มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 732: ไล่ตาม

ไม่นาน ในมือจางลี่ก็ถือกล้องดิจิตอลตัวหนึ่งเดินส่ายขาที่สามมา
ขณะที่เดินก็กดหาภาพไม่หยุด
“เจ้าหนูนี่ถ่ายสาวสวยมาเยอะจริงๆ … แม่ง นี่ไม่ดีแล้ว! ผิดปกติ
จริงๆ แม้แต่รูปคู่รักในป่าก็ยังมี อ๊า เจอแล้ว รูปหู่หลี่ลี่”
จางลี่พูดจบก็เดินมาถึงตรงหน้าฉินเฉา จากนั้นก็ยื่นภาพให้เขาดู
“พี่ฉิน พี่ดู นี่คือหู่หลี่ลี่ พี่สนิทกับเธอดี ทำไมอยู่ดีๆ พี่ถึงจำเธอ
ไม่ได้”
“หืม?”
ฉินเฉามองรูปหญิงสาวน่ารักที่ดูมีชีวิตชีวาอดเอามือถูจมูกไม่ได้
“ผู้หญิงคนนี้… ทำไมถึงได้ดูคล้ายหู่ชิงกัน…..”
“ใช่ ใช่แล้ว!”
ฟางเหวินสนิทกับหู่หลี่ลี่ที่สุด รีบพูดขึ้นว่า “หู่ชิงก็คือแม่ของหู่หลี่
ลี่! พี่ใหญ่ฉิน พี่รู้จักกระทั่งป้าหู่ชิง แต่ทำไมถึงไม่รู้จักหู่หลี่ลี่! นี่พี่กำลัง
ล้อฉันเล่นหรือไง”
“พวกเธอมีความสัมพันธ์กันอย่างนี้หรอกเหรอ…..”
ฉินเฉารู้สึกเหมือนสูญเสียอะไรบางอย่างไป
เขาอดลูบหัวจิ้งจอกน้อยที่อยู่บนไหล่แล้วถามขึ้นเบาๆ ว่า
“เธอคือหู่หลี่ลี่เหรอ?”
แพร่บ แพร่บ
จิ้งจอกน้อยงับนิ้วฉินเฉาเบาๆ
“แต่ว่า หู่หลี่ลี่เป็นใคร…..”
ฟางเหวินไม่ได้ยินคำพึมพำของฉินเฉา จึงคิดจะอธิบายให้ฉินเฉา
ฟัง แต่เมื่อสาวน้อยนางนี้มองดูนาฬิกา ทันใดนั้นก็ร้องออกมา
“โอ้ แย่แล้ว บ่ายนี้มีปราชุม ฉันกำลังจะสาย”
หลังจากพูดจบ เธอก็จับแฟ้มเอกสารโบกรถแท็กซี่ที่ผ่านมาแล้ววิ่ง
ขึ้นไปอย่างรวดเร็ว
แต่อย่างรวดเร็ว สาวน้อยยังไม่ลืมที่จะตะโกนผ่านกระจกมาหาฉิน
เฉา
“พี่ใหญ่ฉิน พี่ห้ามลืมฉันนะ!”
“วางใจเถอะ พี่ใหญ่ฉินของเธอยังไม่แก่พอที่จะความจำเสื่อมเร็ว
ขนาดนั้น”
ฉินเฉาหัวเราะพร้อมกับโบกมือลาเธอ
“พี่ฉินผมเฝ้าเอง พี่ไปพักเถอะ”
พูดไปแล้ว หัวหน้าหน่วยไม่จำเป็นต้องยืนยาม กระบองไฟฟ้าหวัง
นั้น ทุกวันเอาแต่เดินเตร่ สร้างความหวาดกลัวให้กับนักเรียน หรือไม่ก็
ลวนลามผู้หญิง ไม่มีเรื่องดีเลยจริงๆ
แต่ฉินเฉาโบกมือแล้วพูดว่า
“ฉันเฝ้าเอง ทุกวันเอาแต่นั่งในห้อง มันจะเน่าซะเปล่าๆ”
หลังจากพูดจบ แสงอาทิตย์ก็แยงตา ฉินเฉาต้องยกมือขึ้นมาบัง
ความสงบสุขอย่างทุกวันนี้ ทำให้ฉินเฉาคิดว่าร่างกายกำลังฝืด
เพราะว่าไม่สามารถหาเม็ดยาวิญญาณปฐพีได้ เขาจึงไม่สามารถเข้าสู่
ขั้นกายทองคำ ยิ่งกว่านั้น เขาก็ไม่สนใจฝึกฝน เอาแต่ช่วยเสี่ยวไป๋
จัดการเรื่องของนิกายหลัวซา
ถึงยังไงเขาก็เป็นประมุขที่แท้จริงของนิกายหลัวซา ต้องแบกรับ
เรื่องน้อยใหญ่ของสำนัก
ไม่แปลกที่ถานไห่หลังจากวางภาระเจ้าสำนักแล้ว พลังจะพุ่งพรวด
พราดอย่างนั้น
สามารถจดจ่อกับการฝึกได้ เป็นเรื่องที่ดีจริงๆ
ขณะที่ฉินเฉากำลังคิดว่าจะหาผู้ฝึกตนเข้าสำนักตนยังไง มือถือ
ของเขาก็พลันดังขึ้น
“นายท่าน! มีคนโทรมา…..”
เสียงริงโทนที่พันปีไม่เคยเปลี่ยนของเขา กระทั่งจางลี่ก็ยังรู้
“พี่ฉิน มือถือดังน่ะ”
“อืม”
ฉินเฉาหยิบมือถือขึ้นมาดู เห็นเบอร์แปลกๆ
หรือว่าจะเป็นหลี่ไป๋ซานที่โทรมา? เจ้านี่เวลาโทรหาเขาแต่ละครั้ง
เบอร์ไม่เคยซ˺า
ฉินเฉารับสายด้วยความสงสัย แต่เมื่อเสียงที่ดังมากลับไม่ใช่เสียง
ห้าวๆ ของหลี่ไป๋ซาน กลับเป็นน˺าเสียงหวานๆ ของหญิงสาว
“พี่ฉิน?”
“อืม ใคร?”
ฉินเฉาคิดว่าเสียงนี้คุ้นอย่างมาก แต่นึกไม่ออกว่าเป็นใคร นี่ไม่ใช่
ว่าเขามีผู้หญิงเยอะหรอกนะ….. แค่กๆ มีเยอะจริงๆ นั่นแหละ
“น่าเกลียด ไม่ทันไรก็ลืมผู้อื่นแล้วเหรอ…..”
หญิงสาวที่อีกฝั่งมีน˺าเสียงขมขื่น “ไม่แปลกที่ไม่ติดต่อฉันมาเลย
ฉันเสียใจจริงๆ …..”
“…..แค่กๆ คือ…..” ฉินเฉาเอามือถูจมูก “บังเอิญไม่ทันคิด”
ฉินเฉาคิดในใจ ทำไมวันนี้มีเรื่องที่ไม่คาดคิดเยอะอย่างนี้…..
หรือว่าบางทีจะเป็นหู่หลี่ลี่
“พี่ฉิน… ไม่ใช่ว่าพี่จำฉันไม่ได้จริงๆ ใช่มั้ย?”
น˺าเสียงของหญิงสาวอีกฝั่งท่าทางเหมือนเสียใจจริงๆ
“เดี๋ยวก่อน ฉันจำได้แล้ว!”
ฉินเฉาทำใจกล้า เดาออกมา “เธอ เธอคือหู่หลี่ลี่!”
ติ๊ด!
อีกฝั่งวางสายไปทันที
ฉินเฉาสับสน คิดในใจ หรือว่าจะไม่ใช่ เลยโกรธแล้ววางสายไป?
จิ้งจอกน้อยที่อยู่บนบ่ากัดหูของเขา
“แปลก เธอเป็นใครกัน…..”
ขณะที่กำลังคิด มือถือก็ดังขึ้น
ฉินเฉามองดู ยังคงเป็นเบอร์เดิม
“สวัสดี ว่า?”
“โอ้…. เอาล่ะ ในเมื่อพี่ฉินจำฉันไม่ได้ ฉันก็จะบอกให้”
เสียงถอนหายใจดังมา จากนั้นก็พูดว่า “พี่ฉิน พี่ยังจำพยาบาลสาว
น้อยน่ารักที่อยู่ท่าเรือเมื่อตอนขนสมบัติระดับชาติตอนนั้นได้มั้ย”
“แค่กๆ หยางลี่เหรอ”
ฉินเฉาเข้าใจได้ไม่ยาก เมื่อฝั่งตรงข้ามพูดอย่างนี้ เขาก็คิดออก
ทันที “ทำไมถึงได้มีเวลาโทรหาฉันได้ล่ะ มีเรื่องอะไรเหรอ?”
“จริงๆ ด้วย พี่ฉินยังไม่ลืมฉัน!”
ไม่รู้ทำไม อยู่ๆ สาวน้อยหยางลี่ก็พลันมีน˺าเสียงร่าเริงขึ้นมา “ไม่มี
เรื่องอะไรแล้วโทรหาพี่ไม่ได้เหรอ? พี่ทำราวกับไม่มีคนคุยเล่นด้วย หรือ
ว่าพี่ไม่ค่อยโทรหาแฟนหรือไง?”
“เอิ่ม นี่…..”
เมื่อหยางลี่พูดจบ ฉินเฉาก็รู้สึกราวกับมีอะไรปักเข้าที่หลัง
เหมือนจะเป็นอย่างที่หยางลี่พูดจริง ๆ … เขาไม่เคยโทรไปหาซูจี
ก่อนสักครั้ง เป็นซูจีที่โทรมาหาเขา ผู้หญิงคนอื่นเว้นแต่จะมีเรื่องคอ
ขาดบาดตายถึงจะโทรหาเขา ส่วนมากพวกเธอจะโทรคุยกันเอง
มากกว่า
“หยางลี่ เธอโทรมาหาฉันมีเรื่องอะไรเหรอ…..”
“พี่ฉินถามอย่างนี้อีกแล้ว! ฮึ่ม!”
หยางลี่ไม่พอใจ ฉินเฉามีแต่กล้ามหรือไง
“เอิ่ม เอาล่ะ หยางลี่ เธออยากจะให้ฉันทำอะไร?”
ฉินเฉาเปลี่ยนวิธีถาม ทำให้หยางลี่รู้สึกเศร้าจนอยากตาย
ที่จริงเรื่องนี้สำหรับฉินเฉาแล้วไม่แปลก ถ้าเขาต้องการหยอกล้อห
ยางลี่ เขาทำได้สบายมาก แม้จะจีบทางโทรศัพท์ ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับ
เขา
แต่เขาในตอนนี้ไม่อยากจะจีบผู้หญิงคนอื่นเพิ่มอีกแล้ว
แค่ผู้หญิงที่เขามีอยู่ก็มากพอแล้ว ถ้ามีมากกว่านี้ เขาคงถูกซูจี
จัดการอย่างแน่นอน
แล้วก็เขาไม่อยากจะทำให้ซูจีเสียใจ
“พี่ฉิน ทำไมอยู่ๆ พี่ถึงกลายเป็นคนน่าเบื่อแบบนี้ ฉันชักจะโกรธ
แล้วนะ! ฮึ่ม ฉันอยากให้พี่มารับฉันที่โรงเรียนบ่ายนี้!”
“จะไปได้ยังไงกัน” ฉินเฉารีบปฏิเสธ “ฉันต้องทำงาน”
“ฮึ่ม ฉันรู้ว่าพี่ฉินจะต้องปฏิเสธแน่ๆ ยังไงก็ตาม ไม่ว่ายังไงพี่ฉินก็
ต้องมา เพราะว่าจดหมายแสนสำคัญของเสี่ยวจิง ที่จะส่งให้พี่เล่ยจื่ออยู่
ในมือฉัน ความสุขชั่วชีวิตของพี่เล่ยจื่อสำคัญมากใช่มั้ย พี่ฉินคงไม่
อยากให้พี่น้องของตัวเองต้องอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิตหรอกนะ?”
“เจ้านั่นจะตายแล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน!” ฉินเฉาพูดออกไป
“ดี ดูเหมือนว่าถ้าไม่ใช่เรื่องตัวเองก็คงจะไม่สนใจ! งั้นฉันฉีก
จดหมายนี่ทิ้งเลยแล้วกัน วางล่ะ พี่ฉินบ๊ายบาย!”
“เธอ เดี๋ยวก่อน!”
ฉินเฉารีบตะโกน “เธอเลิกเรียนกี่โมง?”
“ฮิฮิ ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ฉินต้องไม่เพิกเฉยเรื่องของพี่น้อง”
หยางลี่พูดอย่างพอใจ จากนั้นก็ตอบมาว่า “โรงเรียนเลิก 16.20! พี่
ฉินต้องมาให้ตรงเวลานะ! จำไว้ว่าให้ขับรถมารับฉัน! ไม่อย่างนั้น พี่จะ
เห็นแต่ซากจดหมาย จำไว้!”
จากนั้น เธอก็วางสายไป
ฉินเฉารู้สึกหดหู่ ตัวเขาถึงกับถูกสาวน้อยขู่
เอาล่ะ แค่ไปรับเธอที่โรงเรียนเท่านั้น ตัวเขาไม่มีอะไรให้เสียหาย
เมื่อคิดอย่างนี้ ฉินเฉาก็กดส่งข้อความไปหาซูจี
“เย็นนี้มีเรื่องนิดหน่อย ไปรับไม่ได้ กลับแท็กซี่เองนะ อย่าเอาแต่
เล่นล่ะ”
เมื่อฉินเฉาส่งข้อความเสร็จก็ดูเวลาที่แสดงตรงหน้าจอ
แม่ง ตัวเลขที่แสดงบนหน้าจอ ไม่ใช่ว่าสี่โมงเย็นแล้วหรอกเหรอ
เพื่อความสุขทั้งชีวิตของเล่ยจื่อ ฉินเฉาได้แต่ต้องเสียสละตัวเอง
“จางลี่ ช่วยเข้าเวรแทนฉันหน่อยนะ ฉันไปก่อนล่ะ”
ฉินเฉาบอกจางลี่ จากนั้นก็เดินไปที่โรงรถ
เขาคิดว่าหยางลี่ให้ตัวเองไปรับ แต่จะให้ไปยืมรถเจียงตงก็เดี๋ยวมี
ปัญหา
สุดท้ายเขาจึงเรียกยามาฮ่าของเขาออกมา
รถคันนี้เพียงพอแล้วที่ไม่ทำให้หยางลี่เสียหน้า
เด็กสาวสมัยนี้ช่าง…..
ฉินเฉาขึ้นคร่อมลูกรักของเขา พร้อมกับความเร็วราวกับสายฟ้า บึ่ง
ออกจากโรงเรียนกวงหยวนไป
เป็นครั้งแรกที่จางลี่เห็นฉินเฉาขับมอเตอร์ไซค์ ทันใดนั้นก็ร้อง
ออกมาจากข้างหลัง
“พระเจ้า รถของพี่ฉินนับวันยิ่งหรู…… แต่ว่าก็ว่าเถอะ พี่ฉิน โอ๊ย พี่
ฉิน! ตอนนี้เมืองซู่หนานเขาไม่ให้ขับมอเตอร์ไซค์บนถนนแล้วนะ!”
เขาตะโกนไล่หลังจนเสียงแห้ง แต่ว่าน่าสงสารที่ร่างของฉินเฉาได้
หายไปจากสายตาของเขาอย่างรวดเร็ว
“เชี่ย นี่มันแย่แล้ว…..”
ฉินเฉาจะไปรู้ที่ไหนกันว่าเมืองซู่หนานปัจจุบันนี้จะมีกฎนี้ขึ้น
เพราะว่าจางลี่ขับรถพลังงานไฟฟ้ามาทำงานทุกวัน ดังนั้นจึงรู้เรื่องนี้ดี
ปัจจุบันนี้เมืองซู่หนานมีแผนงานใหม่ สำหรับมอเตอร์ไซค์นั้นต้อง
วิ่งบนทางร่วมเท่านั้น ถ้าจะใช้เส้นทางหลัก จะถูกจราจรไล่จับทันที
แต่ฉินเฉาผู้น่าสงสารรู้เรื่องนี้ที่ไหนกัน เขาขับยามาฮ่าของเขาขึ้น
ถนนหลักโดยไม่รีรอ
ขับด้วยความเร็วในเขตชานเมืองเล็กๆ แห่งนี้ นอกจากจะได้รับ
สายตาแปลกใจจากคนรอบข้างแล้ว นอกนั้นถือว่าไปได้ราบรื่น
ยังไงก็ตาม ขณะที่เขาขับรถขึ้นสะพานเข้าเมือง ฉินเฉาก็ถูกตำรวจ
จราจรที่ซุ่มอยู่นานแล้วจับตามองทันที
“คนทุกวันนี้ใจกล้ากันจริงๆ”
ตำรวจจราจรนายหนึ่งที่นั่งอยู่ในป้อมเล็กๆ เมื่อเห็นฉินเฉาขับขึ้น
สะพานตรงเข้าเมืองด้วยความเร็วดุจสายฟ้าก็พลันพูดขึ้นมา
“ตามไป”
เขาสั่ง ตำรวจหลายคนที่นั่งอยู่บนรถกระบะคันเล็กๆ ก็เริ่ม
ปฏิบัติการทันที นอกจากตำรวจจราจรพวกนี้แล้ว ยังมีตำรวจนอก
เครื่องแบบอีก พวกเขาเริ่มติดเครื่องรถกระบะ พร้อมกับไล่ตามฉินเฉา
ไปอย่างเงียบๆ
ฉินเฉาที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเขากำลังถูกตำรวจจราจรไล่ตามอยู่นั้น
ตอนนี้กำลังขับมอเตอร์ไซค์ตรงไปที่โรงเรียนพยาบาลประจำเมืองซู่
หนาน ขณะที่ขับมาได้ครึ่งทาง ก็พลันคิดเรื่องบางอย่างออก ทำให้เขา
ต้องลดความเร็วลง