มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 774: หานปิงผู้ไร้เทียมทาน

ฉินเฉาพูดในใจ เพราะเป็นคุณ บิดาถึงไม่กล้าไป!
ถ้าบิดาไปบ้านของคุณ จะไม่โดนหยางลี่ ยัยเด็กนั่นจับกินเหรอ!
บิดาไม่คิดว่า สุดท้ายแล้วจะมีอะไรรับประกันว่าจะมีชีวิตอยู่หลัง
จากนั้น
“คุณซื่อ นี่ก็ดูจะไม่ค่อยสะดวกนะครับ”
ในใจอยากจะระเบิดคำพูดออกไป แต่ต้องสร้างภาพ ทำให้เขาดัน
แว่นตา แล้วพูดออกไปด้วยความสุภาพ
ไม่แปลกที่หยางลี่จะเรียกบิดาว่าเป็นหนุ่มสุภาพ ซึ่งก็เป็นอย่างนั้น
จริงๆ
“คุณวางใจได้ค่ะ พวกเราแม่ลูกล้วนแต่นอนดึกมาก ไม่มีอะไรไม่
สะดวกแน่นอนค่ะ”
แม่ของหยางลี่ก้มเอว คำนับให้ฉินเฉาแล้วพูดว่า “ได้โปรดอย่า
ปฏิเสธอีกเลยค่ะ ถือว่าเห็นแก่หน้าแม่คนนี้เถอะ”
ซื่อย่าเชียนก้มเอวลงโดยไม่ระวัง ทำให้คอเสื้อที่หลวมของเธอกาง
ออก เผยให้เห็นภูเขาหิมะสองลูกที่อยู่ข้างใน ที่กำลังเบียดกันจนเกิด
เป็นเส้นขึ้นมา ทำให้ฉินเฉาแทบตาถลน
ช่างสมกับเป็นสาวใหญ่ เทียบกันแล้ว หยางลี่นี่เทียบไม่ติดจริงๆ
ฉินเฉาต้องสูดจมูก พร้อมกับถอนหายใจออกมาแล้วพูดว่า
“ก็ได้ครับ คุณซื่อ ผมจะไป”
“ขอบคุณมากค่ะ!”
ซื่อย่าเชียนมีความสุขอย่างมาก
“แต่ว่าคุณซื่อ ผมต้องขออธิบายก่อน เย็นนี้ผมมีเรื่องต้องไปทำ
ก่อน เมื่อผมทำเรื่องของผมเสร็จแล้วผมถึงจะไปหาคุณ คุณคิดว่า
ยังไง?”
“ก็ได้ค่ะ ตกลงตามนั้น!”
ความห่วงใยของซื่อย่าเชียนที่มีต่อลูกสาวไม่อาจไม่สนใจได้
“ฉันจะให้เบอร์คุณไว้ เอาไว้ติดต่อกัน”
ซื่อย่าเชียนพูดจบก็บอกเบอร์เธอให้กับฉินเฉา ฉินเฉาหยิบมือถือ
บ้านๆ ของเขาออกมา แล้วกดเมมเบอร์ของเธอไว้
ซื่อย่าเชียนเห็นมือถือบ้านๆ ของฉินเฉา ก็ไม่ได้พูดอะไร แต่จัดผม
ตรงหน้าผากของเธอ
“เอาล่ะ วันนี้ไม่รบกวนเวลาของอาจารย์ฉินแล้ว ฉันยังมีเรื่องต้อง
ทำ ต้องขอตัวก่อน อาจารย์ฉิน อย่าลืมข้อตกลงของเรานะคะ”
ซื่อย่าเชียนกลับไปมาดของสาวมั่นเหมือนแต่ก่อน ยืดตัวขึ้น จับมือ
กับฉินเฉา แล้วพูดว่า “อาจารย์ฉินกลับไปสอนต่อเถอะค่ะ ไม่ต้องไปส่ง
ฉันหรอก”
“หึหึ ครับ”
ผิวเผิน ฉินเฉารับปากเธอ แต่กลับคิดในใจ
กลับไปสอนต่ออย่างงั้นเหรอ แฟรงค์ ตาแก่นั่นกลับมาแล้วนะ
ใช่แล้ว ชื่อฝ่าเค่อ หรือว่าแฟรงค์หว่า?
เขารู้สึกว่าฝ่าเค่อน่าฟังกว่าแฟรงค์อีก
ฉินเฉานั่งลงบนโซฟา รอจนร่างของซื่อย่าเชียนหายไปจากสายตา
ก็ยืนขึ้น ตบก้น เตรียมจากไป
ในขณะที่เขายืนขึ้นนั่นเอง ก็ได้มีเสียงเรียกของหญิงสาวดังมา
“อะไรกัน อาจารย์ฉินจะกลับแล้วเหรอ ไม่อยู่เล่นด้วยกันก่อนเหรอ
คะ?”
ฉินเฉาหันกลับไป เห็นหานปิงผมม่วงยืนส่งยิ้มมาที่เขา
“แค่กๆ”
ฉินเฉาไอแห้งๆ ออกมา แล้วพูดว่า “คาบเรียนจบแล้ว ฉันต้องขอ
ตัวก่อน”
“อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ อาจารย์ฉิน”
หานปิงยังคงยิ้ม แล้วพูดว่า “วิธีการตัดหัวคุณยังไม่ได้สอนเราเลย
นะคะ”
“เธอเรียนเก่งอยู่แล้วนี่”
ฉินเฉาล้วงสองมือเข้าไปในกระเป๋าโค้ตสีขาว หัวเราะออกมาแล้ว
พูดว่า “ทำไมไม่เรียนด้วยตัวเองล่ะ”
“แฮ่ม คุณพัฒนาขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ คุณลุง”
หานปิงชี้มือไปทางที่ซื่อย่าเชียนจากไป “แขกกลับไปแล้วเหรอ
คะ?”
“แค่กๆ ทำไมเธอถึงรู้ล่ะ?”
ฉินเฉาตกใจอย่างมาก
“ฉันแอบฟังอยู่ด้านข้างนานแล้ว”
หานปิงยิ้ม “ผู้อื่นฉลาดมาก เรื่องเล็กแค่นี้ ถ้าฉันอยากจะรู้ สบาย
มาก ยิ่งกว่านั้น ฉันยังอ่านความคิดของคนได้ด้วย”
“โอ้?”
ฉินเฉาเลิกคิ้ว “เธอมีพลังจิตอย่างงั้นเหรอ?”
“อืม…. จะพูดอย่างนั้นก็ได้”
หานปิงบุ้ยปาก แล้วก็พูดขึ้นมาด้วยท่าทางภาคภูมิใจว่า “คุณลุง
คิดอะไรอยู่ในใจ ฉันรู้หมดแหละ…..”
“อย่างงั้นเหรอ?”
ฉินเฉาสนใจ มองไปที่หานปิงแล้วพูดว่า “งั้นเธอลองพูดมาหน่อยสิ
ว่าตอนนี้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่?”
“ฮิฮิ”
หานปิงยิ้ม ชี้นิ้วไปที่หน้าอกของฉินเฉา “ตอนนี้คุณลุงกำลังคิดว่า
ถ้าฉันเชื่อเธอก็เป็นไอ้งั่งแล้ว!”
“เอิ่ม…” ฉินเฉาเอามือถูจมูก แล้วก็ถูกอย่างที่หานปิงเดา
“คุณลุง ยังไงฉันก็ไม่มีเรียน คุณจะช่วยไปเดินเล่นที่สนามเป็น
เพื่อนฉันหน่อยได้มั้ย”
หานปิงชวนฉินเฉา
เอาจริงๆ แล้ว การที่สาวสวยชวน เป็นเรื่องที่ควรจะมีความสุข ไม่
ควรปฏิเสธ แต่ไม่รู้ทำไม ฉินเฉากับรู้สึกขัดแย้งที่จะอยู่ด้วยกันตาม
ลำพังกับหานปิง
“ไม่เอาหรอก ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองคนมันไม่ดี”
“ฮิฮิ คุณลุงกลัวฉันกินคุณลุงเข้าไปหรือไง?”
หานปิงยิ้ม “ฉันไม่กลัวแล้วคุณลุงจะกลัวอะไร ในสนามมีคนตั้ง
เยอะ ผู้อื่นไม่ทำอะไรคุณลุงหรอก วางใจได้”
“แต่ว่า…..”
ฉินเฉาอยากจะหาข้ออ้าง แต่มือของเขาก็ถูกหานปิงดึงไปที่สนาม
แล้ว
“นี่ นี่… พวกเราจะไปไหนกัน…..”
หานปิงดึงมือฉินเฉาเดินผ่านสนามขนาดใหญ่จนมาถึงสนาม
ฟุตบอล
“สนามฟุตบอลโรงเรียนเธอไม่ใช่เล็กๆ เลยนะ”
ฉินเฉามองสนามฟุตบอลที่ปูหญ้าแล้วพูดออกมา
“แน่นอนอยู่แล้ว”
หานปิงพาฉินเฉาเดินเล่นในสนามฟุตบอลแห่งนี้ “ผู้หญิงใน
โรงเรียนเราหลายคนชอบเล่นฟุตบอล แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็ไม่ได้ถูกใช้
แล้ว แล้วก็มีผู้หญิงบางคนถือโอกาสพาแฟนมาเดินเล่นที่นี่ ที่นี่จึงสงบ
อย่างมาก”
ในสนามฟุตบอลแห่งนี้ มีเพียงฉินเฉาและหานปิงสองคน
“อืม อย่างนี้นี่เอง”
ฉินเฉาถอนหายใจ “ย้อนกลับไปตอนนั้น ครอบครัวของฉันต้องเสีย
เงินอย่างมาก เพื่อให้ฉันได้เรียนที่มหาลัยระดับสาม ที่นั่นไม่มีอะไร
อย่างนี้หรอก ในตอนนั้นมีแค่โรงอาหาร กับตึกเรียนสองตึก พร้อมกับ
หอพัก เมื่อฉันเรียนจบก็มีการสร้างห้องสมุดขึ้น สนามกีฬา สนามบาส
แต่ว่าฉันก็ไม่มีโอกาสได้ใช้มัน มีเพียงรุ่นน้องเท่านั้นที่มีโอกาสได้ใช้”
“คุณก็กลับไปมหาลัยอีกครั้งสิ”
หานปิงแนะนำ “คุณลุงรวยจะตาย แค่เสียเงินนิดหน่อย ก็สามารถ
สนุกกับชีวิตมหาลัยได้แล้ว”
“ไม่เอาล่ะ ฉันแก่แล้ว”
ฉินเฉาโบกมือ “ไม่ใช่ว่าเธอเรียกฉันว่าคุณลุงหรอกเหรอ ฉันไม่ใช่
นักเรียนอีกแล้ว ยิ่งกว่านั้น ฉันยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก ไม่มีเวลาไปเสีย
กับเรื่องนั้นหรอก”
ไหนจะเรื่องนิกายหลัวซา เรื่องของวิหารแห่งความมืด แล้วจะยัง
เรื่องของศัตรูอีก ไม่ว่าจะเป็นสเกลตั้น คริสตจักรโรมัน ยอดเขาหมอก
พันธมิตรชิงหง และอื่นๆ อีก…..
แล้วยังมีเรื่องที่เขารับปากบู๊ตึ๊งว่าจะเป็นประมุขของพันธมิตร
ปีศาจ เขาต้องเตรียมตัว ไม่รู้ว่างานประลองหงเหมินจะเริ่มเมื่อไหร่
ไม่รู้ว่ายอดเขาหมอกกำลังทำอะไรอยู่ ถึงได้ใช้เวลาเตรียมงาน
ประลองหงเหมินนานขนาดนี้ เอาตามจริงแล้ว นี่ก็เลยปีใหม่มานานแล้ว
แต่ว่าก็ยังไม่ได้ข่าวคราวของงานเลย
ไม่รู้จริงๆ ว่าพวกเขามัวทำอะไรอยู่
ยังไงก็ตาม นี่ก็เป็นโอกาสให้เขาได้มีเวลาเตรียมตัว
ถึงยังไง นิกายหลัวซาก็เป็นนิกายที่เพิ่งจะก่อตั้งขึ้น ยังต้องการ
เวลาเพื่อพัฒนาอีกมาก
“คุณลุง…..”
หานปิงที่เดินขึ้นไปบนบันไดของอัฒจันทร์ ทันใดนั้นก็เอียงหัวแล้ว
พูดกับฉินเฉาว่า “พวกเรามาหาอะไรเล่นกันมั้ย?”
“เล่นอะไร?”
ฉินเฉาแปลกใจอย่างมาก มองไปที่หานปิงที่ยืนอยู่เหนือเขา
“เรามาเล่นฟุตบอลกัน!”
“เล่นฟุตบอล? เธอเล่นเป็นเหรอ?”
ฉินเฉาพูดในใจ ยัยเด็กนี่คิดจะดวลตัวต่อตัวกับเขาจริงๆ?
“ทำไมจะไม่เป็น”
“เล่นแค่สองคนเนี่ยนะ”
ฉินเฉาส่ายหัว ไม่อยากจะเล่น
“เล่นเตะลูกโทษมั้ย!”
หานปิงพูดจบ ก็ไม่รู้ว่าในมือมีลูกบอลตั้งแต่เมื่อไหร่ โยนใส่ฉินเฉา
“ถ้าคุณชนะ ฉันจะทำตามที่คุณต้องการเรื่องหนึ่ง ไม่ว่าจะเรื่อง
อะไรก็ตาม… ต่อให้เป็นเรื่องอย่างว่าก็ด้วย”
“แค่กๆ …..” โชคดีที่ตอนนี้ฉินเฉาไม่ได้ดื่มน˺าอยู่ ไม่อย่างนั้นคง
สำลักตาย
“แต่ถ้าคุณแพ้ คุณจะต้องทำตามคำขอของผู้อื่น”
“โอ้?”
ฉินเฉาไม่รู้ว่าทำไมหานปิงถึงได้เสนอเกมนี้ขึ้น
“หานปิง เธอต้องการอะไร?”
“ฮิฮิ ตอนนี้ยังไม่บอกคุณลุง”
ลูกฟุตบอลที่หานปิงโยนมา ถูกฉินเฉารับไว้
“ไว้ตอนที่คุณลุงแพ้ฉันถึงจะบอก”
“ฉันจะไปแพ้ได้ยังไง!”
ฉินเฉาพูด “เธอลืมไปแล้วเหรอ ในตอนนั้นที่พวกเราอยู่ที่เกมเซน
เตอร์ ฉันร้ายกาจขนาดไหน?”
“แฮ่ม นั่นเป็นเพราะคุณลุงเล่นกับคนอื่นต่างหาก”
หานปิงเท้าเอวอย่างไม่พอใจ แล้วพูดว่า “แต่ว่ายังไงคุณลุงก็สู้ฉัน
ไม่ได้แน่ๆ ระหว่างพวกเรา ใครที่แพ้ห้ามทำตัวไร้ยางอายเด็ดขาด!”
“ก็ได้ ฉันจะเล่นกับเธอเอง”
ฉินเฉาไม่สนใจ อย่างแย่ที่สุดก็แค่สัญญากับเธอ ทำให้ยัยเด็กนี่ไม่
ตามตื๊อเขาอีก
ทั้งสองคนเดินไปที่สนาม หานปิงเป็นผู้รักษาประตูก่อน
“คุณลุง คุณยิงก่อนได้เลย… ผู้อื่นจะรับเอง…..”
“เชี่ย หานปิง เธอจะพูดอะไรที่ไม่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดจะได้มั้ย?”
“หือ?”
หานปิงกะพริบตากลมโตของเธอ มองมาที่ฉินเฉา “คำพูดเมื่อกี้มี
ความหมายอื่นด้วยงั้นเหรอ? ทำไมฉันถึงไม่ได้คิดเลยล่ะ คุณลุง คุณ
เข้าใจว่าอะไร บอกฉันมาสิ?”
“เอิ่ม ฉัน…..”
ฉินเฉารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเล่นกับปืน นี่ช่างไม่สบอารมณ์เอา
เสียเลย
“ฮิฮิ ในหัวของคุณลุงจะต้องคิดเรื่องชั่วร้ายแน่นอนเลย”
หานปิงเท้าเอวมองมาที่ฉินเฉา แล้วพูดว่า “คุณลุง อย่าเอาแต่ฝัน
กลางวัน… เข้ามา ยิงมาที่ฉัน ผู้อื่นพร้อมแล้ว…..”
พูดจบ หานปิงก็แยกขาออก ทำท่าทางเชิญชวน รอคอยฉินเฉา
“อึก…..”
ฉินเฉาถูกคำพูดของหานปิงทำให้หัวใจเจ็บจี๊ด มองไปที่สาวน้อยที่
ทำท่าทางเหมือนกับคอยถูกจัดการ อดไม่ได้ต้องกลืนน˺าลาย
เขาวางลูกฟุตบอลลงบนสนามหญ้า จากนั้นก็เคลื่อนไหวอบอุ่น
ร่างกาย
จากนั้นก็จัดลูกบอล เตรียมยิง
“เข้ามาเลย คุณลุง!”
ขณะที่ฉินเฉากำลังจะเตะอยู่นั้น หานปิงก็พลันตะโกนออกมา แทบ
ทำให้ฉินเฉาเตะพลาด
“อะไร?”
ฉินเฉาไม่พอใจ ยั้งเท้าไว้ พร้อมกับมองไปที่หานปิง
“คุณลุง ผู้อื่นเพิ่งจะเคยเป็นครั้งแรก… ดังนั้นจึงรู้สึกเจ็บท้องอยู่
บ้าง ยามคุณลุงจะยิง ช่วยยิงเบาๆ หน่อย….. ไม่อย่างนั้น ผู้อื่นอาจจะ
เลือดออกได้ แต่ว่า… ยิงเบาๆ ด้วยนะ อย่ายิงแรง….. ผู้อื่นเป็นผู้หญิง
เป็นครั้งแรกที่ถูกยิง…..”