มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 600: ความสามารถที่ดีกว่า

พลังที่แข็งแกร่งเริ่มสร้างความหายนะอย่างต่อเนื่องให้กับอาคารที่
อยู่ใกล้ๆ
ไม่มีอะไรที่จะต้านทานพลังนี้ได้ ทุกสิ่งต่างลอยขึ้น แม้แต่จ้าวจิงจิง
และอ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็ไม่เว้น
ทั้งสองคนเหมือนกับว่าวที่ล้อลม ถูกพัดขึ้นสูง ลอยไปไกล ก่อนที่
จะตกลงที่บ่อหินใกล้ๆ การโจมตีนี้ ทำให้พวกเธอสูญเสียเรี่ยวแรงไป
มาก ตอนนี้ แม้แต่แรงจะยืนยังไม่มี
“อ๊ากกก!”
แมมม่อนเหมือนกับต้านทานพลังนี้ไม่ไหว ดวงตาทั้งสองข้างของ
เขาระเบิดออก เลือดสีดำสาดออกมาจากตาของเขา
“เจ้า เจ้าพวกแมลงดื้อด้าน! ต่อให้ข้าจะตาย ข้าก็ต้องเอาพวกเจ้า
กลับไปในนรกด้วยให้ได้!”
ขาทั้งสองข้างของมันราวกับถูกล็อก แต่ยังคงพยายามยกมือทั้ง
สองข้างขึ้น
มันแทงกรงเล็บทั้งสองเข้าที่หน้าอกของตัวเอง ท่าทางของมันราว
กับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด พร้อมกับดึงอะไรบางอย่างออกมาข้างนอก
“อ๊ากกก!”
ระหว่างนี้ก็มีเสียงร้องแปลกๆ ขึ้น หน้าอกของมันถูกกะซวกจน
กลายเป็นหลุมเลือด
แต่ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่น่าสะพรึงที่สุด แต่ตัวมัน กลับเกิดเหมือนช่องว่าง
มิติขึ้น พร้อมกับค่อยๆ มีแรงดูดผุดออกมา
พร้อมกันนั้น กลิ่นอายปีศาจที่แข็งแกร่งก็หลั่งไหลออกมา
“มาลงนรกด้วยกันเถอะ! หึหึ ฮ่าๆ ๆ …..”
แมมม่อนหัวเราะ พร้อมกันนั้นก็ฉีกหน้าอกของตัวเองให้กว้างขึ้น
อีกนิด
แล้วจากนั้น ก็เหมือนกับมีเงาของปีศาจน้อย ค่อยๆ ปรากฏขึ้น
“แย่แล้ว!”
จ้าวจิงจิงที่มีพลังของคชสารเก้าเร้นลับ เมื่อเทียบกับอ้ายเสี่ยว
เสวี่ยแล้วดีกว่าหน่อย เธอสามารถพยุงตัวเองได้ แล้วก็รู้สึกว่าหินใกล้ๆ
เริ่มเคลื่อนเข้าไปหาแมมม่อนอย่างช้าๆ
เธอต้องต่อยหัวของแมมม่อนนี่อีกครั้ง ทุบกะโหลกเจ้าบ้านี่ให้หนัก
และในตอนนี้เอง หินเล็กๆ ได้ขวางเท้าของเธอ
ตุบ! เธอสะดุดหินพร้อมกับล้มลง
“บ้าเอ๊ย…” จ้าวจิงจิงมองไปที่แมมม่อน ไม่มีพลังพอจะลุกยืนขึ้น
อีก “แย่จริง…..”
“ตาย!”
แมมม่อนบ้าไปแล้วโดยสมบูรณ์ เลือดในแขนทั้งสองข้างระเบิด
ออก เขาฉีกกราชากหน้าอกของตัวเองให้ถ่างออก
และในตอนนี้เอง ได้มีร่างสีดำตกลงมาจากเมฆ ในมือของเขามี
กระบี่ยาวสีดำ ฟันเข้าที่คอของแมมม่อน
“ฉัวะ!”
กระบี่ของฉินเฉาตัดหัวของแมมม่อนจนตกลงกับพื้น ตามมาด้วย
ร่างที่ไร้หัวที่ล้มลง จากนั้น ลมดูดที่แผ่ออกมาก็พลันสลายไป
“ฟู่… โชคดีที่ทันเวลา…..”
ฉินเฉาชันเข่าลงต่อหน้าศพไร้หัว ปีกสีดำหายไป กระบี่ปทุมพิสุทธิ์
ก็กลับคืนรูปลักษณ์เดิม เมื่อกี้นี้ เขาได้ใช้พลังในร่างทั้งหมดใส่เข้าไปใน
กระบี่
“เจ้าแมลงดื้อด้าน รนหาที่ตาย…..”
แม้ว่าจะหัวขาด แต่ในระยะสั้น แมมม่อนก็ยังไม่ตาย เขาเปิดปาก
ขึ้น พร้อมกับตะโกนมาจากพื้น “สักวัน ข้า แมมม่อนจะกลับมา! เมื่อถึง
ตอนนั้น นั่นก็คือเวลาตายของเจ้า! หึหึ…..”
หลังจากตะโกนจบ ตัวเขาก็กลายเป็นควันสีดำ จากนั้นก็หายไปใน
อากาศ
“หนีไปแล้ว…..”
ฉินเฉาถอนหายใจยาว จากนั้นก็ทรุดลง ศพของแมมม่อนส่งกลิ่น
เหม็นเน่าออกมาจนเขาทนแทบไม่ไหว
“ในที่สุด… จบแล้ว…..”
“อยู่กับนายนี่อันตรายจริงๆ” จ้าวจิงจิงนอนแผ่ มองมาที่ฉินเฉา
“การต่อสู้นี้ ตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย!”
“นี่ไม่ดีนะ” ฉินเฉายื่นมือสั่นๆ อยากจะหยิบบุหรี่ออกมาสูบ แต่เขา
ก็ล้มเหลว บุหรี่ที่หยิบออกมาหลุดมือ ตกลงที่พื้นตรงหน้า
“สู้กับคนธรรมดา น่าสนใจกว่าอีก”
“นั่นก็จริง” จ้าวจิงจิงพยักหน้า “หลังจากตอนนั้น โรงฝึกในญี่ปุ่น
เริ่มอยู่ตัว ตอนนี้ ฉันเตรียมตัวจะกลับจีนแล้ว”
“ห๊ะ? อะไรนะ?”
ฉินเฉาตกใจ เผลอบีบบุหรี่ที่หยิบขึ้นมาอีกครั้ง
จ้าวจิงจิงจะกลับจีน? สวรรค์ แม่ไหน˺าส้มใบใหญ่นี้ ถ้ารู้ว่าข้างกาย
เขามีหญิงสาวอยู่เต็มไปหมด เธอจะไม่ฆ่าเขาเหรอ! (ไหน˺าส้ม = ขี้หึง)
เขายังจำได้ติดตา ตอนที่หมัดของจ้าวจิงจิงต่อยจนลูกตาแมมม่อน
ระเบิดออก เหงื่อของฉินเฉาก็ไหลอาบหัว
“ฉันจะกลับมาเปิดโรงฝึกที่จีน เพลงหมัดตระกูลหลิวจะต้องไม่สูญ
หายไป มันจะต้องคงอยู่ในแผ่นดินใหญ่” จ้าวจิงจิงมองมาที่ฉินเฉา แล้ว
พูดว่า “นายกลัวว่าฉันจะพบว่าข้างกายนายมีผู้หญิงคนอื่นอย่างนั้น
เหรอ? ดูหน้าของนายสิ ซีดไปหมดแล้ว”
“นี่ เอาที่ไหนมาพูด” ฉินเฉาเอามือถูจมูก “ข้างกายผมจะไปมี
ผู้หญิงคนอื่นได้ยังไง มีแต่ศิษย์พี่คนเดียวเท่านั้นแหละ”
“แค่ก…..”
คนอื่นไม่รู้ แต่อ้ายเสี่ยวเสวี่ยจะไม่รู้ได้ยังไง
นี่ทำให้ตำรวจสาวที่นอนแผ่อยู่ใกล้ๆ เผลอยิ้มออกมา
มีแค่ศิษย์พี่คนเดียวอย่างงั้นเหรอ?
พระเจ้า แล้วกลุ่มหญิงสาวในโรงพยาบาลตอนนั้นล่ะคืออะไร
เขาแทบจะกวาดเอาหญิงสาวทั้งประเทศมาอยู่แล้ว!
“สหายอ้ายเสี่ยวเสวี่ย ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ทำไม
เธอถึงยิ้มกัน!”
ฉินเฉาขณะที่พูดก็แอบขยิบตาให้อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเหมือนจะสื่อ
ความหมายว่า ‘เราพวกเดียวกัน เธอต้องเข้าข้างฉันสิ’
“หัวนายสิ อย่ามาลากฉันไปเกี่ยวด้วย” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยส่งสายตา
ให้กับฉินเฉา
ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน ก็พบว่าที่ไกลออกไป ได้มีเสียงของรถ
ตำรวจดังมา
“ไม่ดีแล้ว ตำรวจมา” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูด “พูดไปแล้วที่นี่ก็เป็น
เหมือนร่องรอยหนึ่งของประวัติศาสตร์ ถ้าพวกเราถูกจับล่ะก็ พวกเรา
จะต้องถูกขังไปจนตลอดชีวิตแน่ๆ”
“เชี่ย! ไม่มีทาง!”
เหงื่อของฉินเฉาไหลออกมา เขานึกถึงค่าเสียหาย 1,300 ล้านของ
สันตะปาปาได้ นี่ทำให้เขารู้สึกราวกับถูกแล่เนื้อ ท่านย่ามันเถอะ แม้ว่า
จะเป็นเงินที่เล็กน้อยเมื่อเทียบกับเงินที่มีในญี่ปุ่น แต่ว่าเงินก็ยังเป็นเงิน
ในเมื่อแมมม่อนตายไปแล้ว ฉินเฉารีบเรียกหาผู้ช่วยทันที
“นายท่านฉิน?”
หญิงสาวในชุดดำโผล่มาจากอากาศที่ว่างเปล่า เธอพบว่าร่างของ
ฉินเฉาเต็มไปด้วยเลือด ทันใดนั้นก็ตกใจจนหน้าซีดขาว รีบวิ่งเข้ามา
“ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร”
แม้ว่าร่างวัชระไม่แตกหักจะถูกทำลาย แต่พระสูตรหัวใจเพชรยัง
ใช้ได้อยู่ แผลพวกนี้ คืนเดียวก็หายแล้ว ดังนั้น ฉินเฉาจึงโบกมือ แล้วพูด
กับเสี่ยวไป๋ว่า “เธอพาอ้ายเสี่ยวเสวี่ยกับจ้าวจิงจิงกลับไปก่อน อย่าให้
ตำรวจพบพวกเรา”
“ได้ค่ะ นายท่านฉินรอสักครู่”
ร่างของเสี่ยวไป๋กะพริบไปมา จากนั้นก็หนีบจ้าวจิงจิงกับอ้ายเสี่ยว
เสวี่ยไว้ในอ้อมแขน
จากนั้นก็แกรก หายไปจากที่นี่
“อืม?” ฉินเฉาประหลาดใจ
วิชาวาร์ปของเสี่ยวไป๋ ไม่ใช่ว่าพาไปได้เต็มที่แค่คนเดียวหรอก
เหรอ
เกิดอะไรขึ้น ทำไมตอนนี้ถึงพาไปได้สองคน?
เขาไม่รู้ว่านี่คือต้องยกความดีความชอบให้กับวิญญาณอมตะ ครั้ง
ก่อนที่เสี่ยวไป๋ได้ช่วยซูจีและน˺าแข็งนั้น เธอก็สามารถพาสองคนวาร์ป
ไปด้วยได้แล้ว
แต่เรื่องนี้ยังไงก็ช่าง เมื่อสองสาวถูกส่งไปในที่ปลอดภัยแล้ว ฉินเฉา
ก็รู้สึกวางใจ
ขณะที่เขาวางใจอยู่นั้น ด้านข้าง ได้มีเสียงเคลื่อนไหวดังมา
ตึก ตึก ตึก…..
เป็นเสียงเท้า ยิ่งกว่านั้น ยังดังมาใกล้ตัวเขาเรื่อยๆ
ฉินเฉายันตัวขึ้น นั่งบนเศษซากที่พังทลาย
“ใคร?”
ตรงหน้า เป็นชายหน้าดำในชุดเกราะสีทอง
มองไปที่หน้าของเขา เป็นใบหน้าของชาวตะวันออก
“เจ้าหนูอย่างเจ้าน่ะเหรอ ที่เป็นอิงเทียนเซียนเซิง?”
ชายหน้าดำเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับเตะใส่ฉินเฉา จนกระเด็นไป
ชนกับซากของเสาหิน
“แค่กๆ ….” ฉินเฉากระอักเลือดออกมา ตกใจ เจ้าหมอนี่เป็นใคร
ทำไมถึงลงมือกับเขา?
“แก แกเป็นผู้ฝึกตน?”
เมื่อกี้มันพูดว่าเซียนเซิง ทั้งร่างยังใส่ชุดเกราะสีทอง หรือว่าจะเป็น
ผู้ฝึกตนที่ถูกส่งมาฆ่าตัวเอง?
“ผู้ฝึกตน?” ชายหน้าดำพลันปรากฏตรงหน้าฉินเฉา พร้อมกับยก
เท้าเหยียบเข้ากับหน้าอกของเขาอย่างแรง ฉินเฉารู้สึกราวกับถูกภูเขา
ทั้งลูกกดทับ ทำให้ต้องกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง
“อย่ามาดูถูกข้าด้วยสามคำนั้น! บิดาคืออสูรโบราณ!”
อสูรโบราณ? อะไรล่ะนั่น?
“เจ้ามันอ่อนแอ ทำไมถึงได้มีกลิ่นอายของอิงเทียนเซียนเซิงได้!
ช่างน่าประหลาดเสียจริง!”
ชายหน้าดำคว้าเข้าที่คอของฉินเฉา จากนั้นก็ยกเขาขึ้น พร้อมกับ
จ้องเข้ามาในตาของเขา
“เทาเที่ย เจอแล้วก็รีบมา”
และตอนนี้เอง ในท้องฟ้าได้มีนกประหลาดเปิดปากพูดออกมา
นกประหลาดตัวนี้มีรูปร่างเหมือนกับนกฮูก ร่างของมันมีสีเหลือง
หัวเป็นสีขาว กระพือปีกไม่หยุด บินเป็นวงกลม
“รู้แล้ว รู้แล้ว เจ้านกน่าตาย ร้องหาอะไร” เทาเที่ยโบกมืออย่างไม่
พอใจ
และในตอนนี้เอง รถตำรวจพลันมาจอดอยู่ตรงหน้า ล้อมพวกเขา
เอาไว้
“คนตรงนั้น ยอมรับการจับกุมแต่โดยดี!”
“ยกมือขึ้นเหนือหัว!”
ยังไงก็ตาม ภาษาอังกฤษที่ชาวอเมริกันพูด อสูรโบราณทั้งสอง
แน่นอนว่าฟังไม่รู้เรื่อง
“พวกมันพูดอะไรกัน” เทาเที่ยขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พอใจ
“ให้ฉันเอง”
นกตัวนั้นร้องออกมา พร้อมกับกรีดร้องกระพือปีกเข้าหากลุ่ม
ตำรวจ ร่างของมันขยายขึ้นไม่หยุด จนมีขนาดพอๆ กับเครื่องบินรบ
ฮือ ฮือ ฮือ…..
พายุก่อตัวขึ้น ตามมาด้วยรถตำรวจที่ถูกพายุเฮอริเคนพัดไป
พร้อมๆ กับตัวตำรวจเองก็ด้วย
แต่นี่ยังไม่จบ นกตัวนั้นเปลี่ยนจังหวะให้เร็วขึ้น พายุทอร์นาโดสีดำ
ที่น่ากลัวก็ลอยขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว ตำรวจและรถต่างถูกฉีก
กราชากเป็นชิ้นๆ
“แก แกฆ่าพวกเขา…..” เห็นตำรวจที่ไม่เกี่ยวข้องต้องมาตายต่อ
หน้าตัวเอง ฉินเฉาก็เงยหน้าขึ้น จ้องไปที่เทาเที่ย
“ก็แค่มดปลวก ฆ่าแล้วจะทำไม” สีหน้าเทาเที่ยเรียบเฉย ท่าทาง
ราวกับแค่บี้มดไปหลายตัวเท่านั้น
ฉินเฉาพลันร้อนรนขึ้นมา
เขารู้แล้วว่าตัวเองไม่ใช่คนดี เป็นผู้ฝึกตนปีศาจ
แต่เขาก็ไม่เคยฆ่าคนบริสุทธิ์! เพราะว่าเขารู้ว่า คนพวกนั้นมี
ครอบครัว มีลูก มีพ่อแม่อยู่!
“ใครให้สิทธิ์พวกแก…..”
น˺าเสียงของฉินเฉาทั้งต˹าและล˺าลึก
“พวกเราเหล่าอสูรโบราณ เชื่อเพียงกฎของโลกและสวรรค์
เท่านั้น” เทาเที่ยพูดอย่างดูถูก “เจ้าในสายตาพวกเรา เป็นเพียงแค่มด
ปลวก จะบี้ทิ้งก็ง่ายแสนจะง่าย!”
“รวมร่าง… ฟินิกส์ทมิฬเก้าเร้นลับ…..”
ฉินเฉาไม่พูดอะไร เพียงแต่พึมพำออกมา
บนร่างของเขา พลันมีเปลวเพลิงสีดำลุกท่วม
อุณหภูมิของเพลิงนี้ไม่น้อยเลย เทาเที่ยทนไม่ไหวต้องโยนร่างฉิน
เฉาทิ้งไป
ตูม!
ร่างของฉินเฉาลอยไปชนกับซากหินอีกอัน
จากนั้น เขาก็ตัวส่าย พร้อมกับยืนขึ้น
ร่างของเขามีเกล็ดสีดำขึ้นปกคลุม พร้อมกับปกคลุมบาดแผลที่เต็ม
ไปด้วยเลือด
“นี่… เจ้าหนู ตอนเจ้าออกมา เจ้าได้ล้างตูดแล้วหรือยัง…..”
ฝั่งตรงข้ามพลันมีรอยยิ้มแปลกๆ
“เจ้ามดปลวก กล้าดียังไง…”
เทาเที่ยเมื่อพูดออกไป แล้วพลันย่นจมูก “ไม่ใช่แล้ว เจ้าไม่ใช่คน
เมื่อกี้นี้! เจ้าเป็นใครกัน!”
“ไม่คิดเลยจริงๆ … ว่าชีวิตนี้จะได้เจอเข้ากับอสูรโบราณที่มีชีวิต
อยู่”
หลัวเต๋อมองไปที่เทาเที่ย จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ดูเหมือนว่า
จะมีคนไปเปิดสุสานซานไห่สินะ… ช่างเป็นคนที่บ้าจริงๆ บ้ายิ่งกว่าข้า
หลัวเต๋อซะอีก…”
“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร วันนี้ บิดาก็จะต้องพาเจ้าไปเจอราชินีของเรา
ให้ได้!” เทาเที่ยเบ้ปากอย่างดูถูก “ต่อให้เปลี่ยนคนก็เหมือนเดิม แค่ขั้น
กายทองคำชั้นที่ห้า เจ้าไม่มีทางชนะข้าได้”
“ใช่…” หลัวเต๋อพยักหน้า “ฟินิกส์ทมิฬเก้าเร้นลับจริงๆ แล้วไม่มี
ความหมายอะไรต่อเจ้า….. แต่ว่าข้ามีความสามารถที่ดีกว่าเตรียมไว้ให้
เจ้าแล้ว!”