มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 504: ชั้นต˹า

“ฉิน ฉินเฉา ทำไมนาย?”
หลัวชิงหลินตกใจ
เห็นฉินเฉาที่ตอนแรกแต่งตัวเรียบร้อย ตอนนี้เขาได้ถอดแว่นตา
ออก แถมสูทยังไม่เรียบร้อย ทั้งยังมีการพับแขนเสื้อขึ้น ขณะที่ปากยัง
คาบบุหรี่ ท่าทางราวกับนักเลงกำลังยืนอยู่ตรงนั้น
ส่วนเสี่ยวฮุ่ยที่ยืนอยู่ด้านข้าง หางตาของเธอชุ่มไปด้วยน˺าตา
ท่าทางตกใจกลัว
หลัวชิงหลินพลันรู้สึกใจเต้นแรง
หรือว่าฉินเฉาจะทนไม่ได้ แล้วทำการข่มเหงเสี่ยวฮุ่ย?
แต่เธอก็รีบปฏิเสธความคิดนี้อย่างรวดเร็ว
ไม่น่าจะใช่ ฉินเฉาไม่ใช่คนแบบนั้น แม้ว่าเขาจะรุ่มร่ามไปบ้าง แต่ก็
ไม่ใช่คนไร้เหตุผล การจะทำเรื่องแบบนี้กับผู้หญิง เป็นไปไม่ได้
“โอ้ หลินหลินที่รัก ฉันมารับเธอกลับบ้าน”
ปากของฉินเฉาที่คาบบุหรี่อยู่นั้น พลันหยักขึ้นเป็นรอยยิ้ม เป็น
รอยยิ้มที่ชั่วร้าย ดูแล้วมีเสน่ห์ไปอีกแบบ
สะใภ้อย่างกู่รั่วอิง เมื่อเห็นรอยยิ้มนี้ ในใจก็อดเต้นแรงไม่ได้
หลัวชิงหลินมีความสุขจนแทบหมดสติ แต่อย่างรวดเร็วก็ถูกความ
แตกตื่นเข้ามาแทนที่
สวรรค์ ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้แล้วหรอกเหรอ!
ท่าทางของแม่ของเธอก็เหมือนกับคนที่กำลังด่าบางคนอยู่
แล้วก็ ท่าทางของฉินเฉาที่เหมือนกับนักเลงนี้ มันไม่เหมือนกับที่ตก
ลงกันไว้นี่?
“หุบปาก!”
หวังซูหงที่ถูกคำพูดของฉินเฉาทำให้โมโห “แกไม่ส่องกระจกดู
ตัวเองก่อนหรือไงว่าตัวเองมีสภาพแบบไหน กล้าดียังไงมาจีบลูกสาวฉัน
แล้วยังคำพูดที่ไม่ไว้หน้ากันนั่นอีก! ไสหัวไป ออกไปจากบ้านของฉัน!
อย่ามาทำให้ที่นี่สกปรก”
จบสิ้นแล้ว…..
คำพูดนี้ของแม่ของเธอ หลัวชิงหลินพลันรู้สึกสิ้นหวัง
แม้จะไม่ชัดเจน แต่เธอก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แม่ของเธอ เมื่อตอนที่ลงมาจะต้องพูดอะไรที่ดูถูกฉินเฉาอย่าง
แน่นอน
ฉินเฉาคนนี้ แม้จะมีท่าทางเหมือนไม่สนใจอะไร แต่ในกระดูกกลับ
เต็มไปด้วยความถือดี ดังนั้น เขาจึงไม่สนใจเรื่องที่เราตกลงกัน พร้อม
ทั้งฉีกกราชากภาพลักษณ์อันสุภาพเรียบร้อยทิ้งไป
“ที่นี่ ฉันต้องไปแน่นอนอยู่แล้ว” ฉินเฉายักไหล่ “แต่ฉันต้องพา
ผู้หญิงของฉันไปด้วย หลินหลินที่รัก เธอจะไปด้วยกันกับฉันมั้ย?”
“เหลวไหล! ทำไมลูกสาวฉันถึงต้องตามคนชั้นต˹าอย่างแกไปด้วย!”
หลัวชิงหลินรู้สึกสับสน
แต่ฉินเฉาจงใจทำให้หลัวชิงหลินลำบากใจ เทียบกับความรู้สึกที่
หลัวชิงหลินมีให้เขาแล้ว ฉินเฉารู้สึกละอาย ดังนั้น เขาจึงใช้โอกาสนี้
เพื่อให้ทั้งสองฝั่งแยกจากกัน
ถ้าโชคดี ครั้งนี้คงกันหลัวชิงหลินออกไปได้
ถ้าเธอตามเขามา เธอจะต้องแตกหักกับครอบครัวของตัวเองแน่
ถ้าเธอเชื่อฟังแม่ของเธอ เธอก็จะเริ่มใหม่ได้ บางที เรื่องนี้อาจจะ
สลายไปราวกับอากาศธาตุ
ต่อให้เธอจะเกลียดเขาก็ช่าง จะโทษเขาก็ตาม ยังไงฉินเฉาก็ต้องทำ
“ไม่ อย่าบังคับฉัน….” หลัวชิงหลินรู้สึกปวดใจ เธอทนไม่ไหวจน
ต้องนั่งลงกับบันไดด้วยใบหน้าซีดขาว
“แกมีสิทธิ์อะไรมาพูดกับลูกสาวฉันแบบนั้น ไสหัวไป!” หวังซูหง
อยากจะทำให้ฉินเฉาไสหัวไปจากบ้านของเธอซะเดี๋ยวนี้
“แม่ อย่าพูดอย่างนั้น!”
หลัวชิงหลินที่พลันร้องออกมา ทำให้หวังซูหงสงบลงทันที
นี่เป็นครั้งแรก ครั้งแรกของเธอที่เห็นลูกสาวมีท่าทางแบบนี้
ตั้งแต่เด็กจนโต เธอเชื่อฟังอย่างมาก ไม่ว่าจะให้เธอทำอะไร เธอก็
จะทำตาม
มีเพียงช่วงเรียนมหาลัย เธอเตรียมที่เรียนที่อเมริกาไว้ให้ แต่เธอ
ดื้ออยากจะเรียนที่นี่ และยังเลือกมหาลัยธรรมดาอีก
แม้ว่าหวังซูหงจะไม่ชอบ แต่เธอก็ไม่ได้ต่อต้าน
ด้วยพลังของครอบครัวเธอในปัจจุบัน ใบปริญญาอะไรก็ไม่สำคัญ
ไว้เมื่อถึงเวลา เธอแต่งให้กับครอบครัวที่มีหน้ามีตา แค่นั้นก็โอเค
สำหรับผู้หญิงนั้น การศึกษาสูงไม่มีประโยชน์ กลับกัน มีแต่จะทำ
ให้ผู้ชายไม่ชอบมัน
“เจ้าหนู ฉันไม่รู้ว่าแกเป็นใคร แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าแกและลูกสาวฉันมี
ความสัมพันธ์กันยังไง”
ในตอนนี้เอง พ่อของหลัวชิงหลิน หลัวเจิ้นเทียน ในที่สุดก็เปิดปาก
พูด
ท่าทางของเขาแตกต่างจากตอนที่ทะเลาะกับภรรยาที่มีท่าทาง
เก็บกด ท่าทางตอนนี้ของเขา แสดงให้เห็นถึงประสบการณ์ที่ผ่านสนาม
รบและความตายมามากมายออกมา
ความสูงส่งของผู้บัญชาการ ปรากฏบนร่างของชายแก่คนนี้
“แต่ท่าทางของแก มันมีผลต่อครอบครัวของฉัน ดังนั้น ฉันอยาก
ให้แกเห็นแก่หน้าฉัน ดับบุหรี่ของแกซะ นี่คือถิ่นของฉัน หลัวเจิ้นเทียน
ไม่ใช่ที่ที่แกจะมาทำอะไรตามอำเภอใจ”
หลัวเจิ้นเทียน เป็นเขาจริงๆ สินะ
เมื่อรู้ว่าพ่อของหลัวชิงหลินเป็นรองผู้บัญชาการทหารสูงสุด ฉิน
เฉาก็เดาได้แล้วว่าพ่อของเธอเป็นใคร
ก่อนหน้านี้ ฉินเฉามีความฝันอยากจะเป็นทหาร แต่เพราะว่า
ร่างกายของเขาไม่ดีพอ ไม่สามารถผ่านการคัดเลือกเป็นทหารได้ แต่นี่
ไม่ได้ทำให้ความอยากรู้ในเรื่องกองทัพหายไป เขายังศึกษามันอยู่บ่อยๆ
ชื่อหลัวเจิ้นเทียนนี้ ไม่รู้ว่าเขาได้ยินมันมากี่ครั้งแล้ว
ในสงครามเวียดนาม เขาเป็นขุนพลในตำนาน เป็นทหารที่ประสบ
ความสำเร็จกลับมาจากสนามรบ เด็กจากตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่มีใคร
ไม่รู้จักเขา
ดังนั้น เมื่อหลัวเจิ้นเทียนพูดอย่างนี้ ฉินเฉาจึงไม่ได้โกรธอะไร
“ดี เมื่อท่านผู้การพูดอย่างนั้น ผมก็จะไม่ขออยู่อีกต่อไป” ฉินเฉาบี้
บุหรี่ จากนั้นก็โยนใส่ถังขยะที่อยู่ใกล้ๆ แล้วพูดกับหลัวชิงหลินว่า “หลิน
หลิน ดูเหมือนว่าจะได้คำตอบแล้ว ฉันไปล่ะ ไม่ต้องมาหาฉันแล้ว”
จากนั้น เขาก็ถอยออกมาสองก้าว เตรียมหมุนตัวจากไป
“ไม่ อย่าไปนะ!”
หลัวชิงหลินร้องไห้ พร้อมกับตะโกนออกมา
“กว่าฉันจะหานายเจอลำบากขนาดไหน…นายจะทิ้งฉันไปอย่างนี้
จริงๆ เหรอ….”
หลัวชิงหลินกอดขา พร้อมกับร้องไห้อย่างเศร้าเสียใจ รั่วอิงก้มเอว
ลง พร้อมกับตบไหล่ปลอบเธออยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าจะปลอบน้องสามีของ
เธอคนนี้ยังไง
“ฉินเฉา เพื่อนายแล้ว ฉันทิ้งศักดิ์ศรี ทิ้งความภูมิใจ นายจะทิ้งฉัน
จริงๆ เหรอ?”
“หลินหลิน” ฉินเฉารู้สึกผิด เขาพลันรู้สึกสับสนในใจ เหมือนกับทั้ง
สองคนกำลังหลั่งเลือด ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี
“ฉันรู้ว่าเธอดีกับฉัน ฉันก็อยากจะดีกับเธอ แต่เราสองคน ไม่อาจ
อยู่ด้วยกัน เธอก็รู้ว่าทำไม…” ฉินเฉาหมายถึงว่าเขามีแฟนแล้ว
“ฉันไม่สน!”
“แต่ฉันสน!” ฉินเฉาตะโกนเสียงดังลั่น “มันไม่ยุติธรรมกับเธอ”
ไม่ยุติธรรมกับพวกเธอ
หลังจากพูดได้ครึ่งคำ ฉินเฉาก็กลืนคำนั้นลงท้องไป
“หลินหลิน มันทำอะไรกับลูก ถึงทำให้ลูกเป็นอย่างนี้!”
หวังซูหงไม่อยากจะเชื่อว่าลูกสาวของเธอจะชอบกับเจ้าคนที่มี
ท่าทางเหมือนกับขยะอย่างนี้
“ไม่มีใครสามารถรังแกลูกสาวของฉัน หลัวเจิ้นเทียนได้” รองผบ.ที่
เห็นลูกสาวร้องห่มร้องไห้ เขาถึงกับกัดฟันด้วยความโกรธ
ในสงครามเมื่ออดีต เขาตัดหัวของศัตรูเป็นว่าเล่น ตอนนี้
บรรยากาศรอบตัวของเขาก็ยังมีความดุร้ายแฝงอยู่อย่างเข้มข้น
“จะไปก็ไม่ได้ จะอยู่ก็ไม่ได้ ตกลงแล้วนายอยากให้ฉันทำยังไง?”
ฉินเฉาพลันคิดว่า วันนี้ไม่น่ามาเลย บางที เขาไม่ควรแม้แต่ไปงาน
เลี้ยงรุ่น ถ้าเขาไม่ไป เขาก็จะไม่เจอกับหลัวชิงหลิน เมื่อไม่เจอกับเธอ
เธอก็จะได้ไม่ต้องติดต่อกับเขา
“เรื่องนี้ถ้าไม่เคลียร์ให้ชัดเจน แกก็หยุดคิดได้เลยว่าจะออกไปจาก
ที่นี่ได้แม้แต่ครึ่งก้าว!”
หลัวเจิ้นเทียนพูดจบ ก็หยิบเอาเหรียญสีแดงที่ติดอยู่บนอกเสื้อมา
แล้วกดลงบนนั้น
ดูเหมือนว่านี่จะเป็นสัญญาณเตือนภัย หลังจากที่เขากดลงไป
อย่างรวดเร็ว ฉินเฉาก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นเรื่องร้ายหลายๆ อย่าง ค่อยๆ มา
รวมตัวกันที่นี่จากทุกทิศทาง
ไม่นาน ข้างนอกประตูก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมา
ตูม! เพราะสถานการณ์ฉุกเฉิน คนข้างนอกจึงได้ทำการทำลาย
ประตูหน้าบ้านผบ.โดยตรง
จากนั้น ทหารพร้อมด้วยอาวุธครบมือก็ดาหน้ากันเข้ามาในห้องนี้
“รายงานครับ รองผบ.!” เจ้าหน้าที่ที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าเดินเข้า
มาพร้อมกับทำความเคารพหลัวเจิ้นเทียน “กรมทหารราบที่ 702
หน่วยที่ 3 หมู่ที่ 2 รายงานตัวพร้อมรับคำสั่งแล้วครับ!”
“ล้อมบ้านหลังนี้ไว้ อย่าปล่อยให้ชายคนนี้ออกไปจากห้องนี้ได้
แม้แต่ครึ่งก้าว ถ้ามันกล้าออกไป อนุญาตให้ยิงได้!”
คำพูดของหลัวเจิ้นเทียนทำให้ทหารหนุ่มพวกนี้ตกใจ
ต่อให้เป็นคำสั่งของระดับสูงอย่างหลัวเจิ้นเทียน เรื่องฆ่าคนโดยไม่
มีเหตุอันควรนี้ พวกเขาแน่นอนว่าไม่กล้าทำอย่างแน่นอน
“ครับ!” ทหารหนุ่มคนนั้นทำได้เพียงทำตามคำสั่ง เขาโบกมือ แล้ว
สั่งให้ลูกน้องของเขาทำการล้อมบ้านหลังนี้ไว้อย่างรวดเร็ว
ฉินเฉารู้ว่าตาแก่นี่กำลังขู่เขา แต่เขาก็ไม่สบอารมณ์อยู่ดี
“ไม่เสียแรงที่เป็นรองผู้บัญชาการ ใหญ่ไม่เบา”
“เจ้าหนู” หลัวเจิ้นเทียนเห็นท่าทางใจเย็นของฉินเฉา ก็อดชื่นชม
ไม่ได้ “หลายปีแล้ว แกเป็นคนแรกที่กล้าพูดกับฉัน หลัวเจิ้นเทียนอย่าง
นี้”
“นายก็เป็นคนแรกที่กล้าพูดกับฉัน ฉินเฉาอย่างนี้เหมือนกัน” ฉิน
เฉาส่ายหัว เขาคิดว่าการอดกลั้นก็ไม่ใช่ทางที่ถูกเหมือนกัน
เขาหยิบบุหรี่ถูกๆ ของเขาออกมา พร้อมกับจุดไฟ คาบไว้ในปาก
“แต่คนที่กล้าขู่ฉัน พวกมันตายหมดแล้ว”
“เจ้าหนู คำพูดนั้นไม่ว่าใครก็พูดได้ แต่ไม่ใช่ใครก็ทำได้” หลัวเจิ้น
เทียนเยาะเย้ย “ฉัน หลัวเจิ้นเทียนฆ่าศัตรูมาทั้งชีวิต อาหารที่ฉันทาน
มากกว่าแก คนหนุ่มเดี๋ยวนี้ ไม่เคยพบกับความยากลำบาก ไม่รู้ว่า
สงครามเป็นยังไง จึงไม่รู้จักความกลัว!”
“นายพูดผิดแล้ว จริงๆ แล้ว ฉันเป็นคนที่กลัวตายอย่างมาก” ฉิน
เฉายักไหล่ “แต่สิ่งที่นายพูดมันไร้ประโยชน์ เรื่องความดีความชอบทาง
ทหารที่นายทำ ฉันเลื่อมใสนาย แต่ไม่ได้แปลว่าฉันจะยอมให้นายรังแก
แม่หลินหลิน เธอเป็นภรรยาของรองผบ. ฉันจึงได้ยอม แต่นี่ไม่ได้
หมายความว่าเธออยู่สูงกว่าฉัน ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเรียกฉันว่า
คนชั้นต˹าได้”
“ถ้าไม่ใช่คนชั้นต˹า แล้วจะเรียกว่าอะไร?” หวังซูหงพูดอย่างดูถูก
“เราไม่ได้เชิญแกมา แกมาที่บ้านของฉัน ไม่เพียงไม่ขออนุญาต ทั้งยัง
มาสูบบุหรี่ของเรา ดื่มเหล้าของเรา ทำตัวราวกับเจ้าของบ้าน นี่เป็นครั้ง
แรกที่ฉันเห็นคนแบบนี้!”
“หวัง ป้าหวัง….” เสี่ยวฮุ่ยเหมือนอยากจะพูดอะไร “มันไม่ใช่
เพราะพี่ใหญ่ฉิน…..”
“เสี่ยวฮุ่ย ไม่ต้องพูด” ฉินเฉาโบกมือ “ในสายตาของเธอ คน
ธรรมดาอย่างพวกเราเป็นได้แค่ขยะ การสูบบุหรี่และกินเหล้าไม่ใช่เรื่อง
มีเกียรติ เธออธิบายไปก็เปล่าประโยชน์ ขยะอย่างฉัน แน่นอนว่าไม่
สามารถดองกับครอบครัวของเธอ ไล่ฉันไป คิดว่าฉันอยากจะอยู่กินข้าว
ด้วยหรือไง?”
“ถ้าแกกล้าก้าวอีกก้าวก็ลองดู!” หลัวเจิ้นเทียนไม่อยากปล่อยฉิน
เฉาไปอย่างนี้