มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 358: เหลือแค่เราสองคน

“เป็นแค่สัตว์ กลับไปเกิดใหม่ซะ” ฉินเฉามองไปที่ฉลามที่เขาจับไว้
จากนั้นก็กะพริบตา พร้อมกับกำหมัดเข้าด้วยกัน
ตูม! ร่างยักษ์ของฉลาม ระเบิดขึ้นกลางอากาศ กลายเป็นก้อนเนื้อ
กระจายเต็มพื้นทะเลเบื้องหน้า
นายท้ายและลูกน้องกลัวจนตัวสั่น นายท้ายกลัวมาก ส่วนลูกน้อง
ของเขากลัวจนทรุดลงกับพื้น พร้อมกับของเหลวที่ไหลออกมาจาก
กางเกง ส่งกลิ่นฉุนออกมา
“ต่อไป ตานาย”
หลังจากที่จัดการกับฉลามแล้ว สายตาของฉินเฉาก็วกกลับมาที่ร่าง
ของนายท้าย
“นายท่าน นายท่าน!” นายท้ายรีบคุกเข่าลงกับพื้น กอดขาฉินเฉา
ไว้ ใช้ตาที่เหลือเพียงข้างเดียวมองขึ้นมาที่ฉินเฉาด้วยท่าทางน่าสงสาร
ร้องออกมาซ˺าๆ
“นายท่าน ปล่อยผมไปเถอะ ผมมันตาบอด ไม่อย่างนั้นจะกล้าทำ
ให้คุณโกรธได้ยังไง! อย่าฆ่าผม ผมยังมีแม่ที่แก่เฒ่าให้ดูแล และยังมี
หลานที่ต้องเลี้ยงดู ผม ผมไม่อยากตาย อ๊า!”
“ตอนที่นายบังคับให้คนอื่นลงทะเล ทำไมไม่คิดแบบนี้กับพวกเขา
บ้าง?”
ฉินเฉากลอกตา พร้อมกับพูดอย่างเย็นชา
“ผม ผมผิดไปแล้ว จากนี้ผมจะเปลี่ยนแปลง นายท่าน ได้โปรดให้
โอกาสผม!”
นายท้ายขอร้องซ˺าๆ ทำราวกับฉินเฉาเป็นพ่อของเขาก็ไม่ปาน
“เป็นไปไม่ได้แล้ว” ฉินเฉาตัดสินใจ ฆ่าชายคนนี้แน่นอนแล้ว
“นายเลือกทางตายเอาเอง หนึ่งกระโดดลงไป หรือจะให้ฉันถีบลงไป”
นายท้ายทำกับพวกลักลอบเข้าเมืองเมื่อกี้ยังไง ฉินเฉาก็ทำกับเขา
อย่างนั้น
“ผม ผม แม่งเอ๊ย!” เมื่อนายท้ายเห็นว่าไม่มีชีวิตรอดแน่แล้ว ทันใด
นั้นความโกรธก็ลุกฮือโหม ยืนขึ้น พร้อมกับดึงเสื้อตัวเองขึ้น
“แกบังคับฉันเองนะ ถ้าอย่างนั้นก็มาตายด้วยกันเลย!”
เมื่อนายท้ายเปิดเสื้อขึ้น ฉินเฉาก็เหลือบตามอง
เห็นที่เอวของเขา พาดระเบิดไดนาไมต์ไว้เป็นตับ
เยี่ยม ใช้วิธีนี้อีกแล้ว ตอนแรกก็บนรถไฟ พวกจี้รถไฟก็ขู่ตัวเขากับ
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยอย่างนี้
ยังไงก็ตาม บนรถไฟ มีเรื่องต้องใส่ใจหลายเรื่อง แต่ตอนนี้ มันต่าง
ออกไป นี่อยู่บนทะเล การที่จะฆ่านายท้ายคนนี้ เป็นเรื่องง่ายมาก
สำหรับฉินเฉา
“นายต้องตาย” เมื่อฉินเฉาถูกนายท้ายขู่ เขาก็ไม่รีรอ
นายท้ายหน้าเปลี่ยนสี เขาไม่คิดว่า แม้แต่วิธีสุดท้ายก็ยังขู่ชาย
ตรงหน้าไม่ได้ ปืนยิงเขาไม่ได้ แล้วระเบิดนี่จะฆ่าเขาได้เหรอ?
ต่อให้ฆ่าไม่ได้ แต่เรือลำนี้ก็ต้องจม เมื่อถึงตอนนั้น ก็จะเหลือเพียง
ท้องทะเล ฉันอยากจะรู้นักว่าแกจะหนีได้ยังไง?
นายท้ายคิด ตราบเท่าที่ฉินเฉายอมประนีประนอม ทั้งสองคนก็
แยกกันด้วยดี นายไปญี่ปุ่นของนาย ฉันก็ทำธุรกิจของฉัน
แต่ฉินเฉากลับหัวแข็ง ไม่สนใจคำขู่
กลับกัน เขาถึงกับยกมือขึ้นมา
นายท้ายใจเต้นแรง แม่งเอ๊ย บิดาจะมาตายตรงนี้เหรอ ถ้าต้องตาย
ก็ต้องเอาแกไปด้วยให้ได้!
เมื่อคิดอย่างนี้ เขาก็บ้าไปแล้ว พร้อมกับเริ่มกดระเบิด
แต่ฉินเฉาก็เร็วพอ เขายื่นมือออกไป
“อ๊า!” นายท้ายรู้สึกราวกับมีอะไรมาจับร่างเขาไว้ ร่างของเขาลอย
ขึ้นไปในอากาศ กระโจนขึ้นไปบนท้องฟ้ายามราตรีอย่างรวดเร็ว
ตูม! เขาที่อยู่บนอากาศ ด้วยความตกใจ มือก็กดลงไปที่ปุ่มระเบิด
ทำให้เกิดเพลิงกลุ่มหนึ่งขึ้นกลางอากาศ ระเบิดออกมาท่ามกลาง
ท้องฟ้ายามค˹าคืน ทำให้มันดูราวกับกลางวันไปชั่วครู่หนึ่ง
หลังจากเปลวไฟและควันเริ่มหายไป ร่างของนายท้ายก็ไม่มีโอกาส
รอด ตัวเขาไหม้เกรียม ด้วยไฟจากการระเบิด กลายเป็นโครงกระดูกไม่
สมบูรณ์
เลือด และเนื้อของเขาหล่นกระจัดกระจาย ทำให้ฉากนี้ดูน่าสยอง
มากขึ้น
“ปีศาจ แกมันปีศาจ!”
ตัวลูกน้องที่ทรุดลงตอนนี้ กลัวจนกลายเป็นบ้า หยิบปืนขึ้นมา
พร้อมกับลั่นไกใส่ฉินเฉา
ฉินเฉาไม่แม้แต่ยกมือขึ้นกัน เขาปล่อยให้ลูกกระสุนยิงใส่ร่าง
แกร้ง แกร้ง แกร้ง! เสียงราวกับโลหะปะทะกัน ดังมาไม่หยุด
กระสุนพวกนี้ถูกยิงออกมา แต่ไม่สามารถทำอะไรฉินเฉาได้แม้แต่น้อย
ลุงมันเถอะ ตัวลูกน้องสบถออกมาในใจอย่างบ้าคลั่ง หรือวันนี้บิดา
จะเจอกับปีศาจคนเหล็กเข้าให้แล้ว?
“นายก็ตายได้แล้ว” ฉินเฉาไม่ปล่อยให้เจ้าสารเลวที่ฆ่าคนโดยไม่
กะพริบตานี้รอดไปได้ เขายื่นมือออกไป พร้อมกับหักคอของชายคนนั้น
จากนั้น ชายคนนั้นก็คออ่อน นอนในท่าประหลาด ตายไปทั้งอย่างนั้น
“ตอนมามีกันตั้งหลายคน” เมื่อชีเห็นลูกน้องคนสุดท้ายตาย ก็ยัก
ไหล่อย่างช่วยไม่ได้ “ตอนนี้เหลือแค่เราสองคน”
“นั่นสินะ….” สายตาของฉินเฉามองไปที่เกาะที่อยู่ไกลๆ “มีเรือ
ของญี่ปุ่นลาดตระเวนอยู่”
สายตาของฉินเฉาดีกว่าคนทั่วๆ ไป เมื่อเขาเพ่งมอง ทำให้เขาเห็น
ไกลกว่าและชัดกว่า
เขากวาดตามอง เห็นที่ไกลๆ มีเรือที่มีธงของญี่ปุ่น กำลังแล่นมา
ที่นี่
ดูเหมือนว่าเสียงปืนกับระเบิดจะดึงดูดพวกเขา
“พวกญี่ปุ่นกำลังมา” สายตาของชีก็ดีเช่นกัน เมื่อได้ยินฉินเฉาพูด
ก็สังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็ว “ขนมากันเยอะเชียว….”
“ดูเหมือนกับว่าจะล้อมไปทุกทิศทาง ไม่แปลกที่นายท้ายจะไม่
อยากเอาเรือเข้าไปเทียบท่า”
ฉินเฉาแสยะยิ้ม ถึงอย่างนั้น นายท้ายก็ยังบังคับให้พวกเขาโดด
ทะเล เพื่อไม่ต้องการคืนเงินให้กับพวกลักลอบเข้าเมืองพวกนี้
และท้ายที่สุด เขาก็ตายเพราะความโลภ
หน่วยลาดตระเวน ความเร็วของพวกเขาเร็วมาก อย่างรวดเร็วก็
มาถึงที่นี่
ฉินเฉาไม่ต้องการเจอพวกเขา เพราะว่าเขาไม่ต้องการขึ้นเรืออีก
แล้ว ชีก็เหมือนกัน
“#@¥! @%!” เรือรบลำใหญ่แล่นมาหยุดตรงหน้าฉินเฉา ที่ลอย
อย่างสงบอยู่ตรงนั้น จากนั้น ก็มีเสียงตะโกนผ่านลำโพงดังมา ไม่รู้ว่า
ตะโกนคุยอะไรกัน
ฝั่งตรงข้ามตะโกนคุยกันด้วยภาษาญี่ปุ่น แต่ถึงจะเป็นภาษาญี่ปุ่น
ฉินเฉาก็พอเข้าใจนิดหน่อย ไอ้นิดหน่อยของฉินเฉา ก็พวก ยาเมะเต๊ะ
และก็คำจากหนังเอวี นอกนั้น เขาก็ไม่รู้อะไรแล้ว
“พวกเขาบอกว่า ที่นี่เป็นน่านน˺าของประเทศญี่ปุ่น บอกให้เรา
ยอมจำนน ไม่อย่างนั้น พวกเขาจะใช้กำลัง”
“ใช้กำลัง?” ฉินเฉามองดู บนเรือรบ ได้ยกปากกระบอกขึ้น เล็งมา
ที่เรือตกปลาลำนี้
ตัวเขามีแค่เรือหาปลาลำเล็กๆ แต่ฝั่งตรงข้ามเป็นเรือรบ ถ้าเรือรบ
ยิงมา เรือหาปลาลำนี้จะต้องระเบิดอย่างแน่นอน
โทโจ โรจิ วันนี้อารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก เพราะว่าครึ่งเดือนก่อน
เบื้องบนได้สั่งให้เขามาป้องกันเส้นทางการลอบเข้าเมืองจากประเทศ
จีน ห้ามเรือหาปลาหรืออะไรก็แล้วแต่ผ่าน
เพราะว่าเบื้องบนได้รับข่าวมา จึงได้ตัดสินใจเช่นนี้
พวกเขาพูดน่ะมันง่าย แต่ความลำบากต้องมาตกอยู่ที่เขาที่เป็น
กัปตัน
ภายใต้การระบุชื่อของเขาให้มาบัญชาการ เขาได้มาลอยเรืออยู่ที่
น่านน˺าได้ครึ่งเดือนแล้ว ร่างทั้งร่างต่างเต็มไปด้วยกลิ่นของเกลือที่มา
กับลมทะเล
บัดซบเอ๊ย พวกเบื้องบนให้เขามาลาดตระเวนหาอะไร!
ในช่วงเวลาที่กำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่นั้น วันนี้ ปลาก็งับเหยื่อ เป็นไป
ตามข้อมูลจริงๆ ที่ทะเลข้างหน้า มีเรือหาปลาต้องการแอบเข้าประเทศ
ไม่ต้องคิดเลยว่า เรือหาปลาลำนี้ จะมีอาวุธยุทโธปกรณ์อะไร เมื่อกี้
นี้ ที่ท้องฟ้าเหนือเรือหาปลา ได้เกิดการระเบิดขึ้น
หรือว่านี่คือเรือรบรุ่นใหม่ของแผ่นดินใหญ่? ถึงกับติดมากับเรือหา
ปลาอย่างนี้เลยเหรอ?
เยี่ยม ถ้าเขาสามารถยึดเรือลำนี้ได้ เบื้องบนจะต้องยินดีอย่าง
แน่นอน เมื่อถึงตอนนั้น งานของเขาจะได้เสร็จสักที จะได้หนีไปจาก
ทะเลที่น่าตายนี่ และกลับขึ้นฝั่ง ไปพบกับหวานใจของเขา!
แส้ เทียน และกุญแจมือ ตั้งแต่ที่เขาซื้อมา ยังไม่เคยใช้เลย!
“ยอมจำนน และยอมรับการจับกุมซะ ไม่อย่างนั้น ฉันจะใช้กำลัง
เข้าจัดการ!”
เมื่อโทโจ โรจิคิดอย่างนี้ก็สั่งการลูกเรือ จากนั้นก็ตะโกนออกไป
“เขาตะโกนอะไร?” ฉินเฉาถามล่ามสาวคนสวยที่อยู่ข้างๆ
“เขาบอกให้เราทิ้งเรือ และยอมรับการจับกุม”
“อย่างนั้นเหรอ!” ฉินเฉาเอามือถูจมูก “เธอช่วยพูดกับพวกนั้นให้
หน่อยสิ”
“อะไร?” ชีกะพริบตา ถามขึ้น
“ไอ้โง่!” ฉินเฉายกมือขึ้น พร้อมกับชูนิ้วกลางทั้งสองข้าง
ชีอ้าปากค้าง จะแปลยังไงล่ะเนี่ย แต่เอาแค่เข้าใจก็พอ จากนั้น เธอ
จึงตะโกนเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า
“บากะ (ไอ้บ้า) !”
ชีตะโกนออกไปพร้อมกับใส่ลมปราณเข้าไปด้วย เสียงนี้ไม่ดังมาก
แต่ได้ยินทั่วพื้นที่ทะเลแถบนี้ ลอยเข้าหูของคนญี่ปุ่น รวมทั้ง โทโจ โรจิ
อย่างชัดเจน
ฉินเฉามองบน ในใจพูดว่า เชี่ย ถ้าพูดง่ายอย่างนี้ บิดาพูดเองก็สิ้น
เรื่อง
“บากะ (ไอ้บ้า) ! บากะ (ไอ้บ้า) !” โทโจ โรจิ อารมณ์ขึ้น เขายืนบน
เรือธง พร้อมกับเริ่มสั่งการ “ใช้ปืนใหญ่ยิ่งขู่พวกมันให้ฉัน!”
พลปืนตกใจ โทโจ โรจิคนนี้ อยากจะยิงขู่เรือหาปลาเล็กๆ เนี่ยนะ
เมื่อเสียงของเขาจบลง ปืนใหญ่ก็พลันถูกยิงออกไป ส่งเสียงดังราว
ฟ้าผ่า
เปลวเพลิงสองกลุ่มลอยออกไป ตกลงบนทะเลตรงหน้าร่างฉินเฉา
คลื่นน˺าขนาดใหญ่ระเบิดออกมา ฉินเฉายื่นมือออกไป ใช้พลังจิต
ของเขาป้องกันน˺าที่กระเซ็นมา เพื่อหลีกหนีสภาพหมาตกน˺า
“พวกเขายิงมาแล้ว” ชีพูด
“เหลวไหล ฉันมีตาน่ะ” ฉินเฉาเบ้ปาก
“ฆ่าพวกเขามั้ย?” ชีพลันถามขึ้น
เมื่อฉินเฉาได้ยินคำนี้ ก็พลันตัวสั่น มารดามันเถอะ แต่งตามไก่
คล้อยตามไก่ ทำไมชีที่เคยเป็นคนญี่ปุ่นถึงพูดคำนี้ออกมา
ตอนนี้ หลังจากแต่งกับหลี่ไป๋ซาน ถึงกลับถามว่า จะฆ่าพวกเขาทิ้ง
ทะเลมั้ยเลย
ช่างแข็งแกร่งจริงๆ!
“ไม่ต้องหรอก” ฉินเฉาส่ายหัว “ฉันไม่ได้กลัว แต่ไม่อยากทำให้
เรื่องมันใหญ่ ไม่อย่างงั้น งานของเราจะยากขึ้นไปอีก”
“อืม ฉันเข้าใจ” ชีเข้าใจความหมายของฉินเฉา แม้จะไม่มีวิญญาณ
แต่เธอยังมีสมองที่ชาญฉลาดไว้คิดอยู่
ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นคนของตระกูลอันชิง และยังเป็นเจ้าหน้าที่
อาวุโส ทำไมหัวของเธอจะไม่ฉลาดกัน
“ไปกันเถอะ ครั้งหน้าค่อยเล่นเป็นเพื่อนพวกเขา” ฉินเฉายิ้ม
จากนั้นก็ยื่นมือออกมา คว้าเอวบางของชี กอดเธอไว้กับอ้อมแขน
จากผู้หญิงที่ฉินเฉาได้เจอมาทั้งหมด ร่างของชี สมบูรณ์แบบที่สุด
แทบจะพรากชีวิตไปเลย
เขากอดชีไว้ในอ้อมแขน และร่างกายของเขาก็ตอบสนองโดย
อัตโนมัติ
มารดามันเถอะ ผู้หญิงคนนี้จะน่าดึงดูดเกินไปแล้ว ไม่รู้ว่าหลี่ไป๋
ซานที่น่าตายนั่น คิดยังไง ถึงได้ทิ้งผู้หญิงอย่างนี้ได้ลง!
หรือว่านกเขาเขาจะไม่ขัน?
ฉินเฉาช่วยไม่ได้ ที่จะต้องคิดอย่างนี้