับเจ้าสิ่งนี้ไม่ใช่ปัญหาของเขา เขาโบกมือ และตบ
ออกไป
เจ้าสิ่งนี้ตกลงบนพื้นอย่างหนัก ทำให้เกิดเสียงดังออกมา ให้โอกาส
ฉินเฉาได้มองดูมัน
มันเป็นแมงมุมดำขนาดเท่าชาม พร้อมด้วยขนเต็มร่าง มันมี 8 ขา
ซึ่งเหมือนกับดาบคมๆ
สิ่งมีชีวิตนี้เรียกว่า แมงมุมหมาป่า ตัวใหญ่ รวดเร็ว และเป็นแมง
มุมดุร้าย แน่นอนว่าเจ้าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ฉินเฉากำลังมองหา
ยังไงก็ตาม ต่อหน้าเขา มันก็เป็นแค่แมงมุมธรรมดา ที่จัดการได้
ง่ายๆ
เขายื่นมือออกไป และควบคุมร่างของแมงมุมด้วยความคิด วางมัน
ไว้ที่กลางเขตอาคม
ขณะเดียวกัน เขาก็ชักกระบี่ราชันย์มารออกมา และปล่อยให้มัน
ลอยไปปักลงที่ตัวแมงมุม
พร้อมเสียงฉึก กระบี่แทงเข้าไปในร่างแมงมุม ปักลงกับพื้น
และทันใดนั้นแสงสีดำก็ฉายออกมาจากอาคม
วิชาอัญเชิญเก้าเร้นลับ ปัจจุบันนี้เขาใกล้จะถึงขั้นที่ 2 แล้ว
แมงมุมกระตุกเบาๆ ก่อนที่ในที่สุดมันจะหยุดเคลื่อนไหว
กลายเป็นเหมือนกับหญ้าแห้ง
สายลมพัดมาอย่างบ้าคลั่งรอบบริเวณนี้อยู่ชั่วขณะ และอาคมยิ่ง
แผ่รังสีเข้มข้นออกมามากกว่าแต่ก่อน
ฉินเฉารู้สึกราวกับมีดวงตา 4 คู่ กำลังจับจ้องมองเขาจากตรงกลาง
เขตอาคม