มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 532: พนัน

หยางชูเป็นประธานบริษัทในเมืองซู่หนาน เขาบินมาปราชุมที่
บริษัทในเมืองตงชวน
บริษัทของเขาเป็นบริษัทลูกของต้าฟากรุ๊ป
ฐานะนี้ ครั้งหนึ่งเคยทำให้หยางชูรู้สึกภูมิใจ
ต้องรู้ไว้ว่า ไม่มีบริษัทไหนที่มีสำนักงานอยู่ต่อจากบริษัทแม่ของต้า
ฟากรุ๊ป ถ้าไม่ใช่เพราะว่าพ่อของเขามีความสัมพันธ์ฉันเพื่อนเล็กน้อย
กับเหลียวตงไค ตัวเขาก็คงไม่ได้ครอบครองที่แห่งนี้
เพราะว่าบริษัทของพวกเขาที่อยู่ในตึกแห่งนี้ เต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่
ระดับสูง ที่พากันเดินยืดอกยามทำงาน
ก่อนหน้านี้ มีบางคนที่มีบริษัทขนาดใหญ่ มองลงมาที่หยางชูด้วย
ความสูงส่ง
ครั้งนั้นทำให้หยางชูสัญญากับตัวเองว่าจะต้องมีฐานะที่สูงขึ้น รวย
ขึ้น แต่ว่าการที่จะให้ได้อย่างนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เส้นสายเป็นส่วนที่
สำคัญที่สุด
เพราะเขาได้จัดการที่แห่งนี้ ดังนั้น พนักงานในบริษัทลูกอื่นๆ ต่าง
มองมาที่เขาด้วยความเคารพอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
คุณดูนั่นสิ เลขาสาวที่เพิ่งเรียนจบเดินเอากาแฟมาให้ เธอเป็นสาว
สวยที่เซ็กซี่ เธอมักจะก้มตัวเสมอยามมาเสิร์ฟกาแฟ ทำให้คอเสื้อของ
เธอเผยออกมา ทำให้ตาของเขาพร่าไปชั่วขณะ
“ประธานหยาง กาแฟค่ะ”
เธอยื่นกาแฟมาให้ ขณะที่ใช้สองแขนหนีบหน้าอกของเธอ ทำให้
คอเสื้อที่หลวมอยู่แล้วยิ่งกว้างเข้าไปอีก เผยให้เห็นร่องเขาที่สว่างไสว
จนทำให้อุณหภูมิในร่างของเขาร้อนผ่าว
หยางชูกลืนน˺าลาย แต่ก็พูดราวกับไม่จงใจว่า
“ดีมาก แต่ครั้งหน้าโปรดจำไว้ว่า ฉันชอบดื่มกาแฟมาก”
หยางชูพูด เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอื่นสนใจที่นี่ เขาจึงแอบลูบบั้นท้ายที่
งามงอนของเลขาสาวคนนั้น
ร่างของเลขาสาวสั่น แต่เธอก็ทำการส่งสายตาให้กับหยางชู
สายตานั้นของเธอ เต็มไปด้วยหยาดน˺าปานจะหยด
เธอใจเย็น ขณะที่รีบจัดเอกสารของเธอ พร้อมกับนั่งลงข้างหยางชู
“แค่กๆ ที่ฉันมาที่นี่ เรื่องหลักคือการอภิปรายเรื่องธุรกิจแปรงสีฟัน
เพื่อวางแผนตีตลาดในเมืองจงชวน”
ขณะที่หยางชูพูด เลขาสาวก็รีบพิมพ์คอมพิวเตอร์ทันที ที่กำแพง
ฝั่งตรงข้ามของหยางชู ปรากฏจอโปรเจ็คเตอร์ที่กำลังฉายภาพแปรงสี
ฟันอยู่
ตอนนี้ ธุรกิจผลิตวัสดุไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ดังนั้น หยางชูจึงพยายาม
หาวิธีอื่นให้กับบริษัทที่ผลิตแปรงสีฟัน
“แปรงสีฟันเงินหยวนของพวกเราขายดีมากในเมืองตงชวน ตอนนี้
เป็นโอกาสดีที่เราจะตีตลาดเมืองจงชวน ไม่รู้ว่าคนอื่นเห็นว่ายังไง มี
แผนอะไรอื่นมั้ย สามารถบอกฉันได้?”
“ประธานหยาง!” ผู้จัดการหนุ่มจากแผนกมาร์เก็ตติ้งยืนขึ้น แล้ว
พูดว่า “ผมได้ไปสืบค้นและศึกษาตลาดในเมืองจงชวนมาแล้ว ในเมือง
ของเขา แปรงสีฟันโอลี่ได้ครองตลาดกว่า 65% ทำให้แปรงสีฟันยี่ห้อ
อื่น ยากจะอยู่รอดได้ในเมืองจงชวน”
“ในจุดนี้ฉันก็รู้ดี ดังนั้น ถ้าเราต้องการกำไร เราก็ต้องหาวิธีหลายๆ
อย่าง” หยางชูพูดอย่างไม่พอใจอย่างมาก แปรงสีฟันโอลี่? นั่นก็แค่ดิล
โด้ พวกเขาคิดว่าพวกเขาจะสามารถครองตลาดเมืองจงชวนได้หรือไง?
ถุ้ย! แปรงสีฟันเงินหยวนของฉัน จะทำให้พวกแกล้มละลายในเร็วๆ นี้!
“ลดราคา! เราสามารถลดราคา เพื่อขับไล่แปรงสีฟันโอลี่ออกไป
เราจะใช้สงครามราคาสู้กับมัน!”
ดวงตาของพนักงานระดับสูงบางคนเป็นประกายพร้อมกับพูดว่า
“บริษัทของแปรงสีฟันโอลี่เมื่อเทียบกับบริษัทของเราแล้วต่างกันมาก
ถ้าเราใช้สงครามราคา เราจะต้องสามารถทำลายพวกเขาได้อย่าง
แน่นอน!”
“นี่ไม่ชั่วร้ายเกินไปเหรอ?” หยางชูถามออกมา
“เอิ่ม?” ผู้จัดการคนนั้นพูดไม่ออก พยายามคิดถึงความคิดของห
ยางชู
“ฉันชอบ” หยางชูพลันยิ้มหึหึออกมา “สงครามการตลาด ถ้าเรา
ไม่ชั่วร้าย คนที่ตายอาจเป็นเรา เพื่อเงินเดือนของเรา เพื่อบริษัทของเรา
ทุกคนจะต้องขยันขันแข็ง!”
แกร่กๆ (เสียงเกาหัว) ….. เมื่อเห็นหยางชูให้กำลังใจ พนักงานที่
เพิ่งเข้ามาใหม่อดสบถเสียงเบาไม่ได้ว่า “รู้สึกแย่ชะมัด ระวังกรรมจะ
ตามสนอง”
“อาเม่ย ไปเอาแชมเปญมา” ประธานหยางไม่สนใจเรื่องพวกนี้
ตราบเท่าที่สามารถหาเงินได้ ตราบเท่าที่ร˹ารวย ต่อให้ต้องลดราคาด้วย
การใช้วัสดุที่ด้อยราคา มีอันตราย เขาก็ไม่สน ตราบเท่าที่มันขายได้ เขา
ก็เต็มใจทำ
แต่หลังจากตีตลาดมานาน ก็ไม่พบว่าคุณภาพของวัสดุที่ใช้ผลิต
ของพวกเขาด้อยคุณภาพ
เพราะแปรงสีฟันเงินหยวนของพวกเขาใช้วัสดุคุณภาพดีมาตลอด
ทำให้กลุ่มคนธรรมดาไม่สนใจจะดูปัญหาเรื่องนี้อีก เมื่อแปรงฟันจน
เลือดออก ก็ไม่เกี่ยวกับแปรงสีฟันของเขา จะโทษก็ไปโทษหมากฝรั่ง
นู่น!
เมื่อคิดได้วิธีนี้ หยางชูก็พบหนทางหาเงินกับแปรงสีฟันเงินหยวน
ของตัวเอง
“ดี” อาเม่ยแอบส่งสายตาให้กับประธานหยาง จากนั้นก็ยืนขึ้น
เดินไปที่ตู้เย็นที่อยู่ใกล้ๆ แล้วหยิบแชมเปญออกมา
“วันนี้ แผนการเอาชนะเมืองจงชวนได้ถูกตัดสินแล้ว หลังจากนี้
พวกเราตีตลาดเมืองจงชวน ฆ่าแปรงสีฟันโอลี่! เพื่อความสำเร็จ เรามา
ฉลองกันก่อน!”
หลังจากพูดจบ อาเม่ยก็ทำการแจกแก้วให้กับทุกคน จากนั้นก็
เตรียมเปิดแชมเปญ
“ทำร้ายคนอื่นต้องฉลองด้วย….” พนักงานใหม่แอบส่ายหัว
“ประธานหยาง ผู้อื่นแรงน้อย เปิดไม่ได้!”
น˺าเสียงของเลขาสาวออดอ้อน ทำให้ผู้ชายที่อยู่ในห้องพากันแข้ง
ขาอ่อน
แต่หยางชูตอบรับทันที เขารีบพูดขึ้น
“เอาล่ะ อาเม่ย มานี่ ฉันจะเปิดให้!” ขณะที่พูด เขาก็ถือที่เปิด
เตรียมเปิดแชมเปญนี้
และตอนนี้เอง ที่ผนังกระจกข้างหลังเขาได้แตกออกเป็นชิ้นๆ
เศษกระจกลอยไปทุกที่
หลังจากนั้นก็มีเงาตกลงมา ชนใส่ร่างของหยางชู ทำให้ประธานห
ยางที่เตรียมฉลองต้องถูกชนจนปลิวไป กระแทกใส่แชมเปญ จนหัว
เลือดออก
“เชี่ย!”
ชายในชุดสูทกระโดดลงมาจากรถ ตรวจสอบความเสียหายกับ
พาหนะของเขา
“ดีที่กำแพงกระจกนี้ไม่แข็งมาก ย่ามันเถอะ รถคันนี้ถึงกับดิ่งลง
ควบคุมไม่ได้ไปชั่วขณะ”
ชายคนนี้คือฉินเฉาเอง
เขาควบคุมรถให้ชนเข้ากับกำแพงกระจกที่ชั้น 20 เพื่อลงจอด
เพราะว่าฉินเฉาจำไม่ได้ว่าออฟฟิศของหยูลู่อยู่ชั้นไหน โชคดีที่เขา
คิดเข้ามาถามในตึกเอา
เขากังวลจนเผลอเร่งความเร็ว แต่ไม่คิดว่ากำแพงกระจกนี้จะรับ
น˺าหนักไม่ไหว พังลงมา
ดังนั้น เขาจึงต้องหลุดเข้ามาอย่างช่วยไม่ได้
หมับ!
ขวดแชมเปญที่ถูกกระแทก หลุดจากมือเลขาสาวลอยขึ้นไปบนฟ้า
หมุนอยู่หลายตลบ จากนั้นก็ถูกฉินเฉาคว้าเอาไว้
“เฮ้ ที่นี่มีปาร์ตี้อย่างงั้นเหรอ ถึงได้มีแชมเปญ”
แม้ว่าฉินเฉาจะเป็นหัวหน้าตระกูลอันชิง ประธานของต้าฟากรุ๊ป
แต่กับแชมเปญนี้ เขาไม่เคยดื่ม มีเพียงครั้งเดียว ตอนที่ฉินเฉาอยู่บ้าน
นอก เขาเคยดื่มเจ้าสิ่งที่เรียกว่าแชมเปญน้อย
แต่นั่นก็ได้แค่ดื่ม รสหวานสักนิดก็ไม่มี จ่ายเงินแก้วต่อแก้ว จะ
เทียบกับแชมเปญที่แท้จริงได้ยังไง
ฉินเฉารีบกระดก ดื่มแชมเปญทั้งขวด
จากนั้นก็เช็ดปาก พร้อมกับพูดกับเหล่าพนักงานบริษัทเงินหยวนที่
กำลังตะลึงอยู่
“ขอบคุณสำหรับการต้อนรับที่อบอุ่น ฉันไม่รบกวนทุกคนแล้ว
พวกคุณเชิญต่อกันตามสบาย”
หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบเงิน 100 ออกมาจากกระเป๋า วางไว้บน
โต๊ะ “นี่ถือว่าเป็นทิปก็แล้วกัน ไม่ต้องเกรงใจนะ!”
จากนั้น เขาก็ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ พร้อมกับขับออกไปจาก
หน้าต่างชั้น 20
ทุกคนที่นี่พากันเซ่อ
100?
มารดามันเถอะ ขวดนั้นราคามันมากกว่า 5,000 เลยนะ!
แล้วยังกระจกที่แตกเป็นเสี่ยงๆ นี่ไม่รู้ว่าราคาเท่าไหร่!
แล้วยังประธานที่ไม่รู้ว่าเป็นตายยังไง นอนเลือดอาบอยู่บนโต๊ะ ยัง
ไม่ได้สติเลย! ค่ารักษานี้ กลัวว่าจะหนักมาก!
ที่น่ากลัวที่สุดคือ ที่นี่มันชั้น 20 นะ! แกขึ้นมาได้ยังไง….แล้วยังจะ
ลงไปทั้งอย่างนั้นอีก!
“ฉัน ฉันว่าหลังจากนี้ต้องไปทำบุญแล้วล่ะ…..”
ผู้จัดการที่เพิ่งเสนอแผนการสงครามราคายืนขาสั่นมองประธานที่
นอนเลือดอาบอยู่บนโต๊ะ จากนั้นก็พึมพำออกมา
“เวรกรรมมีจริง” พนักงานใหม่พูดออกมาในที่สุด
ส่วนเลขาสาวอาเม่ยก็กลัวจนสลบไปแล้ว
ขณะเดียวกัน ฉินเฉาที่เพิ่งขับออกมา เขาไม่รู้ว่าเขาได้สร้างเรื่อง
ตลกไว้ ยิ่งกว่านั้น เขายังไม่คิดจะใส่ใจเรื่องนี้
เพราะว่าช่วงนี้เป็นช่วงทำงาน ทำให้ข้างล่างไม่ค่อยมีคน ฉินเฉาที่
ขับรถออกมาจากชั้น 20 ก็หล่นลงพื้นดังตูม
รถธรรมดาคงไม่อาจรับแรงกระแทกนี้ได้ แต่มอเตอร์ไซค์คันนี้
ได้รับการกลั่นจากลมปราณ ได้กลายเป็นสิ่งที่เรียกว่าอาร์ติแฟคไปแล้ว
กับเรื่องนี้ ไม่นับว่าเป็นปัญหาอะไร
ฉินเฉาหาที่จอดรถ เขารู้ว่าชิโยะหายตัวอยู่ใกล้ๆ ดังนั้น จึงรีบเดิน
เข้าไปในตึก
“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้รับใช้คะ?”
ปราชาสัมพันธ์สาวที่เห็นชายหนุ่มใส่ชุดสูทที่ไม่เป็นระเบียบเดิน
มาแต่ไกล ก็พยักหน้าให้แล้วถามขึ้น
“มีเรื่องนิดหน่อย!” ฉินเฉาคิดในใจ เรื่องอู๋ซิ่นถูกลักพาตัว เธอจะ
ช่วยได้มั้ยล่ะ “ฉันมาหาหยูลู่ เธอทำงานอยู่ที่นี่”
“คุณมาหาผู้อำนวยการหยู?” ปราชาสัมพันธ์สาวไม่รู้ว่าฉินเฉา
เป็นประธานของต้าฟากรุ๊ป คนที่เคยเห็นรูปของฉินเฉา มีเพียง
เจ้าหน้าที่ระดับสูงเท่านั้น
อย่าว่าแต่พนักงานตัวเล็กๆ อย่างเธอ แม้แต่ระดับสูงหลายคนก็ยัง
ไม่สังเกต
“ใช่แล้ว” ฉินเฉาพยักหน้า ก่อนจะจากไป เขาได้ยกตำแหน่ง
ประธานให้กับหยูลู่
“ได้นัดไว้มั้ยคะ?” สาวน้อยถาม
“ฉันไม่จำเป็นต้องนัด ตราบเท่าที่เธอบอกเธอว่าฉันมาหาก็พอ”
ในใจฉินเฉาพูดว่า จะมาหาหยูลู่ยังต้องนัดอีก ล้อเล่นหรือไง
“ต้องขอโทษด้วยค่ะ” ในสายตาของสาวน้อยมีประกายดูถูก “เมื่อ
ไม่ได้นัดไว้ คุณก็ไม่สามารถพบผู้อำนวยการหยูได้ บริษัทของเราทุกคน
ยุ่งมาก ได้โปรดอย่ามารบกวนฉัน”
ในใจหญิงสาวคิดว่า แต่งตัวก็ดูดีอยู่หรอก เสื้อผ้าที่ใช้ก็เป็นของแบ
รนด์เนม แต่คิดจะมาสร้างความวุ่นวายที่นี่ เดาว่าคงจะซื้อเสื้อผ้าพวกนี้
มาเพื่อสมัครงานสินะ จากนั้นก็หลอกว่าตัวเองเป็นญาติกับ
ผู้อำนวยการหยูหรืออะไรก็แล้วแต่ วิ่งมาเพื่อหลอกผู้คน
ฮึ่ม คำพูดคำจาก็หยาบคาย ตัวเธอต้องจัดการเขาซะแล้ว
“ที่นี่มีพิธีรีตองมากมายจริงๆ” ฉินเฉากังวล แต่เขาไม่ใช่คนที่จะลง
ไม้ลงมือกับผู้หญิง แต่เขากลับเห็นสายตาดูถูกของหญิงสาวคนนี้ ทำให้
ในใจเขารู้สึกไม่พอใจ
“งั้นคนสวย เราจะมาพนันกันสักหน่อยมั้ย?”
“ขอโทษด้วยค่ะ ฉันยุ่งมาก”
พนันงั้นเหรอ? จริงๆ ด้วย คนคนนี้เป็นผีพนัน คุณหนูคนนี้ไม่มี
เวลาจะมาพนันกับนายหรอก ถ้าอยากจะพนันก็พนันกับตัวเองซะ
“หึหึ” ฉินเฉาหัวเราะ ไม่สนใจแล้วพูดต่อว่า “ฉันจะทำให้
ผู้อำนวยการหยูของเธอลงมาหาด้วยตัวเอง เธอเชื่อมั้ย?”
“หุ!” หญิงสาวหลุดหัวเราะออกมา “คุณผู้ชายคะ รีบไปซะเถอะ
ค่ะ ฉันไม่มีเวลาจะเล่นกับคุณจริงๆ ฉันต้องทำงาน และงานของฉันก็ยุ่ง
มากด้วย”