มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 873: เพื่อนร่วมชั้นรวมตัวกันอีกครั้ง

เพื่อไม่ให้ดูมีฐานะที่สูงส่งเกินไป เมื่อฉินเฉาและชิซินพบกันเป็น
ครั้งที่สอง เขาจึงไม่สวมเสื้อโค้ตกันลมสีดำของเขาแต่เลือกสวมชุดกีฬา
สีเทาแทน
“ฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่ของฉัน!”
เมื่อชิซินเห็นฉินเฉาก็แปลกใจมาก ใบหน้าเล็กๆของเธอเต็มไปด้วย
ความเหลือเชื่อ “ครั้งก่อนที่นายผลักเด็กผู้ชายคนนั้นตกจากหน้าต่าง
แล้วนายไปไหน? ฉันวิ่งไปตามหานายแต่ก็ไม่เจอ!”
“แม่หญิงชรา เธอคงจะเคลื่อนไหวช้าเกินไปแล้ว”
ฉินเฉาโบกมือแล้วพูดว่า “พวกเราถูกตำรวจจับไป ฉันเป็นคู่กรณีก็
เลยถูกเรียกไปให้ปากคำด้วย”
ฉินเฉาบอกไม่ได้ว่าเขาส่งเด็กคนนั้นไปทะเลทรายที่กว้างใหญ่มา
“จริงเหรอ?” ชิซินดูไม่เชื่อ “ทำไมตำรวจถึงเคลื่อนไหวรวดเร็ว
ขนาดนั้นล่ะ? ฉินเฉา นายต้องมีเรื่องปิดบังฉันอยู่แน่ๆ แถมนายตกลง
มาจากชั้นสอง แต่กลับไม่มีบาดแผลอะไรเลย ไหนมาให้ฉันดูสิ!”
เมื่อพูดจบเธอก็ยื่นมือออกไปสัมผัสร่างกายของฉินเฉา ทำให้ฉิน
เฉายิ้ม
“โอเคๆ เฮ้ เธอจับอะไรอยู่เนี่ย!”
ฉินเฉาที่ถูกสัมผัสรู้สึกจั๊กจี้ขึ้นมา
“ฉันแค่อยากดูว่านายบาดเจ็บมั้ย ทะลุกระจกลงไปจากชั้นสอง
แบบนั้น ทำไมถึงไม่มีแม้แต่รอยถลอกเลย”
“เธอลืมเรื่องที่ฉันมีวิชาไปแล้วหรือไง?”
ในขณะที่พูด ฉินเฉาก็กำหมัดชกในอากาศอยู่สองครั้ง
“ไม่เห็นหรือไงว่าคุณลุงผู้นี้แข็งแกร่งมาก”
“รู้แล้วน่าว่านายแข็งแกร่ง!”
ชิซินรู้สึกจำใจ “อาจจะเป็นเพราะนายเป็นยามก็ได้ แต่วันนี้นายมา
ในฐานะแฟนของฉันนะ ไม่ใช่ผู้คุ้มกัน! อย่าทำตัวผิดล่ะ”
“เฮ้”
ทันใดนั้นฉินเฉาก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย “แฟนหนุ่มกับแฟนสาว
ควรจะจูบกันนะ”
ในขณะที่พูด เขาก็ทำท่าทางไปด้วย
“นายตายแน่!”
ชิซินผลักฉินเฉา “ผู้หญิงคนนี้จะไม่ยอมให้นายเอาเปรียบอีกต่อไป
แล้ว ไอ้คนเลว!”
ชิซินนึกไปถึงเรื่องคลุมเครือที่ทำกับฉินเฉาในอดีต ก็อดไม่ได้ที่จะ
ใจเต้นแรงขึ้นมาด้วยความเขินอาย
ผู้ชายคนนี้น่ารำคาญจริงๆ
คราวนี้เธอพูดเอาไว้แล้วว่าจะไม่ยอมให้เขาอยู่เหนือกว่าอีก!
อะแฮ่ม คนที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่ามีแฟน แต่ก็ยังมายุ่งกับเธอ
ถ้าหากฉินเฉาไม่มีแฟนล่ะก็ คงจะคุยกันได้…..
อ๊า เธอนี่จริงๆเลย คิดอะไรวุ่นวายไปหมด!
ชิซินหน้าแดงด้วยความเขินอายกับความคิดของตัวเอง
“สาวน้อย เธอกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย หน้าแดงไปหมดแล้ว”
ฉินเฉาและชิซินเดินไปตามถนน เมื่อเห็นสาวน้อยคนนี้หน้าแดงก˹า
ก็อดหยอกล้อไม่ได้
“ไปให้พ้นเลย นายคิดอะไรของนายอยู่!”
ชิซินสำนึกผิดแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “ฉันกำลังคิดว่านายจะทำ
ความลับแตกมั้ย”
“เรื่องนั้นเธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร ฉันคิดว่า
ฉันจะโดนขโมยไข่ไปเสียอีก”
ฉินเฉาตบไหล่ชิซิน “ฉันไม่รู้ว่าทำแบบนี้มาแล้วกี่ครั้ง จนตอนนี้ฉัน
จะกลายเป็นแฟนมืออาชีพอยู่แล้ว เธอมั่นใจได้เลยว่ามันจะเป็นไปได้
ด้วยดีแน่นอน ฉันจะต้องทำให้เธอมีความสุขอยู่กับแฟนหนุ่มที่ดูแลเอา
ใจใส่เธอ และทำให้เธอมีหน้ามีตาต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นของเธอด้วย
ใช่มั้ยล่ะ?”
ถึงแม้ฉินเฉาจะพูดแบบนั้น แต่เธอก็ยังร้อนรนอยู่
ถึงจะวางแผนกันเอาไว้อย่างดี แต่พออยู่ในสถานการณ์จริงก็อด
กลัวขึ้นมาไม่ได้
“แฟนมืออาชีพ?”
ชิซินไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่ได้ยิน มันน่าจะเป็นคำนามที่น่าสนใจสัก
คำ
“ยังไงก็เถอะ เธอโล่งใจได้แล้ว”
ฉินเฉาอายที่จะต้องพูดให้ชัดว่าตนแกล้งเป็นแฟนมืออาชีพ แต่เขา
ก็คุ้นเคยกับงานนี้แล้ว ที่เขาดึงชิซินเข้ามานั่นก็มีความหมายอยู่เล็กน้อย
“ฉันจะไว้ใจนายแล้วกัน”
ชิซินปลอบใจตัวเองไม่หยุด “ยังไงฉันก็ชวนนายมาดื่มกาแฟแล้ว
ถ้านายไม่ทำงานให้ฉันล่ะก็ ต่อไปนายเป็นลูกหมาแน่ ฉันจะเรียกนายว่า
ลูกหมาฉิน!”
“อะไรเนี่ย คาปูชิโน่ของเธอจะมีค่าเกินไปแล้ว!”
ฉินเฉากุมหน้าผาก “ชื่อฉินเฉาของฉันก็คงเป็นค่ากาแฟ
เหมือนกัน”
“ไม่งั้นนายก็คิดเอาเองสิ!”
ชิซินกรีดร้องอยู่สองสามรอบ ทั้งคู่ทะเลาะกันไปตลอดทาง ในไม่
ช้าก็ถึงหน้าโรงแรมเอ็มเพอเรอร์ แกรนด์
ที่ชั้นล่างมีชายร่างสูงคนหนึ่งยืนสูบบุหรี่อยู่และมองไปรอบๆ
เมื่อเขาเห็นชิซินเขาก็โบกมือทันที
“เฮ้ ซานจิน ทางนี้!”
“เฮ้ นี่มันหัวหน้าชั้นผู้ยิ่งใหญ่นี่นา!”
ชิซินมีความสุขมาก เธอดึงฉินเฉาให้เดินมาด้วย “หัวหน้าชั้น ไม่ได้
เจอกันนาน ตัวนายสูงมากเลย”
“เฮ้ ซานจินดูเธอพูดเข้าสิ”
ชายร่างสูงหัวเราะ “ดูเหมือนว่าเพื่อนมัธยมของฉันจะตัวเตี้ยมาก
เหมือนกันนี่ ไม่ได้เจอเธอมาตั้งนาน เธอสวยขึ้นเรื่อยๆเลยนะ แล้วใคร
อยู่ข้างหลังเธอน่ะ หวานกันเชียว”
“ฉันจะแนะนำให้นายรู้จัก”
ชิซินดึงฉินเฉาให้มายืนข้างๆ แล้วพูดว่า “นี่ฉินเฉา แฟนฉันเอง”
จากนั้นเธอก็ชี้ไปที่หัวหน้าชั้นร่างสูง “ส่วนนี่คือหวังเทียนหยู่ เป็น
หัวหน้าชั้นในโรงเรียนมัธยมปลายของฉัน พวกเราเรียกเขาว่าหวังต้า!”
“เฮ้ เธอยังเรียกชื่อนี้อีกเหรอ”
หวังเทียนหยู่แตะศีรษะด้านหลังของตน
“ทำไมจะเรียกไม่ได้ล่ะ งั้นนายก็อย่ามาเรียกฉันว่าซานจินสิ!”
ชิซินยิ้มกว้าง
“สวัสดี ฉันได้ยินเรื่องนายอยู่บ่อยๆ”
ถึงฉินเฉาจะไม่เคยได้ยินเรื่องของหวังเทียนหยู่คนนี้ แต่คนจีนยัง
ต้องแสดงออกอย่างสุภาพ เขาจึงยื่นมือออกไปจับมือกับหวังเทียนหยู่
อยู่สองสามครั้ง
“สวัสดี นายเรียกชื่อฉันเถอะ อย่าเรียกฉันว่าหวังต้าเลย มันดูโง่
แปลกๆ”
หัวหน้าชั้นเรียนคนนี้เป็นคนจริงใจ เขาหัวเราะออกมาสองสามครั้ง
ในขณะนั้นเองก็มีผู้หญิงที่แต่งตัวสวยงามคนหนึ่งเดินมาจาก
โรงแรมเอ็มเพอเรอร์ แกรนด์
เธอมองไปรอบๆ และเมื่อเจอชิซิน ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย
ทันที
“เฮ้ นี่ไม่ใช่เพื่อนร่วมชั้นซานจินหรอกเหรอ”
ใบหน้าของเธอแต่งเติมด้วยเครื่องสำอาง ฉินเฉารู้สึกว่าเธอสวย
มาก
เธอกล่าวทักทายอย่างมีความสุข แต่ฉินเฉากลับเห็นสายตา
รังเกียจของชิซิน
“หลี่จิ้งเหวิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ตั้งแต่งานเลี้ยงครั้งก่อนเธอก็
ยัง… บ้าผู้ชาย…..”
คำพูดไม่กี่คำของชิซินเกือบทำให้ฉินเฉาต้องสำลัก
สาวน้อยคนนี้พูดแรงอะไรอย่างนี้
ผู้หญิงคนนั้นก็ดูท่าทางจะบ้าผู้ชายจริงๆ
“หึ ฉันไม่คิดว่ายัยซานจินอย่างเธอจะยังปากดีอยู่แบบนี้”
หลี่จิ้งเหวินไม่โกรธ แต่กลับยิ้มอย่างเหยียดหยามแทน “ฉันได้ยิน
มาว่าเธอเลิกกับนายน้อยเจียงเหล่ยไปแล้วนี่? ฮิฮิ ดูเหมือนว่าเธอจะยัง
ไม่รู้ว่าพ่อของเขาได้รับการแต่งตั้งอีกครั้ง และตอนนี้ยังเป็นถึง
ผู้อำนวยการกระทรวงวัฒนธรรม ส่วนตัวเขาเปิดบริษัทไดมอนด์คิง
เป็นไง เสียใจมั้ยล่ะ?”
“ฉันต้องเสียใจอะไร?”
ชิซินหัวเราะ “เขามีชีวิตที่ดีนั่นก็เรื่องของเขา ส่วนฉันก็มีความสุข
อยู่ในโลกเล็กๆของฉัน”
จากนั้นชิซินก็จับมือฉินเฉาเอาไว้แน่น “แล้วฉันเองก็มีแฟนอยู่แล้ว
ด้วย”
“โอ้ คนที่กินองุ่นไม่ได้ ก็บอกว่าองุ่นมีรสเปรี้ยวนี่นะ”
หลี่จิ้งเหวินส่งยิ้มอย่างเย้ายวน “ลืมมันไปเถอะ ฉันไม่ยุ่งกับเธอ
แล้ว แล้วสุดหล่อคนนี้เป็นใครเหรอ?”
ผู้หญิงแต่งหน้าจัดคนนี้มองฉินเฉาด้วยดวงตาเป็นประกาย
เธอคิดในใจว่าหนุ่มน้อยคนนี้หน้าตาดีมาก ทำไมถึงมาอยู่กับชิซิน
ได้
“เขาชื่อฉินเฉา เป็นแฟนของฉันเอง”
“อย่างที่สุดหล่อฉินรู้อยู่แล้ว ฉันชื่อหลี่จิ้งเหวิน”
หลี่จิ้งเหวินยื่นมือมาหาฉินเฉา และสบสายตาเขา
ฉินเฉาคิดเพียงว่าผู้หญิงคนนี้มีขอบตาดำปรากฏให้เห็น และยังพูด
เกินจริงไปหน่อย
“เธอคือดอกไม้ประจำชั้นเรียนของเราเชียวนะ”
หัวหน้าชั้นเรียนหวังเทียนหยู่ยิ้มออกมา แล้วกล่าวเสริม
แต่ใครจะคิดว่าฉินเฉาจะไม่สนใจหลี่จิ้งเหวิน เขาเอามือทั้งสองข้าง
ล้วงกระเป๋า สายตามองแต่เพียงชิซินเท่านั้น
“ชิซินคงไม่อยากให้ใครมาแนะนำตัวกับฉันแบบเป็นกันเอง และ
ฉันเองก็ไม่ได้มีเวลามาสนใจด้วย”
“เอิ่ม…..”
เมื่อพูดแบบนั้น หลี่จิ้งเหวินที่ยื่นมือออกไปอย่างงี่เง่าก็รู้สึกอับอาย
มาก
ชิซินแทบอยากจะเข้าไปจูบฉินเฉา สุดที่รักพูดจาได้รุนแรงจริงๆ
ฉินเฉาไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร แต่ในใจกลับมืดมน
มารดามันเถอะ มาบังคับบิดาผู้นี้เอาง่ายๆ จนสุดท้ายเขาก็ทำ
เกินไปหน่อย
ฉินเฉาแสดงท่าทีเช่นนี้ ทำให้หลี่จิ้งเหวินเริ่มคาดเดา
ความอดทนระดับนี้ หรือเขาจะเป็นลูกชายของครอบครัวผู้ทรง
อิทธิพลกัน?
ที่ชิซินเลิกกับเจียงเหล่ยแต่ไม่อาลัยอาวรณ์ เป็นเพราะเธอเจอคน
ที่ดีกว่าแล้วเหรอ?
จะต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ
ถ้าเขาเป็นลูกชายของผู้ทรงอิทธิพล เธอจึงไม่กล้าพูดอะไร แล้วยิ้ม
กลับไปแทน
“ขึ้นไปข้างบนกันเถอะ ทุกคนมากันหมดแล้ว ฉันมารอเธอที่นี่น่ะ”
เมื่อหวังเทียนหยู่เห็นฉากที่น่าอึดอัดใจ เขาจึงพูดขึ้นมาอย่าง
กระตือรือร้นเพื่อแก้ไขสถานการณ์ว่า “ไปชั้นบนเถอะ ทุกคนมารวมตัว
กันที่ชั้นบนหมดแล้ว”
“โอเค ไปกันเถอะที่รัก”
ชิซินประจบ เธอยื่นมือไปดึงมือของฉินเฉาออกมาจากกระเป๋า
และจูงมือพาเขาเดินไป
ทั้งสี่คนเดินเข้ามาในโรงแรม พนักงานรอบๆต่างพากันตกใจ
นี่ไม่ใช่ท่านประธานหรอกเหรอ?
แต่เมื่อพวกเขาเห็นผู้อำนวยการฉินมากับสาวงามตัวเล็กๆ ก็ไม่ได้
พูดอะไรออกมา
พวกเขารู้ดีว่าท่านประธานของพวกเขาเกลียดการทำตัวสูงส่ง
ขนาดไหน หากเขาไม่พูด คนอื่นๆก็ไม่กล้าเข้าไปทักทาย
“พวกเราขึ้นไปชั้นสามกันเถอะ คราวนี้โชคดีที่เจียงเหล่ยจองห้อง
ส่วนตัวที่ดีที่สุดเอาไว้ เอ่อ…..”
หวังเทียนหยู่จับหน้าผากทันที เขาลืมไปได้ยังไงว่าชิซินและเจียง
เหล่ยเลิกรากันไปแล้ว
“ดีเลย พวกเราไม่ได้เจอกันมานานแล้วนี่ พวกเราก็เรียนจบมาจาก
มหาวิทยาลัยกันมาเกือบสองปีแล้ว”
ชิซินไม่ได้คิดมาก แต่เธอถอนหายใจและพูดด้วยอารมณ์ว่า “ไม่รู้
ว่าทุกคนจะเป็นยังไงกันบ้าง ฉันยังจำได้ว่าพวกเขามากันไม่กี่คนเอง”
“เฮ้ ไม่ใช่อย่างนั้นทั้งหมดหรอก”
หวังเทียนหยู่กล่าวว่า “บางคนก็มีชีวิตที่ดีขึ้น บางคนก็ยังเป็นคน
ธรรมดา แต่ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน มิตรภาพของเพื่อนร่วม
ชั้นมีค่าที่สุดแล้ว ฉันไม่ใส่ใจกับสถานะทางสังคมหรอก! ไม่ว่าจะเป็น
ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันนะ”
คำพูดของหวังเทียนหยู่ทำให้ฉินเฉาสบายใจขึ้น
นี่สิถึงจะเป็นคนที่มีความรู้สึกที่หนักแน่น
หลี่จิ้งเหวินที่อยู่อีกด้านต้องการจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เมื่อเธอคิด
อีกทีแล้วก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา
ต่อหน้าลูกชายจากครอบครัวที่ร˹ารวย ถ้าเธอพูดอะไรออกมา
อาจจะกลายเป็นเรื่องตลกได้
นี่ไม่ดีแล้ว ก่อนที่เธอจะพูดอะไรคงต้องคิดถึงหนุ่มหล่อคนนี้ด้วย
“ถึงแล้ว ที่นี่แหละ”
หวังเทียนหยู่ชี้ไปยังห้องส่วนตัวที่เขียนว่า ‘อาคารสไตล์ธรรมชาติ’
ก่อนเอ่ยกับคนที่อยู่ด้านหลังเขา
“เข้าไปกันเถอะ ทุกคนต้องกำลังรออย่างใจจดใจจ่ออยู่แน่ๆ”