มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 587: วิหารแห่งความมืด

“วิหารนี้สวยจริงๆ”
ฉินเฉาที่ยืนอยู่ตรงหน้าวิหารคริสทัล มองไปที่สิ่งก่อสร้างที่สวยงาม
อย่างน่าพิศวง แล้วเอ่ยชมออกมา
“แน่นอน วิหารคริสทัลแห่งนี้ ใช้เวลาก่อสร้างร่วม 12 ปี!” ไม่รู้
ทำไม ฉินเฉาถึงรู้สึกว่า ตอนซานน่าพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของเธอ
เหมือนกับภูมิใจ “ที่นี่ไม่เพียงแต่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าสาวก
แต่ยังเป็นจุดท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงอีกด้วย”
หลังจากพูดจบ เธอก็ชี้นิ้วไปที่หอนาฬิกาที่อยู่บนตึกสูงแล้วพูดว่า
“ขณะที่วิหารแห่งนี้ถูกก่อตั้งขึ้นครบรอบสิบปี เพื่อแสดงความ
เคารพ ดร.โรเบิร์ต เอช สกูลเลอร์ จึงได้สร้างหอคอยนี้ขึ้น แล้วใต้
หอคอยยังมีความลับซ่อนอยู่ มันได้มีชั้นใต้ดินที่อยู่ลึกลงไปกว่าร้อย
เมตร ซึ่งเป็นที่ตั้งของคุกใต้ดินของวิหารแห่งความมืด”
“ทำไมเธอถึงได้รู้เรื่องนี้ชัดเจนอย่างนี้ล่ะ?”
ฉินเฉารู้สึกประหลาดใจ
“นี่ไม่นับเป็นอย่างไรได้” ซานน่าตอบฉินเฉาด้วยท่าทางราวกับไม่
มีอะไร “คนของวิหารแห่งความมืดก็รู้ถึงวิหารเซนต์ปีเตอร์ของนครรัฐ
วาติกันของเราดีเช่นกัน”
“อืม…” ฉินเฉาล้วงมือเข้ากระเป๋า เดินตามซานน่าไป
ขณะเดียวกันก็เหมือนมีอะไรไม่ถูกต้อง
“เอ่อ? ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามีเสียงออร์แกนล่ะ?”
“ใช่ นี่คือเสียงของออร์แกนในวิหาร มันเป็นหนึ่งในห้าออร์แกนที่
ใหญ่ที่สุดในโลก”
ซานน่าตอบฉินเฉาอย่างคุ้นเคย
รอบๆ ตัวพวกเขา มีเหล่าสาวกและนักท่องเที่ยวเดินกันขวักไขว่
ซานน่าบอกกับเขาให้เดินตามเธอดีๆ ไม่อย่างนั้นจะหลงทางเอาได้
ฉินเฉายักไหล่ จากนั้นก็ยื่นมือออกไปจับมือซานน่าไว้
“นาย นายทำอะไร?” ราวกับถูกไฟช็อต ซานน่ากระตุกมือกลับ
จากนั้นก็มองไปที่ฉินเฉาด้วยใบหน้าเดือดดาล
“ก็จับเธอไว้ไง” ฉินเฉามองไปที่ซานน่าอย่างผู้บริสุทธิ์สุดๆ “เพื่อ
จะได้ไม่หลง เธอก็เห็น ว่าที่นี่มีคนมากขนาดไหน แล้วเธอก็เดินเร็วอีก
ด้วย”
“หน้าด้าน” ซานน่าใบหน้าแดงก˹า พ่นลมออกจมูก จากนั้นก็ถอด
เสื้อกันหนาวของเธอออก ถือแขนเสื้อข้างหนึ่ง ขณะที่ยื่นแขนอีกข้าง
ให้กับฉินเฉา “จับนี่เอาไว้!”
“ก็ได้”
ฉินเฉาคิดในใจ ในตะวันตกนี่ก็ยังมีผู้หญิงที่รักนวลสงวนตัวอยู่
ด้วย?
บางทีอาจเป็นเพราะซานน่าใช้ชีวิตอยู่แต่ในวิหารเซนต์ปีเตอร์ ทำ
ให้เธออ่อนไหวกับเรื่องพวกนี้เป็นพิเศษ?
แต่หลังจากที่ซานน่าโยนแขนเสื้อให้ฉินเฉาแล้ว เธอก็รีบหันหัว
กลับไป พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ
เจ้าบ้านั่น ตัวเธอกลับถูกเขาจับมือเข้าซะได้! หวังว่าพระเจ้าคงไม่
ลงโทษ อาเมน….
“ซานน่า หรือว่าเธอยังไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวคนอื่นเลยงั้นเหรอ?”
ฉินเฉาจับแขนเสื้อพร้อมกับเดินตามซานน่าไป ขณะที่ปากก็พ่น
คำพูดไร้สาระออกมา
“ตั้งใจเดินดีๆ ระวังไปชนคนอื่นเข้า!”
ซานน่าคิดในใจ ชายคนนี้ปากไม่มีหูรูดจริงๆ!
“เธอไม่ชอบคุยกับคนอื่นเหรอ?” ฉินเฉาไม่สนใจการไม่แยแสของ
ซานน่า ยังคงถามต่อไป “เธอก็ออกจะสวย จะต้องมีผู้ชายตามจีบเธอ
มากแน่ๆ ถ้าเธอยังเป็นอย่างนี้ต่อไป เธอจะต้องเป็นโสดไปตลอดชีวิต
แน่นอน”
“เป็นอย่างที่พี่สาวบอกจริงๆ!” ซานน่าร้องหึออกมา จากนั้นก็หัน
มาจ้องฉินเฉาอย่างไม่พอใจ แล้วพูดว่า “ผู้ชายอย่างพวกนายปากหวาน
ปานน˺าผึ้ง แต่ที่จริงแล้วซ่อนคมดาบไว้! แน่นอนว่า ฉันไม่มีทางเชื่อ
ลมปากพวกผู้ชายอย่างนายอย่างแน่นอน”
“พี่สาวของเธอ?” ฉินเฉามีสีหน้าอยากรู้ “แท้จริงแล้วเธอก็มีพี่สาว
กับเขาด้วย! เธอสวยเหมือนเธอมั้ย? กับพี่สาวของเธอแล้ว เธอจะต้อง
คุยกับเธอบ่อยๆ ใช่มั้ย?”
“ไม่!”
ซานน่ากัดฟัน ก่อนจะพูดคำนี้ออกมา
“ทำไมล่ะ? ทำไมถึงไม่คุยกัน ไม่ใช่ว่าเธอคือพี่สาวของเธอหรอก
เหรอ?”
“เธอตายแล้ว”
เมื่อสามคำนี้ถูกพูดออกมา ทำให้ฉินเฉาต้องนิ่งไป
แม่งเอ๊ย ไม่แปลกที่สาวน้อยคนนี้จะเป็นอย่างนี้ แต่ละคนต่างก็มี
เรื่องราวเจ็บปวดกันทั้งนั้น
ก่อนจะถึงหอระฆัง ซานน่าก็พาฉินเฉามาที่ลานหน้าวิหารคริสทัล
ปกติที่นี่เต็มไปด้วยเหล่าสาวก ที่มาฟังคำชี้แนะของพระเจ้าด้วย
ท่าทางเคารพเลื่อมใส
แต่ไม่รู้ทำไม ตอนนี้ถึงได้มีกันไม่กี่สิบคน นั่งล้อมวงอยู่สองฟากฝั่ง
พวกเขาสวมเสื้อคลุมหัว เหมือนกำลังอธิษฐาน
“นายรู้ประวัติของวิหารนี้มั้ย?”
ซานน่าพาฉินเฉาเข้ามายืนยังใจกลางลาน พร้อมกับถามเขา
“ไม่รู้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาที่นี่”
ฉินเฉาทำสีหน้าไม่รู้
“วิหารคริสทัลแห่งนี้ ใช้เวลาก่อสร้างนาน 12 ปี ใช้เงินไปทั้งหมด
20 ล้านดอลลาร์ เงินนี้ เป็นเงินที่ดร.โรเบิร์ต เอช สกูลเลอร์เก็บเล็กผสม
น้อยมา ทุกคนรู้จักแต่เพียง ดร.สกูลเลอร์ที่ตอนนั้นเป็นผู้มีชื่อเสียง
อย่างมากในหมู่คริสต์ศาสนิกชน แต่แท้จริงแล้ว น้อยคนมากที่จะรู้ว่า
เขาคือผู้ก่อตั้งวิหารแห่งความมืด”
“อะ อะไรนะ?”
ฉินเฉาฟังซานน่าเล่าประวัติวิหารแห่งความมืดตาไม่กะพริบ “งั้น
เขาก็คือผู้ใช้ศาสตร์มืดด้วยใช่มั้ย?”
“ใช่”
ซานน่าพยักหน้า บนใบหน้ายังแสดงความชื่นชมออกมา แล้วพูด
ว่า “ที่นายเห็นวิหารที่เหมือนกับสวนแห่งอีเดนตอนนี้ ล้วนเป็นเงินที่ดร.
สกูลเลอร์เก็บเล็กผสมน้อยมาแต่อดีต ช่วงที่วิหารแห่งความมืดก่อตั้งขึ้น
การเงินของพวกเขาน่าเป็นห่วงอย่างมาก แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น พวก
เขาก็ยังใจกว้าง ช่วยเหลือเหล่าผู้ด้อยโอกาส อยากจะให้พวกเขามีชีวิต
ที่ดีขึ้น ภายใต้อ้อมกอดของพระผู้เป็นเจ้า”
“เธอพูดอย่างนี้ ทำเอาฉันคิดว่าเธอก็เป็นคนของวิหารแห่งความ
มืดคนหนึ่ง?”
“เหลวไหล!” ซานน่าถลึงตาสีฟ้ากลมโตของเธอใส่เขา “ฉันเป็น
อัศวินเทมพลาร์ของคริสตจักรโรมัน! ไหล่ของฉันแบกรับความรุ่งโรจน์
ของพระเจ้าไว้! ฉันจะไปเป็นคนของวิหารแห่งความมืดที่โสมมนั่นได้
ยังไง!”
“แต่ทำไมเธอถึงคุ้นเคยกับเรื่องวิหารแห่งความมืดนี้ดีจัง?”
“ฉันก็ไม่รู้….” ซานน่าเวลานี้มีสีหน้าสับสน เธอขมวดคิ้วแล้วพูดว่า
“ในสมองของฉัน มีเสียงบอกเล่าเรื่องราวเหล่านี้ไม่หยุด…..”
“นี่ ไม่ใช่ว่าเสียงที่เธอได้ยินเป็นเสียงของเทพมารหรอกนะ?” ฉิน
เฉาหยอก
“นายทำให้ฉันเสื่อมเสีย!”
ซานน่าพลันอารมณ์ขึ้น ปรากฏดาบกางเขนแห่งแสงในมือ พร้อม
กับชี้ไปที่ฉินเฉา “เทพมารของวิหารแห่งความมืด เป็นเทพแห่งความ
มืด! เห็นชัดๆ เลยว่าดาบในมือฉันนี้ เป็นสัญลักษณ์แห่งแสงสว่าง!”
“เธอบ้าไปแล้วหรือไง!” ฉินเฉาร้อนใจ “ที่นี่มีเหล่าสาวกที่เป็นคน
ธรรมดาอยู่มาก! เธอจะมาใช้เวทมนตร์อย่างนี้ได้ยังไง!”
ซานน่าพลันสังเกตเห็นจุดนี้ แต่ใครจะรู้ เมื่อทั้งสองคนมองไป
รอบๆ กลับพบว่าเหล่าสาวกที่สวมชุดคลุมหัวอยู่นั้นกลับไม่ตกใจ แต่
ยังคงนั่งนิ่งต่อไป ขณะที่ก้มหัวอธิษฐาน
“แปลก…” ซานน่ารู้สึกว่าไม่ถูกต้อง
“หรือพวกเขากำลังอธิษฐานอย่างตั้งใจ?”
ฉินเฉาถาม
“ไม่ใช่ ต้องมีอะไรแปลกๆ อย่างแน่นอน”
น˺าเสียงของซานน่าเพิ่งจบลง เหล่าสาวกพลันพากันยืนขึ้นทั้งหมด
ทำให้ทั้งสองคนตกใจ
“ยินดีต้อนรับสู่ลานแห่งความมืด ลูกของข้า!”
ขณะเดียวกัน ที่สถานที่เหนือลาน พลันมีน˺าเสียงที่อ่อนโยนดังมา
ทั้งสองคนมองขึ้นไป เห็นบนแท่นในลานมีชายแก่ในชุดคลุมสีดำ มี
สีหน้าจริงใจยืนอยู่
“นายเป็นใคร?”
“ลูกเอ๋ย เจ้าต้องจำชื่อพ่อไว้” ชายแก่แสยะยิ้ม พร้อมกับยื่นมือที่
ผอมแห้งติดกระดูกทั้งสองข้างออกมา วางไว้บนเชิงเทียนตรงหน้า “พ่อ
ชื่อโมซิส เป็นหนึ่งในหัวหน้าผู้ตัดสินของวิหารแห่งความมืด หรืออีก
ตำแหน่งคือ ผู้นำของสเกลตั้น”
“เป็นแก!” ฉินเฉาพลันถลึงตามอง ร่างกายปรากฏจิตสังหาร
เข้มข้น “เป็นแกนี่เองที่สร้างปัญหาให้ฉันกับพี่น้องซู!”
“ลูกเอ๋ย เจ้าเข้าใจผิดแล้ว” โมซิสดันแว่นตากรอบทองของเขา
จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “สเกลตั้นของเราเป็นเพียงเครื่องมือในการ
สังหาร คนที่ต้องการสังหารเจ้าไม่ใช่เรา แต่เป็นผู้ว่าจ้าง”
“ใครเป็นคนจ้างพวกแก?”
น˺าเสียงของฉินเฉาเย็นชา เขาอยากจะรู้ว่าผู้ว่าจ้างที่อยู่เบื้องหลังนี้
เป็นใคร เพียงจัดการผู้ว่าจ้างคนนี้ไป ก็สามารถขจัดปัญหาที่แท้จริงไป
ได้
“ต้องขอโทษด้วย” โมซิสโบกมือแล้วพูดว่า “สเกลตั้นของเรา
แม้ว่าจะมีชื่อเสียงไม่ดี แต่ก็เป็นองค์กรที่ทำธุรกิจ การเปิดเผยชื่อผู้
ว่าจ้างนี้ สเกลตั้นของเราไม่มีทางทำอย่างแน่นอน”
“ฉันจะทำให้แกเปิดปากเอง” ฉินเฉากำหมัดแน่น
“ถ้าเจ้ารอดชีวิตมาได้น่ะนะ” โมซิสยังคงแสยะยิ้ม ไม่สนใจคำขู่
ของฉินเฉา “อีกเดี๋ยว ฉันก็จะพาแกไปเจอเพื่อนของแก”
จากนั้น เขาก็หมุนตัวเดินออกจากแท่นบนลานไป
“แกจะไปไหน!” ฉินเฉากระโดดขึ้น ไล่ตามโมซิสไป
“หึหึ หยุดก่อน!”
และในตอนนี้เอง ได้มีเงาดำกระโจนออกมา ปรากฏตัวตรงหน้าฉิน
เฉา ขวางทางเขาเอาไว้
เงานี้เป็นเงาของชายหนุ่มที่มีผิวเรียบเนียน ขณะที่หมวกคลุมหัว
ถูกเปิดไปข้างหลัง
ข้างหลังเขามีปีกสีดำกำลังกระพือ พร้อมกับมือของเขามีเล็บงอก
ยาวออกมา จ้วงแทงมาที่หัวใจของฉินเฉา
“แม่งเอ๋ย ไสหัวไป!” ฉินเฉาคำราม ซัดฝ่ามือออกไป ขณะที่มือของ
แวมไพร์แตะหน้าอกของเขา ฝ่ามือของเขาก็ซัดเข้าที่ไหล่ของฝั่งตรง
ข้าม
ฝ่ามือปีศาจเก้าเร้นลับ!
พลังของฉินเฉาตอนนี้อยู่ในจุดสูงสุดของขั้นวิญญาณแรกก่อตั้ง
ระดับสุดท้าย ขณะเดียวกัน ในร่างของเขาก็มีพลังเทพที่เป็นพลังที่
ยิ่งใหญ่มาแต่โบราณกาล ลมปราณแห่งความวุ่นวาย!
ด้วยพลังนี้ แวมไพร์ตัวเล็กๆ จะไปต้านได้ยังไง!
เปรี้ยง!
ร่างของแวมไพร์นั้น จากที่บินอยู่ในอากาศ พลันตกลงกระแทกพื้น
ราวกับลูกปืนใหญ่ก็ไม่ปาน
ตรงกลางลานพลันกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่
ส่วนร่างของแวมไพร์นั้นถูกสลายไปอย่างสมบูรณ์ แม้แต่ศพก็ไม่
เหลือ
นี่ไม่รู้ว่าจะต้องชดใช้เงินมากขนาดไหน แต่ต่อให้ต้องชดใช้ เขาก็
ยังมีเงินอยู่มากในญี่ปุ่น เขาจึงไม่ใส่ใจ แต่เป้าหมายของฉินเฉาตอนนี้
คือทำลายล้างสเกลตั้นเพื่อไม่ให้สร้างปัญหาให้กับเขาอีก!
แต่เวลานี้ ไม่รู้ว่าหัวหน้าผู้ตัดสิน โมซิส ตอนนี้ไปอยู่ไหนแล้ว
ในสายตาของฉินเฉาตอนนี้มองไม่เห็นเขาแล้ว เห็นเพียงแต่ผนัง
กำแพงเท่านั้น
แตกต่างจากที่วิหารเซนต์ปีเตอร์ ผนังของที่นี่ออกไปในโทนสีดำ
บนนั้นส่วนมากเป็นรูปภาพเกี่ยวกับนรก
ปีศาจหลากชนิดที่มีสีหน้าดุร้าย เหมือนกับกำลังมองมาที่ฉินเฉา
อย่างหิวกระหาย
“บ้าเอ๊ย!” ความโกรธของฉินเฉาทะลักออกมา ปรารถนาจะ
ทำลายวิหารคริสทัลนี้ทิ้งไป
“ฉินเฉา อย่าทำลายที่นี่!”
ซานน่าตะโกนออกมาจากข้างล่าง “ฉันสามารถพานายไปหาเขา
และก็เพื่อนของนายได้!”
ใช่แล้ว เขายังมีซานน่าอยู่
ฉินเฉามองลงไป แต่ทันใดนั้นหางตาของเขาก็กระตุก
พระเจ้า เหล่าสาวกข้างล่าง ที่แท้ก็เป็นอมนุษย์ปลอมตัวมา
ในตอนนี้เอง ทั้งแวมไพร์และมนุษย์หมาป่าต่างพากันถอดชุดคลุม
ออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดุร้าย
ยังไงก็ตาม ส่วนมากยังคงเป็นแวมไพร์และมนุษย์หมาป่าธรรมดา
ฉินเฉาจึงอดไม่ได้ต้องแสยะยิ้มออกมา
“คิดจะใช้เจ้าพวกนี้มาถ่วงเวลาฉัน ดูถูกกันเกินไปแล้ว”
สำหรับเขาอาจจะไม่มีปัญหา แต่กับซานน่านั้นกลับรู้สึกถึงแรง
กดดันมหาศาล
“ทำไมถึงมีอมนุษย์เยอะอย่างนี้!” ดาบกางเขนแห่งแสงในมือซาน
น่ากลายเป็นหอกกางเขน กวาดใส่ร่างมนุษย์หมาป่าที่พุ่งเข้ามาไม่หยุด
ส่วนแวมไพร์นั้นได้พุ่งเข้ามาข้างหลัง สองมือคว้าเข้าที่หัวของเธอ
เหมือนกับต้องการกราชากมันให้หลุดออกไป
“ตาย!”
แต่ซานน่าก็จัดการไม่ง่าย เธอหันกลับมาพร้อมกับแทงเข้าใส่
หน้าอกของแวมไพร์ตนนั้น ปักเข้าไปแน่น และผลักมันออกไป