มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 871: ข้อตกลงของเทวทูต

เมื่อเห็นแสงสีขาวบนฝ่ามือของเถียนเหย่ ฉินเฉาก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมา
ทันที
นี่มันพลังของเทวทูต!
“ตาย!”
เถียนเหย่เหยียดฝ่ามือออกไปตรงหน้าจางจง
แสงที่ส่องประกายทำให้จางจงเริ่มหวาดกลัว ก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะ
บิด
จากนั้นเสียงกรีดร้องของซินซินที่อยู่ใกล้ๆก็ดังขึ้นมาทันที เมื่อร่าง
แฟนหนุ่มคนปัจจุบันของเธอระเบิดออก กลายเป็นกองเนื้อสับที่น่า
ขยะแขยงเปรอะเปื้อนไปทั่วโซฟาและโต๊ะต่อหน้าต่อตาของเธอ
ความภาคภูมิใจของเด็กสาวที่มีอยู่เมื่อสักครู่หายไปอย่างสมบูรณ์
สีหน้าของเธอตอนนี้มีแต่ความหวาดกลัว
เห็นกับตาตัวเองว่าแฟนกลายเป็นเนื้อสับ เธอจะไม่กลัวได้ยังไง
“สวรรค์!”
“นี่ นี่มันอะไร!”
“อาวุธเคมีหรือไง?”
ผู้คนในร้านกาแฟต่างพากันวิ่งหนีออกไปคนละทิศคนละทางอย่าง
ตื่นตระหนก ใบหน้าของแต่ละคนแสดงความหวาดกลัวออกมา
น่ากลัวเหลือเกิน คนคนหนึ่งกลายเป็นเนื้อสับได้ในพริบตา สวรรค์
“ฉินเฉา นั่นมันอะไร…..”
สีหน้าของชิซินและจางเจี๋ยก็ปรากฏความหวาดกลัวอยู่เช่นกัน
พวกเธอไม่มีแม้แต่แรงจะลุกยืน
เพราะเด็กนักเรียนที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวอยู่ใกล้พวกเขามากเกินไป
เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับยกมือขวาของตนขึ้นมาและ
หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“ฮ่าๆๆ ไม่เห็นเหรอไงว่านี่คือพลังของพระเจ้า! คนที่ดูหมิ่น
พระองค์สมควรตาย!”
“นาย นายทำอะไร…..”
ดวงตาของซินซินดูเลื่อนลอย เธอมองไปยังร่างของอดีตแฟนหนุ่ม
ตรงหน้า
“ขยะ ขยะที่หักหลังฉัน เธอต้องตาย!”
เถียนเหย่เผยรอยยิ้มประหลาด ฝ่ามือของเขาพุ่งตรงไปยังเด็กสาว
ที่ยืนอยู่ตรงกันข้าม
“แย่แล้ว!”
ถึงแม้ว่าการที่เด็กส่งเสียงดังจะเป็นเรื่องปกติ แต่การฆาตกรรมนั้น
นับว่าเป็นเรื่องใหญ่
ฉินเฉารีบวิ่งไปทันที พร้อมโบกแขนไปทางซินซินที่กำลังนั่งอยู่บน
โซฟาที่เต็มไปด้วยเลือด
พลั่ก!
ร่างของเด็กสาวถูกแรงผลักจนลอยไปอยู่อีกด้านทันที
แต่โซฟาที่อยู่ใต้ร่างของเธอนั้นถูกแยกออกเป็นส่วนๆ
“อะไรน่ะ?”
เถียนเหย่ประหลาดใจและกำลังจะหันไปมอง แต่ฉินเฉาพุ่งเข้ามา
กระแทกร่างของเขาเข้ากับกระจกที่อยู่ใกล้ๆทันที
เพล้ง!
กระจกหน้าต่างแตกกระจาย ร่างของทั้งคู่ร่วงลงมาจากบนชั้นสอง
“ฉินเฉา!”
หัวใจของชิซินอึดอัดไปหมด เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ยิ่ง
วุ่นวายใจ เธอตะโกนเรียกฉินเฉาอยู่ด้านหลัง
“สวรรค์ นี่เพื่อนเธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอไง!”
“แกเป็นใคร?”
เด็กนักเรียนที่ลอยอยู่บนอากาศมองไปยังฉินเฉา สายตาของเขา
เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“นั่นเป็นเรื่องที่ฉันอยากถามแก หาที่คุยกันเถอะ!”
ทันใดนั้นฉินเฉาก็เริ่มเรียกใช้พลังของแมงมุมพิษเก้าเร้นลับใน
ร่างกาย
ไม่รู้ทำไมในช่วงนี้พลังของแมงมุมพิษเก้าเร้นลับถึงพัฒนาขึ้นมา
อย่างต่อเนื่อง จนตอนนี้ฉินเฉาสามารถพาผู้อื่นเดินทางไปอวกาศ
ด้วยกันได้แล้ว
พลังของฟินิกส์ทมิฬเก้าเร้นลับและราชันย์ภูตเก้าเร้นลับเองก็
พัฒนาขึ้นเรื่อยๆเช่นเดียวกัน ส่วนเหตุผลนั้นเขาไม่รู้จริงๆ
แต่สิ่งนี้ก็ไม่ใช่อุปสรรคในการใช้พลังของเขา ฉินเฉาพุ่งเข้าไปคว้า
คอเสื้อของเถียนเหย่เอาไว้ ก่อนที่ร่างของทั้งคู่จะหายไปจากหน้าตึก
ร้านกาแฟทันที
ทันใดนั้นทั้งสองคนก็ปรากฏกายอยู่ในทะเลทราย ฉินเฉากดร่าง
ของเถียนเหย่และ ตูม! กระแทกร่างของเขาลงบนผืนทราย
ตูม!
ทรายลอยฟุ้งขึ้นมา
ทะเลทรายแห่งนี้ เป็นสถานที่ที่ฉินเฉาและนิกายหยานลั่วเคยใช้
ต่อสู้กัน นับเป็นสถานที่ที่เหมาะสมในการใช้ต่อสู้
หากไปสู้กันในร้านกาแฟที่มีผู้คนมากมาย ฉินเฉาก็รู้สึกไม่ดีนัก
ตูม!
คลื่นกระแทกโจมตีเข้าใส่ฉินเฉา แต่ไม่ทำให้ร่างของเขาที่
ครอบครองเกราะเก้ามังกรต้องลอยออกไป
“ดูเหมือนว่าแกเองก็มีพลังลึกลับเหมือนกัน”
หลังจากที่เถียนเหย่โจมตีใส่ฉินเฉา เขาก็ลุกขึ้นยืนอย่างเซๆ
เสื้อเชิ้ตสีขาวกลับกลายเป็นเสื้อสีน˺าตาลไปแล้ว
“ไม่ว่าแกจะเป็นใคร แกก็จะต้องตายด้วยน˺ามือของฉัน เพราะฉัน
คือคนที่ได้รับการดูแลจากพระเจ้า!”
เมื่อพูดจบ หลังของเด็กหนุ่มก็เริ่มบิดไปทันที บนไหล่ของเขามี
ก้อนเนื้อขนาดยักษ์ปูดขึ้นมา เขาดิ้นพล่านอย่างต่อเนื่อง
“ยอมรับการพิพากษาของพระเจ้า! แล้วมาเป็นพยานให้กับพลัง
ของฉันซะ!”
ทันใดนั้นเขาก็กางแขนออกและตะโกนออกมา
ทันใดนั้นไหล่ซ้ายที่ปูดขึ้นมาก็ปรากฏปีกสีขาวที่ยาวสองเมตร
ออกมา ปีกนั้นกระพือจนขนนกสีขาวร่วงหล่น
“ปีกเดียว?”
ฉินเฉามองไปยังปีกเทวทูตของเด็กหนุ่มก็อดพูดออกมาไม่ได้ “เทว
ทูตที่ไม่สมบูรณ์งั้นเหรอ!? เรื่องผีสางอะไรกันเนี่ย?”
“จงหวาดกลัว! แล้วคุกเข่าต่อหน้าฉันซะ! นี่คือพลังที่พระเจ้า
ประทานให้ฉันยังไงล่ะ!”
เถียนเหย่ยิ้มอย่างมีเลศนัย ใบหน้าฉายถึงความตื่นเต้น “ด้วยพลัง
นี้จะไม่มีใครกล้าหักหลังฉันอีก! ไม่มีใครกล้ามาหัวเราะเยาะใส่ฉัน! ทุก
คนที่ดูถูกฉันมันต้องตาย!”
“เจ้านี่เป็นบ้าอะไรไปแล้ว!”
ฉินเฉาไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงมีพลังของเทวทูต
“ทำอะไรให้มากมายล่ะ อย่างแรกก็จัดการเด็กนี่ก่อน แล้วค่อย
ตรวจสอบความทรงจำของเขาก็จบแล้ว!”
เสียงหลัวเต๋อดังขึ้นในใจ
“ดี งั้นฉันจะทดสอบพลังของเขาก่อน”
ฉินเฉาพ่นเปลวไฟสีขาวออกมา เปลวไฟนั้นเปลี่ยนเป็นสีดำทันที
จากนั้นเขาก็กลืนกินกลับเข้าไป
“วิชาอัญเชิญเก้าเร้นลับ รวมร่าง!”
ร่างของฉินเฉาปรากฏเพลิงสีดำที่เริ่มลุกไหม้ เปลวไฟนี้คล้ายเสื้อ
คลุมที่พาดทับร่างของเขา
ในขณะเดียวกันปีกเพลิงสีดำคู่หนึ่งก็เหยียดสยายออกมา ขนนก
เพลิงร่วงหล่นลงบนทะเลทราย เผาไหม้ผืนทรายให้กลายเป็นสีแดง
“ปีกสีดำ… แกเป็นปีศาจโสโครกงั้นเหรอ?”
เถียนเหย่มองไปยังชายตรงหน้า และขมวดคิ้วเล็กน้อย
ที่ตนมีปีกสีขาวก็เพราะบรรลุข้อตกลงกับเทวทูต อีกฝ่ายเองก็เป็น
ผู้ที่บรรลุข้อตกลงกับปีศาจด้วยใช่มั้ย?
“นี่ไม่ใช่พลังปีศาจ!”
ฉินเฉายิ้ม “แต่นี่คือพลังที่แท้จริงยังไงล่ะ!”
เมื่อพูดจบฉินเฉาก็ยื่นมือซ้ายออกมา เปลวไฟบนมือซ้ายแปร
เปลี่ยนเป็นฝ่ามือเพลิงขนาดยักษ์ และพุ่งเข้าไปจับตัวเถียนเหย่เอาไว้
ทันที
“ไม่มีใครที่จะเอาชนะพลังของพระเจ้าได้!”
เถียนเหย่ไม่กลัว เขาโบกมือปลดปล่อยม่านพลังสีขาวขึ้นตรงหน้า
ตนเองทันที
ตูม!
แต่ฝ่ามือเพลิงทำลายม่านพลังสีขาวได้อย่างง่ายดาย จากนั้นจึง
เข้าบีบร่างของเขา
“เป็นไปได้ยังไง!”
เถียนเหย่อุทาน เขาพยายามดิ้นรนแต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจาก
พันธนาการของฝ่ามือเพลิงได้
“ดูเขาสิ”
ฉินเฉาที่ยังยืนอยู่ที่เดิมพูดขึ้นมา “พลังของเขาเท่ากับขั้นวิญญาณ
แรกก่อตั้งระดับแรก จะยังไงก็เถอะ มันน่าเหลือเชื่อที่จู่ๆ เด็กนักเรียน
จะมีพลังในขั้นวิญญาณแรกก่อตั้งระดับแรกแบบนี้”
ฉินเฉากล่าวขณะใช้ฝ่ามือเพลิงจับร่างของเถียนเหย่เอาไว้
“ฉันดูความทรงจำของเขาหน่อย”
หลัวเต๋อเข้าครอบครองร่างของฉินเฉา และใช้วิชาของเขารวบรวม
ความทรงจำของวิญญาณครึ่งเทวทูตตรงหน้า
“อ๊าก!”
เถียนเหย่รู้สึกเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาขดตัวก่อน
กรีดร้องอย่างน่าเวทนาซ˺าแล้วซ˺าเล่า แต่ก็ไม่สามารถหยุดหลัวเต๋อไม่ให้
บุกรุกเข้าไปในวิญญาณของเขาได้
ในวันที่ 6 เดือนมิถุนายน ซึ่งเป็นวันที่แสนมืดมน
ในวันนั้นมีฝนตกหนักมาก
ท้องฟ้าในฤดูร้อนมักจะมาพร้อมฝนที่ตกกระหน˹าลงมาอย่าง
ฉับพลัน
เถียนเหย่รู้สึกรำคาญ เขาเกลียดสายฝนมาก
พลั่ก!
เขารู้สึกเจ็บที่ใบหน้า ล้มตัวอยู่บนน˺าที่ท่วมขัง ร่างกายสั่นเล็กน้อย
“แม่งเอ๊ย ไอ้สารเลว”
เหล่าเด็กนักเรียนในชุดนักเรียนสีน˺าเงินก้าวมาข้างหน้า ใช้เท้าเตะ
น˺าท่วมขังสกปรกให้กระเด็นใส่เขาไม่หยุด
เจ็บเหลือเกิน… ทำไมถึงเจ็บได้ขนาดนี้
ทำไมคนพวกนี้ถึงไม่มีเหตุผล…..
ทำไมซินซินถึงทิ้งเขาไป…..
“ไอ้โง่! ตอนนี้หวังเข่อซินกลายเป็นแฟนของพี่ชายพวกเราไปแล้ว
อยู่ให้ห่างจากเธอซะ ได้ยินมั้ย?”
เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวกำลังนั่งยองๆกับพื้น
และตบหน้าของเขา “ถ้าแกยังกล้าเข้าใกล้หวังเข่อซินอีก พอฉันเห็น
หนึ่งครั้ง ฉันก็จะซัดแกหนึ่งครั้ง จนกว่าแกจะไม่กล้ามาโรงเรียนอีก
ไม่ได้ยินเหรอไง! ไอ้ขยะโง่! ถุย!”
พูดจบเด็กหนุ่มคนนั้นก็ถ่มน˺าลายรดหน้าเถียนเหย่
เด็กหลายคนหัวเราะออกมา พร้อมด่าเถียนเหย่ว่าโง่อย่างไม่หยุด
ปาก จากนั้นจึงเดินออกจากตรอกนี้ไป
เถียนเหย่รู้สึกเพียงความหนาวเย็นและเจ็บปวด เขาค่อยๆลุกขึ้น
นั่งบนน˺าฝนที่ท่วมขัง และใช้ชุดนักเรียนที่เปียกโชก เช็ดน˺าลายเหม็นๆ
บนใบหน้าออกไป
กำลังร้องไห้
ทำไมถึงทำแบบนี้กับเขา
เขาทำอะไรผิด?
ไอ้ขยะพวกนั้น พวกมันสมควรตาย!
ทำไมคนที่โดนทำร้ายถึงต้องเป็นเขา!
พระเจ้า ทำไมท่านถึงไม่ยุติธรรม!
ในขณะที่เถียนเหย่กำลังคร˹าครวญด้วยความเศร้าอยู่นั้น ทางเข้า
ตรอกที่มืดมิดก็พลันเกิดแสงสว่างส่องประกาย
ราวกับแสงศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าส่องสว่างไปทั่วร่างของเถียนเหย่
และอาจจะส่องสว่างไปถึงวิญญาณของเขาด้วย
“พระเจ้าจะไม่ทอดทิ้งลูก…..”
ร่างที่ถูกห่อหุ้มไปด้วยแสงสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้าเถียนเหย่
เธอช่างงดงามและศักดิ์สิทธิ์
ด้านหลังของเธอมีปีกสีขาวคู่หนึ่งโบกสะบัดอยู่
นางฟ้า เธอคือนางฟ้าใช่มั้ย?
“ลูกของฉัน จงอย่าร้องไห้เลย”
เทวทูตโบกมือ ทันใดนั้นร่างที่เปียกปอนของเถียนเหย่ก็แห้งสนิท
แม้แต่รอยฟกช˺าบนใบหน้าของเขาก็หายไปด้วย
“พระเจ้ายินดีจะช่วยคุณ…..”
“จริงเหรอ?”
เถียนเหย่หยิกใบหน้าตัวเอง มันเจ็บมาก เขาไม่ได้ฝันไป!
“แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง พระเจ้าไม่เคยโกหก”
เทวทูตตอบเถียนเหย่ด้วยความอ่อนโยน
“พระเจ้าทรงยอมมอบพลังให้คุณเพื่อช่วยเหลือผู้คน คุณยินดี
หรือไม่?”
“แน่นอน ฉันยินดี!”
เถียนเหย่พยักหน้าอย่างไม่รีรอ เขาต้องการขอสิ่งเหล่านี้ เขา
ต้องการกำจัดความชั่วร้ายออกไปให้หมดสิ้น! เขาต้องการชัยชนะ เขา
ควรได้รับชัยชนะกลับคืนมา!
“ส่งวิญญาณของคุณไปสู่อ้อมกอดของพระเจ้า แล้วคุณจะได้รับ
พลัง คุณจะเต็มใจหรือไม่?”
เทวทูตค่อยๆชี้นำและถามขึ้นมา
“ฉันเต็มใจ! ฉันเต็มใจ!”
เถียนเหย่คิดว่าเทวทูตจะไม่ทำร้ายเขา
“ดี ถ้าเป็นอย่างนั้นวิญญาณของคุณจะเข้าสู่อ้อมอกของพระเจ้า
พระเจ้าจะแบ่งปันพลังของพระองค์แก่คุณ… ลูกเอ๋ย ทำในสิ่งที่ควรทำ
เถิด…..”
เมื่อเทวทูตกล่าวดังนั้น ก็เข้ามายืนอยู่ตรงหน้าเถียนเหย่และจูบลง
บนริมฝีปากของเขา จากนั้นแสงสีทองก็จางหายไป ร่างของเทวทูตก็
กลายเป็นความว่างเปล่า
ฝนตกกระหน˹าลงบนร่างของเถียนเหย่ ตรอกกลับมามืดมิดอีกครั้ง
อย่างไรก็ตามครั้งนี้สีหน้าของเถียนเหย่ไม่ได้ปรากฏความสิ้นหวัง
แต่แปรเปลี่ยนเป็นถมึงทึง