มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 423: รับศัตรูเข้าเป็นศิษย์

“บ้าเอ๊ย!” ไซโจคำรามออกมา “เจ้าหนู แกเป็นใคร ถึงได้มาทำลาย
การประลองที่ศักดิ์สิทธิ์นี้กัน หา!”
“ทำลายการประลอง?” ฉินเฉาเลิกคิ้ว จากนั้นก็ปล่อยมือไซโจ
พร้อมกับปัดฝุ่นบนชุดตัวเองแล้วพูดว่า “การประลองระหว่างนายและ
ศิษย์พี่จบลงแล้ว คนต่อไปคือฉัน”
“ไม่ได้!” จ้าวจิงจิงกระโดดขึ้นมาจากพื้น พร้อมกับดึงแขนฉินเฉา
แล้วพูดว่า “ยามาซากิ นายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา รีบลงไปเร็วเข้า ปล่อย
ฉันเอง! อย่างมาก ฉันก็แค่ตายในการประลองนี้!”
เมื่อเห็นท่าทางไม่ยอมแพ้ของจ้าวจิงจิง ฉินเฉาพลันยิ้มออกมา
เขาจับมือเล็กๆ ที่ชื้นเหงื่อของศิษย์พี่ แล้วพูดว่า
“ศิษย์พี่ ผมเคยบอกแล้วว่าผมจะปกป้องคุณ”
จ้าวจิงจิงที่ถูกฉินเฉาจับมือ ทันใดนั้นก็ราวกับถูกไฟช็อต
เธอมองเขาด้วยท่าทางตกตะลึง คุ้นมาก ทันใดนั้นเธอก็พลันรู้สึก
ว่าชายตรงหน้านี้แปลกไป
“เพราะงั้น คุณแค่ยืนอยู่ข้างหลังผมก็พอ!”
หลังจากพูดจบ ฉินเฉาก็ดึงจ้าวจิงจิงไปอยู่ข้างหลัง
จ้าวจิงจิงมีท่าทางสับสน มองร่างสูงใหญ่ตรงหน้า
ไม่นาน เจ้าหนูนี่ยังไม่รู้พื้นฐานอะไรเลย
ไม่นาน เจ้าหนูนี่ยังเซ่อซ่า แม้แต่การตั้งท่าก็ยังทำไม่ถูก
แต่ตอนนี้ เขาสามารถต่อสู้ด้วยตัวคนเดียว เพื่อปกป้องเธอ?
เขาจะทำได้ยังไง เขาที่เรียนกังฟูยังไม่ทันถึงเดือน แม้แต่เธอเขายัง
สู้ไม่ได้ แล้วจะไปสู้กับไซโจได้ยังไง?
แล้วถ้าไม่ได้ เมื่อกี้นี้ที่เขารับหมัดของไซโจไว้จะอธิบายยังไง?
หรือว่าตอนสุดท้ายไซโจจะออมมือ ไม่ได้ต้องการจะทำร้ายตัวเอง
จริงๆ?
ฮึ่ม! นั่นเป็นไปไม่ได้!
โดยไม่รอให้จ้าวจิงจิงเข้าใจว่า ฉินเฉาทำลายหมัดของไซโจได้ยังไง
“รับไปสิ ฉันจะได้รีบๆ จบ จะได้สูบบุหรี่สักที”
คำพูดนี้ของฉินเฉา ยิ่งทำให้ไซโจโกรธขึ้นไปอีก
ความหมายของเขาคือ จะรีบจัดการตัวเอง จากนั้นจะได้สูบบุหรี่
ต่อ? อวดดีเกินไปแล้ว เขาคือใคร เขาคือแชมป์ศิลปะการต่อสู้
ระดับประเทศของญี่ปุ่น!
เป็นแค่มือใหม่ คิดจะรับมือเขาอย่างงั้นเหรอ!
“บ้าเอ๊ย! ตาย!” เมื่อศักดิ์ศรีของเขาถูกท้าทาย ไซโจจึงระเบิด
ออกมา
เขาก้าวเข้าไปอย่างทรงพลัง พร้อมๆ กับต่อยหมัดขวาไปที่
ขากรรไกรล่างของฉินเฉา
ครั้งนี้ หมัดนี้เต็มไปด้วยพลังภายในที่ดุร้าย เมื่อหมัดของเขาต่อย
ออกไป บรรยากาศรอบๆ ก็ส่งเสียงแตกร้าวออกมา
แม้แต่จ้าวจิงจิงที่ยืนอยู่ข้างหลังฉินเฉาก็ถึงกลับขนลุก หมัดนี้ทรง
พลังอย่างสุดยอด! ไม่มีใครต้านมันได้อย่างแน่นอน!
“ยามาซากิ รีบหลบเร็วเข้า!” จ้าวจิงจิงหวังว่า ยามาซากิที่ฝึก
ปฏิกิริยาตอบสนองจากพ่อจะสามารถหลบหมัดนี้ได้!
แต่แล้วความหวังของเธอก็สูญเปล่า
เพราะฉินเฉาไม่หลบ ทำให้หมัดที่บ้าคลั่งดั่งสายฟ้าของไซโจ
กระแทกเข้าที่หน้าของเขาอย่างจัง
ปัง! เสียงปะทะดังออกมา ทำให้คนที่ได้ยินถึงกับใจสั่น
จ้าวจิงจิงเอามือปิดปาก บังคับไม่ให้น˺าตาไหลออกมา แต่พี่น้องคน
อื่นที่อยู่ด้านข้างกลัวจนร้องออกมา พวกเขาคิดว่าหัวของฉินเฉาคง
ระเบิดออกมาแล้ว
“ฮ่าๆ ๆ เจ้าหนูนี่ตายแล้ว!”
“ไอ้โง่นี่กล้ามาท้าทายไซโจ ไม่เจียมตัวจริงๆ!”
นักเรียนของสำนักยุทธ์พากันยิ้มออกมา
ส่วนอ้าวกานอิกูจินั้นระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจ
“เจ้าโง่นั่น เป็นแค่เด็กใหม่แท้ๆ กล้ามาท้าทายไซโจ! ตำหนักยุทธ์
ตัวแทนของพวกแกแพ้ไปสองคนแล้ว ใครจะเป็นคนต่อไป?”
ท่าทางของอ้าวกานอิกูจิตอนนี้ห้าวอย่างมาก แต่อย่างรวดเร็ว สี
หน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นซีดเซียว
เพราะหมัดที่ต่อยเข้าที่หัวของฉินเฉาค่อยๆ ขยับอย่างช้าๆ ค่อยๆ
ถอยออกมา พร้อมกับก้นบุหรี่ที่ร่วงลงมา
“ท่านย่ามันเถอะ บุหรี่ยี่ห้อนี้ของดีจริงๆ”
มองไปที่หน้าของเขาอีกครั้ง ไม่เพียงแต่จมูกจะไม่เป็นรู แม้แต่
แผลสักแผลยังไม่มี!
ส่วนไซโจตอนนี้นั้น บนใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ หมัดของเขาสั่นไม่
หยุด
หมัดนี้ของเขาที่ออกแรงไปเต็มที่ ไม่เพียงแต่ไม่อาจทำให้ฉินเฉา
บาดเจ็บได้แม้แต่น้อย กลับกัน แขนของเขาถึงกับสั่นไปถึงกระดูก
ตาสองข้างของอ้าวกานจื่อหนานที่ปิดอยู่นั่น ในตอนนี้ได้ลืมขึ้น
มาแล้ว ในตาลูกเล็กๆ ของเขา เผยประกายที่ไม่ธรรมดาออกมา จ้องไป
ที่ฉินเฉาอย่างระวัง
“ถ้ามีพลังแค่นี้ล่ะก็ แกแพ้แล้ว” ฉินเฉายิ้มเยาะ พร้อมกับล้อเลียน
คำพูดของไซโจที่พูดกับจ้าวจิงจิง จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปหาไซโจอย่าง
ช้าๆ
“….” น˺าเสียงฝีเท้าไม่ได้ดังมาก แต่เมื่อมันดังเข้าไปในหูของไซโจ
มันเป็นดั่งเสียงกลองที่กระหน˹าให้หัวใจของเขาเต้นอย่างบ้าคลั่ง
“เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางที่ฉันจะแพ้!” ไซโจลดมือขวาลง พร้อมกับ
คำรามอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นก็เตะออกไป เตะใส่หน้าอกของฉินเฉา
นี่คือท่าสังหารอีกท่าของไซโจ ด้วยพลังที่น่ากลัวของไซโจ ลูกเตะ
นี้สามารถระเบิดหน้าอกของชายหนุ่มได้
ยังไงก็ตาม ครั้งนี้ฉินเฉาไม่ได้ยืนอยู่เฉยๆ
เขายกมือซ้ายขึ้น ฟาดเข้าใส่เท้าที่เตะมาของไซโจ
“มังกรห้วงสมุทร!”
ปัง! อีกเสียงดังออกมา สายตาทุกคนล้วนจับจ้อง
เห็นฉินเฉาใช้กระบวนท่าของเพลงหมัดตระกูลหลิว มังกรห้วง
สมุทร นี่เป็นแค่หมัดธรรมดา แต่ร่างของไซโจกับเป็นดั่งว่าวสายป่าน
ขาด ถูกฟาดปลิวออกไป
การปลิวครั้งนี้ไกลอย่างมาก ถึงกลับบินข้ามหัวเหล่านักเรียนที่นั่ง
อยู่ไปตกอยู่ด้านหลัง
“ซี๊ดดด!” เหล่านักเรียนสำนักยุทธ์ร้องออกมา ต่างพากันตะโกน
เป็นภาษาญี่ปุ่นกันเซ็งแซ่
“สวรรค์ ไซโจแพ้!”
“ไซโจถึงกับถูกฟาดจนปลิว? นี่เป็นไปได้ยังไง! ชายคนนี้เป็นใคร
กันแน่!”
“โอ้องค์จักรพรรดิ! ฉันต้องฝันไปแน่ๆ!”
อ้าวกานอิกูจิมีสีหน้าราวคนตาย มองชายตรงหน้าอย่างไม่อยากจะ
เชื่อ
เขา เขาเรียนกังฟูยังไม่ทันจะถึงเดือนเลยนะ!
ทำไม ทำไมเขาถึงจัดการกับไซโจได้?
“โคตรอ่อน…” ฉินเฉาปัดมือ ทำราวกับเป็นเรื่องธรรมดา แล้วพูด
ว่า “สำนักยุทธ์ไม่มีคนแล้วเหรอ? ทำไมถึงได้ส่งขยะแบบนี้ขึ้นมา ช่วย
ทำให้งานประลองน่าสนใจกว่านี้หน่อย”
คำพูดของฉินเฉาเป็นการยั่วยุฝั่งตรงข้ามอย่างชัดเจน
ส่วนเหล่านักเรียนของตำหนักยุทธ์ข้างหลังเขา ต่างพากันตะลึง
“สวรรค์ ศิษย์น้องร้ายกาจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!”
“ถึงกับต่อยไซโจลอยได้! พระเจ้า!”
จ้าวจิงจิงที่เอามือปิดปาก นานแล้วก็ยังพูดไม่ออก
เธอคิดว่าการแพ้ของเธอเป็นการตัดสินชะตาของตำหนักยุทธ์แล้ว
แต่ไม่คิดเลยว่าศิษย์น้องคนนี้ที่เธอไม่ค่อยจะชอบเท่าไหร่ จะใช้
กระบวนท่าธรรมดาได้ร้ายกาจขนาดนี้!
“เขาไม่ได้ใช้วิชาลับของจ้าวชิงซาน…” อ้าวกานจื่อหนานที่ปิด
ปากไม่พูดอะไร ในที่สุดก็เปิดปากพูดออกมา “เขาพึ่งพาความ
แข็งแกร่งของเขา…เขาเกิดมามีพลังเหนือธรรมดา…นี่คือคนที่เกิดมา
พร้อมกับพลังที่เหนือกว่าคนอื่น!”
“บ้าเอ๊ย ไอ้พวกสุนัขตำหนักยุทธ์ ให้บิดาจัดการพวกแกเอง!”
“อะไรทำให้แกกล้าลงมือกับสำนักยุทธ์ของเรา!”
“ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!”
อีกด้าน เหล่านักเรียนสำนักยุทธ์ที่เป็นคนดู ต่างพากันอยากจะพุ่ง
เข้ามากัดฉินเฉา
แต่ในตอนนี้เอง อ้าวกานจื่อหนานพลันโบกมือ เหล่านักเรียนต่าง
พากันสงบลง
“พลังของเจ้า น่ายกย่องมาก!” อ้าวกานจื่อหนานพูดกับฉินเฉา
อย่างช้าๆ “แต่กังฟูของเจ้าไม่เท่าไหร่ ข้าแนะนำให้เจ้าถอนตัวจาก
ตำหนักยุทธ์ และมาอยู่สำนักยุทธ์ของเราดีกว่า ด้วยพลังเหนือมนุษย์
ของเจ้า เราจะทำให้เจ้ามีพัฒนาการที่ดีกว่า ทำให้เจ้าเป็นอันดับหนึ่ง
ของญี่ปุ่น ไม่อย่างนั้น ข้าจะจัดการเจ้า ด้วยพลังของเจ้า ข้ากลัวว่ามัน
จะสูญเปล่า”
ยามตาแก่คนนี้พูด เขาไม่ได้ดูเลยว่าสีหน้าของเขานั้นอวดดีขนาด
ไหน
“เจ้าก็เหมือนเด็กที่ได้ปืน แม้จะมีปืนแต่ก็ใช้ไม่เป็น แต่ข้านั้น
แตกต่าง ข้าเป็นปรมาจารย์ผู้อยู่ในขั้นแปรเปลี่ยนพลัง เพียงแค่สะบัด
มือก็สามารถจัดการเจ้าได้แล้ว ดังนั้น ข้าขอแนะนำเจ้า ให้เจ้ามาเข้า
สำนักยุทธ์ของเราจะเป็นการดีที่สุด เพื่อไม่ให้พลังที่เจ้ามีนั้นสูญเปล่า”
“ฉันจะบอกอะไรให้นะ อ้าวกานจื่อหนาน” ฉินเฉาไม่คิดอย่างนั้น
เขาหยิบบุหรี่อีกมวนขึ้นมาสูบ จากนั้นก็พูดกับตาแก่นี่พร้อมด้วยท่าทาง
หัวเราะเยาะ “ฉันเดาว่านายคงจะเคารพบูชาเต่ามากสินะ”
“ใช่แล้ว!” อ้าวกานจื่อหนานพยักหน้า “เต่าและนกกระเรียนเป็น
สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในสำนักยุทธ์ของเรา”
“ไม่แปลกที่สุนัขเฒ่าอย่างแกจะเป็นเหมือนเต่า” ฉินเฉาพ่นควัน
ออกมาเป็นวง โดยไม่สนว่าสีหน้าของอ้าวกานจื่อหนานจะเปลี่ยนไป
เขายังคงพูดด้วยรอยยิ้มต่อว่า “ยามที่จอมยุทธ์หลิวยังมีชีวิตอยู่ นายก็
เอาแต่หดหัวอยู่ในกระดองไม่กล้าเดินออกมา แต่เมื่อตอนนี้เขาได้ตาย
ไปแล้ว นายกลับเสนอหน้ากระโดดออกมา แม่ง คิดว่าตำหนักยุทธ์ของ
เราไม่มีใครแล้วหรือไง?”
คำพูดของฉินเฉาคราวนี้ ทำให้หน้าของอ้าวกานจื่อหนานซีด
“เจ้าหนู จะพูดอะไรก็คิดถึงหน้าตัวเองบ้าง! แกเป็นคนญี่ปุ่น ไม่ใช่
พวกขี้ขลาดชาวจีน!”
“พวกขี้ขลาดชาวจีน!” เมื่อฉินเฉาได้ยินคำนี้ ก็กราดเกรี้ยวขึ้นมา
ทันที พ่นคำด่าออกมาว่า “พวกแกคิดว่าบิดาเป็นสุนัขญี่ปุ่นอย่างงั้น
เหรอ! เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวบิดามีสายเลือดที่ทรงเกียรติของคนจีน
อยู่ เพียงแค่คำดูถูกคนจีนเมื่อกี้ของแก ระวังฉันจะหักขาสุนัขของแก
ทิ้ง!”
“แม่งเอ๊ย!” อ้าวกานจื่อหนานโกรธขึ้นมาแล้ว ทันใดนั้น เขาก็ดึง
ดาบยามในมือลูกศิษย์ที่อยู่ใกล้ๆ แทงใส่ฉินเฉา
สำนักยุทธ์ไม่เพียงแต่สอนกังฟู เขายังสอนดาบด้วย ที่อ้าวกานจื่
อหนานมั่นใจที่สุดก็คือวิชาดาบ เขาถึงกับเป็นคนสร้างวิชา “ดาบ
สังหารเทพ” ขึ้นมาเอง ด้วยการใช้ของเขา เขาสามารถทำลายตึกสอง
ชั้นได้เลยด้วยซ˺า
คำพูดเมื่อกี้นี้ของฉินเฉาทำให้เขาโกรธจนทนระงับอารมณ์ไม่อยู่
ดังนั้นจึงชักดาบออกมา ต้องการจัดการให้ฉินเฉาตายๆ ไปซะ
“ตายซะ!” ตาแก่นี่แรงแขนของเขาไม่ใช่เล็กๆ ยามเมื่อดาบถูก
แทงออกมา ฉินเฉารู้สึกว่ามีคลื่นดาบออกมาด้วย
นี่คือพลังของผู้เชี่ยวชาญขั้นแปรเปลี่ยนพลัง การจัดการกับคน
ธรรมดาเป็นเรื่องง่ายสำหรับพวกเขา
จ้าวชิงซานครั้งนี้ก็ไม่อยู่เฉย เขายืนขึ้นพร้อมทั้งตะโกนเสียงดัง
“อ้าวกานจื่อหนาน! เจ้าก็เป็นถึงปรมาจารย์ จะไปลงมือกับเด็กมัน
ทำไม! มาเล่นกับข้านี่!”
หลังจากพูดจบ จ้าวชิงซานก็ทำการกระโจนเข้าใส่ พร้อมกับปล่อย
หมัดออกไป ขณะที่กำลังจะต่อยหน้าอ้าวกานจื่อหนานนั้น ฉินเฉาก็พูด
ออกมาว่า
“อาจารย์ หน้าที่เล็กๆ นี้ให้ผมเป็นคนทำเองเถอะ?”