มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 490: ฉันไม่รู้ว่าเธอทำอะไรจริงๆ

“ตอนนี้ แม้แต่ซุปเปอร์สตาร์พรมแดงอย่างเฉินซินก็ยังสนใจนาย
อย่างเปิดเผย”
เฉินซินชอบฉัน? ตื่นได้แล้ว นี่เขากลายเป็นขนมหวานตั้งแต่
เมื่อไหร่ หลัวชิงหลินคนนี้ ความรู้สึกไวเกินไปหน่อยมั้ย
“ฉันรู้ ถ้าตอนนี้นายตื่นแล้วฟังที่ฉันพูด นายจะต้องไม่เชื่อ แต่นาย
เชื่อในสัญชาตญาณของผู้หญิง โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้ ผู้หญิงรู้ดีที่สุด”
หลัวชิงหลินเหมือนกับเปิดลิ้นชักในใจ ขณะที่ใช้โอกาสนี้ พูดความ
ในใจทั้งหมดออกมา
ภายใต้สภาพนอนเป็นผักของฉินเฉา จริงๆ แล้ว เขากำลังตั้งใจฟัง
“วันนี้ฉันได้พูดกับนายเยอะเลย….” ในห้องที่สว่างก็ค่อยๆ มืดลง
หลัวชิงหลินจริงๆ แล้วเหมือนไม่ได้พูดมานาน ดวงอาทิตย์ตกลง
กลางคืนกลายเข้ามา แต่ในตอนนี้เอง มือถือของหลัวชิงหลินพลันดังขึ้น
เธอรับสาย น˺าเสียงของเธอเหมือนไม่มีความสุข
“แม่ หนูบอกแล้วว่าไงว่าหนูไม่ไปดูตัว”
ฉินเฉาตกใจ หลัวชิงหลินนี่นะไปนัดดูตัว? เพราะเธอเรียนจบแล้ว
มีหน้าที่การงานที่ดี และนี่ก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่จะแต่งงาน แม้ว่าหลัวชิง
หลินจะชอบตัวเอง แต่เขาก็ไม่อาจตอบสนองเธอได้ เพราะหนี้รัก
มากมายที่เขาก่อขึ้น เขาก็ไม่รู้ว่าจะชดใช้ยังไงแล้ว ถ้าเพิ่มหลัวชิงหลิน
เข้ามาอีก เขาคงต้องเรียนวิชาแยกร่างในตำนานแล้วล่ะ
“เขาไม่ขาดเงิน แล้วหนูขาดหรือไง ทำไมต้องแต่งกับเขาด้วย? พ่อ
เขาเป็นข้าราชการเมืองหลวงแล้วยังไง แม่กลายเป็นคนหัวสูงแบบนี้
ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ฉินเฉาเหงื่อแตก พูดในใจว่า หลัวชิงหลินคนนี้ ดูเหมือนว่าจะสนิท
กับแม่น่าดู ถ้าเขาพูดกับแม่อย่างนี้นะ แม่ของเขาคงจะเอาไม้กวาดไล่ตี
เขาจนตายแน่นอน
“ก็ได้ หนูผิดเองที่พูดกับแม่อย่างนั้น แต่ไม่ว่ายังไงหนูก็จะไม่ยอม
เด็ดขาด หนูมีแฟนแล้ว”
หืม? หลัวชิงหลินมีแฟนแล้ว? ไม่ใช่ว่าวันนี้เธอ…..
“แม่ไม่เชื่อเหรอ? ได้ อีกไม่กี่วัน เดี๋ยวหนูจะพากลับไปเจอแม่! ได้
ไม่พูดแล้ว หนูยังมีงานต้องทำอีก!”
จากนั้นหลัวชิงหลินก็วางสาย
เธอพลันจับมือฉินเฉาขึ้นมา พร้อมกับพูดอย่างขมขื่นว่า “เจ้าคน
น่าชัง เมื่อไหร่นายจะตื่น…แม่ของฉันบังคับฉันไปดูตัว ฝั่งตรงข้ามเป็น
ลูกชายของผู้ว่าเมืองหลวง ฉันเกลียดเขา ถ้านายตื่นมาเป็นแฟนฉัน ฉัน
จะได้ไม่ต้องถูกแม่บังคับอีก”
ขณะที่พูด หลัวชิงหลินก็บีบมือฉินเฉาเบาๆ “ฉันพูดมาพอแล้ว ฉัน
จะไม่ทำให้นายกังวล ไม่ว่าจะเป็นลูกชายของใคร ฉันก็จะไม่แต่ง ฉัน
หลัวชิงหลิน ต่อให้ตัวคนเดียวก็อยู่ได้ อย่างแย่ที่สุด ชั่วชีวิตนี้ ฉันก็แค่
โสดไปจนตาย”
ถ้าเธอโสดไปจนตาย ผู้ชายหลายคนคงเศร้าใจตาย
“เอาล่ะ ไม่พูดแล้ว ฉันต้องกลับไปจัดการงานที่บริษัทอีก ตอนนี้
ฉันทำงานร่วมกับเฉินซิน กำลังสร้างหนังกัน ฉินเฉา นายรู้มั้ยว่านาย
เปลี่ยนไปมาก เมื่อก่อนนะ นายดูอ้วนๆ น่ารักมากเลย แต่ตอนนี้นะ
นายผอม ทั้งยังดูเป็นผู้ใหญ่ อืม นายดูดีมาก บางที ไว้นายตื่นแล้ว ฉัน
อยากจะให้นายมาเป็นพระเอก ถ้าเป็นอย่างนั้น เฉินซิน ยัยเด็กนั่นคง
จะต้องตื่นเต้นมากอย่างแน่นอน!”
ให้ฉันเล่นหนัง? ฆ่าฉันเลยดีกว่า ฉินเฉาแอบส่ายหัวในใจ ฆ่าฉันให้
ตาย ฉันก็ไม่ยอมเล่นแน่ๆ
“เด็กดี ไว้ฉันจะมาเยี่ยมนายใหม่วันพรุ่งนี้” จากนั้นก็มีเสียง
เหมือนหลัวชิงหลินจะยืนขึ้น ยิ่งกว่านั้น ยังจัดเสื้อผ้าตัวเองอีก
ยังไม่ไปอีก?
ฉินเฉาใจแกว่ง
ฉินเฉาไม่ใช่นักบุญ ทั้งยังไม่ได้เป็นขันทีด้วย หลัวชิงหลินออกจะ
สวยขนาดนี้ ถ้าจะบอกว่าเขาไม่ตื่นเต้นก็แปลกล่ะ
แต่ในฐานะผู้ชาย เขายังมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ ซูจี หยูลู่ ชิโยะ เค
โกะ…ผู้หญิงพวกนี้ ฉินเฉามีหน้าที่ต้องรับผิดชอบดูแลพวกเธอ
ดังนั้น ฉินเฉาจึงต้องยับยั้งตัวเอง ไม่ให้ตัวเองคิดมาก ทำตัวเองให้
สงบ
หลัวชิงหลิน นะ หลัวชิงหลิน หวังว่าเธอจะพบกับผู้ชายที่เหมาะกับ
เธอ ตัวฉัน ฉินเฉาไม่ใช่คนที่ดีนักหรอก
ทันใดนั้น ร่างของฉินเฉาพลันแข็งค้าง!
เพราะว่าปากของเขา พลันสัมผัสถึงความอ่อนนุ่มอย่างหนึ่ง
เย็น นุ่ม ทั้งยังมีกลิ่นหอมจางๆ
นี่ นี่คือริมฝีปากของหลัวชิงหลิน!
เธอจูบเขา! แม่งเอ๊ย เธอจูบเขาจริงๆ!
นี่ ฉันควรจะมีความสุขใช่มั้ย…ฉินเฉาอยู่ๆ ก็อยากจะร้องไห้ขึ้นมา
เขาไม่คิดเลยว่าตั้งแต่ที่มีชีวิตมา ตัวเขาจะมีชีวิตที่มีสีสันอย่างนี้
ในที่สุดก็มีคนแอบจูบฉัน…..ขณะที่เขาทำตัวเป็นดั่งเจ้าชายรอคอย
จุมพิตจากเจ้าหญิงเพื่อปลุกเขาให้ตื่น จากนั้นหลัวชิงหลินก็ยื่นลิ้น
ออกมา เพื่อให้เป็นจูบที่ดูดดื่ม แล้วถอนความอ่อนนุ่มออกไปจากริม
ฝีปากของตัวเอง
หลัวชิงหลินยืนขึ้น ฉินเฉาสามารถรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิในอากาศที่
สูงขึ้น
เธอกำลังอาย ดังนั้นจึงพูดเร็วๆ ทั้งยังลิ้นพันกันอีก
“ฉะ ฉันไปล่ะ…พะ พรุ่งนี้ ไว้จะมาเยี่ยมอีก….”
จากนั้น ก็มีเสียงวิ่งเบาๆ แล้วจากนั้นก็เป็นเสียงเปิด – ปิดประตู
ห้อง สาวน้อยนางนี้หนีไปแล้ว
ฉินเฉาที่แกล้งเป็นผักมาครึ่งวัน สุดท้าย ท่ามกลางความมืด เขาก็
ลืมตาขึ้น
ตานั้นในห้องพักนี้ เหมือนจะเปล่งประกายแปลกๆ
เขาเลียริมฝีปากอย่างไม่รู้สึกอาย จากนั้นก็ลุกขึ้นนั่ง
“ผู้หญิงคนนี้ ใจกล้าจริงๆ …” ฉินเฉายิ้ม เมื่อก่อนไม่คิดว่าเธอจะ
กล้าขนาดนี้ แต่มาวันนี้กลับพบว่าเธอกล้าจูบเขาก่อนจริงๆ ดูเหมือนว่า
เขาจะได้กำไรน่าดู….แต่จะว่าไปนี่เป็นคนอื่นฉวยโอกาสกับเขา อืม
สำหรับจูบนี้ หลัวชิงหลินก็ไม่ได้เสียอะไร
ยิ่งกว่านั้น นี่ก็เหมือนสายฝนยามชิวเทียน หลัวชิงหลินจูบฉัน ทั้งยัง
เป็นจูบที่ยาวกว่านาที!
ตัวเขานี่แม่งเจ๋งจริงๆ! แม้แต่ความคิดนี้ยังคิดออกมาได้
ฉินเฉาจมอยู่ในจินตนาการอยู่นาน ก็พลันรู้สึกปากแห้งอยากสูบยา
ขึ้นมา
เขาหยิบเอาซิการ์ที่เก็บไว้ในแหวนออกมา จากนั้นคาบไว้ในปาก
ยังไงก็ตาม ขณะที่เขาคาบซิการ์ไว้ในปาก ทันใดนั้นเขาก็พลันพบ
เรื่องน่ากลัวเข้า ดูเหมือนว่าเขาจะทำไฟแช็กหายไว้ที่โตเกียวยามที่
กำลังต่อสู้
ไฟแช็กอันนั้น เขาเพิ่งซื้อมาใหม่ ราคาของมันตั้ง 20 หยวน!
หน่วยรบอามาเทราสุมากวนเขาตอนกำลังแอบสูบบุหรี่อยู่พอดี
แล้วตอนนี้เขาจะสูบบุหรี่ยังไง
เพลิงหยินเก้าเร้นลับ?
หึหึ…ฉินเฉาอดแสยะยิ้มออกมาไม่ได้ นี่ใช้ไม่ได้อย่างแน่นอน
เพลิงหยินเก้าเร้นลับใช้จุดบุหรี่ไม่ได้แน่ๆ ยิ่งกว่านั้น ถ้าใช้เพลิงนี้
จุด บุหรี่ของเขาคงกลายเป็นเพียงขี้เถ้าปลิวลอยไป
อ๊า อยากดูดควันจัง!
ไม่มีวิธีเลยหรือไงนะ?
ฉินเฉากัดฟัน นี่เป็นเรื่องที่หาได้ยากของนายท่านฉินอย่างเขา! มี
สุภาษิตว่าไว้ว่า จงพอใจในอาหารและเสื้อผ้าที่มี
ฉินเฉามองหาไปทั่ว สุดท้ายก็เห็นหนังสือพิมพ์เก่าๆ หลายฉบับ
ของหูเกอวางทิ้งไว้บนหัวเตียง
ภูมิปัญญาของคนรุ่นก่อน ฉินเฉายิ้ม จากนั้นก็เรียกกระบี่ปทุม
พิสุทธิ์ออกมาสองเล่ม ใช้มือทั้งสองจับไว้ จากนั้นก็จัดการฟันกระบี่ทั้ง
สองเล่มเหนือกองหนังสือพิมพ์นั้น
ถ้าหลี่ไป๋ซานรู้ว่า ฉินเฉาเอาค่ายกลกระบี่ทำลายล้างมาเพื่อก่อไฟ
ล่ะก็ เขาคงจะกระอักเลือด จากนั้นก็เป็นบ้าอย่างแน่นอน
ส่วนฉินเฉานั้นไม่ใส่ใจ ต่อให้เป็นค่ายกลทำลายล้างหรืออะไรก็ตาม
ถ้ามันทำให้เขาได้สูบบุหรี่ เขาก็พอใจแล้ว คนที่ติดบุหรี่อย่างเขา ไม่
สนใจอยู่แล้ว
ดังนั้น ในห้องพักนี้ ก็พลันมีภาพแปลกๆ เกิดขึ้น
ชายในชุดคนป่วย นั่งอยู่บนเตียง ปากคาบซิก้าร์ มือทั้งสองข้างถือ
กระบี่สองเล่ม ฟันกัน พยายามสร้างสะเก็ดไฟให้ตกใส่กองกระดาษ
หนังสือพิมพ์
“มา กระบี่วิเศษ แสดงพลังของแกออกมา!” ฉินเฉาฟันกระบี่ไป
ขณะที่สายตาก็จับจ้อง เหมือนกำลังรอให้เกิดปาฏิหาริย์
หลังจากที่ฟันอยู่นาน ในที่สุด หนังสือพิมพ์เก่าก็ติดไฟ
“เยี่ยมมาก! ฉันนี่มันเยี่ยมจริงๆ! ชักจะรู้สึกนับถือตัวเองแล้วสิ!”
ฉินเฉาตื่นเต้นเหมือนเด็กๆ กระดาษหนังสือพิมพ์ยังไม่ติดไฟดี เขา
ต้องพยายามเป่าลมเข้าไป เพื่อให้ไฟลุกแรงขึ้น
ไม่นาน ไฟก็ใหญ่ขึ้น
จากนั้น ฉินเฉาก็ถือกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ติดไฟ ต่อเข้ากับซิการ์
ของตัวเอง เพื่อจุดไฟ
ซิการ์ไม่เหมือนบุหรี่ที่จะติดไฟได้ง่าย ฉินเฉาค้างอยู่ในท่านั้นอยู่
นาน เพื่อรอให้ซิการ์ติดไฟ
และในตอนนี้เอง ประตูห้องพักทันใดนั้นก็ถูกเปิดออก
เห็นเป็นหลัวชิงหลินเดินเข้ามาอย่างไร้เสียง หลังจากนั้น ก็เห็นฉิน
เฉาลุกนั่งบนเตียง กำลังถือหนังสือพิมพ์ต่อไฟซิการ์อยู่ กรรมการ
นักศึกษาสาวยืนตะลึงอยู่กับที่ พร้อมกับเอามือปิดปากตัวเองด้วยความ
ตกใจ
“ฉิน ฉินเฉา นายตื่นแล้ว?”
ในน˺าเสียงของเธอ เต็มไปด้วยความสุข และความประหลาดใจ
“หึหึ ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว….” ฉินเฉาเหมือนจะกระอักกระอ่วนหน่อยๆ
แต่ก็คิดได้ว่าหลัวชิงหลินไม่รู้ว่าเขาแกล้งนอนเป็นผัก เธอคงจะคิดว่า
เขาเพิ่งฟื้น
แต่ก็ดี ทั้งสองคนจะได้ไม่ต้องอึดอัด
“อืม….ฉันรู้ว่านายไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก….” ในเบ้าตาของหลัว
ชิงหลินอดไม่ได้ที่จะมีน˺าตาไหลออกมา
“โอ้ ฉันมันคนเลวอยู่แล้ว ไม่ใช่ว่ามีคนบอกว่า คนเลวมักจะมีอายุ
ยืนหรอกเหรอ ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก ว่าแต่ว่า เธอกลับมาทำไม?”
“….ฉันทำกระเป๋าเอกสารตกอยู่ที่นี่ จึงกลับมาเอา….” หลัวชิงหลิน
บอก ฉินเฉาก็เห็นกระเป๋าถือผู้หญิงสีขาววางอยู่ข้างผนัง
หลุยส์อย่างงั้นเหรอ ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะไม่ขาดเงินจริงๆ
“!” ทันใดนั้น หลัวชิงหลินก็พลันตาโต มองไปที่ฉินเฉาด้วยสายตา
ไม่อยากจะเชื่อ ตัวสั่นน้อยๆ เหมือนกับกำลังกลัว
“มีอะไร? ดูท่าทางเหมือนเธอกำลังกลัวอะไร? ฉันทำให้เธอกลัว
เหรอ?”
“นาย นายตื่นมาก่อนแล้วใช่มั้ย” น˺าเสียงของหลัวชิงหลินดูสั่นๆ
“ฉัน คำที่ฉันพูด นายได้ยินหมดแล้วใช่มั้ย…นาย….”
“ไม่! แน่นอนว่าไม่!” ฉินเฉาพูดด้วยท่าทางเที่ยงธรรม “ฉันไม่รู้
จริงๆ ว่าเธอแอบจูบฉัน! ฉันสาบานได้!”
“!” จากนั้น ในห้องพักยามค˹าคืนนี้ พลันมีเสียงกรีดร้องดังออกมา
“ฉินเฉา ฉันเกลียดนาย!”
หลัวชิงหลินโกรธด้วยความอับอาย เธอคิดว่าฉินเฉาหมดสติอยู่
ดังนั้นไม่ว่าเรื่องอะไรก็กล้าพูด ไม่ว่าเรื่องอะไรก็กล้าทำ…..