มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 3: รปภ.ผู้หยิ่งยโส

ฉินเฉามองแขนของเขาอย่างประหลาดใจ มันเปลี่ยนแปลงไป
อย่างมาก ตอนนี้มันดูราวกับกรงเล็บของสัตว์ร้าย ทำให้เขารู้สึกตก
ตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ไม่กี่นาทีก่อนเขาใช้แขนข้างนี้ลด
ความเร็วของรถสปอร์ต! ยิ่งกว่านั้นกันชนของรถยังถูกทุบด้วยแขนของ
เขาจนแตก
“ฟิ้ววววววว….” แม้จะวิ่งมาหลายบล็อก แต่ตัวของฉินเฉาก็ไม่รู้สึก
เหนื่อยแต่อย่างใด ดูเหมือนเด็กสาวจะมีอาการเหนื่อยหอบอย่างมาก
เธองอตัวหายใจถี่รัวอย่างหนัก
“นะ ในที่สุดก็หนีพ้นแล้ว” เธอดีใจพร้อมกับตบหน้าอกตัวเองเบา
ๆ ฉินเฉาสังเกตเธอ ด้วยประสบการณ์ในการสังเกตไซส์หน้าอกของสาว
ๆ มานานกว่า 1 ปีเต็ม เขาสามารถระบุขนาดของสาวน้อยคนนี้ได้อย่าง
แม่นยำ ด้วยขนาดที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กจนเกินไปจะต้องเป็นขนาด B+ อย่าง
แน่นอนที่สุด
“ทำไมต้องหนีด้วย? ไอ้หมอนั่นมันเป็นคนที่ขับรถพุ่งเข้าหาเธอนะ
แถมมันยังมาต่อยหน้าผมก่อนอีก สิ่งที่มันทำ หาดีไม่ได้เลยไม่ใช่หรือ
ไง!?” ฉินเฉาพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“ยังไงเขาก็ถูก เพราะพ่อของเขาคือหลี่ฝูหมิน!” เด็กสาวจ้องเขา
เขม็ง ดูเหมือนเธอจะจำได้ว่าเขาเพิ่งช่วยชีวิตเธอไว้ ความรู้สึกขอบคุณ
ก็ปรากฏบนหน้าของเธอทันที
“หลี่ฝูหมินคือใคร? ประธานาธิบดีสหรัฐหรือไง?”
“ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงแหละค่ะ เขามีอำนาจมาก…เขาเป็นอธิบดีของ
สถานีตำรวจเมืองนี้…” เด็กสาวกลอกตาของเธอ เขาช่างไม่สนใจความ
เป็นไปของโลกจริง ๆ “แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณมากค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะ
คุณ ฉันคงตายไปแล้ว!” ระหว่างนี้สาวน้อยมองดูเขาดูเหมือนจะจำบาง
สิ่งได้ ทันใดนั้นสีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปแล้วมองฉินเฉาด้วยความสนใจ
“ฉันคิดว่า เห็นคุณถูกชนเข้าที่แขนนะ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า
คะ?”
“อย่าสนใจไปเลย ไม่มีแม้กระทั่งรอยขีดข่วนบนผิวหนัง” ฉินเฉา
ถกแขนเสื้อ เพื่อเปิดให้ดูว่าแขนของเขาไม่มีริ้วรอยฟกช˺าใด ๆ เกิดขึ้น
แม้ว่าจะถูกรถสปอร์ตชนเข้าอย่างจังก็ตาม
“หูววววว มหัศจรรย์เป็นบ้า!” ดวงตาของสาวน้อยเบิกกว้าง มือที่
อ่อนนุ่มทั้งสองเขย่าแขนซ้าย และ ขวาของฉินเฉาด้วยความเหลือเชื่อ
“แขนของคุณต้องทำมาจากเหล็กชัวร์ป๊าบแน่ ๆ!”
“อะแฮ่ม ๆ …” การที่มีสาวสวยมาจับแขนของตนเองอย่างนี้ทำให้
ฉินเฉารู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย เขารีบดึงแขนของเขากลับด้วยความเขินอาย
“โอ้ะ! ขอโทษค่ะ….” เด็กสาวเขินอายในพฤติกรรมรุ่มร่ามของ
ตนเอง เลยทำให้เธอไม่รู้ว่าควรจะวางมือไว้ที่ไหนดี เหลือบมองไปที่
สหายเบื้องหน้าอย่างระมัดระวัง พอเธอเห็นผ้าก๊อซขนาดใหญ่ที่พัน
รอบหัวของเขา เธอก็อดหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้
“เสื้อผ้าตอนนี้ของคุณดูเท่ดีนะคะ หลุด ๆ รุ่ย ๆ แบบนี้จะไปงาน
คอสเพลย์เหรอคะ?” สาวน้อยหัวเราะแบบงอหายน˺าตาไหล เสียงดัง
มากขึ้นเรื่อย ๆ จนต้องกุมท้องปาดเช็ดน˺าตาที่ทะลักออกบริเวณหางตา
ฉินเฉารู้สึกกระดากอายเล็กน้อย แอบคิดว่า ‘มีอะไรน่าหัวเราะนักรึ
ไง?’
“ฮ่า ๆ ๆ ขะ ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ แต่อดไม่ได้จริง ๆ” สาวน้อย
รู้สึกว่าตัวเองเสียมารยาทเกินไป เธอพยายามมองไปทางอื่น พยายาม
ให้ตัวเองเลิกหัวเราะ เธอลูบท้องแล้วถามว่า “ฉันชื่อ หู่หลี่ลี่ คุณชื่อ
อะไรคะ?”
“ยินดีที่ได้รู้จักจิ้งจอกสาว ฉันชื่อว่า ฉินเฉา”
“ห๊า∼ จิ้งจอก! คุณนั่นแหละจิ้งจอก!” หู่หลี่ลี่กระทืบเท้ากลอกตา
ไปมา “คุณนี่น้า มันจริง ๆ เลย”
“หืม จริงอะ? แน่ใจนะว่าเธอไม่มีหาง?”
“มันไม่ถูกต้องเลยนะ มาล้อเลียนชื่อของคนอื่นแบบนี้”
“งั้นเหรอ? ฉันเองยังถูกเรียกว่า ฉินโซ่ว มาตั้งนานยังไม่เห็นเป็นไร
เลย”
“ฉินโซ่ว… จริงดิ๊” หู่หลี่ลี่หัวเราะดังลั่นเอามือกุมท้องแบบงอหาย
เมื่อได้ยินชื่อเก่าของเขา ถึงขนาดต้องนั่งลงบนพื้นเพราะไม่มีแรงจะยืน
เห็นแบบนี้ฉินเฉาก็ทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
เวลาหู่หลี่ลี่หัวเราะ จะต้องหัวเราะเป็นบ้าเป็นบอขนาดนี้ด้วย เมื่อเขา
มองไปรอบ ๆ ก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก เพราะตอนนี้มีประตู
โรงเรียนเปิดกว้างอยู่ด้านขวาของเขา
“โรงเรียนเศรษฐศาสตร์นานาชาติกวงหยวน!” ฉินเฉาประหลาดใจ
เมื่อเขาเห็นมัน หลังจากถูกลากไปลากมาโดยหู่หลี่ลี่ เขาก็คาดไม่ถึงว่า
อยู่ ๆ จะมาโผล่ที่นี่ได้ โรงเรียนแห่งนี้มีขนาดใหญ่มาก มันใหญ่กว่า
วิทยาลัยระดับ 3 ที่เขาเคยเรียนนับร้อยเท่า เขาไม่สามารถเห็นด้านข้าง
ของตึกได้ ที่บริเวณด้านหน้ามีตึกสูง 8 ชั้น โรงเรียนนี้รับเอาวัฒนธรรม
ตะวันตกมาทำให้ตึกเรียนดูเหมือนกับโบสถ์
ที่ด้านหน้าประตู มีการ์ดสวมเครื่องแบบสีฟ้ายืนอยู่ ฉินเฉาไม่รู้ว่า
เขาเป็นคนจริง ๆ หรือว่าหุ่นกันแน่
“โหวว นี่คือมหาวิทยาลัยจริง ๆ!” ดวงตาฉินเฉาเบิกกว้าง เขาอด
ชมเชยความใหญ่โตมโหฬารของมันไม่ได้จริง ๆ เขาช่วยชีวิตซูจี และ
พี่สาวของเธอก็เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนนี้! ใครจะรู้เธออาจจะให้เขา
เป็นอาจารย์ที่นี่ก็ได้! เย๊ส!!! ฉินเฉาคิดไปถึงเรื่องราวโรแมนติกระหว่าง
ครูมหาวิทยาลัยกับนักเรียน เด็กสาววัยใสน่ารักของโรงเรียนนี้ เขาแทบ
จะอดเช็ดน˺าลายของตัวเองไม่ได้
“ขอโทษ∼ ฉันเป็นประเภทพวกเส้นตื้นน่ะ อย่าโกรธเลยนะ” ใน
ที่สุดหู่หลี่ลี่ก็ยืนขึ้นได้ เธอกุมท้องที่เจ็บปวดจากการหัวเราะพร้อมกับ
พูดขณะปาดเช็ดน˺าตาไปด้วย
“หลี่ลี่ นั่นเธอเหรอ!” ในตอนนั้นเองเด็กสาวที่สวมชุดเครื่องแบบสี
ขาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง ก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับตุ๊กตาหมี
ตุ๊กตาหมีตัวนั้นสูงพอ ๆ กับเด็กสาว มันถูไถเบียดเสียดกับหน้าอก
ของเธอ ในตอนนั้นเองฉินเฉาก็จินตนาการว่าเขาคือตุ๊กตาหมีตัวนั้น
“นี่…เธอหายไปไหนมา? ฉันห่วงแทบแย่รู้ไหม” เด็กสาววิ่งพร้อม
หอบหายใจ “ที่ถนนตงเกิดอุบัติเหตุเขาพูดว่ามีคนถูกรถชน ลูกชาย
ของหลี่ฝูหมินอยู่ตรงนั้นกำลังทะเลาะกับพวกมามุงดูเหตุการณ์อย่างบ้า
คลั่ง!”
“ฮ่า ๆ ๆ ฟางเหวินเธอไม่รู้อะไร? ฉันเองแหละ ที่ถูกรถชน!” หู่หลี่ลี่
บอกไปอย่างไม่อาย ซ˺าร้ายยังดูเหมือนเธอจะภูมิใจกับมันเอามาก ๆ ทำ
ให้ฟางเหวินกับฉินเฉาถึงกับกุมขมับ
“อย่ามาพูดไร้สาระนะ…” ฟางเหวินจ้องเพื่อนของเธอ ก็เริ่ม
สังเกตเห็นฉินเฉาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ
“ผู้ชายคนนี้ใครกันน่ะ?”
“เขาชื่อฉินเฉา…อืมม…” หู่หลี่ลี่จำอีกชื่อของฉินเฉาได้อีกครั้ง มัน
ทำให้เธออดหัวเราะอีกครั้งไม่ได้ เมื่อเห็นสายตาของฉินเฉา เธอยิ้มแล้ว
พูดว่า “เขาช่วยฉันไว้ ถ้าไม่ได้เขานะ ป่านนี้เธอคงไม่ได้เห็นหน้าฉันแล้ว
ล่ะ”
“จริงเหรอ?” ฟางเหวินมองหัวของเขาอย่างอดไม่ได้ เพราะบน
ศีรษะของเขามีผ้าพันแผลคล้ายมัมมี่ มันโดดเด่นสะดุดตาอย่างที่สุด
จากนั้นก็มองไปรอยช˺าที่แขนซ้ายของเขามันทำให้เธอรู้สึกตกใจเป็น
อย่างมาก เพราะซากความเสียหายที่ทิ้งร่องรอยอยู่บนถนนตง รถ
สปอร์ตคันหรูของอธิบดีตำรวจพังยับเยิน ซึ่งกำลังมองหาคนชดใช้
ค่าเสียหายอยู่ในเวลานี้
คน ๆ นี้คือคนที่ต้องรับผิดชอบ? ฟางเหวินอดสงสัยไม่ได้
ในตอนนี้ชายอ้วนเตี้ยที่สวมเครื่องแบบรปภ. เดินออกมาจาก
บริเวณโรงเรียนกวงหยวนเขาก้าวเท้าอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นทั้งสามยืน
อยู่ก็จ้องมองด้วยความสงสัยทันที
“พวกคุณสามคน มายืนเกะกะขวางทางอะไรที่นี่? นี่เป็นทางเข้า
ไม่ใช่สนามเด็กเล่น!”
ชายอ้วนแสดงท่าทางหยิ่งยโส ทำให้ฉินเฉาชักเริ่มไม่พอใจ
“อ๊าาาา คุณหวัง!” สาวน้อยทั้งสองรีบก้มหัวลงแล้วพูดอย่าง
หวาดกลัวว่า “พวกเราเป็นนักเรียนของที่นี่”
“นักเรียน? บัตรนักเรียนของพวกเธออยู่ไหน?”
ทั้งคู่ดึงบัตรนักเรียน ออกมาจากกระเป๋าตังค์ของตัวเองออกมา
อ้วนหวังแกล้งทำเป็นตรวจดูบัตรนักเรียน แต่ที่จริงมันแอบมองหน้าอก
ของพวกเธอ แล้วพูดอย่างพอใจขึ้นว่า “เอาล่ะ…พวกเธอเป็นนักเรียน
โรงเรียนนี้จริง ๆ ถ้าอย่างนั้นก็อย่ามายืนคุยกันอยู่หน้าประตู รีบ ๆ เข้า
ไปได้แล้ว!”
ฉินเฉาสาปแช่งไอ้อ้วนเบาหวานคนนี้ในใจ ‘ไอ้อ้วนหื่นเอ้ยยย!
แอบมองหน่มน้มสองสาวนี้สินะ?’
“ค่ะ ค่ะ…” พวกเธอรีบก้มหน้างุด สองสาวรีบร˹าลาฉินเฉาอย่าง
รวดเร็ว จากนั้นก็รีบเดินเข้าไปในโรงเรียน
“นายเป็นใคร? ถ้าไม่ใช่นักเรียนของที่นี่ก็รีบ ๆ ไสหัวไป” เสียงของ
เจ้าอ้วนหวัง เมื่อเทียบกับตอนพูดคุยกับสองสาวนั้นช่างต่างกันราวฟ้า
กับเหว เมื่อมาพูดกับเขา
“คุณหวัง สวัสดี คือผมถูกเสนอให้มาทำงานที่นี่” ฉินเฉารีบยิ้ม
ทันที เขาคิดว่าพวกเขาจะกลายมาเป็นเพื่อนร่วมงานในอนาคต ต้อง
พบกันบ่อยๆ อย่างน้อยต้องสร้างความสัมพันธ์ดีๆ
“ถูกเสนองาน? นายเนี่ยนะ?” อ้วนหวังชำเลืองตามอง พร้อมกด
เสียงต˹าพูดว่า “สารรูปอย่างนี้เนี่ยนะ นายคิดว่าจะได้งานที่นี้? รีบ ๆ
ออกไป คนที่ไม่มีเอกสารแสดงตัวไม่สามารถเข้าไปได้”
“ฉันถูกเรียกตัวโดยผู้อำนวยการซู ฉันชื่อฉินเฉา ฉันถูกเชิญให้มา
พบที่นี่ตอนบ่าย!” ฉินเฉาพูดอย่างกังวล เขายังต้องจ่ายค่าเช่า ไม่
ต้องการจากไป
“ฮ่า ๆ ๆ คนอย่างนายเนี่ยนะ ถูกเชิญให้มาทำงานที่นี่!” อ้วนหวัง
เอากระบองไฟฟ้าออกมาพร้อมกับแกว่งไปแกว่งมาอย่างข่มขู่ “รีบไป
ได้แล้ว ถ้านายไม่ไป ฉันจะอัดนาย! ไม่เห็นหรือไงว่าฉันเป็นมืออาชีพ?
รีบไปได้แล้วโรงเรียนของเราเป็นโรงเรียนชั้นนำ พวกเราไม่ต้อนรับคน
ว่างงานอย่างนาย”
“เวรเอ้ย!” ‘บังอาจดูถูกตรูเหรอไอ้อ้วนขาเบียด? อย่าให้ตรูมีน˺าโห
นะโว้ย เดี๋ยวได้รู้ว่าไผเป็นไผ?’ ฉินเฉาชักเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาอย่างหยุด
ไม่อยู่ “ไอ้อ้วน แกกล้าด่าฉันเหรอ?”
“ฉันไม่ได้ด่าแกโว้ย แต่ฉันจะอัดแก!” อ้วนหวังมองฉินเฉาอย่างไม่
เห็นหัว พร้อมกับฟาดกระบองไฟฟ้าใส่เข้ามาที่หน้าของฉินเฉา
ถ้ามันฟาดถูกเขา บางทีแผลที่หัวของเขาคงเปิด ฉินเฉาก้าวถอย
หลัง 1 ก้าว “ไอ้บ้า ลงไม้ลงมือกับคนอื่นแบบนี้ แน่นักหรือไงวะ?”
“ทำไมจะทำไม่ได้? ฉันมีเงิน ให้ฉันฆ่าแกก็ยังได้!” เจ้าอ้วนหวังเริ่ม
กวัดแกว่งกระบองอีกครั้ง
“ฮึ่มมมม!” ฉินเฉาไม่ระงับความโกรธอีก พลังอันเปี่ยมล้นภายใน
ร่างระเบิดออกทันที เขามองเห็นกระบองของอ้วนหวังที่ฟาดเข้ามาด้วย
ความเร็ว จิตใต้สำนึกของเขารีบยกมือซ้ายขึ้นจับเอากระบองไฟฟ้าไว้
อ้วนหวังตกใจอย่างมาก มันรู้สึกราวกับว่ากระบองไฟฟ้ากำลังถูก
จับด้วยคีมเหล็ก จนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ มันจึงตัดสินใจกดปุ่ม
ปล่อยกระแสไฟฟ้าบนกระบองออกมา
กระแสไฟฟ้าวิ่งเข้าสู่แขนซ้ายของฉินเฉา แต่เขากลับรู้สึกแค่ชานิด
ๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
“ไอ้อ้วน แกกล้าช็อตตรูงั้นเหรอ!?” ฉินเฉาตัดสินใจปล่อยกระบอง
จากไอ้อ้วนหวัง จากนั้นก็เตะสวนเข้าไปที่พุงของมัน อย่างจัง ร่างของ
มันม้วนตีลังกากระเด็นไปตามแรงเตะทันที
“อ๊ากกกกกก!” เจ้าอ้วนกรีดร้อง ร่างกายอ้วน ๆ ของมันปลิว
กระเด็นไปไกลหลายเมตรอัดกระแทกเข้ากับเสาประตูโรงเรียน
เมื่อได้ยินเสียงร้องนี้ รปภ 10 คนก็รีบวิ่งออกมาจากในโรงเรียน
หน้าตาตื่น ปิดล้อมฉินเฉาเอาไว้
“ไอ้เด็กเวร!” ท้องของอ้วนหวังยังเจ็บปวด หัวที่ชนกับเสาประตู
โรงเรียนปูดนูนบวมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด หน้าตาเหยเกด้วยความ
เจ็บปวด “ไอ้ลูกพ่อแม่ไม่สั่งสอน ไม่รู้หรือไงว่าใครเป็นเจ้าของที่นี่?
บังอาจมาสร้างปัญหาให้ที่นี่?! ไอ้เด็กนรก! อัดมันให้เละเดี๋ยวนี้! ถ้ามี
อะไรเกิดขึ้นฉันรับผิดชอบเอง! ใครที่ไม่ทำตามก็ไสหัวออกไปซะ!”
ก่อนหน้านี้ รปภ.คนอื่น ๆ ยังไม่อยากยุ่งกับการวิวาทส่วนตัว แต่
ทันทีที่อ้วนหวังตะโกนแล้วได้ยินคำพูดสุดท้ายของมัน พวกเขาก็พุ่งเข้า
หาฉินเฉาอย่างจำใจทันที
ยิ่งโกรธฉินเฉายิ่งสุขุมเยือกเย็น ‘นี่เหรอที่เรียกว่าหัวหน้า รปภ.
ช่างไร้จิตสำนึก มันเป็นหัวหน้าเวร รปภ.ของโรงเรียนนี้จริง ๆ น่ะเหรอ?
นิสัยใจคอไม่ได้ต่างกับพวกนักเลงชั้นต˹า!’
“ไป!” รปภ.ทั้งหลายพุ่งเข้าจับฉินเฉาพร้อมกับรุมสะกำถวายหมัด
ประเคนเข้าใส่เขา ทันใดนั้นเอง ย๊ากกก!!! ฉินเฉาส่งเสียงคำราม
หลังจากนั้นเขาเพียงแค่ขยับร่างกาย รปภ.ที่ลอยน˺าอยู่รอบตัวก็กระเด็น
ออกไปคนละทิศคนละทาง
ฉินเฉาพุ่งไปข้างหน้าสองก้าว ยืนอยู่ข้างหน้าอ้วนหวังจ้องมองมัน
ด้วยสายตาอำมหิต หลังจากนั้นก็หัวเราะดังขึ้นในลำคอ
“หึ แกอยากจะฆ่าฉันเหรอ? งั้นฉันจะฆ่าแกก่อน!” จากนั้นเขายืด
มือออกไป และยกอ้วนหวังที่หนักมากกว่าร้อยกิโลขึ้น