มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 434: ต˹ากว่าช็อกโกแลต

“คุณคะ เป็นเรื่องน่าอายจริงๆ ตอนนี้โควตาเต็มหมดแล้ว รบกวน
ช่วยรอรอบต่อไปด้วยค่ะ”
โอคาว่าที่มั่นใจในความสามารถของบอดี้การ์ด สุดท้ายก็มาถึงที่ซื้อ
ตั๋ว แต่ก็ถูกปฏิเสธออกมาอย่างไร้ใจ
โอคาว่าเป็นคนมีชื่อเสียงพอตัว เพราะว่าพ่อของเขาเป็นสมาชิก
สภา!
สีหน้าของเขาพลันจมลง พูดอย่างไม่พอใจอย่างมากว่า “เป็นแค่
คนขายตั๋ว ไม่รู้หรือไงว่านายน้อยคนนี้เป็นใคร?”
คนขายตั๋วเป็นสาวน้อยนางหนึ่ง เมื่อได้ยินโอคาว่าสบถด่า ทันใด
นั้นก็ทำท่าทางเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม
“คุณคะ ดิฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แต่ว่าโควตาตอนนี้เต็มหมดแล้ว
จริงๆ”
“แม่งเอ๊ย ออกตั๋วให้บิดาเดี๋ยวนี้ ไม่อยากได้เงินแล้วหรือไง!”
ถ้าเป็นปกติ โอคาว่าคงจะไม่โกรธมากขนาดนี้ แต่วันนี้อยู่ต่อหน้า
เคโกะและยามาซากิ คาโต้ เขาไม่อาจเสียหน้าได้!
ตัวฉัน โอคาว่า ทาการะเป็นลูกชายคนที่เก้าของสมาชิกสภาโอคา
ว่า!
ในซัปโปโรแห่งนี้ ถ้าฉันโอคาว่า ทาการะบอกหนึ่ง ใครจะกล้าบอก
สอง!
“นายท่านโอคาว่าอย่ากังวลเลยครับ” ยามาโนะเหมือนกับสุนัขรับ
ใช้ พูดกับโอคาว่า “ให้ผมจัดการเอง”
หลังจากพูดจบ เขาก็จัดปกเสื้อ แสร้งทำท่าทางเป็นสุภาพบุรุษ
แล้วพูดกับสาวน้อยขายตั๋วด้วยท่าทางราวกับคุณชายเจ้าชู้
“คุณหนูคนสวย บางทีคุณอาจจะไม่รู้ นี่คือนายน้อยโอคาว่า ทากา
ระ เป็นลูกชายคนที่เก้าของสมาชิกสภาโอคาว่า วันนี้พวกเรามาที่นี่
เพียงเพื่อเล่นสนุก เราหวังว่าคุณหนูจะไม่ทำให้เราต้องผิดหวังที่มา”
“ใช่” โอคาว่า ทาการะพูดเสริม “อย่าได้ทำให้นายน้อยคนนี้ต้อง
โกรธ ไล่คนอื่นออกไปด้วย! วันนี้ ฉันขอจองทั้งหมด ราคาเท่าไหร่ว่า
มา!”
“ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ เรื่องนี้ฉันไม่อาจจัดการให้ได้…” คนขายตั๋ว
ส่ายหัว แล้วพูด “ดิฉันเป็นแค่คนขายตั๋ว แต่ดิฉันสามารถติดต่อกับ
ผู้จัดการให้มาคุยเรื่องนี้กับคุณได้”
หลังจากพูดจบ สาวน้อยก็ทำการต่อสาย อย่างรวดเร็ว ชาย
กลางคนในชุดสูทสีดำก็เดินออกมา
เขามองเห็นกลุ่มบอดี้การ์ดที่ล้อมรอบโอคาว่า ทาการะได้แต่ไกล
ทันใดนั้น ผู้จัดการก็ทำการวิ่งเหยาะๆ เข้ามาต้อนรับ
“โอ้ นี่ไม่ใช่นายน้อยโอคาว่า ทาการะหรอกเหรอครับ ขอต้อนรับ
ครับ ขอต้อนรับ!”
จากนั้น เขาก็มองไปรอบๆ เมื่อเห็นเคโกะเขาก็มีท่าทางตกใจ
“คุณหนูเคโกะ! ไม่คิดเลยว่าคุณหนูเคโกะจะให้เกียรติมาด้วย เป็น
เกียรติจริงๆ ครับ”
ในใจของผู้จัดการคนนี้พูดว่า ตระกูลโอคาว่ากับตระกูลอ้าวกาน
เล่นอะไรกัน หรือว่ารุ่นเยาว์ของทั้งสองตระกูลจะหมั้นกัน? นี่ไม่ใช่ข่าว
ลือหรอกเหรอ ได้ยินมาว่าเคโกะเกลียดโอคาว่า ทาการะคนนี้เข้า
กระดูกดำเลยนี่?
ขณะที่ผู้จัดการกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง เมื่อกวาดตามองเขาก็
เห็นฉินเฉาที่ยืนอยู่ในกลุ่มคน ทันใดนั้นเหงื่อของเขาก็แทบหยดลงมา
เชี่ย นี่มันอะไรกัน ทำไมแม้แต่ท่านผู้นำก็มาด้วย…
มารดามันเถอะ ตาตัวเองบอดไปแล้วหรือไง ถึงได้ไม่เห็นท่านผู้นำ
ก่อน!
ขณะที่เขาจะทำความเคารพท่านผู้นำอยู่นั้น ใครจะรู้ ฉินเฉากลับ
แอบส่งซิกให้เขา
ผู้จัดการคนนี้ก็เข้าใจ จากนั้นก็พลันหันกลับไป ทำเหมือนกับไม่
เคยเห็นฉินเฉามาก่อน
“นายเป็นผู้จัดการสินะ” โอคาว่าพูดขึ้นมา จากนั้นก็ทำท่าทางอวด
ดี มองไปที่ผู้จัดการ แล้วพูดว่า “ในเมื่อรู้ว่าฉัน โอคาว่า ทาการะเป็น
ใคร ยังไม่รีบไปจัดการสถานที่ให้ฉันอีก! วันนี้ฉันอุตส่าห์เชิญคุณหนูของ
ตระกูลอ้าวกานออกมา ถ้านายทำให้ฉัน โอคาว่า ทาการะคนนี้ไม่พอใจ
ล่ะก็ ฮึ่ม ฉันจะทำการปิดสวนสนุกนายวันพรุ่งนี้เลย!”
“นี่….” ผู้จัดการลังเล ถ้าเป็นปกติ แล้วโอคาว่า ทาการะบอกกับ
เขาอย่างนี้ บางทีเขาอาจจะยอมทำตามก็ได้
แต่วันนี้มีท่านผู้นำอยู่ด้วย ถ้าเขาจัดการได้ไม่ดี ท่านผู้นำอาจจะไม่
พอใจก็ได้
ถ้ายอมทำตาม ก็เหมือนกับตระกูลอันชิงกลัวฝั่งตรงข้าม
แต่ถ้าไม่ทำตาม แล้วท่านผู้นำเป็นเพื่อนกับโอคาว่า ทาการะล่ะ
ไม่ใช่ว่าตัวเองแส่หาเรื่องหรอกเหรอ?
คิดอยู่นาน ตาของผู้จัดการก็กลอกไปมา แต่ไม่พูดอะไร
โอคาว่าที่รออยู่นานก็ทนไม่ไหว พูดอย่างไม่พอใจว่า
“แม่ง เร็วกว่านี้ได้มั้ย เวลาของนายน้อยคนนี้เป็นเงินเป็นทองนะ
ฉันไม่ได้มีเวลาเป็นเพื่อนนายยืนงงอยู่ตรงนี้หรอกนะ!”
ผู้จัดการชำเลืองตามอง มองไปทางท่านผู้นำอย่างขอตัวช่วย
ฉินเฉาก็ส่งรอยยิ้มคลุมเครือ จากนั้นก็มองไปที่ผู้จัดการคนนั้น
พร้อมกับส่ายหัวเบาๆ
เยี่ยม! ในเมื่อท่านผู้นำส่ายหัวแล้ว บิดาก็ไม่ต้องลังเลอีก
“คุณชายโอคาว่า ทาการะต้องขอโทษจริงๆ วันนี้ที่นี่คนเยอะ ถ้า
นายน้อยไม่รังเกียจ ก็ขอให้รอสักหน่อย หรือไม่ก็พาเพื่อนไปที่อื่นก่อน
อย่างเช่นทานอาหาร เมื่อที่นี่ว่างแล้ว ผมจะทำการจองที่นี่ไว้ให้กับนาย
น้อย”
“บ้าเอ๊ย!” โอคาว่า ทาการะไม่อาจวางสีหน้าอีกต่อไป พูดอย่าง
โมโหว่า “แกคิดว่านายน้อยคนนี้เป็นใคร! ฮึ่ม แกอยากให้ที่นี่เกิดเรื่อง
นักใช่มั้ย?”
“นายน้อยโอคาว่า ถึงคุณจะพูดอย่างนั้น ผมก็ทำให้ไม่ได้” ทันใด
นั้น ผู้จัดการก็พลันมีท่าทางสบายๆ แทนที่ท่าทางเชื่อฟังเหมือนเมื่อกี้นี้
เพราะว่าเขาแอบเห็นท่านผู้นำของตัวเอง แอบชูนิ้วโป้งให้
เมื่อมีท่านผู้นำสนับสนุน ผู้จัดการก็มั่นใจขึ้น พร้อมกับพูดเสียงดัง
“เราทำธุรกิจ เป็นธรรมดาที่ต้องเปิดประตูต้อนรับแขกด้วยความ
สุภาพ เพราะนั่นคือหน้าที่ของเรา แต่ถ้าเกิดแขกคนไหนต้องการข่มขู่
เราล่ะก็ ผมคิดว่า ตระกูลอันชิงของเราก็ไม่เคยกลัวใคร”
ตระกูลอันชิง!
โอคาว่า ทาการะสะดุ้งในใจ
ตระกูลของเขาแม้ว่าจะมีอิทธิพลในซัปโปโร แต่ก็ไม่อาจเทียบกับ
ตระกูลอันชิงได้
ทั่วทั้งฮอกไกโด แทบจะเป็นที่ของตระกูลอันชิง ยิ่งกว่านั้น ในญี่ปุ่น
พวกเขายังควบคุมธุรกิจ 1 ใน 3 ของประเทศ!
ยิ่งกว่านั้น ตระกูลอันชิงยังเป็นตระกูลใช้ภูติอีกด้วย คนพวกนี้เป็น
ดั่งสมบัติของประเทศ หาเรื่องกับตระกูลแบบนี้ ไม่ใช่ว่าโอคาว่า ทากา
ระกำลังหาเรื่องตายหรอกเหรอ!
เขามองดูผู้จัดการที่แสดงรอยยิ้มดูถูก ก็คิดอยากจะตบปากตัวเอง
ขึ้นมา
มารดามันเถอะ ทำไมวันนี้ถึงไม่จุดธูปขอพรองค์อามาเทราสุก่อน
ออกจากบ้านกันนะ!
แค่อยากจะเล่นเพนท์บอลแค่นั้น แต่กลับต้องมาเสียหน้าแทนซะ
ได้
ยังไงก็ตาม ยามาโนะก็ไม่เสียทีที่เป็นสุนัขจอมวางแผน เมื่อเห็น
เจ้านายเสียท่า เขารีบกลอกตา จากนั้นก็พูดว่า
“ในเมื่อนายเป็นคนของตระกูลอันชิง นายน้อยโอคาว่า ทาการะ
เป็นธรรมดาที่จะไม่เอาเรื่องนาย ไม่อย่างนั้น ถ้าเป็นที่อื่นล่ะก็ ถ้าเกิด
ต่อต้านนายน้อยของเรา มันก็ไม่อาจทำธุรกิจต่อได้ นายน้อยของเรามี
ความสัมพันธ์กับตระกูลอันชิงอยู่บ้าง เมื่อเป็นอย่างนี้ เราจะรอหน่อยก็
ไม่เห็นเป็นไร เพราะถึงยังไง นายน้อยของเราก็เป็นคนเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่
อยู่แล้ว”
คำพูดหลายคำนี้ ช่วยยกระดับฐานะของโอคาว่า ทาการะขึ้น
นี่ทำให้จ้าวจิงจิงชำเลืองมองไปที่เขาอย่างดูถูก เขา โอคาว่า ทากา
ระเป็นคนเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่อย่างงั้นเหรอ? ดูจากอาหารที่เขาโกงกินมาจน
ท้องแทบแตกนั่น แล้วอยากจะหัวเราะ
“ดูเหมือนว่าการเดิมพันของเราคงต้องรอไปก่อน” โอคาว่า ทากา
ระเบ้หน้า หันมาพูดกับฉินเฉา
“ดูเหมือนว่านายน้อยโอคาว่า ทาการะของเขาก็ไม่ค่อยมีหน้ามีตา
เท่าไหร่เลยนะ” ฉินเฉาอดเอ่ยกระทบออกมาไม่ได้
“แม่งเอ๊ย ถ้าแกเก่งจริง ก็ไปจัดการดูสิ!” โอคาว่า ทาการะโมโห แต่
ก็ต้องกล˺ากลืนเพราะอิทธิพลของตระกูลอันชิง แกคิดว่าแกเป็นใคร ถึง
ได้กล้ามาขี่คอฉัน นายน้อยโอคาว่า ทาการะคนนี้!
“หึหึ เรื่องแค่นี้ไม่ต้องให้ถึงมือฉันด้วยซ˺า” ฉินเฉาพูดจบก็ลูบหัว
หลิวอิงแล้วพูดว่า “เสี่ยวอิง ไปบอกลุงคนนั้นให้ช่วยเตรียมสถานที่ให้
เราหน่อย”
“ได้!” สาวน้อยหลิวอิงฉีกยิ้ม พร้อมกับเดินเข้าไปหาผู้จัดการคน
นั้น
โอคาว่า ทาการะที่อยู่ใกล้ๆ รีบหัวเราะออกมา พร้อมกับชี้มาที่ฉิน
เฉาและตะโกนออกมา
“ยามาซากิ หัวของแกถูกลาเตะใส่หรือไง! แกคิดว่าแกเป็นใคร คิด
ว่าตัวเองเป็นหัวหน้าตระกูลอันชิงหรือไง ถึงได้ให้ใครก็ได้ไปจัดการ?
ขนาดนายน้อยคนนี้ที่เป็นคนของตระกูลโอคาว่ายังทำไม่ได้ แกคิดว่าแก
จะทำได้หรือไง!”
ขณะที่เขากำลังพูด หลิวอิงก็ได้เดินไปถึงผู้จัดการคนนั้นแล้ว
พร้อมกับยื่นช็อกโกแลตเฟอเรโร่ให้
“คุณลุง หนูให้ช็อกโกแลตนี่แล้ว ช่วยเตรียมสถานที่ให้เราด้วยนะ
คะ”
โอคาว่า ทาการะ และ ยามาโนะ รัน จ้องมองดูเรื่องตลก
แต่ผู้จัดการคนนั้นกลับรับช็อกโกแลตพร้อมกับยิ้มให้หลิวอิงแล้ว
พูดว่า “ได้สิ คุณลุงจะไปเตรียมให้”
“ฮิฮิ ขอบคุณค่ะคุณลุง!”
พรืดดด! โอคาว่า ทาการะและพวก พากันล้มลงกับพื้น
นี่มันอะไรกัน! เรื่องจริงอย่างงั้นเหรอ!
บิดาเป็นถึงนายน้อยของตระกูลโอคาว่า เป็นถึงนายน้อยเชียวนะ!
ทำไมคำพูดของนายน้อยคนนี้ถึงเทียบไม่ได้กับสาวน้อยคนนั้นกัน!
ยิ่งกว่านั้น สาวน้อยคนนั้นยังใช้เพียงเฟอเรโร่เพื่อติดสินบนอีก
ด้วย!
หรือว่าตระกูลอันชิงจงใจทำแบบนี้กับตระกูลโอคาว่าของเขากัน?
ตระกูลอันชิงน่าตายเอ๊ย….
แต่ แต่เขาไม่สามารถก่อเรื่องให้ตระกูลอันชิงได้ สามารถพูดได้ว่า
ที่พ่อของตัวเองได้เป็นสมาชิกสภานั้น ล้วนได้รับการหนุนหลังจาก
ตระกูลอันชิงอย่างลับๆ ดังนั้นจึงถือว่ามีความสัมพันธ์กัน
ถ้าเสียการหนุนหลังของตระกูลอันชิงไป บางที เพียงไม่กี่วัน พ่อ
ของเขาคงต้องตกจากเก้าอี้สมาชิกสภา….
นี่ทำให้ใบหน้าของโอคาว่า ทาการะ แทบจะวางท่าไว้ไม่อยู่
เมื่อดูจากท่าทาง ใครจะรู้ว่าบางทีสาวน้อยที่เอาแต่กินช็อกโกแลต
อยู่นั้น เพียงแค่พูดก็อาจจะฆ่าเขาได้
เคโกะและจ้าวจิงจิงประหลาดใจอย่างมาก ในใจพูดว่า หรือว่า
ผู้จัดการคนนี้จะชอบกินช็อกโกแลตอย่างนั้นเหรอ ถึงได้เตรียมสถานที่
ให้พวกเขาได้?
หรือว่าบางที หลิวอิงอาจจะเป็นรุ่นเยาว์ของตระกูลใหญ่ไหนสัก
ตระกูลก็ได้?
แต่คนที่เคโกะไม่รู้จัก ทำไมผู้จัดการถึงรู้จักล่ะ!
ยิ่งกว่านั้น หลิวอิงยังเป็นน้องสาวของเพื่อนยามาซากิ ถ้าเธอเป็น
รุ่นเยาว์ของตระกูลใหญ่จริงล่ะก็ บางที ยามาซากิ คาโต้อาจจะเป็นนาย
น้อยของตระกูลไหนสักตระกูลก็ได้?
ศิษย์น้องของเธอคนนี้ ยิ่งนาน ฐานะยิ่งเป็นปริศนาขึ้นทุกที….
จ้าวจิงจิงรู้สึกปวดหัวจนต้องเอามือกุมหัว
ไม่ว่าโอคาว่า ทาการะจะหัวเสีย หรือว่าจ้าวจิงจิง กับ เคโกะที่
สงสัย สถานที่ก็ได้ถูกจัดเตรียมแล้ว
จากนั้น การเดิมพันของพวกเขาก็ได้เริ่มขึ้น
ผู้จัดการหาเจ้าหน้าที่เพื่อพาพวกเขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
จากนั้นก็พาพวกเขาไปเลือกปืนพร้อมกับกระสุนสี ยามเมื่อลูก
กระสุนยิงถูกร่าง มันให้ความรู้สึกสั่นสะเทือนเพียงเล็กน้อย พร้อมกับ
ทำให้เกิดสี เพื่อให้รู้ว่าคุณนั้นถูกยิงไปแล้ว
ในการเลือกปืนนั้น ทุกคนสามารถเลือกได้สองกระบอก
1 คือปืนสั้น อีกหนึ่งคือปืนกล หรือว่า ไรเฟิล
ก่อนหน้านี้ จ้าวจิงจิงเคยเล่นเกมนี้มาแล้วกับพี่น้องในสำนักของ
เธอ แม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิง แต่พรสวรรค์ด้านปืนของเธอก็สูงเป็นอย่าง
มาก