มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 822: ยังไม่ฆ่าแกก่อน

ยายเมิ่งกับต้าเหว่ยวิ่งออกมาจากลิฟต์ ทั้งสองคนเหงื่อแตกพลั่ก
เมื่อเห็นโถงระเบียงเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ในใจก็ไม่อาจสงบลงได้
น่ากลัวเกินไปแล้ว….. เหมือนกับฝันร้ายก็ไม่ปาน
เขาทำได้ยังไง คนตั้งเยอะขนาดนั้น เพียงแค่กำมือก็ฆ่าทุกคนจน
หมด!
เรื่องแบบนี้ มนุษย์ทำได้ด้วยเหรอ!
ขณะที่พวกเขาตกใจอยู่ ลิฟต์ก็พลันส่งเสียงดังๆ ออกมา
ตูม!
ประตูเหล็กถูกตัดเปิดออก จากนั้นก็มีร่างจากข้างบนร่วงลงมา
ปรากฏต่อหน้าพวกเขา
“อะไรกัน มาได้ยังไง!”
ยายเมิ่งกรีดร้อง หวาดกลัวกับการปรากฏตัวของฉินเฉา
ลิฟต์นี้สร้างมาจากเหล็กและอะลืมิเนียมอัลลอย! เขาใช้มีดสั้นตัด
มันขาดได้ยังไง?
เขายังเป็นคนอยู่มั้ย?
“เกมใกล้จะจบแล้ว”
ฉินเฉาเป็นเหมือนกับคนเหล็กปีศาจก็ไม่ปาน เขายืนส่งจิตสังหาร
มองมาที่ทั้งสองคน
แต่ในตอนนี้เอง คนที่เหลือของร้านนครไร้ราตรีก็ได้มาถึง พวกเขา
เข้ามายังโถงแห่งนี้ พร้อมกับล้อมฉินเฉาเอาไว้
“วันนี้ คนที่จะตายคือแก!”
ยายเมิ่งเห็นคนเยอะ ในใจก็เหมือนจะสงบลงได้นิดหน่อย
“หึหึ…..”
ฉินเฉาหัวเราะเบาๆ เขายื่นมือออกมาพร้อมกับทำท่าคว้าจับ
ตูม ตูม ตูม!
ภาพที่ปรากฏใน IPad ปรากฏตรงหน้ายายเมิ่งและต้าเหว่ยอีกครั้ง
ลูกน้องที่เหลือพวกนั้นไม่ทันได้ส่งเสียง หัวก็ระเบิดออกมา ทั้ง
เลือดและเศษสมองกระจายออก ล้มลงกับพื้น
ไม่นาน กลุ่มคนมากกว่า 40 คนก็กลายเป็นศพ นอนกองกับพื้น
“อย่าเข้ามานะ!”
ต้าเหว่ยพลันชักปืนออกมา พร้อมกับเล็งไปที่ฉินเฉา “สัตว์
ประหลาด ฉันจะฆ่าแก!”
เมื่อเห็นปากกระบอกดำทะมึน ฉินเฉาก็ยิ้มบางๆ ออกมา
“ฆ่ามัน ฆ่ามัน!”
ยายเมิ่งร้องสั่งต้าเหว่ย
“แกคิดว่าของเล่นนี่จะช่วยแกได้อย่างงั้นเหรอ?”
ฉินเฉาหัวเราะเยาะ “ความชั่วร้ายของแก แม้แต่พระเจ้าก็ช่วยแก
ไม่ได้”
จากนั้นฉินเฉาก็เดินเข้ามาอย่างช้าๆ
“อ๊า!”
ต้าเหว่ยร่างสั่นเทิ้ม ขณะที่ลั่นไกออกไปไม่หยุด
ลูกกระสุนพุ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง พร้อมๆ กับเสียงกรีดร้อง ตรง
เข้าใส่ผู้ชายฝั่งตรงข้าม
แต่ภาพที่น่าสะพรึงก็ปรากฏขึ้น ฉินเฉาปาดมีดสั้นทั้งสองเล่มในมือ
เสียงติงตังดังออกมาไม่หยุด สกัดลูกกระสุนที่ยิงเข้าใส่เขาได้อย่าง
ง่ายดาย
“แกไม่ใช่คน แกมันไม่ใช่คน!”
ยายเมิ่งและต้าเหว่ยเข่าอ่อนนั่งลงกับพื้น สีหน้าของพวกเขาทั้ง
สองซีดขาวไร้สีเลือด
“ยายเมิ่ง ถึงเวลาตายของแกแล้ว”
ฉินเฉาเดินเข้าหา ทำให้ยายเมิ่งที่กลัวเข้าไปถึงวิญญาณ กรีดร้อง
ออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“ฉันทำอะไรผิด ฉันทำอะไรผิดกัน!” ยายเมิ่งตะโกน “คนพวกนี้
พวกมันเป็นขยะ คนจีนมีปราชากรอย่างนี้มากมาย ฉันก็แค่ช่วยกำจัด
พวกมันไปบางส่วน เรื่องนี้มีปัญหาหรือไง! ฉันใช้อวัยวะของพวกมัน
ช่วยชีวิตคนอื่น ฉันทำเรื่องดีชัดๆ ทำไมต้องฆ่าฉันด้วย ทำไมกัน!”
เมื่อได้ยินคำพูดของยายเมิ่ง ฉินเฉาก็พลันเลิกคิ้วขึ้น
“แกไม่รู้สึกผิดเลยสินะ?”
“ทำไมฉันต้องรู้สึกผิด!”
ยายเมิ่งยังคงตะโกน “แกรู้มั้ยว่าประเทศจีนมีปราชากรเท่าไหร่
1,300 ล้าน 1,300 ล้านคน! ในคนจำนวนนี้ มีพวกขยะอยู่มากมาย พวก
ไร้ประโยชน์! คนธรรมดาพวกนี้เป็นได้เพียงอาหารของคนรวย! ฉันเอา
ชีวิตพวกมันมีอะไรผิดกัน!”
“แกใช้ความเมตตาของมนุษย์ จากนั้นก็เอาชีวิตของพวกเขาไป
…..”
“ฉันเก่งกว่า ฉันมีสิทธิ์!”
ความคิดของยายเมิ่งทำให้ฉินเฉาพูดไม่ออก
“ในเมื่อแกเชื่ออย่างนั้น งั้นก็ไปอธิบายให้พวกเขาฟังเองเถอะ”
ฉินเฉาที่ยืนอยู่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับเริ่มใช้วิชาสกัดกลั่น
เก้าเร้นลับ
สามพันภูตผีหลัวซา จากพันกลายเป็นหมื่น
ควันสีดำออกมาจากร่างเขา จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นซากศพที่ไม่
สมบูรณ์ ล้อมยายเมิ่งและต้าเหว่ยไว้อย่างหนาแน่น
“เอาหัวใจฉันคืนมา…..”
“เอาตาฉันคืนมา…..”
“เอาไตฉันคืนมา…..”
ศพพวกนี้พากันผลักยายเมิ่งคนละนิดละหน่อย ทำให้ยายเมิ่ง
หวาดกลัวจนกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงกรีดร้องของเธอเหมือน
จะทะลุเพดานดังขึ้นไปยังสวรรค์
แต่ขณะที่ศพพวกนี้กำลังไล่ต้อนยายเมิ่งอยู่นั้น ทันใดนั้น คิ้วของ
ฉินเฉาก็ขมวดมุ่น เขาโบกมือ สลายสามพันภูตผีหลัวซาทิ้งไป
ปัง!
ประตูหน้าของร้านนครไร้ราตรีเปิดออก ตำรวจสาวสวย อ้ายเสี่ยว
เสวี่ยได้พากลุ่มตำรวจทะลุเข้ามาข้างใน
“ทุกคนอย่าขยับ ตำรวจได้ล้อมไว้หมดแล้ว!”
หลังจากอ้ายเสี่ยวเสวี่ยพังประตูเข้ามา ก็เห็นศพเกลื่อนทุกที่ ทันใด
นั้นก็ตกใจ
ตำรวจทุกคนก็ตกใจเช่นกัน ตั้งแต่ที่พวกเขาปฏิบัติหน้าที่ นี่เป็น
ครั้งแรกที่เจอกับภาพแบบนี้
ศพเต็มไปหมด แถมทุกคนยังไม่มีหัวอีก ทั้งเลือดและมันสมอง
กระจายเกลื่อนพื้น ตำรวจหนุ่มบางคนที่เห็นภาพนี้เข้าถึงกับอ้วก
ออกมา
ฉินเฉาที่ยืนอยู่ท่ามกลางศพ ในมือถือมีดสั้นสองเล่ม ตรงข้ามกับ
เขาเป็นยายเมิ่งที่มีท่าทางอ่อนแอพร้อมท่าทางหวาดกลัวและลูกน้อง
ของเธอ ต้าเหว่ย
“คุณตำรวจ คุณตำรวจช่วยฉันด้วย!”
เมื่อยายเมิ่งเห็นตำรวจปรากฏตัว น˺าตาก็หลั่งออกมาเป็นสาย “คน
คนนี้น่ากลัวมาก เขาจะฆ่าฉัน เขาจะฆ่าฉัน!”
“คุณใจเย็น”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยมองยายเมิ่งที่เอาแต่ตะโกนไม่หยุดก็ได้แต่ขมวดคิ้ว
เธอมองไปที่ฉินเฉาพร้อมกับถามขึ้น
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
“เห็นนี่เธอก็รู้เอง”
ฉินเฉาโบกมือ ปามีดสั้นสองเล่มปักพื้น
ขณะเดียวกัน เขาก็เดินเข้าหายายเมิ่งอย่างช้าๆ แม้ว่าจะไม่มีเสียง
ฝีเท้า แต่ยายเมิ่งก็รู้สึกเหมือนเท้าของเขาเหยียบลงมาในใจของเธอ
เธอตัวสั่นไม่หยุด สีหน้าเปลี่ยนไปมา
“หยุด!”
ตำรวจพลันตะโกนออกมา ชักปืนเล็งมายังฉินเฉา “หยุดอยู่ตรง
นั้น! ไม่อย่างงั้นฉันยิง!”
ตำรวจพวกนี้ก็กลัวเหมือนกัน พวกเขาไม่กล้าให้ฉินเฉาเข้ามาใกล้
ยิ่งกว่านั้น ต่อหน้าพวกเขา ทำไมเขายังคิดจะฆ่าคนอื่นอีก
กระทั่งตำรวจยังไม่มีสิทธิ์!
ฉินเฉามองเขาอย่างเย็นชา พร้อมกับก้าวเข้าไปสองก้าว
พรึบ!
ตำรวจทุกคนพลันชักปืนออกมาเล็งไปที่ฉินเฉาโดยไม่ต้องคิด
“ฉินเฉา นายใจเย็นก่อน ที่นี่ให้ฉันจัดการเอง!”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเห็นสถานการณ์หลุดไปจากการควบคุมก็รีบพูดขึ้น
ในตอนนี้ต่อให้ฉินเฉาเผยสถานะสาขาที่ 7 ของตนออกมา ก็ต้องมีบาง
คนไม่เชื่อ
ด้วยสภาพคล้ายปีศาจที่คลั่งการฆ่าคนของเขา จะเป็นคนของ
รัฐบาลไปได้ยังไง
“ฉันใจเย็นไม่ได้หรอก”
เสียงของฉินเฉาสั่นน้อยๆ “เมื่อคิดถึงเรื่องที่คนพวกนี้ทำ ทำให้ฉัน
ควบคุมความต้องการฆ่าของฉันไม่อยู่”
ฉินเฉานึกไปถึงเหล่าเด็กสาวบนชั้นสาม นึกถึงศพที่ถูกชำแหละบน
ชั้นสี่ ดวงตาทั้งสองข้างก็แดงก˹า “ถ้าฉันไม่ฆ่ามัน สวรรค์คงร˹าไห้”
“ฉินเฉา นายใจเย็น ฉันสัญญาว่าจะจัดการเธออย่างเหมาะสม!”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูด
ฉินเฉามองเข้าไปในตาเธอ จากนั้นก็พูดออกมาช้าๆ ว่า
“อ้ายเสี่ยวเสวี่ย เธอจำตอนที่เราเจอกันครั้งแรกได้มั้ย”
“ครั้งแรกเหรอ?”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่รู้ว่าฉินเฉาต้องการพูดอะไร แต่เธอก็นึกไปถึงเย็น
วันนั้น
“ในตอนนั้นฉันจะฆ่านายท่านสี่ เธอก็เข้ามาหยุดฉันแบบนี้”
คำพูดของฉินเฉาทำให้อ้ายเสี่ยวเสวี่ยนึกไปถึงตอนนั้น
“หยุด!”
“อะไรกัน เธอคิดจะปกป้องมันอย่างงั้นเหรอ?”
“ฉันไม่ได้จะปกป้องเขา แต่ไม่ว่าเขาจะทำความผิดอะไร ก็ให้
กฎหมายเป็นคนลงโทษ นายไม่มีสิทธิ์ฆ่าคนแบบนี้!”
“โอ้?”
“นายคิดจะลงมือต่อหน้าฉันอย่างงั้นเหรอ!”
“หรือจะปล่อยให้มันหนีไปล่ะ?”
ในอดีตทั้งสองคนต่างก็เถียงกันเสียงดัง
“ฉินเฉา ครั้งนี้มันต่างกัน”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเปิดปากพูด “ครั้งนี้มีสายตาของคนนอกดูอยู่ นาย
ทำอย่างนี้ไม่ได้”
“อ้ายเสี่ยวเสวี่ย…..” ฉินเฉายิ้มออกมา พร้อมกับอ้าแขนออก สูด
ลมหายใจลึกๆ “เธอได้กลิ่นมั้ย กลิ่นของเลือด เธอรู้สึกถึงความโกรธที่
อยู่ในร่างกายฉันมั้ย”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเป็นหุ่นเชิดปีศาจของเขา แน่นอนว่าต้องสัมผัสได้
ถึงความคิดความรู้สึกของฉินเฉา
ความโกรธที่ฉินเฉาไม่สามารถระงับได้ เธอสัมผัสถึงมันได้อย่าง
ชัดเจน
ความโกรธนี้เหมือนกับมีคนกำลังรัวกลองอยู่ในหัวใจของเธอ
เธอรู้ว่าฉินเฉาทนไม่ได้จริงๆ เขาเป็นคนจากเส้นทางปีศาจ
เส้นทางที่ทำตามใจตน
“ฉินเฉา…..”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่รู้ว่าจะห้ามยังไง
แต่ฉินเฉาไม่ตอบเธอ ในฐานะหุ่นเชิดปีศาจของเขา เธอย่อมเข้าใจ
ความคิดของเขาดี
ฉินเฉาเดินเข้าไปหายายเมิ่งทีละก้าว ละก้าว
“ช่วยด้วย เขาจะฆ่าฉัน!”
ยายเมิ่งร้องออกมาอย่างน่าสงสาร
“หยุด!”
ในที่สุดตำรวจก็ทนไม่ไหว ลั่นไกในมือออกไป
ปัง!
ลูกกระสุนแหวกอากาศออกไป กระทบเข้ากับหน้าแข้งของฉินเฉา
แต่กลับส่งเสียงเหมือนเหล็กกระทบกันออกมา
“อะไรกัน?”
ตำรวจที่ยิงหน้าแข้งฉินเฉา ไม่คิดว่ากระสุนจะกระเด้งออกมา
“หรือว่าเขาสวมเกราะกันกระสุน?”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเห็นคนกล้ายิงปืนออกไป ก็พลันโกรธจนตวาด
ออกมา
“ใครยิง! ใครสั่งให้นายยิง!”
“หัวหน้าอ้าย ถ้าไม่ยิงก็ไม่ทันเวลาน่ะสิ!”
รองหัวหน้าทีมเห็นอ้ายเสี่ยวเสวี่ยและปีศาจคลั่งการฆ่าสนิทกัน ก็รู้
ว่าจะปล่อยให้เธอสั่งการไม่ได้ ดังนั้นจึงโบกมือแล้วพูดว่า “ฆ่าเขาซะ มี
อะไรฉันรับผิดชอบเอง!”
เมื่อเขาพูดอย่างนั้น ใบหน้าของยายเมิ่งก็พลันมีรอยยิ้มขึ้นมาทันที
และตำรวจทุกนายก็พากันลั่นไกออกไป
ปัง ปัง!
ทันใดนั้น ในห้องโถงก็เหมือนมีใครมาจุดดอกไม้ไฟทันที
ฉินเฉายกศพสองศพจากพื้นมาขวางตรงหน้า
กระสุนยิงเข้าใส่ร่างของศพ ยิงจนศพร่างชุ่มเลือด
ที่จริงแล้วถ้าฉินเฉาอยากจะทำ แค่คิดเขาก็ฆ่ายายเมิ่งได้แล้ว
แต่เขาไม่อยากปล่อยเธอไปสบายง่ายๆ อย่างนั้น เพราะว่าเขายังมี
เรื่องสำคัญที่อยากให้ยายเมิ่งทำอยู่ เรื่องสำคัญมาก
กระสุนถูกยิงออกไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่รองหัวหน้าทีมตัดสินใจ
สั่งการให้ลงมือ อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็มีอาการบ้าคลั่งขึ้นมา
“หยุดเดี๋ยวนี้! เขาเป็นตัวแทนพิเศษของสาขาที่ 7! เขามีสิทธิ์ฆ่าคน
โดยไม่ต้องรับโทษ!”
“หะ อะไรนะ?”
รองหัวหน้าอ้าปากค้าง เห็นได้ชัดว่าเขารู้จักหน่วยงานพิเศษนี้
แต่ให้เขามองเขาฆ่าคนต่อหน้าต่อตา เขาทำไม่ได้
“หัวหน้าทีมอ้าย พวกเราเป็นตำรวจ พวกเราปฏิญาณว่าจะต่อสู้
เพื่อรักษากฎหมายจนตาย!”