มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 661: ลุง

เหลียวชาชา! เธอมาที่นี่ได้ไง!
ฉินเฉารู้สึกว่าท้องบิดมวน
บรรดาผู้หญิงที่ฉินเฉาชอบทุกคน สองคนที่เขาไม่อยากให้เจอกัน
เลยก็คือ ซูจีกับเหลียวชาชา!
ทั้งสองต่างเป็นลูกคุณหนูเหมือนกัน!
และอารมณ์ร้ายเหมือนกัน!
“เจ้าเด็กคนนี้”
ป้าใหญ่ผลักฉินเฉา “เจอย่าแล้วทำไมเสียงเบาอย่างนี้”
“ย่าครับ สวัสดีปีใหม่ครับ!”
ฉินเฉารีบทักทายย่าของเขาก่อน
“เสี่ยวโชวกลับมาแล้ว…”
ย่ามองดูฉินเฉาอย่างรักใคร่ “โตขึ้นมากเลยนะ…”
ฉินเฉาถอนใจด้วยอารมณ์ ถ้าปู่ของเขายังอยู่ท่านคงนั่งอ่าน
หนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา
ฉินเฉารู้ว่าเขาไม่มีโอกาสได้พบกับปู่อีกแล้ว ปู่ของเขาชอบเพียง
ฉินมินหลานสาวคนนี้เท่านั้น เพราะว่าฉินมินทำให้ตระกูลฉินของพวก
เขามีหน้ามีตา
ส่วนตัวฉินเฉาไม่ชอบเรียนมาตั้งแต่เด็กแล้ว พอโตขึ้นก็ยังสอบไม่
ติดอีก
ดังนั้นตอนปู่ยังมีชีวิตอยู่ ท่านจึงไม่ชอบฉินเฉานัก แต่เมื่อปู่จากไป
เขาก็อดคิดถึงไม่ได้
“ย่าครับ มานั่งเร็ว”
ฉินเฉาประคองย่านั่งลงบนโซฟา แล้วก็ลงนั่งข้าง ๆ ท่าน พร้อมกับ
ทุบขาให้ท่านเบา ๆ
ความรู้สึกที่ย่ามีต่อเขานั้นดีมาก
ย่าของเขานั้นให้ความสำคัญกับหลานชายอย่างมาก แม้ว่า
หลานชายของท่านจะเรียนแย่จนทำให้ครอบครัวต้องกังวล แต่ย่าของ
ฉินเฉาเป็นคนหัวโบราณที่ให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง
ยังไงก็ตามท่านก็รักเสี่ยวมินมากเหมือนกัน เพราะว่าเสี่ยวมินเป็น
เด็กฉลาดมากนั่นเอง
ตัวฉินเฉาแม้ว่าจะเรียนไม่เก่ง แต่ก็เป็นหลานคนโปรดของคุณย่า
“ฉินเฉายังไม่ต้องเอาใจย่า แฟนตัวน้อยของแก รอแกมาทั้งวัน
แล้ว”
“นี่!”
เหลียวชาชาก็นั่งลงที่อีกข้างของย่า ช่วยทุบขาอีกข้างให้ท่าน “ย่า
รักฉัน จึงช่วยพูดให้ฉัน สหายเสี่ยวโชว นายไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ!”
“ไม่อนุญาตให้เธอเรียกชื่อเล่นตอนเด็กของฉัน!”
ฉินเฉาถลึงตาใส่เหลียวชาชา จากนั้นก็พูดว่า “แล้วก็ ใครให้เธอมา
กัน!”
“คุณย่าคะ เขารังแกหนู…”
เหลียวชาชากอดขาย่าของเขา จากนั้นก็แสร้งเป็นบีบน˺าตา
“สารเลวน้อย ทำไมถึงรังแกชาชา!”
ย่าซึ่งรักหลานชายที่สุด ตอนนี้เพื่อเหลียวชาชาแล้ว เธอถึงกลับชัก
สีหน้า และตวาดใส่หลานชายของตัวเอง
“เสี่ยวโชว แกทำแบบนี้กับชาชาไม่ถูกนะ!”
ป้าใหญ่ก็เข้ามาช่วยพูดให้กับชาชา
“ใครรังแกลูกสะใภ้ของฉัน!”
แม่ของฉินเฉาถือมีดเดินออกมาจากห้องครัว “เจ้าสารเลวน้อย แก
เองเหรอ!”
“ผม ผมผิดไปแล้ว…”
ฉินเฉาเหงื่อแตก เหลียวชาชาฝั่งตรงข้ามก็แอบทำไม้ทำมือใส่เขา
เขาลุกขึ้น พร้อมกับดึงเหลียวชาชาไปอีกด้าน พร้อมกับพูดกัน
เสียงเบา
“บรรพบุรุษน้อยของฉัน ทำไมถึงมาไม่บอกไม่กล่าวล่ะ! เธอก็รู้ว่า
วันนี้ซูจีจะมา!”
“ฮึ่ม!”
เมื่อได้ยินว่าซูจีจะมา เหลียวชาชาก็เหมือนกับมีพลังขึ้นมา เธอ
กลอกตาพร้อมกับพูดอย่างไม่ยินยอมว่า
“ทำไมล่ะ เธอเป็นแฟนนาย แล้วฉันไม่ใช่หรือไง?”
“เธอเป็น เธอเป็น เธอเป็นป้าใหญ่ของฉัน!”
ฉินเฉารีบคุกเข่าให้กับเหลียวชาชา
“เป็นเด็กดีนะ รีบกลับเร็ว อย่าเพิ่มปัญหาให้กับฉัน!”
“ไม่!”
เหลียวชาชาผู้เอาแต่ใจกลับมาแล้ว
“เด็กพวกนี้ แอบกระซิบคุยอะไรกัน!”
ย่าของเขาพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม “ทำไม มีอะไรที่ให้ย่าฟังไม่ได้
หรือไง!”
“ย่าคะ…”
เหลียวชาชาทำสีหน้า พร้อมรีบพูดกับย่าของเขาราวกับได้รับ
ความอยุติธรรมว่า “ฉินเฉาบอกว่าไม่อยากให้หนูอยู่ฉลองปีใหม่ด้วย…”
“แบบนั้นจะได้ยังไง!”
ย่ารีบถลึงตาใส่หลานชายทันที “เสี่ยวโชว แกห้ามรังแกชาชานะ!”
“นี่!” ป้าใหญ่รีบเข้ามาเสริม “เสี่ยวโชว เจ้าเด็กคนนี้จริง ๆ เลย
รังแกผู้อื่นอยู่ได้ ชาชาออกจะเป็นเด็กดี!”
เธอน่ะเหรอเด็กดี! ฉินเฉาอยากจะร้องไห้แต่ไร้น˺าตา ถ้าเหลียวชา
ชาเป็นเด็กดี ตัวเขาฉินเฉาคงจะเป็นเยาวชนตัวอย่างของชาติแล้ว!
“เจ้าหนู แกไม่คิดจะหยุดใช่มั้ย!”
แม่เข้ามาบิดหูเขาอย่างดุร้าย “ดูแลชาชาให้ดี ไม่อย่างนั้น เกี๊ยวปี
ใหม่แกก็จะไม่ได้กิน!”
“เสี่ยวมิน เธอพูดช่วยลุงหน่อยสิ!”
ฉินเฉาไม่มีวิธีจัดการ ได้แต่ร้องหาหลานสาวสุดรักให้ช่วย
“ฮิฮิ ลุง!” ใครจะรู้ เสี่ยวมิน สาวน้อยคนนี้กลับส่ายผมที่รวบเป็น
สองช่อ หัวเราะออกมา พร้อมกับโชว์กำไลหยกสีเขียวสดใสบนข้อมือ
ตัวเองขึ้น แล้วพูดว่า “ป้าเล็กออกจะดี ถึงกลับให้ของขวัญหนู ดูสิ สวย
มาก ๆ เลย!”
“แค่ของถูก ๆ น่ะ แต่เสี่ยวมินใส่แล้วดูน่ารักจริง ๆ ”
เหลียวชาชาพูดด้วยรอยยิ้ม
ฉินเฉารีบผลักหัวเธอ แล้วพูดเบา ๆ ว่า
“ไม่แพงของเธอน่ะมันเท่าไหร่…”
“สามแสนเอง หยกแท้เลยนะ…”
เหลียวชาชาใช้เสียงที่ได้ยินเพียงสองคนแอบตอบเขา
“เชี่ย…”
ฉินเฉาร้องเชี่ยในใจ ราคาของขวัญของเธอ ครอบครัวฉันทั้ง
ตระกูลก็ไม่มีปัญญาจ่าย
“ฮิฮิ ขอบคุณป้าเล็กมากค่ะ!” เสี่ยวมินมีความสุขมาก นั่งลงข้างฉิน
เซวียน แล้วพูด
“พี่คะ ดูสิ สวยมั้ย!”
“กำไลอันแค่ไม่กี่ร้อย มีอะไรให้ดีใจกัน”
ใครจะรู้ ฉินเซวียนกลับราดน˺าเย็น ทำให้บรรยากาศกลายเป็น
กระอักกระอ่วน
ฉินเฉาไอออกมา พร้อมกับหยิบของขวัญของเขาที่วางอยู่ใกล้โต๊ะ
น˺าชาขึ้นมา
“เสี่ยวมิน ตอนเธอสอบเข้าได้ ลุงไม่ได้มอบของขวัญให้ ปีนี้รวมกับ
ปีใหม่ ลุงมีของขวัญมาให้ ดูสิว่าชอบมั้ย”
“อะไรเหรอคะ?”
เมื่อได้ยินว่ามีของขวัญ เสี่ยวมินก็มีความสุข รับของขวัญจากฉิน
เฉาอย่างดีใจ พร้อมกับเปิดถุงพลาสติก ทันใดนั้นก็เห็นว่าข้างในมี
โทรศัพท์ไอโฟนอยู่สองเครื่อง (ไหนว่าจะซื้อให้กับจางเซียงกับไป๋เจี่ยว
เจียว)
“ไอโฟน!”
เสี่ยวมินเปิดกล่อง หยิบมือถือที่อยู่ข้างในออกมาด้วยดวงตาเป็น
ประกาย “หนูมีเพื่อนใช้มือถือรุ่นนี้อยู่ มันแพงมากไม่ใช่เหรอ”
เธอรู้สึกลังเล เก็บมือถือกลับลงกล่อง จากนั้น ส่งคืนฉินเฉา
“ลุงคะ มันแพงเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก! ราคาของมัน สามารถ
ให้เสี่ยวมินใช้กินข้าวได้หลายเดือนเลย”
เหลียวชาชาที่อยู่ด้านข้าง แอบถลึงตาใส่ฉินเฉา
ฉินเฉารับรู้ จากนั้นก็ยิ้มออกมา แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก เสี่ยว
มิน ของก็อปน่ะ ราคาไม่กี่ร้อยหรอก เอาไปเล่นเถอะ มีสองสี เธอชอบสี
ไหนก็ใช้สีนั้น ส่วนอีกอันก็เอาไว้ให้แฟนในอนาคตของเธอ”
“โอ้!”
เมื่อได้ยินว่าเป็นของก็อป เสี่ยวมินก็รับมาอย่างวางใจ จากนั้นก็
เล่นมือถือใหม่ของเธออย่างมีความสุข
“ฉันก็ว่าแล้วว่าต้องเป็นของก็อป”
ฉินเซวียนพูด “แต่ว่าให้ของก็อปกับแฟนหนุ่มในอนาคตของเสี่ยว
มิน มันจะไม่เป็นการเสียหน้าเกินไปเหรอ เสี่ยวมิน ฉันมีไอโฟนสองอยู่
ไม่ได้ใช้แล้ว ไว้อีกสองวันฉันจะเอามาให้เธอแล้วกัน”
“ไม่เป็นไรค่ะพี่!”
เสี่ยวมินกอดมือถือที่ฉินเฉามอบให้แล้วพูดว่า “เสี่ยวมินมีมือถือที่
ลุงให้แล้ว มันพอแล้ว!”
“ถ้าไม่เอาก็ช่างเถอะ” ฉินเซวียนพูดในใจ งั้นเธอก็ใช้ของก็อปไป
แล้วกัน
“ เพราะรีบมา เลยไม่ได้เอาของขวัญติดมาด้วย”
เหลียวชาชาก้มหัวให้กับย่าฉินเฉา “หนูกับฉินเฉาตกลงกันว่าจะให้
ของขวัญทุกคน ของขวัญกำลังเดินทางมา มีของทุกคนเลยค่ะ”
“ของขวัญ?”
ฉินเฉาเกาหัว “ของขวัญอะไรที่เธอเตรียมมา?”
“น่าโง่” เหลียวชาชาแอบเตะขาฉินเฉา แล้วพูดว่า “ก็ของขวัญให้
ย่าน่ะสิ นายไม่คิดจะให้ของขวัญท่านหน่อยเหรอ แต่ว่า ของอยู่ที่เมือง
ตงชวน กำลังบินมา”
“บินมา? เธอให้ซานต้าคลอสมาส่งหรือไง!”
“ในหัวนายนี่มัน… ก็ต้องเฮลิคอปเตอร์สิ”
เหลียวชาชากระทืบเท้าอย่างขัดใจ
ฉินเฉาร้องเชี่ยในใจ เฮลิคอปเตอร์ แล้วลานบ้านฉันจะจอด
เฮลิคอปเตอร์ได้เหรอ!
“วางใจน่า ฉันดูแล้ว มันพอแบบฉิวเฉียดเลย”
เหมือนกับรู้ความคิดฉินเฉา เหลียวชาชาจึงพูดยิ้ม ๆ
“โอ้ ดูเด็กคนนี้สิ มาแล้วยังมีของขวัญมาด้วย”
แม่ของฉินเฉาพูดด้วยรอยยิ้ม “ครอบครัวของเราไม่ได้ขาดอะไร
แค่เธอมาเราก็ดีใจแล้ว”
“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า” เหลียวชาชาเดินเข้าไป กอดแขนแม่ของฉิน
เฉา แล้วส่ายหัว “มาเจอพ่อแม่แฟนทั้งที จะไม่มีของขวัญมาด้วยได้
ยังไง วางใจได้ค่ะ หนูให้คนในครอบครัวเอามาส่งแล้ว อีกไม่นานก็ถึง”
“เอ่อใช่ ชาชา แล้วบ้านหนูอยู่ไหนเหรอ?”
“ฮิฮิ บ้านหนูอยู่ตงชวนค่ะ”
“ตงชวน เหมือนว่าจะไกลมากเลยนะ! แล้วจะมาส่งยังไง!”
“ฮิฮิ เดี๋ยวก็รู้ค่ะ”
“เด็กคนนี้นี่ ทำเป็นลึกลับเหมือนกับฉินเฉา”
คนทั้งหลายคุยกัน จนเกือบจะเที่ยง พ่อของฉินเฉาและลุงรองก็พา
กันทยอยกลับมาถึงบ้าน
ป้าของฉินเฉา พี่สาวของเขา ต่างพากันเข้าครัวเพื่อช่วยกันเตรียม
อาหาร งานฉลองปีใหม่นี้ ที่ยุ่งเป็นพิเศษเลยก็คือเรื่องอาหาร
ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“หนูไปเปิดเองค่ะ!”
เสี่ยวมินถือมือถือเครื่องใหม่วิ่งไปที่ประตูอย่างร่าเริง
“คุณลุง คุณป้า? มาหาใครคะ?”
“มา มาหาฉินเฉา…”
น˺าเสียงลังเลจากข้างนอกดังเข้ามา
ฉินเฉาหันไปมอง เป็นฝ่าเซียงกับไป๋เจี่ยวเจียว
สองคนนี้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว
ฝ่าเซียงคิดว่าเป็นครั้งแรกที่มาเป็นแขกของคนอื่น จึงใส่ชุดสูทสีดำ
มา ดูแล้วเหมือนพนักงานบริษัท
แต่ไป๋เจี่ยวเจียวนั้นกลับแต่งตัวทันสมัยมาก รวมกับเสื้อกันหนาว
ทำให้เธอดูเป็นธรรมชาติกว่าฝ่าเซียง
“จางเซียง ไป๋เจี่ยวเจียว มาแล้วเหรอ!”
ฉินเฉารีบเข้าไปต้อนรับพวกเขา
“ฉินเฉา พวกเขาคือใคร?”
แม่ของฉินเฉาถามออกมา
“นี่ แม่ ขอแนะนำ”
ฉินเฉากอดไหล่ฝ่าเซียงแล้วพูดว่า “นี่คือพี่เขยของผม เป็นพี่ชาย
ของแฟนผม พี่แฟน…”
เขาพูดออกมา ทันใดนั้นก็พลันคิดถึงเรื่องหนึ่ง
เชี่ย วันนี้แฟนเขาที่อยู่ตรงนี้ไม่ใช่ซูจี แต่เป็นเหลียวชาชา!
แล้วก็จริง เมื่อเหลียวชาชาได้ยิน ก็มีท่าทางสงสัย พร้อมกับมองมา
ที่ฝ่าเซียงและไป๋เจี่ยวเจียว
“ที่แท้ก็คนกันเอง! เข้ามาเลย เข้ามาเร็ว ๆ !”
แม่ของฉินเฉาพลันวางใจ พร้อมกับให้ฝ่าเซียงเข้ามา
ป้าของเขาก็ทักออกมาคำหนึ่ง
“โอ้ ฉินเฉา ทำไมแกไม่บอกพวกเราหน่อยจะได้เตรียมตัว ชาชา
พี่ชายหนูสูงมากเลย!”
“ชาชา?”
“พี่ชาย?”
ฝ่าเซียงและเหลียวชาชาต่างมองกันและกัน
อย่างรวดเร็ว ฝ่าเซียงก็กราชากคอเสื้อฉินเฉาเข้ามา พร้อมกับพูด
อย่างเดือดดาลว่า
“บัดซบ นายถึงกับนอกใจซูจี มีผู้หญิงอื่น!”
“เอิ่ม?”
ตอนนี้ ทุกคนในห้องต่างพากันตกใจ
แต่ไป๋เจี่ยวเจียวไม่ใส่ใจ พร้อมกับพูดออกมาว่า
“โอ้ ที่รัก อย่าไปโทษเขาเลย คุณคงไม่รู้ แฟนของเขาน่ะ มีมากจน
ตั้งทีมฟุตบอลหญิงได้ด้วยซ˺า”