มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 402: เป็นไปไม่ได้

สองคนนี้ประเมินความเร็วของฉินเฉา แม้ว่าเขาจะเร็วมาก แต่
เป็นไปไม่ได้ที่ภายใน 5 นาที เขาจะไปส่งออเดอร์ได้ครบ 10 ที่ที่อยู่ไกล
กัน
ดังนั้น ยามาโนะจึงติดต่อเพื่อนของเขาทั้ง 10 คนที่อยู่ต่างที่กัน
โทรหาทีละคนเพื่อให้สั่งกาแฟ
เคโกะตอนนี้รู้สึกอึดอัดมาก เธอไม่รู้ว่าควรจะรับออเดอร์เหล่านี้ดี
หรือไม่
เพราะความโง่ของตัวเอง ทำให้ยามาซากิซังต้องได้รับความอับ
อายอย่างนั้นเหรอ?
ตัวเองนี่ใช้ไม่ได้จริงๆ ต้องให้ยามาซากิซังต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่อง
ที่ไม่เกี่ยวกับเขา เมื่อคิดอย่างนี้ ในใจของเคโกะก็พลันรู้สึกเสียใจอย่าง
สุดซึ้ง
โอ้ ถ้าไม่ได้รู้จักยามาซากิซัง ก็คงไม่ชวนเขามาช่วย จนสุดท้ายต้อง
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น….
ต้องขอโทษ ตัวเธอต้องขอโทษเขา…
เคโการู้สึกผิดในใจ ฉินเฉาที่ฟังอยู่ผ่านหูฟังรู้เรื่องนี้ดี
ดังนั้น เขาจึงพูดปลอบเธอ บอกเธอว่าไม่ต้องกังวล ให้เธอทำกาแฟ
ต่อไปอย่างวางใจ
“เจ้าหนูนี่” สายตาของจ้าวชิงซานกวาดมองใบหน้าของสาวเสิร์ฟ
แต่ละคน แต่ก็ยังไม่ลืมตำหนิลูกศิษย์ของตัวเอง “ทุกวันรู้จักแต่พูดเรื่อย
เปื่อย”
“พ่อ หนูคิดถึงปัญหาเรื่องหนึ่ง” จ้าวจิงจิงขมวดคิ้ว ใบหน้าที่
งดงาม มืดครึ้ม ราวกับไม่อาจมองเห็นแสงสว่าง
“อะไร?” ขณะที่พ่อของเธอ ไม่เข้าใจว่าลูกสาวตัวเองกำลังคิด
อะไร
“หนูรู้แล้วว่าวันนี้ยามาซากิเป็นครอบครัวนักวิ่ง พ่อบอกว่าเขา
อาจก่ออาชญากรรม โรงฝึกของเรารับอาชญากรเป็นศิษย์ นี่ไม่ใช่ว่ามัน
ออกจะไม่ดีหรอกเหรอ?”
“ฮ่าๆ ๆ ลูกสาวผู้ชาญฉลาดของพ่อ พ่อคิดว่าเจ้ากังวลเรื่องอะไร
ซะอีก!” จ้าวชิงซานหัวเราะ “เจ้าวางใจได้ จื่อหมิง เจ้าเด็กนั่นไม่ใช่
อาชญากรหรอก เขาก็อยู่ที่นี่มาจะครึ่งเดือนแล้ว เจ้ายังไม่เข้าใจตัวศิษย์
น้องของเจ้าอีกเหรอ แม้ว่าเขาจะเจ้าเล่ห์ไปบ้าง แต่เขาไม่ใช่คนไม่ดี
อะไร เจ้าเชื่อพ่อเถอะ”
“อาจจะเป็นอย่างที่พ่อพูดก็ได้ บางทีอาจเป็นหนูที่จินตนาการ
เกินไป” จ้าวจิงจิงคลายคิ้วที่ขมวดอยู่
เธอกังวลเกี่ยวกับเรื่องตัวตนของฉินเฉาจริงๆ
ชายคนนี้ ผู้ที่เรียกว่า ยามาซากิ คาโต้นี้ มาตอนแรกก็บอกว่า
เลื่อมใสในตัวเธอ และเพราะตอนนั้น หลิวต้าไห่ผู้หิวเงิน ได้เรียกเงิน
100,000 เยน เขาก็จ่ายให้โดยไม่อิดออด
หลังจากนั้น ยามาซากิก็บอกว่าเขาเป็นนักท่องเที่ยวที่มาจาก
โตเกียว ทุกวันนี้ทั้งพักและกินอาหารที่โรงฝึก ทั้งสามารถทนความ
เจ็บปวด รับการฝึกปีศาจที่ตัวเธอเป็นคนสร้างขึ้นได้
แต่หลายครั้งที่เกิดการต่อสู้ เขาจะลงมือได้โหดเหี้ยมเป็นพิเศษ
เขาจะไม่ปล่อยให้คู่ต่อสู้มีโอกาสลุกจากพื้นเลย
ฟังจากเคโกะพูด ครั้งหนึ่งตอนอยู่บนรถไฟ เพราะมีคนลวนลาม
เธอ ผลลัพธ์คือ คนพวกนั้นถูกยามาซากิหักข้อมือไป
หักข้อมือสำหรับคนฝึกกังฟูไม่ใช่เรื่องยาก อย่าว่าแต่ยามาซากิที่
แรงเยอะเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเลย จ้าวจิงจิงเชื่อว่าเขาสามารถทำมันได้
แต่ว่าวิธีนี้ออกจะชั่วร้ายไปหน่อย
แต่ถ้าจะว่าไปแล้ว สำหรับจ้าวจิงจิง วิธีนี้ก็ง่ายที่จะใช้จริงๆ
กับคนพวกนี้ พวกเขายากจะเปลี่ยน ดังนั้นจึงจำเป็นต้องให้
บทเรียนกับพวกเขา
แต่คำพูดของพ่อก็มีความแม่นยำอย่างมาก เมื่อพ่อบอกว่าไม่มี
ปัญหา ตัวเองก็จะไม่สงสัย จริงๆ แล้ว จ้าวจิงจิงก็คิดว่ายามาซากิเป็น
คนที่ดีมากคนหนึ่ง
โดยเฉพาะเมื่อยามที่ต้องการเขา เขาก็จะทำเรื่องให้แปลกใจอยู่
เสมอ ไม่เคยทำให้ผิดหวัง
ขณะที่ศิษย์พี่ของตัวเองกำลังแอบคิดอะไรอยู่นั้น ฉินเฉาก็ใกล้ถึง
คาเฟ่เคโกะเข้าไปทุกที พร้อมกับสไลด์ผ่านผู้คน ขณะที่ปากพึมพำ
“10 คน…ดูเหมือนว่าฉันคงต้องใช้ความสามารถของเสี่ยวไป๋สัก
หน่อยแล้ว….”
ขณะที่พูด เขาก็ยื่นมือออกไป จับกลุ่มเพลิงสีดำไว้ในมือ พร้อมกับ
ใส่เข้าไปในปาก กลืนลงท้องไป
“วิชาอัญเชิญเก้าเร้นลับ รวมร่าง!”
ครั้งนี้เขาอัญเชิญแมงมุมพิษเก้าเร้นลับ!
แมงมุมพิษเก้าเร้นลับนี้ นอกจากจะสร้างเส้นใยและป้องกันพิษ
แล้ว ความสามารถที่แข็งแกร่งที่สุดของมัน คือการเคลื่อนย้ายใน
พริบตา
ในครั้งนั้น เสี่ยวไป๋ได้ใช้ความสามารถนี้ แสดงถึงความน่ากลัวของ
มัน วันนี้ ถึงเวลาที่ฉินเฉาจะใช้มันบ้างแล้ว
หลังจากรวมร่างกับแมงมุมพิษแล้ว ฉินเฉาก็รู้สึกว่าร่างของตัวเอง
ยืนอยู่บนใยแมงมุมที่มีอาณาเขตเป็นพื้นที่โรงเรียนขนาดใหญ่แห่งนี้
ราวกับว่าใยแมงมุมแห่งนี้ปกคลุมทั่วทุกซอกมุม ภายใต้สัมผัสของเขา
เขาตามเส้นใยแมงมุมนี้ไป ก็พบกับคาเฟ่เล็กๆ ของเคโกะอย่าง
รวดเร็ว
ปุ้ง! อากาศส่งเสียงระเบิดออกมา ร่างของฉินเฉาก็หายไปในอากาศ
จากนั้น ก็มีช่องอากาศเปิดออก โผล่มาเหนือคาเฟ่ของเคโกะ ร่างของ
เขาโผล่ออกมา
ตุบ! ร่างของฉินเฉาตกลงพื้นอย่างมั่นคง ทันใดนั้น เขาก็ทำให้ผู้คน
หวาดกลัว
“ต้องไปส่งที่ไหน!” เขาถามออกไป
ก่อนหน้านี้ เขาได้บอกไว้แล้ว ดังนั้น เคโกะจึงเตรียมพร้อมไว้ ส่ง
กระเป๋าที่ใส่กาแฟ พร้อมกับกระดาษเล็กๆ ที่จดสถานที่ไว้
ฉินเฉาไม่สนใจคำพูดของอาจารย์และศิษย์พี่ สไลด์ตัวออกไปจาก
คาเฟ่ทันที
หลังจากออกมา ฉินเฉาก็กระโดดขึ้นไปบนซุ้มกาแฟ จากนั้นเมื่อ
ทุกคนมองไม่เห็นแล้ว ฉินเฉาก็เปิดช่องว่างอากาศ และหายไปอย่าง
รวดเร็ว
ในพื้นที่ 1,000 ลี้ (500 กม.) นี้ ฉินเฉาสามารถไปได้ทุกที่ ดังนั้น
การจะไปทั้ง 10 ที่นี้ เพียงพริบตาเขาก็ไปถึงได้โดยที่ไม่ต้องเสียเวลา
แม้แต่นิดเดียว จะเสียก็แต่เวลาที่ต้องเก็บเงินเท่านั้น
“ฮึ่ม เขาแส่หาเรื่องตายเอง!” โอคาว่าส่งสายตาแห่งความดีใจกับ
ยามาโนะ ยามาโนะในใจก็มีความสุข
ถ้าโอคาว่ามีความสุข ตัวเองก็เหมือนกับสร้างบุญคุณกับเขาไว้!
โอคาว่านั้นรวยมาก ตัวเองต้องเอาใจนายน้อยคนนี้ให้ดี
ยามาโนะคิด ขณะที่ในใจหัวเราะอย่างมีความสุข
“ดูเหมือนว่า ครั้งนี้เคโกะจะแพ้” แม้ว่าผู้อำนวยการจะรู้สึกพอใจ
ที่เหล่าหนุ่มสาวพวกนี้มีแรงกระตุ้น แต่ถึงยังไง เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ก็
เป็นไปไม่ได้ แพ้ก็คือแพ้ ไม่เป็นการดีที่จะปิดบัง
“ขอโทษค่ะ ท่านผู้อำนวยการ…” เคโกะที่มีใบหน้าละอาย โค้งให้
ผู้อำนวยการ “เพราะหนูมันโง่เอง…”
“นี่ไม่ใช่เรื่องแปลก” ผู้อำนวยการโบกมือ
“นี่จะโทษเคโกะคนสวยของเราได้ยังไง!” โอคาว่าที่อยู่ด้านข้าง
หัวเราะ “นี่ต้องโทษเจ้า ยามาซากิ คาโต้นั่น ที่ทำให้เคโกะต้องรับ
เคราะห์ไปด้วย โอ้ ช่างเป็นตัวเลวร้ายจริงๆ”
“ฉันอยากจะเห็นยามที่เจ้านั่นคุกเข่าขอโทษจริงๆ” ยามาโนะไม่
ลืมที่จะพูดเสริม “มันต้องเป็นเรื่องที่น่าดู และยอดเยี่ยมมากแน่ๆ ฮ่าๆ
ๆ!”
“ใช่ ใช่แล้ว! จะต้องให้มันคุกเข่าขอโทษที่คาเฟ่ของฉัน ให้คนที่อยู่
ที่นั่นได้ดู ทุกคนจะได้มีชีวิตชีวากัน!”
“ไม่ อย่าให้ยามาซากิเป็นคนทำ….” เมื่อเคโกะได้ยินคำพูดพวกนี้
ก็พลันโกรธขึ้นมา เธอรีบคุกเข่าลงทันที “ฉะ ฉันจะทำแทนเขาเอง…”
“เคโกะ!” จ้าวจิงจิงที่อยู่ใกล้ๆ โชคดีที่ตาไว จึงฉุดเธอไว้ได้ ไม่ให้
เธอต้องคุกเข่า “เธอทำอะไร ทำไมถึงต้องคุกเข่าให้เจ้าโง่สองคนนี้
ด้วย!”
โอคาว่าและยามาโนะโกรธเกรี้ยว ยัยผู้หญิงคนนี้มันอะไรกัน แม้
จะน่ารักน่าเอ็นดูก็เถอะ แต่ถึงกับกล้าด่าพวกเขาสองคนว่าโง่ จริงๆ
เลย!
“ฉะ ฉันต้องรับโทษแทนยามาซากิซัง…” เคโกะอึดอัด ไม่รู้ว่าต้อง
ทำอะไร “เพราะฉัน ยามาซากิซังถึง….”
“ยังไม่ถึง 5 นาทีเลย เรายังไม่แพ้ แล้วเธอจะกังวลไปทำไม!”
จ้าวจิงจิงรู้จักสาวน้อยดี ดังนั้นจึงง่ายที่จะปลอบเธอ
แต่ต่อให้ต้องขอโทษ ก็ให้ยามาซากิเป็นคนทำ เพราะยังไง เขามัน
ก็เป็นคนหน้าหนาอยู่แล้ว
เรื่องขายหน้าแบบนี้ จะให้เคโกะที่น่ารักเป็นคนทำได้ยังไง!
ยามาซากิ ยามาซากิ นายต้องทำให้ได้นะ
“ฮ่าๆ ๆ ฉันว่าคุณหนูจิงจิงคงต้องฝันไปแน่นอน” ยามาโนะตบมือ
อย่างสะใจ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “5 นาที นั่นต้องไปทั่วโรงเรียนเลย
นะ ยิ่งกว่านั้น ยังต้องเสียเวลาเก็บเงินด้วย ครั้งนี้คุณแพ้แล้ว!”
“อยากจะโดนต่อยนักใช่มั้ย!” ยิ่งมองหน้าเจ้านี่ ยิ่งทำให้จ้าวจิงจิง
คันเท้า อยากจะประเคนสองเท้าแนบหน้าเขาเหลือเกิน
ชายคนนี้น่ารังเกียจจริงๆ จิตใจชั่วร้าย ไม่สมควรเป็นมนุษย์ ไม่
แปลกที่จะเป็นเพื่อนกับโอคาว่า ทาการะได้ พวกเขาเป็นดั่งหมาในที่อยู่
ฝูงเดียวกัน!
“คุณหนูจิงจิงโปรดอย่าใช้กำลัง อย่าเป็นพวกขี้แพ้ชวนตี” ยามา
โนะยังคงพูดต่ออย่างน่ารังเกียจ “คุณดู นี่ก็ผ่านไป 4 นาทีแล้ว เขาไป
ส่งถึงคนที่สองหรือยังก็ไม่รู้ โอ้ ช่างน่าสงสารจริงๆ คุณหนูจิงจิงไม่
จำเป็นต้องหาข้อแก้ตัวให้เขาก็ได้”
จากนั้น ชายคนนี้ก็ฉีกยิ้มกว้าง “คุณหนูจิงจิงสามารถขอร้องผมได้
ฉันอาจจะแหกกฎและเพิ่มเวลาให้เขาสัก 10 นาทีก็ได้”
“ขอบใจ แต่ไม่จำเป็น” ขณะที่จ้าวจิงจิงใกล้จะทนไม่ไหวอยู่นั่น
น˺าเสียงที่คุ้นเคยก็ดังอยู่ข้างหลังพวกเขา
ทุกคนสะดุ้ง หันไปมอง แล้วเห็นฉินเฉายืนอยู่ที่นั่น
“นายคงไม่โยนกาแฟทิ้งถังขยะแล้วกลับมาหรอกนะ” ยามาโนะ
คิด “ดีมาก นายนี่ไม่รักษาสัญญาจริงๆ พนันไม่เป็นพนัน ถึงกับคิดโกง
กันอย่างนั้นเหรอ?”
“กาแฟส่งครบแล้ว นี่เงิน” ฉินเฉาไม่สนใจจะตอบคำถามเจ้าโง่นี่
เขายื่นเงินที่ขายกาแฟได้ให้กับเคโกะ
“ถึงกับเตรียมเงินมา ช่างโง่จริงๆ ฮ่าๆ ๆ!” ยามาโนะพูด จากนั้นก็
หยิบมือถือออกมา “แค่ฉันโทรดูก็เปิดเผยเรื่องการโกงของนายได้แล้ว!”
หลังจากยามาโนะพูดจบ ก็เริ่มโทรหาเพื่อนของเขา
เมื่อโทรหาสายแรก สีหน้าของเขากลายเป็นกระอักกระอ่วน
หลังจากสายที่สอง เขาเริ่มไม่เป็นธรรมชาติ
สาม สี่ หน้าของชายคนนี้ไม่มีสีเลือด
“นายพูดอะไร! เป็นไปไม่ได้! เขาจะไปเร็วอย่างนั้นได้ยังไง! นายคิด
ว่าเขาเป็นซุปเปอร์แมนหรือไง!”
“แต่ แต่เขามาส่งจริงๆ นะ” น˺าเสียงจากอีกฝั่งดังออกมา
“แม่งเอ๊ย บิดาไม่เชื่อ!” ยามาโนะเสียมาดประธานนักเรียนไป
หลังจากนั้นก็โทรหาสายต่อไป
สุดท้าย หลังจากโทรครบ ทุกคนต่างได้รับกาแฟของเคโกะกันทุก
คน
ขณะที่ยามาโนะกำลังตกใจ ข้างนอกก็มีกลุ่มคนขนาดใหญ่เข้ามา
“ที่นี่แหละ ร้านกาแฟเคโกะ”
“สวรรค์ ผู้อำนวยการก็อยู่ด้วย!”
“พนักงานชายคนนั้นก็อยู่ด้วย! รีบเข้าไป ฉันต้องได้ลูบหน้าอก
เขา!”
เด็กสาวที่ราวกับไดโนเสาร์ โบกไม้โบกมือทำเสียงน่ารัก