มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 547: อู๋ซิ่นอยู่ที่ไหน

“แก แกคือฉินเฉา!”
ร่างของวอรีฟสั่นไม่หยุด ดวงตาสีเขียวของเขาก็เต็มไปด้วยความ
กระวนกระวาย หลังจากนั้น เขาก็คำรามออกมาอย่างกราดเกรี้ยว
“หลงเว่ยเฉียง ทำไมนายไม่บอกชื่อเขากับฉัน!”
“ผะ ผมไม่รู้ว่าคุณรู้จักกับเขา…..”
หลงเว่ยเฉียงรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม
“เชี่ย!” วอรีฟสบถออกมา “งานนี้ต้องเพิ่มเงินอีก 10 ล้านดอลลาร์
ไม่อย่างนั้นฉันจะหยุด!”
“หา?”
หลงเว่ยเฉียงตกใจ
“10 ล้านดอลลาร์? คุณวอรีฟ ผม ผมจะไปเอาเงินขนาดนี้มาจาก
ไหนให้คุณ! อย่าว่าแต่เงินดอลลาร์ แม้แต่เงินหยวนผมก็ไม่มี!”
“งั้นงานนี้ฉันก็ไม่ทำ ฉันไปล่ะ!”
วอรีฟทิ้งคำพูดไว้ จากนั้นก็กระโจนไปที่หน้าต่างที่อยู่ใกล้ๆ เหมือน
ต้องการจะหนี
หน้าของหลงเว่ยเฉียงพลันงอง˺าลงมาทันที
โคตรแม่งเอ๊ย ได้เงินกับเพชรไปจากฉันแล้วจะหนีไปเฉยๆ อย่างงั้น
เหรอ แม่ง!
“อยากจะหนี?” หลงเว่ยเฉียงพูดออกมา นี่ไม่ใช่เรื่องเด็กเล่น เงิน
ตั้งเยอะขนาดนั้น เขาจะทำใจทิ้งมันไปเฉยๆ ได้ยังไง!
“วอรีฟ ในเมื่อนายผิดสัญญาก่อน งั้นก็อย่ามาโทษที่ฉันไม่เกรงใจ!
พี่น้องทั้งหลาย ฆ่ามันให้ฉัน!”
หลังจากพูดจบ เขาก็โบกมือ เหล่าลูกน้องของเขาที่ได้รับปืนก็พลัน
ยิงไปที่วอรีฟที่อยู่ตรงหน้าต่างทันที
ปัง ปัง ปัง!
เพล้ง ปัง!
กระจกหน้าต่างแตกเป็นชิ้นๆ
แต่หูของวอรีฟกระดิก ส่วนตัวคนก็ปีนขึ้นไปบนผนังอย่าง
คล่องแคล่ว หลบกระสุนไปได้อย่างฉิวเฉียด
“แกกล้าฆ่าฉัน?”
วอรีฟหน้าคล˺าลง พร้อมกับจิตสังหารที่ถูกปล่อยออกมาอย่าง
หนาแน่น
“ฆ่าแกแล้วทำไม?” หลงเว่ยเฉียงยิ้มอย่างเย็นชา “สมองแก่เสื่อม
หรือไง แกโกงเงินบิดา แล้วคิดว่าฉันจะปล่อยไปหรือไง คิดว่าฉันโง่
เหรอ!”
“แกคิดว่านักเลงอย่างพวกแกจะต่อต้านสเกลตั้นของเราได้?”
วอรีฟมีสีหน้าดูถูก
“สเกลตั้นแล้วไง? หรือว่าพวกแกไม่กลัวปืน?”
บนใบหน้าของหลงเว่ยเฉียงแขวนไว้ด้วยสีหน้าอวดดี แต่หลังของ
เขากลับเต็มไปด้วยเหงื่อ
เพราะว่าในห้องนี้มีคนที่ไม่กลัวกระสุนอยู่จริงๆ นั่นก็คือฉินเฉา
ยิงเข้ากลางหัว แต่กลับไม่เป็นอะไร ทั้งตอนนี้ยังยืนสูบบุหรี่พร้อม
กับมองดูเรื่องสนุกนี้อยู่เลย
แม่งเอ๊ย ไว้ฆ่าเจ้ามนุษย์หมาป่านี่ก่อน จากนั้นค่อยหาวิธีจัดการ
เจ้าหนูที่เป็นอมตะนี่!
ชาวต่างชาติไม่เข้าใจ แต่เขาเข้าใจ คนที่ฝึกลมปราณจนสมบูรณ์
แบบ จะมีร่างกายประดุจเกราะ แต่บนตัวเขาต้องมีจุดอ่อนถึงตายอย่าง
แน่นอน
ตัวเขามีลูกน้องหลายคนที่นี่ แต่ละคนต่างก็มีมีดดาบ เขาไม่เชื่อว่า
จะจัดการเขาไม่ได้
“ปืนน่ะฉันกลัวแน่” วอรีฟรู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นสัตว์ประหลาด
เหมือนอย่างฉินเฉา แต่เขายังคงพูดอย่างมั่นใจในตัวเองว่า “แต่ว่าฉัน
ไม่กลัวแก”
หลังจากพูดจบ มนุษย์หมาป่าตัวนี้ก็ม้วนตัวพร้อมกับเปลี่ยนสี
จากนั้น ร่างของเขาก็หายไปจากอากาศ
“บอส เขาหายไปแล้ว!”
“มันยังไม่หนีไปอย่างแน่นอน ยิง ยิงมันให้กับฉัน!”
หลงเว่ยเฉียงออกคำสั่ง สั่งให้ลั่นไกออกไป
กระสุนพุ่งเข้าใส่ฝ้าที่อยู่ข้างบนจนเป็นรูทั่วไปหมด
แต่มนุษย์หมาป่านั้นไม่รู้ว่าหนีไปไหนแล้ว
“หึหึ…..”
เสียงของวอรีฟไม่รู้ว่าดังมาจากอากาศที่ตรงไหน “กับพวกโง่อย่าง
พวกแก อยากจะฆ่าฉัน? แกคิดว่าฉันทำได้แค่เปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์หมา
ป่าหรือยังไง?”
น˺าเสียงนี้เปลี่ยนตำแหน่งไปเรื่อย
“จะบอกให้ มนุษย์หมาป่าก็มีหลายชนิด ฉันเป็นประเภทระดับสูง
หมาป่าเงา พวกแกทั้งหลาย ระวังคอตัวเองไว้ให้ดี”
จากนั้น คอของลูกน้องคนหนึ่งก็มีเลือดพุ่งออกมา
จากนั้น ลูกน้องคนนั้นก็เอามือกุมคอ พร้อมกับร้องครอกๆ ออกมา
แล้วก็ล้มลงกับพื้นไป
คนทั้งหลายพากันกลัว พวกเขาเห็นเพียงแสงที่สะท้อนออกมาจาก
กรงเล็บของมนุษย์หมาป่าตัวนั้นตอนปรากฏตัวออกมาชั่วพริบตา
เท่านั้น
เขาใช้เพียงกรงเล็บของเขาก็สามารถตัดคอพี่น้องคนนั้นของเขาได้
“น่ากลัว น่ากลัวเกินไปแล้ว……”
ลูกน้องคนหนึ่งทนไม่ไหว ทิ้งปืนในมือ พร้อมกับวิ่งเตลิดไปที่ประตู
แต่ไม่รอให้เขาวิ่งไปถึงทางออก ก็ได้มีเงาดำๆ ตกลงมาอยู่ข้างหลัง
เขา พร้อมกับหักคอเขาจากข้างหลังทันที
อย่างรวดเร็ว ลูกน้องสองคนของเขาก็ได้พากันตายอย่างไม่
ยินยอมพร้อมใจ เบิกตาโพลงจมกองเลือดไป
“ออกมา!”
หลงเว่ยเฉียงใจสั่น แต่เขาเป็นหัวหน้าของพวกเขา เขาต้องทำใจ
กล้าแล้วตะโกนออกไป “หยุดใช้แผนได้แล้ว! เรามาสู้กันด้วยมีดดาบ
ดีกว่า!”
“ในเมื่ออยากตายนัก ฉันจะช่วยแกเอง”
หลงเว่ยเฉียงเพิ่งจะพูดจบ น˺าเสียงเย็นชาก็ดังตอบกลับมา
จากนั้น ข้างหลังของเขาก็มีเงาสีดำโผล่ขึ้นมา พร้อมกับประกาย
ของกรงเล็บที่คมกริบฉายแสงออกมา
“บอส ระวัง!” อาเหวินที่ยืนอยู่อีกข้างเห็นทุกอย่างชัดเจน รีบเอ่ย
เตือนเขา
แต่หลงเว่ยเฉียงไม่มีเวลาหันกลับไป เขารู้สึกว่าหลังของเขาเย็น
เฉียบ จากนั้นก็เหมือนกับเห็นยมทูตกำลังกวักมือเรียก
“ช้ามาก”
แต่ช่วงเวลาวิกฤตนี้เอง มือที่ทรงพลังก็พลันยื่นออกมา จากนั้นใช้
เพียงสองนิ้ว จับกรงเล็บที่แยกออกมานั้นไว้ทันที
เมื่อถูกจับ วอรีฟก็ไม่อาจซ่อนตัวได้ ดวงตาสีเขียวสว่างของเขาเบิก
กว้าง มองไปที่ชายสวมโค้ตสีดำด้วยสายตาแตกตื่น
“คนคนนี้เป็นของฉัน อย่ายุ่ง”
“เชี่ย ตาย ตาย!” วอรีฟลงมือขณะที่ฉินเฉาจับกรงเล็บข้างหนึ่ง
ของเขาไว้ เขาใช้กรงเล็บอีกข้าง ฟันลงที่ร่างของฉินเฉาไม่หยุด
ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง เสียงเหมือนคนกำลังซ่อมบ้านดังออกมา
วอรีฟที่ต้องการเป็นอิสระ ฟันใส่ร่างฉินเฉาไม่หยุด
แต่นอกจากสะเก็ดไฟที่กระเด็นออกมาแล้ว ฉินเฉากลับไม่เป็น
อะไรเลย ไม่ว่าจะฟันลงไปตรงไหนก็ตาม
แม้แต่เสื้อโค้ตของเขาก็ยังไม่ขาดแม้แต่น้อย
หลังจากที่ฟันอยู่นาน ในที่สุดเขาก็เหนื่อย
ขณะที่ฉินเฉาถูกฟันจมูก ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว เตะเข้าที่หว่างขา
ของวอรีฟ
ทันใดนั้น เสียงปังก็ดังมา พร้อมกับร่างของมนุษย์หมาป่าที่ขดเป็น
ก้อนกลม พร้อมกับกระเด็นขึ้นไป ชนใส่ฝ้าข้างบนชั้นแล้วชั้นเล่า
จากนั้นก็ลอยทะลุฟ้าไป
“แม่งเอ๊ย เป็นแค่มนุษย์หมาป่า บังอาจก้าวร้าวต่อหน้าฉัน หาที่
ตายจริงๆ!”
ขณะที่มนุษย์หมาป่ากำลังตกลงมาจากฟ้า ฉินเฉาก็ยื่นมือออกไป
คว้าเข้าที่มือของมนุษย์หมาป่านั้น จากนั้นก็ตูม ทุ่มร่างของมันลงกับพื้น
ตรงหน้าร่างของเขา
พื้นเบื้องหน้าแตกกระจาย
ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายของมนุษย์หมาป่าดีมากล่ะก็ ถ้าเปลี่ยนเป็น
คนอื่น ด้วยความสูงที่ฉินเฉาส่งขึ้นไป เมื่อตกลงมาคงกลายเป็นเพียง
กองเลือดเนื้อเท่านั้น
แต่ถึงแม้ร่างกายจะดีแค่ไหน วอรีฟก็เจ็บจนต้องร้องออกมา
เหมือนกับหมูที่ถูกเชือด
“ตาย!” ฉินเฉายกเท้าขึ้น เหมือนกับขวานที่พร้อมจะจามลงมาที่
หัวของมนุษย์หมาป่าอย่างไงอย่างนั้น
ถ้าเท้านี้จามลงมาจริงๆ ต่อให้หัวของวอรีฟแข็งเหมือนเหล็กก็
แหลกคาเท้าได้เหมือนกัน
ดังนั้น วอรีฟจึงรีดเร้นแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด ม้วนตัวไปด้านข้าง
จากนั้นหายตัวไปกลางอากาศ
“อยากจะหนี?” ฉินเฉาแสยะยิ้ม “ฉันไม่เคยปล่อยให้คนของสเกล
ตั้นมีชีวิตหนีไปต่อหน้าต่อตาฉัน”
หลังจากพูดจบ ฉินเฉาก็อ้าแขนกว้าง พร้อมกับสั่นร่างของเขา
เหล่านักเลงที่อยู่รอบๆ รู้สึกเพียงร่างกายถูกอะไรบางอย่าง
กระแทกใส่ ร่างของพวกเขาถูกผลักลอยออกไป จากนั้นก็ก้นกระแทก
พื้นอย่างน่าสงสาร พร้อมกับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
ส่วนขวดและกระป๋องต่างๆ ในห้อง รวมทั้งเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ พา
กันถูกพลังที่มองไม่เห็นกวาดไปอยู่ทั่วสี่มุมห้อง
ร่างของวอรีฟที่ซ่อนตัวอยู่ก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับเสียงดังปัง
กระแทกกำแพงไป
จิตกระแทก!
นี่คือพลังที่ฉินเฉาเลียนแบบคลื่นกระแทกวิญญาณของเสี่ยวอิงมา
แม้ว่าพลังโจมตีจะไม่เท่าคลื่นกระแทกวิญญาณของเสี่ยวอิง แต่
เป้าหมายของเขามีเพียงแค่ขับไล่วอรีฟเท่านั้น
ยิ่งกว่านั้น จัดการกับมนุษย์หมาป่า ไม่จำเป็นต้องแสดงความ
แข็งแกร่งของผู้ฝึกตนออกมา ไม่อย่างนั้น เวทย์วิชาพวกนี้จะย้อนกลับ
มาทำร้ายตัวเขาเอง
“ถ้าแกฆ่าฉัน สเกลตั้นจะไม่ปล่อยแกแน่!”
วอรีฟที่ตัวฝังอยู่ในกำแพงตะโกนออกมา
“แกพูดผิดแล้ว” ฉินเฉาส่ายนิ้วอยู่ไกลๆ “เป็นฉันต่างหากที่ไม่
ปล่อยสเกลตั้นไป”
จากนั้น ฉินเฉาก็ทำท่าคว้าจับไปที่มนุษย์หมาป่าตัวนั้น
“กลับลงนรกไปซะ”
จากนั้น ฉินเฉาก็กำมือเข้าหากัน
ตูม หัวของมนุษย์หมาป่าพลันถูกบีบจนระเบิดออก กระจายเป็น
ชิ้นๆ ทั่วพื้น
ศพที่ไร้หัวก็ตัวอ่อน ตกลงมาจากกำแพง
พลังปัจจุบันของฉินเฉา ยังจะกลัวสเกลตั้นอยู่เหรอ เป็นเพราะเขา
ไม่รู้ว่าหัวหน้าของสเกลตั้นคือใคร ไม่อย่างนั้น ฉินเฉาคงตามไปจัดการ
องค์กรนักฆ่านี่ให้สิ้นซากไปแล้ว
เขาเคยทำลายเมืองหลวงของญี่ปุ่นมาครึ่งหนึ่งแล้ว นับประสา
อะไรกับองค์กรเล็กๆ นี่
ต่อให้ต้องเจอกับอันตรายเข้าจริงๆ ตัวเขาก็ยังมีฝนกระบี่ดาวตก
หรือไม่ก็ กระบี่หยินหยางราชันย์มาร ไม่ว่าปัญหาอะไรก็แก้ได้
ฉินเฉาคิดว่ามันดีมาก และเขาจะพยายามอย่างหนัก
เหตุผลที่เขายังไม่ไปพบกับซูจี เพราะว่าเขาอยากจะจัดการกับ
สเกลตั้นนี้ก่อน
“เอาล่ะ ตัววุ่นวายก็ไม่มีแล้ว” ฉินเฉาตบมือ จากนั้นก็หันไปมอง
หลงเว่ยเฉียงที่อยู่ใกล้ๆ ที่กำลังทำหน้าเซ่ออยู่ “มาคุยเรื่องของเรากัน?”
“เอ่อ…..นาย นายท่านฉิน……”
หลงเว่ยเฉียงไม่สนใจเรื่องหน้าตาอีกแล้ว เทียบกับชีวิตแล้ว
หน้าตานับเป็นอะไรได้
เขาคุกเข่าลงทันที พร้อมกับยิ้มประจบฉินเฉาไม่หยุด “เป็นผมไม่ดี
เอง ที่ชั่วร้ายลักพาตัวผู้หญิงของนายท่านฉินมา ผม ผมผิดไปแล้ว! แต่
แต่นายท่านฉิน ผมไม่ได้ทำร้ายคุณอู๋ซิ่นเลยนะ เธอ ผมดูแลเธออย่างดี
ขอให้พระโพธิสัตว์เป็นพยาน”
“โอ้?” ฉินเฉาเลิกคิ้ว “ฉลาดดีนี่ แกคิดว่าฉันโง่หรือไง? ก่อนหน้านี้
ที่แกคุยกับลูกน้องของแก ฉันได้ยินหมดแล้ว หึหึ ใครกันที่คิดจะลงมือ
กับผู้หญิงของฉัน?”
“นี่ นี่….” หลงเว่ยเฉียงหวาดกลัว
“ขยะ แกก็ไปอยู่กับเจ้าวอรีฟแล้วกัน”
ฉินเฉาพูดจบก็โบกมือ
กร๊อบ หัวของหลงเว่ยเฉียงพลันหมุน 180 องศา พร้อมกับล้มลง
ด้านข้าง ตายอย่างโหดร้ายที่สุด
ลูกน้องที่อยู่ด้านข้างกลัว พวกเขาไม่ใช่คนขี้ขลาด พวกเขาเป็นคน
จากเขาเจี้ยนซาน ทำงานแลกอาหาร
แต่การตายแปลกๆ นี้ทำให้พวกเขากลัว
ถูกฟันด้วยดาบ หรือถูกยิงด้วยปืนยังดีซะกว่า
แต่การตายอย่างโหดร้ายนี้ หัวระเบิดงี้ หัวหมุนงี้ แม่งเอ๊ย ใครจะไป
ทนได้!
ทันใดนั้น เหล่านักเลงพวกนี้ ที่มีผู้นำเป็นอาเหวินก็ได้คุกเข่าลงกับ
พื้น
“อย่าฆ่าผม พวกเราแค่มาทำงานเท่านั้น…..”
อาเหวินร้องออกมา
ฉินเฉารู้สึกหน่ายใจ
อาเหวินนี่ตลกจริงๆ บอกมาได้ว่ามาทำงาน
เป็นครั้งแรกที่ได้ยินว่าคนที่ทำงานให้กับองค์กรอาชญากรรมเรียก
ตัวเองว่าพนักงานที่กินเงินเดือน ยังไงก็ตาม ฉินเฉาก็ไม่ใช่นักฆ่าที่เอา
แต่ฆ่า และเขาก็ไม่ได้โกรธอะไร
“ฉันจะไม่ฆ่านายก็ได้”
แต่ฉินเฉาไม่ปล่อยคนพวกนี้ไป เขาพูดช้าๆ ว่า
“แต่นายต้องช่วยฉันเรื่องหนึ่ง”
“นายท่านฉิน บอกมา! คุณบอกมาเลย!”
ที่นี่ตอนนี้ ใครบ้างที่ไม่กลัวชายคนนี้!
“อู๋ซิ่นอยู่ที่ไหน? ฉันอยากจะเจอเธอ”
“นายท่านฉินตามผมมา ผมจะพาไปเอง!” อาเหวินยืนขึ้นทันที
แล้วพูดว่า “จากนี้ไม่ไกลมีบ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านที่พี่ใหญ่หลงซื้อไว้”
“ดี นำทางไป”