มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 350: ไม่หนี

ฉินเฉาได้แต่คิดว่า คืนนี้ปีศาจสาวออกจะเอาแต่ใจ โรซี่ ยัยเด็กนี่
เอาแต่ชวนให้เขาทำผิดอยู่เรื่อย
แม้ว่าบางที นี่อาจจะไม่ใช่ครั้งแรกของปีศาจสาว แต่ฉินเฉาไม่ได้
สังเกตสีหน้าของปีศาจสาว ยิ่งกว่านั้น ที่โรซี่พูดก็เป็นเรื่องจริง ความ
ยวนใจของเธอเพียงพอที่จะทำให้ความปรารถนาของเขาถูกกระตุ้น
ดี เขาคิดว่ามันคงจะน่าสงสาร ถ้าไม่รับโอกาสนี้ไว้
“คืนนี้ ผู้อื่นจะเป็นของนาย…” โรซี่กระซิบอยู่ข้างหูเขา พร้อมกับ
เอามือลูบหูฉินเฉาเบาๆ ทำให้เขารู้สึกสบายอย่างมาก
เมื่อเขาวางแผนว่าจะเปิดห้องที่โรงแรมแอนโทนี่ ทันใดนั้นก็มีสาย
เข้า
“นายท่าน มีคนโทรมา…นายท่าน มีคนโทรมา…”
เสียงมือถือของฉินเฉาดังออกมา ทำลายโอกาสของเขา ทำให้เขา
ต้องรับสายอย่างเสียไม่ได้
แม้ว่าจะเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก แต่ฉินเฉาไม่ตัดสาย เพราะว่าเขากังวล
ว่าซูจีจะเป็นคนโทรมา
หลังจากรับสาย ก็เป็นเสียงของผู้หญิงจริงๆ แต่ไม่ใช่ซูจี
“ฉิน…ฉินเฉา ช่วยฉันด้วย…” เสียงที่ส่งมาตามสาย กลับเป็นเสียง
ของหลงเบลล์ ที่ขอความช่วยเหลือ ทำให้ฉินเฉาตกใจ
กลับเป็นหลงเบลล์ ที่โทรมาขอความช่วยเหลือจากเขาอย่างไม่
คาดคิด!
เด็กคนนี้ไปเจอปัญหาอะไร ทำไมถึงมาขอความช่วยเหลือจากเขา?
ด้วยความแข็งแกร่งของเธอ ปัญหาอะไร ที่ไม่สามารถจัดการได้!
ในโทรศัพท์ น˺าเสียงของหลงเบลล์เป็นกังวลมาก ไม่เปิดโอกาสให้
ฉินเฉาได้พูด เธอพูดออกมา
“ฉะ ฉันอยู่ในตู้โทรศัพท์บนถนนเป่ยเคอหมายเลข 9 รีบมาเร็วๆ
นะ…”
“เธอเจอปัญหาอะไร?”
ฉินเฉารีบถาม
“ฉัน พ่อของฉัน…” เพิ่งจะพูดได้แค่นี้ สายก็ถูกตัด
ฉินเฉากลัวว่าที่สายถูกตัดนี้ จะเป็นเพราะว่าหลงเบลล์กำลังเผชิญ
กับปัญหา
โรซี่ที่ฝั่งตรงข้าม เมื่อเห็นท่าทางของฉินเฉา ก็หัวเราะแล้วพูด
ขึ้นมาว่า “มีปัญหาเหรอ?”
“เพื่อนของฉันเกิดเรื่อง ฉันต้องรีบไปช่วยเธอ” ฉินเฉาไม่หันไป
มองปีศาจสาว แล้วรีบออกไปจากโรงแรมแอนโทนี่ทันที
หลงเบลล์โทรมาจากตู้โทรศัพท์เก่าๆ และข้างๆ ก็ไม่มีคนคอย
คุ้มครอง
เธอเอาเสื้อคลุมตัว นั่งยองๆ อยู่กับพื้น ซ่อนตัวอยู่ในตู้โทรศัพท์
เก่าๆ นี้
ภายใต้ม่านราตรี กับลมหนาวที่พัดมา ในตู้โทรศัพท์นี้ หนาวเป็น
อย่างมาก
หลงเบลล์กอดแขนตัวเอง ตัวสั่น
ในตอนเช้า เธอยังเป็นคุณหนูหลง แต่พอตกเย็น เหตุการณ์กลับ
เปลี่ยนผัน
พ่อของเธอ ตายในเงื้อมมือของเฉินสี กลุ่มมังกรฟ้ากลายเป็นของ
เขา หลังได้บริษัทไป เฉินสีก็ยังไม่พอใจ เขายังต้องการให้ตัวเธอตาย
ถ้าเธอไม่ตาย บริษัทในมือเฉินสีก็ยังไม่ถือว่าปลอดภัย
ดังนั้น เฉินสีจึงออกคำสั่งไล่ล่าเธอ ให้คนของเขาค้นหา คุณหนูหลง
คนนี้
หลงเบลล์ต้องการจะสู้กับเฉินสีซึ่งๆ หน้า แต่ลูกน้องข้างกายเธอ
กลับทรยศ หักหลังเธอกันหมด ทำให้เธอต้องหนีหัวซุกหัวซุน
ในตัวเธอไม่มีอะไร แม้แต่เงินติดตัวก็ไม่มี จะหารถหนีไปจากเมือง
ซู่หนานเงินก็ไม่พอ ในตอนนี้ หลงเบลล์คิดถึงบุคคลเพียงคนเดียว
เท่านั้นที่จะสามารถช่วยเธอได้
นั่นก็คือฉินเฉา
ตัวเธอเสี่ยงดวงโทรหาเขา โชคดี ที่เธอจำเบอร์ฉินเฉาได้ ดังนั้น
หลงเบลล์จึงได้หาตู้โทรศัพท์หยอดเหรียญ เพื่อโทรหาฉินเฉา
แต่ใครจะรู้ โทรศัพท์ไม่ได้ดูแลมานาน อยู่ดีๆ ก็พังลง โชคดีที่บอก
ที่อยู่ของเธอออกไปแล้ว
ตอนนี้ หลงเบลล์ทำได้แค่รอ ซ่อนตัวรอฉินเฉา
ถนนเป่ยเคอนี้อยู่ไกล ทำให้มีคนเดินผ่านไม่กี่คน ตอนนี้เป็นช่วง
มืดค˹า ที่อยู่อาศัยรอบๆ ต่างพากันดับไฟนอน ดังนั้น ข้างนอกจึงตกอยู่
ในความมืด
มีเพียงแค่ตู้โทรศัพท์เก่าๆ นี้เท่านั้น ที่ยังพอมีแสงไฟเล็กอยู่ คอย
ส่องแสงใส่หิมะที่กำลังตกลงมาบางๆ
แต่หลงเบลล์อยากจะให้ไฟนี้พังๆ ไปซะ เพราะว่าไฟนี้ ทำให้
ตำแหน่งที่เธออยู่ เห็นชัดเป็นพิเศษ
แต่นอกจากตู้โทรศัพท์นี้แล้ว รอบๆ ไม่มีอะไรเลย ไม่มีที่ให้ซ่อน
ยิ่งกว่านั้น ข้างนอกหิมะยังตกอีก ถ้ารอนานกว่านี้ ไม่ต้องรอให้เฉินสี
จัดการเธอหรอก บางที เธออาจจะแข็งตายก่อน
โดยปกติแล้ว หลงเบลล์จะไม่พกเงินติดตัว เธอจะให้ลูกน้องเป็น
คนจ่าย ดังนั้น ตอนนี้ แม้แต่เงินที่จะใช้เปิดห้องในโรงแรมเธอยังไม่มี
ตู้โทรศัพท์นี้ จึงเป็นที่อยู่อาศัยเพียงหนึ่งเดียวของเธอ
ข้างนอก หิมะกำลังตก ปกคลุมพื้นถนนให้ขาวโพลน ขณะที่หลง
เบลล์กำลังขดตัวอยู่ข้างใน ที่ด้านนอก พลันมีเสียงเท้าค่อยๆ ดังเข้ามา
ใกล้ๆ
รอยเท้าที่เหยียบบนพื้นหิมะ ส่งเสียง ซวบ ซาบ ออกมา
หลงเบลล์กลั้นหายใจ เสียงเท้าพวกนี้ ดูไม่เป็นระเบียบ เห็นได้ชัด
ว่าเป็นเสียงจากคนหลายคน
เธอเสี่ยงมองไปที่ไกล เห็นแสงไฟฉายหลายตัว กวาดผ่านไปทุกทิศ
เหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง
“มารดามันเถอะ ยัยนั่นวิ่งหนีไปที่ไหนวะ!”
“ฮึ่ม กลางค˹ากลางคืนแบบนี้ ยังให้บิดาออกมาหาอีก จะให้ฉันแข็ง
ตายหรือไงวะ!”
“ถ้าบิดาเจอเธอล่ะก็ บิดาจะลิ้มรสยัยคุณหนูหลงนั่นให้แซ่บไปเลย
เมื่อก่อนทำไม่ได้ แต่ตอนนี้ ในที่สุดก็ได้โอกาสแล้ว!”
ถ้อยคำหยาบคายถูกพ่นออกมาลอยผ่านลมเข้าหูหลงเบลล์ จน
ใบหน้าซีดขาว
“เร็ว ดูนั่น เธออยู่นั่น!”
เมื่อแสงไฟฉายกระทบถูกร่างเธอ เสียงฝีเท้าก็เข้ามาใกล้เธอทันที
ด้วยเงาที่ค่อยๆ เข้ามาใกล้ หลงเบลล์เห็นร่างของคนได้ชัดเจน
คนที่นำมา เห็นได้ชัดว่าเป็นลูกน้องที่พ่อเธอไว้ใจเป็นอย่างมาก
มันเรียกว่า หมาป่าดำ
หมาป่าดำนี้ เมื่อครั้งยังหนุ่ม ได้ทำให้เจ้าพ่อประจำเมืองซู่หนานไม่
พอใจ ต้องเผชิญกับการเอาคืนของเจ้าพ่อ ถูกดาบฟันใส่ จนเกือบเอา
ชีวิตไม่รอด แต่โชคดีที่พ่อของเธอได้ไปช่วยเขาไว้ ยิ่งกว่านั้น ยังออกค่า
รักษาให้ สุดท้ายก็รับเขามาเป็นคนสนิท
บนใบหน้าของ หมาป่าดำ มีรอยมีดยาว
“คุณหนูหลง” เมื่อหมาป่าดำเห็นหลงเบลล์ซ่อนอยู่ในตู้โทรศัพท์ ที่
มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้น รอยยิ้มนี้ ยิ่งทำให้รอยแผลบนหน้าของเขา
ดูดุร้ายขึ้นไปอีก “คุณออกมาซะเถอะ หรือว่าจะให้ผมเป็นคนลากคุณ
ออกมาดี?”
“หมาป่าดำ” หลงเบลล์มองไปที่ชายที่มีรอยแผลบนใบหน้าที่เป็น
คนนำมา พูดอย่างเย็นชาว่า “พ่อของฉันดูแลดีมาตั้งแต่อดีต ทำไมนาย
ถึงหักหลังเขา?”
“ใช่แล้ว หลงแหยดีกับฉันจริงๆ” บนใบหน้าของหมาป่าดำไม่
ปรากฏความละอายแม้แต่น้อย กลับกัน เขาหัวเราะออกมา “แต่นาย
ท่านสีให้ฉันมากกว่า คนอย่างพวกเรา ไม่รู้ว่าจะตายวันตายพรุ่ง ใครจะ
ไม่คิดหาสิ่งดีๆ ให้ตัวเองล่ะ?”
“นาย…” เมื่อหลงเบลล์ได้ฟังคำพูดของหมาป่าดำ ก็แทบจะอ้วก
เอาอาหารที่กินเข้าไปออกมา
“ผมพูดถูกมั้ย คุณหนูหลง” หมาป่าดำยิ้ม “ยิ่งกว่านั้น นายท่านสี
ยังออกคำสั่งไล่ล่าลงมาว่า ใครที่จับคุณหนูหลงมาเป็นๆ ได้ จะ
กลายเป็นหัวหน้าควบคุมเขตตะวันตก ก่อนหน้านี้ ตัวฉัน หมาป่าดำ
เป็นได้เพียง นกตัวเล็กๆ ที่คอยคุมถนนเป่ยเคอ ถ้าสามารถดูแลเขต
พื้นที่ตะวันตกได้ ตัวฉัน หมาป่าดำ ก็จะมีอิทธิพลในเมืองซู่หนานถึงฝั่ง
หนึ่ง”
“นายคิดสวยหรูเกินไปแล้ว” หลงเบลล์ดูถูก “สุนัขที่หักหลัง
เจ้านาย จะไม่มีวันได้รับความเชื่อใจจากเจ้านายใหม่”
“แม่งเอ๊ย บิดาอุตส่าห์ไว้หน้า!” เมื่อหมาป่าดำได้ฟังคำพูดของหลง
เบลล์ สีหน้าพลันจมลง
“โคตรแม่งเอ๊ย แกคิดว่าแกยังเป็นคุณหนูหลงอยู่อีกเหรอ!” ตัว
ลูกน้องที่ถือไม้เบสบอลเดินเข้ามา ขณะที่ปากตะโกนด่า “ตอนนี้แกเป็น
แค่กะหรี่ ยังกล้ามาสั่งสอนลูกพี่หมาป่าอีก รีบไสหัวออกมาได้แล้ว!”
หลังจากพูดจบ เขาก็ยื่นมือออกไป ดึงประตูตู้โทรศัพท์ให้เปิดออก
แต่หลงเบลล์ปิดตายตู้โทรศัพท์ไปเรียบร้อยแล้ว นักเลงลูกกระจ๊อก
พวกนี้ จะเปิดออกได้ยังไง
“ฮึ่ม แกคิดว่าล็อกประตูแล้วบิดาจะทำอะไรไม่ได้หรือไง?” ตัว
ลูกน้องถ่มน˺าลายออกมา พร้อมกับพูดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “รอก่อน
เถอะ ไว้ฉันลากแกออกมาได้ ฉันจะให้แกได้เล่นสนุกกับลูกพี่หมาป่า!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของหลงเบลล์ก็ซีดขาว แต่เหล่านักเลง
กลับพากันยิ้มอย่างชั่วร้าย
“สำหรับพี่น้องที่ลำบากด้วยกันวันนี้” หมาป่าดำพูด “หลังจากที่
ฉันเสร็จแล้ว เป็นธรรมดาที่ฉันจะให้เหล่าพี่น้องได้เล่นสนุกด้วย คุณหนู
หลงคนนี้ เป็นพวกรักร่วมเพศ ทั้งยังสาว คืนนี้ ทุกคนจะได้สนุกกับเธอ”
บนหน้าของหลงเบลล์ไม่หลงเหลือสีเลือดอยู่เลย แม้แต่โทรศัพท์ก็
ยังใช้ไม่ได้
“มารดามันเถอะ ยังไม่ออกมาอีก!” เมื่อลูกน้องที่ถือไม้เบสบอลได้
ยินคำพูดของลูกพี่ตัวเอง สีหน้าก็พลันกระตือรือร้น ตะโกนพลางแกว่ง
ไม้เบสบอลไปพลาง ฟาดใส่ กระจกข้างตู้โทรศัพท์
ตูม เพล้ง! โดยไม่ต้องสืบ กระจกแตกเป็นเสี่ยงๆ ข้างในปรากฏ
เสียงร้องด้วยความตกใจของหลงเบลล์
“ฮ่าๆ ๆ ออกมาให้กับบิดา!” ในสายตาของลูกน้องมีแสงแห่งความ
หื่นกระหาย ยื่นมือออกไปจับหลงเบลล์
“ปล่อยมือซะ” ในตอนนี้เอง ได้มีน˺าเสียงเย็นชาดังออกมา เหล่า
ลูกน้องคนนั้นตัวกระตุก ร่างของเขาถูกมือที่มองไม่เห็นจับไว้ พร้อมกับ
โยนออกไปไกลนับสิบเมตร จากนั้นก็ตกลงบนพื้นหิมะ
พร้อมกันนั้น ร่างของชายคนหนึ่งก็ตกลงมาบนตู้โทรศัพท์
สายตาที่เย็นชาของเขา จับจ้องไปที่เหล่านักเลงพวกนี้ จากนั้นมือ
ของเขาก็ล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบเอาบุหรี่กับไฟแช็กออกมา พร้อมกับ
จุดอย่างช้าๆ แล้วคาบไว้ในปาก
เปลวไฟสาดส่องหน้าของเขา หลงเบลล์พลันตะโกนออกมาด้วย
ความสุข
“ฉินเฉา! ในที่สุดนายก็มา!”
“โทษที บังเอิญหิมะตก ก็เลยเห็นทางไม่ชัด จึงบินมาช้าไปหน่อย”
ฉินเฉามองไปที่หลงเบลล์ที่กำลังจะแข็ง ตัวสั่นเทา แล้วพูดขอโทษ
ออกมา
บินช้า? หลงเบลล์คิดว่าฉินเฉาคงพูดเล่น ไม่ได้คิดว่าที่เขาพูดเป็น
เรื่องจริง
“ดีแล้ว แค่นายมาก็ดีแล้ว เรารีบหนีกันเถอะ”
“หนี เธอจะหนีไปไหนล่ะ?” หมาป่าดำเมื่อเห็นฉินเฉาปรากฏตัวก็
เกิดกลัวขึ้นมา แต่เมื่อเห็นว่า ด้านหลังของเขายังมีเหล่าพี่น้องยืนอยู่
กว่า 20 คน ในใจก็ค่อยๆ สงบลง
เขารู้ว่าฉินเฉาจัดการไม่ง่าย ไม่อย่างนั้น หลิวแหยในถนน
ตะวันออก คงไม่ถูกทำร้ายจนกลายเป็นแบบนั้น
ไม่ใช่ว่ามีคำกล่าวที่ว่า ยิ่งอันตรายยิ่งได้มากหรอกเหรอ เมื่อมีฉิน
เฉาอยู่ เขาก็ไม่อาจจับหลงเบลล์ได้ ปราศจากหลงเบลล์ หมาป่าดำอย่าง
เขา ก็ไม่อาจได้ที่นั่ง หัวหน้าเขตตะวันตก!
สำหรับตำแหน่งหัวหน้านี้ หมาป่าดำไม่มีทางยอมแพ้!
“ใช่แล้ว เป็นอย่างที่นายพูด” ฉินเฉาพยักหน้า “เราไม่หนีจริงๆ
นั่นแหละ”
เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฉา หลงเบลล์พลันประหลาดใจ
หมาป่าดำกลับหัวเราะเสียงดัง
“ฮ่าๆ ๆ ดี!” เขาตบมือด้วยท่าทางชอบใจ “ฉินเฉา หนอ ฉินเฉา แก
นี่มันเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่ายจริงๆ!”