มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 325: โชคครั้งใหญ่

“ฉินเฉา เจ้าทำเกินไปแล้ว!” ฮ่าวเทียนที่บินขึ้นมาพร้อมกับกระบี่
ตัวเอง พุ่งเข้าใส่ฉินเฉาอย่างชั่วร้าย
“ปทุมพิสุทธิ์สะบั้น!” ฉินเฉาโบกมือ เงากระบี่ดอกบัวสีพิสุทธิ์
จำนวนนับไม่ถ้วนก็ตกใส่ร่างฮ่าวเทียน
“หลบเร็ว!” เฉินชิงที่อยู่ในอ้อมแขนของฉินเฉา รู้ถึงพลังของปทุม
พิสุทธิ์นี้ดี แม้ว่าเธอจะไม่ชอบลูกศิษย์ที่อวดดีคนนี้นัก แต่เธอก็ไม่อยาก
ให้คนของเขาเทพยุทธ์ต้องมาตายในเงื้อมมือของคนจากเส้นทางปีศาจ
“ศิษย์พี่ฮ่าวเทียน ระวัง!” ฮ่าวเยว่ และไป๋ลี่หมิงพลังของทั้งสองไม่
ด้อยเลย อย่างรวดเร็วก็ไล่ตามมาทัน พร้อมกับเปิดใช้ม่านกระบี่สีทอง
ป้องกันตรงหน้าฮ่าวเทียนไว้
“แหลกไปซะ!” ฉินเฉามองแค่แวบเดียว แล้วคำรามเสียงต˹า
ออกมา เงากระบี่ดอกบัวนี้ ทำลายการป้องกันของม่านกระบี่ได้อย่าง
ง่ายดาย
“อย่า!” เฉินชิงมองกระบวนท่านั้น เธอรีบกอดฉินเฉาเหมือน
ปลาหมึกทันที จากนั้นก็ลากเขาลงมาที่พื้น แม้ว่าเฉินชิงจะบาดเจ็บ
ภายในอยู่ แต่เธอก็ยังสามารถโคจรปราณแท้ที่มีพลังในขั้นวิญญาณ
แรกก่อตั้งได้อยู่ ทันใดนั้น อยู่ๆ ฉินเฉาก็ไม่อาจขัดขืนได้
ทั้งสองเหมือนกับมิสไซล์ ตกลงพื้นเสียงดังตูม ชนจนพื้นเป็นหลุม
กระบวนท่าปทุมพิสุทธิ์สะบั้น เมื่อขาดเจตจำนงก็สลายไป
“ยัยผู้หญิงบ้า….” ฉินเฉายืนขึ้นจากหลุมอย่างลำบากเล็กน้อย
“ฮึ่ม!” เฉินชิงก็ยืนขึ้นด้วย พร้อมกับเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากมุม
ปากของเธอ
ฉินเฉาถึงกับส่ายหัว ยัยผู้หญิงหัวดื้อ เมื่อเขาทำท่าเหมือนจะพูด
อะไรออกมา ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนด้านข้างที่เกิดจากราชาผีดิบก็
ดึงดูดความสนใจของเขา
“โฮกกก!” แม้ว่าโพธิสัตว์ร่างทองคำ และกระบี่ฟ้าทลายสวรรค์จะ
หายไปพร้อมกัน แต่สายรัดของสำนักง๊อไบ๋ยังคงรัดร่างของมันไว้ นี่ทำ
ให้มันต้องคำรามออกมาด้วยความโกรธ ร่างของมันปล่อยควันสีดำที่
เกิดจากปราณซากศพออกมาไม่หยุด
“ระวัง!” ชิงซิ่วที่เห็นบางอย่าง พลันตะโกนอย่างแตกตื่น “ทุกคน
รีบเก็บกระบี่เร็วเข้า!”
ราชาผีดิบไม่รอให้เธอตะโกนออกไป ร่างของมันพลันขยายขนาด
ขึ้น ควันสีดำนี้ อย่างรวดเร็วก็กลายเป็นยักษ์สีดำ ฝ่ามือขนาดยักษ์ หัน
ไปทางเพลิงหยางเทวะทั้ง 6 จากนั้นฝ่ามือยักษ์ก็กดทับลงมา
เพลิงหยางเทวะกระจัดกระจาย ในตอนนี้ ศิษย์สำนักง๊อไบ๋ ต่าง
กำลังหวาดกลัวฝ่ามือยักษ์ที่ตกลงมา มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดครึ้ม
“หลบเร็ว!” หยวนเมิ่งที่ตามจริงหนีออกมาแล้ว เมื่อเห็นอย่างนี้ สี
หน้าพลันเปลี่ยนไป รีบวิ่งกลับไปที่เดิม โยนศิษย์น้องออกไป
แต่ว่าสายไป ฝ่ามือยักษ์นั้น ได้กดลงมาถึงแล้ว
หยวนเมิ่งกอดศิษย์น้องไว้ในอ้อมแขน ภายในความมืด ปิดตาแนบ
สนิท
“หยุด!” ในจังหวะวิกฤตนี้เอง มีร่างหนึ่งพลันวิ่งเข้ามา เขาดูราวกับ
เทพปีศาจ ร่างของเขาสวมใส่ชุดเกราะหินสีเทา ยกแขนทั้งสองขึ้น รับ
ฝ่ามือยักษ์ให้กับหยวนเมิ่งและลูกศิษย์คนนั้น
“ฉิน…ฉินเฉา?” หยวนเมิ่งลืมตาขึ้น เธอไม่กล้าจะเชื่อ ว่าชาย
ตรงหน้าจะมาช่วย เขาเป็นคนจากเส้นทางปีศาจ เขามาช่วยเธอทำไม?
“รีบไปเร็ว!” กระดูกในร่างฉินเฉาเหมือนจะแตกออก เขาจ้องแล้ว
แผดเสียงอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “ไสหัวไป!”
หยวนเมิ่งเป็นคนฉลาด เธอรู้ว่า ถ้าอยู่ต่อแม้เพียงหนึ่งวินาที ก็เป็น
ภาระของฉินเฉาแล้ว เธอไม่ลังเล รีบกลายเป็นลำแสงสีทอง วิ่งออกไป
จากใต้ฝ่ามือยักษ์ของราชาผีดิบ
“อ๊ากกก!” ร่างของฉินเฉาเหมือนถูกภูเขากดทับ ขาทั้งสองข้างของ
เขาเริ่มสั่น ฉินเฉาบังคับพลังทุกส่วนในร่าง พร้อมกับคำรามเสียงดัง
กลุ่มเมฆครึ้มบนอากาศเหมือนหวาดกลัวเสียงตะโกนนี้ มัน
กระเพื่อมไหวไม่หยุด พยายามบดบังท้องฟ้าสีครามที่อยู่ด้านบนไว้ไม่
หยุด
ราชาผีดิบก็คำรามออกมาเหมือนกัน แต่ฝ่ามือของมันไม่อาจกด
ทับลงมาได้อีก นี่ทำให้มันโกรธมาก จึงเริ่มใช้พลังของพื้นดินอย่างบ้า
คลั่ง
“ได้โอกาสแล้ว….” ตงฟางอิ๋งจากยอดเขาหมอก สาวงามที่
สมบูรณ์พร้อม ทันใดนั้นก็ขยับริมฝีปากสีแดงสด พร้อมยิ้มออกมา
ฮัวเหนียงตกใจ ศิษย์พี่ของเธออยู่ๆ ก็ลงมือ มือทั้งสองปัดป่าย
วุ่นวายไม่หยุด
“ศิษย์พี่ตงฟาง ท่านจะทำอะไร!”
“ศิษย์น้อง เด็กดี” ตงฟางอิ๋งยิ้มอย่างอ่อนหวาน แล้วพูดอย่างช้าๆ
ว่า “เจ้า แม้ว่าจะมีร่างเป็นอสูร แต่ตอนนี้ เจ้าก็ได้เข้าร่วมกับยอดเขา
หมอกของพวกเราแล้ว เรื่องอะไรก็ตามที่เจ้าทำก่อนหน้านี้ เป็น
เพราะว่าภูมิปัญญาของเจ้ายังไม่เปิดออก ศิษย์พี่จะไม่โทษเจ้า ตอนนี้
ศิษย์พี่จะทำให้เจ้าดู ว่าคนของฝ่ายธรรมะเขาทำกันยังไง!”
หลังจากพูดจบ ตงฟางอิ๋งก็พลันร้องออกไปคำหนึ่ง เสียงนั้นบินขึ้น
ไปในท้องฟ้า ทำลายเมฆดำนั้น
“วิชาลับยอดเขาหมอก!”
ผู้ฝึกตนทุกคนตกใจ พร้อมใจกันมองขึ้นไป
เห็นเพียงเมฆดำบนฟ้าร้องครืนครันอย่างน่ากลัว มังกรม่วงว่ายไป
มาในชั้นเมฆ
ราชาผีดิบรู้สึกถึงแรงคุกคามจากกลางอากาศ มันรีบดูดซับพลัง
จากพื้นดิน แล้วคำรามเสียงต˹าออกไป
ฉินเฉาก็เหมือนกัน ในช่วงเวลาก่อนหน้า เขาสังเกตเห็นบนท้องฟ้า
มีดวงตาที่น่ากลัวจับจ้องลงมา
ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้ยิ่งชัดเจน ดวงตานั้นกำลังจับจ้องตัวเขาอยู่
“ห้าสายฟ้าลงทัณฑ์!”
เปรี้ยง! แทบจะในเวลาเดียวกับเสียงของตงฟางอิ๋งเปล่งออกมา
เมฆดำที่อยู่บนฟ้าพลันแยกเป็นสองส่วน สายฟ้าสีม่วงบิดเป็นเกลียว
พร้อมกับฟาดเปรี้ยงลงมา
พลังของสายฟ้านี้น่าประทับใจมาก ทำให้ผู้ฝึกตนถึงกับตัวสั่น
รวมถึงราชาผีดิบที่ทนไม่ไหวจนต้องกลับร่างเดิม
ห้าสายฟ้าลงทัณฑ์! ทำไมถึงใช้ห้าสายฟ้าลงทัณฑ์!
ฉินเฉาจับจ้อง มองไปสถานที่ที่อยู่ห่างออกไป
ในสายตาของเขา เขาเห็นฮัวเหนียงมีสีหน้าซีดขาว พร้อมด้วย
ท่าทางแตกตื่นตกใจ
พร้อมกับมีใบหน้าที่ยิ้มด้วยความภูมิใจของศิษย์พี่ของเธอ เผย
ออกมา
รอยยิ้มนี้ ดูราวกับรอยยิ้มของโรซี่!
ฉากนี้ ปรากฏเพียงพริบตา
จากนั้น ความเจ็บปวดก็เข้าครอบคลุมเส้นประสาทของฉินเฉา
“โฮกกก!” สายฟ้านั้น ตกลงมาบนร่างของราชาผีดิบ และก็ฉินเฉา
ครั้งนี้ต่างกับครั้งก่อน พลังของสายฟ้านี้ แข็งแกร่งกว่าโดยสิ้นเชิง
ยังไงก็ตาม โชคดีที่ราชาผีดิบได้แบ่งรับพลังของมันไปด้วย
ความเจ็บปวดครอบคลุมร่างของฉินเฉา ทำให้วิญญาณของเขา
ถึงกับสั่นสะท้าน
ฝ่ายธรรมะบางคน เมื่อเห็นฉินเฉาเป็นอย่างนี้ ก็พลันรู้สึกตื่นเต้น
ขึ้นมา
แม้ว่าฉินเฉาจะแข็งแกร่งทรงพลัง แต่ในสายตาของฝ่ายธรรมะ
พวกนี้ เขาเป็นเพียงคนจากเส้นทางปีศาจ
เป็นคนจากอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
คนจากฝ่ายอธรรม เป็นศัตรูกับฝ่ายธรรมะ!
“ฉินเฉา!” ฮัวเหนียงและหยวนเมิ่งร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกัน
“ฮ่าๆ ๆ! ใช่แล้ว อย่างนั้นแหละ! ฆ่ามัน หั่นเจ้าสารเลวนั่นให้เป็น
ชิ้นๆ!” ซู่เหรินเฟิงจากเขาเทพยุทธ์หัวเราะออกมา พร้อมทั้งปรบมือไม่
หยุด
“อาจารย์อา!” ชูเฟิงก็ตกใจ ในสายตาของเขา แม้ว่าฉินเฉาจะเป็น
ฝ่ายอธรรม แต่เขาก็ไม่ได้เป็นคนเลว ทำไมคนจากยอดเขาหมอก ถึงใช้
โอกาสนี้ เอาชีวิตฉินเฉา ลอบโจมตีโดยใช้ห้าสายฟ้าลงทัณฑ์ล่ะ!
แล้วฝ่ายไหนคือธรรมะ ฝ่ายไหนคืออธรรมกันแน่!
ความแตกต่างของขาวและดำกลับตาลปัตร!
“อย่ารีบร้อน อย่ารีบร้อน คอยดูไป!” พรตขี้เมาตบมือลงบนบ่า
เล็กๆ ของชูเฟิงเบาๆ “ทุกอย่าง ล้วนเป็นโชคชะตา”
อย่างรวดเร็ว สายตาของทุกคนพลันกลายเป็นหวาดกลัว
พวกเขาเห็นกลุ่มควันสีดำ ทันใดนั้นก็พลันบิดตัว ราชาผีดิบร่าง
ยักษ์อยู่ๆ ก็หายตัวไป แต่ฝ่ามือสีทองยังคงส่งลำแสงออกไป ลอยใส่
สายฟ้า
“ไม่คิดเลยว่า เขาจะเป็นคนรับแทน!” ตงฟางอิ๋งยิ้มอย่างมั่นใจ
อย่างมาก แม้ว่าจริงๆ แล้วเวลานี้เธอจะจ้องมองจนตาโตก็ตาม “ราชา
ผีดิบไม่ได้อยู่ที่นี่ มันไม่ได้เป็นคนที่จะใช้ปราณซากศพ และสมบัติปฐพี
เพื่อคนอื่น!”
ทุกคนต่างตกใจ พวกเขาคิดว่าสายฟ้านี้ อย่างน้อยต้องทำให้ราชา
ผีดิบหมดสติ พร้อมทั้งจัดการฉินเฉาไปพร้อมกัน
แต่เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเขาคิด ราชาผีดิบไม่ได้อยู่ที่นี่ ปีศาจ
กินคนนั้นได้ทิ้งปราณซากศพ และฝ่ามือพระโพธิสัตว์ไว้แทน!
ฝ่ามือพระโพธิสัตว์แทบจะรับหน้าที่แทนฉินเฉา รับพลังของ
สายฟ้าแทบทั้งหมดแทน
เจตจำนงของราชาผีดิบค่อยๆ ถูกสายฟ้าชำระล้าง แล้วค่อยๆ
หายไปทีละนิด
แต่ฉินเฉาหลังจากรับการโจมตีจากสายฟ้าจนแทบสลบ อยู่ดีๆ เขา
ก็รู้สึกถึงลำแสงที่อบอุ่น ลอยอยู่ข้างๆ เขา
เขาอดไม่ได้ ค่อยๆ ตามความอบอุ่นนั้นเข้าไปใกล้ๆ
พระสูตรหัวใจในร่างของเขาพลันตื่นตัว ส่งลำแสงสีทองออกมา
คลุมร่างของเขาไว้ ต้านรับแรงปะทะจากสายฟ้า
กลิ่นอายของพุทธะจากพระสูตรหัวใจเพชร ดึงดูดกลิ่นอายของฝ่า
มือพระโพธิสัตว์ ทั้งสองต่างดึงดูดซึ่งกันและกัน
ภายใต้สายตาตื่นตะลึงของทุกคน วงนิ้วสีทองเหมือนกับถูกดึงดูด
เข้าไป มันค้นหา และจากนั้นก็เปลี่ยนแปลง กลายเป็นลำแสงสีทอง เข้า
ไปในร่างของฉินเฉา
ร่างของฉินเฉาสั่นสะท้าน เขารู้สึกถึงพลังพุทธะในร่างกำลังขยาย
ขนาดอย่างบ้าคลั่ง
พลังพุทธะนี้เหมือนกับทะเลเมฆ ส่งเสียงคำรามครืนครันในร่าง
ของเขา
พลังในขั้นความสามารถเทวะระดับกลาง พลันข้ามผ่าน ก้าวเข้าสู่
ขั้นความสามารถเทวะระดับสุดท้ายทันที
ฉินเฉาที่หลับตาอยู่ พลันลืมตาขึ้น ลำแสงสีทองพลันฉายออกมา
จากดวงตาทั้งคู่ของเขา
แสงสีทองนี้เจิดจ้ายิ่งกว่าดวงอาทิตย์ ผู้ฝึกตนที่อยู่รอบๆ พากันปิด
ตาลงทันทีอย่างทนไม่ไหว ไม่อาจฝืนลืมตามองได้
ในมือขวาของเขา รู้สึกเหมือนมีบางอย่างอยู่
ฉินเฉามองมือขวาของตัวเอง แล้วพบว่าลำแสงสีทองที่กำลังส่อง
แสงออกมานี้ เมื่อเทียบกับพลังของฝ่ามือวัชระก่อนหน้านี้แล้ว
แข็งแกร่งกว่ามาก
ยิ่งกว่านั้น ที่หลังมือของเขา ยังปรากฏรูปของพระโพธิสัตว์ขึ้นมา
อย่างรางเลือน พระโพธิสัตว์มีรูปลักษณ์อ่อนโยน นั่งอยู่บนดอกบัวสีเงิน
ในมือกำลังถือกิ่งไม้เล็กๆ กิ่งหนึ่ง
“เจ้าหนู เจ้านี่ก้าวหน้าเร็วจริงๆ ให้ตายสิ!”
เสียงของหลัวเต๋อดังออกมาจากจิตใจฉินเฉา ในน˺าเสียงเต็มไปด้วย
ความประหลาดใจ และความตื่นเต้น “ฝ่ามือพระโพธิสัตว์นี้ เป็นไป
ไม่ได้ที่จะถูกเจ้าครอบครอง! แต่เพราะพลังจากห้าสายฟ้าลงทัณฑ์คอย
ช่วยชำระล้างราชาผีดิบไป รวมทั้งเจ้าที่มีพระสูตรหัวใจเพชร ซึ่งเป็น
พลังของพุทธะเหมือนกัน ดังนั้น จึงเป็นธรรมดาที่ฝ่ามือพระโพธิสัตว์
จะถูกเจ้าดึงดูดมา แล้วกลายมาเป็นอาร์ติแฟคสายพุทธในร่างของเจ้า”
คำพูดของหลัวเต๋อราวกับห้าสายฟ้าลงทัณฑ์ฟาดใส่ร่างฉินเฉา
“ฝ่ามือพระโพธิสัตว์ในมือขวาของเจ้า ตอนนี้มันกลายเป็นหนึ่ง
เดียวกับฝ่ามือวัชระของเจ้าแล้ว พวกมันทั้งสองคือสิ่งเดียวกัน!”
ไม่ต้องให้หลัวเต๋อบอก ฉินเฉาก็รู้สึกได้ถึงความแตกต่างในมือขวา
ตอนนี้ฉินเฉารู้สึกว่าฝ่ามือวัชระของเขา ต่อให้ฟาดใส่ยอดเขา ก็สามารถ
ทำให้มันทลายลงมาได้
“ส่งสมบัติระดับปฐพีมาซะ!” มู่ข่านจากกลุ่มพันธมิตร เมื่อเห็นฉิน
เฉาได้รับฝ่ามือพระโพธิสัตว์ ดวงตาก็แดงก˹า ทนไม่ไหวพลันเคลื่อนกาย
ออกมา
“กรงเล็บคร่ามังกร!”