มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 88: โลลิผู้ร˹ารวยและหยิ่งผยอง

“ถ้างั้น ผู้อำนวยการซู ผมจะไปรอคุณที่นั่น” ตั้งแต่ที่เขาไล่ตาม
เธอมานาน หลงเหยาเริ่นได้เข้าใจในนิสัยของซูเฟย อย่างเช่น เธอเป็น
คนที่รักษาคำพูด ฉะนั้น เขาไม่ต่อต้าน แล้วหันหลังเดินจากไปพร้อม
แก้วไวน์
“ฉันรู้ว่านายยังไม่อิ่ม กินช้ากว่านี้หน่อยมั้ย? เดี๋ยวก็ติดคอตาย
หรอก!” หลังจากหันไปรอบ ๆ แล้วยังเห็นว่าฉินเฉายังคง ‘ฟาดเรียบ’
เหมือนกับกระเพาะรั่วซูเฟยจึงรีบพูด
ขณะเดียวกัน เธอก็ยื่นแก้วแชมเปญในมือไปตรงหน้าฉินเฉา
ฉินเฉารับมันมาแล้วกรอกเข้าปาก แชมเปญนี้ทั้งหวานแล้วกลม
กล่อม หลังจากเข้าไปในปาก มันก็สร้างรสชาติหลังชิม แต่ฉินเฉาไม่
สนใจ แล้วไม่รู้ค่าของมัน เขาดื่มแชมเปญเหมือนกับดื่มน˺าเปล่า นั่นคือ
กลืนมันไปทั้งอย่างนั้น
“อาาาา อาหารนี้เสริมพลังให้ฉันได้จริง ๆ ” ฉินเฉาระบายความ
พอใจออกมา “เหมือนว่าความแข็งแกร่งของฉันจะกลับมาแล้ว
เล็กน้อย”
“นี่คือผู้อำนวยการซูไม่ใช่หรอกเหรอ?” ในตอนนี้เอง ชายกลางคน
ที่น่าประทับใจก็ปรากฏตัวขึ้น แล้วทักทายซูเฟย “ผมมองหาคุณตั้ง
นาน คุณมาอยู่ที่นี่เอง”
“ผู้อำนวยการเหลียว!” ซูเฟยรีบหันกลับไปทักทายกลับด้วยความ
สุภาพ “แม้ว่าเราจะไม่ได้เจอกันมานาน ท่าทางของคุณก็ยังคง
เหมือนเดิม”
“อย่ายอผมเลย ผมแก่แล้ว จะไปเทียบกับหนุ่มสาวอย่างพวกคุณ
ได้ยังไง” ผู้อำนวยการเหลียวพูดด้วยรอยยิ้ม “ใช่แล้ว ผมคิดว่าเราต้อง
คุยกันเรื่องที่ดินที่นั่น ผมรู้ว่าผู้อำนวยการซูสนใจที่ดินตรงนั้นมาก แล้ว
เมื่อเร็ว ๆ นี้ยังได้ยื่นประมูลราคาของมัน ผู้อำนวยการซู ทำไม…”
“ผู้อำนวยการเหลียว คุณเป็นผู้ชายที่รักษาคำพูด ถูกมั้ยคะ? คุณ
ต้องทำข้อตกลงกับฉัน จากนั้น…” ซูเฟยใจเย็นมาก เหมือนกับว่าเธอไม่
กังวล แต่เธอพูดกับฉินเฉาเบา ๆ ว่า
“นายรอฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะไปคุยธุรกิจกับเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์คน
นี้”
“ผมจะไปกับคุณ!” ฉินเฉารีบวางถาด แต่ซูเฟยปล่อยมือของเธอ
ส่ายหัวแล้วพูดว่า
“ไม่ ทุกคนมาที่นี่เพื่อคุยธุรกิจ พวกเขาไม่นำพ่อบ้านหรือว่าบอดี้
การ์ดไปกับพวกเขาด้วย มันไม่สุภาพ นายรอฉันอยู่ที่นี่ ฉันไปไม่ไกล”
จากนั้นซูเฟยก็ยิ้ม แล้วเดินไปกับผู้อำนวยการเหลียวอย่างช้า ๆ
จากนั้นก็นั่งคุยกับเขาบนโซฟาที่อยู่ไม่ไกล
ฉินเฉาถือจานขึ้นมา แล้วเริ่มจัดการอาหารตรงหน้าอีกครั้ง ขณะที่
แอบมองซูเฟยที่อยู่ไม่ไกล ถ้ามีอะไรเคลื่อนไหวล่ะก็ เขาจะกระโดดไปที่
นั่นเหมือนกับเสือซีตาร์เลยล่ะ
“คุณเห็นเจ้าตะกละนั่นมั้ย?” ที่ตรงกลางของกลุ่มที่กำลังคุยกันอยู่
นั้น หลงเหยาเริ่นชี้นิ้วของเขามาที่ฉินเฉาแล้วพูดขึ้นมา
“ใช่ ฉันเห็น ชายคนนี้รู้จักแต่กินจริง ๆ!” นายน้อยผู้ร˹ารวยพูด
“อาหารที่เขากินมากกว่าข้ารับใช้ในตระกูลของฉันรวมกันซะอีก ฉันไม่
เข้าใจจริง ๆ ทำไมซูเฟยจึงจ้างพ่อบ้านแบบนี้กัน”
เหล่าหนุ่มสาวพากันหัวเราะคิกคัก ยกเว้นสาวสวยอายุ 15 – 16 ปี
ไว้คนหนึ่ง ผู้ที่นั่งอยู่บนโซฟาขณะที่กำลังเล่น PSP ของเธออย่างเงียบ ๆ
เบื้องหลังของสาวน้อยนางนี้ไม่ใช่เล็ก ๆ เธอเป็นลูกสาวของเจ้าพ่อ
อสังหาริมทรัพย์ของเมืองตงชวน เหลียวตงไค เธอชื่อเหลียวชาชา แม่
ของเธอจากไปตั้งแต่เธอยังเด็ก แล้วเธออาศัยอยู่กับพ่อของเธอ เธอ
เป็นลูกสาวสุดที่รักของเหลียวตงไค อะไรที่เธอต้องการ พ่อของเธอจะ
หามันมาให้ ในระยะเวลาสั้น ๆ เธอก็ถูกพ่อของเธอตามใจจนเสียนิสัย
แต่เพราะว่าเธอไม่เคยได้รับความรักของมารดา เหลียวชาชาจึง
ค่อนข้างเอาแต่ใจแล้วขี้เกียจ เหลียวตงไคถึงกับต้องขอร้องให้เธอมาที่
งานเลี้ยงนี้เพื่อให้เธอได้มีความสุขกับโลกภายนอก
เหลียวชาชายอมนั่งอยู่ที่ด้านบนของงานเลี้ยงขณะที่เล่น PSP
“ใช่แล้ว ไม่ใช่ว่านายพยายามตามจีบซูเฟยอยู่หรอกเหรอ? แล้ว
นายไปพูดอะไรกับเธอล่ะเมื่อกี้นี้?” สาวอกโตที่ใส่เสื้อคอลึกแสดงร่อง
อกของเธอมองไปที่หลงเหยาเริ่นด้วยดวงตายั่วเย้า แล้วพูด
“ไม่มีอะไรนี่ ฉันแค่คุยกับพ่อบ้านนั่นแค่ประโยคสองประโยคแค่
นั้นเอง เขาช่างเป็นคนหยาบคาย คำพูดของเขาฟังแล้วไม่สบายใจจริง
ๆ ”
“เขาพูดอะไร? ทุกคนอยากรู้” หญิงสาวถามอีกครั้ง
“หึหึ เขาบอกว่าเธอหน้าอกโต” หลงเหยาเริ่นชูพูดแล้วหันไปทาง
เธอ ทำให้เหล่าผู้คนรอบ ๆ พวกเขาถูกปลุกเร้า
หญิงสาวเชิดหน้าอกของเธอขึ้นอย่างภูมิใจ “เขาหยาบคายจริง ๆ
แล้วเขาพูดอะไรอีก?”
“อะไรอีกน่ะเหรอ? เขายังพูดอีกว่า เขาเกลียดผู้หญิงหน้าอกเล็ก
เขาคิดว่าผู้หญิงที่มีหน้าอกเล็กไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นผู้หญิง แล้วควร
จะเป็นได้แค่ทอมบอยเท่านั้น”
หลงเหยาเริ่นพูดอย่างยิ้มแย้ม
“ไม่แปลกเลยที่เขาอยากจะเป็นพ่อบ้านให้ซูเฟย หน้าอกซูเฟยไม่
เล็กเลย” ผู้คนพูดอย่างตลก ในตอนนี้เอง ที่หางตาของหลงเหยาเริ่น
พบว่าเหลียวชาชา ผู้ที่กำลังนั่งอยู่ที่โซฟาเมื่อกี้ ได้หายไปแล้ว PSP ของ
เธอถูกทิ้งไว้ที่โซฟา
ริมฝีปากของเขาแสยะยิ้ม
หลงเหยาเริ่นผู้เป็นคาสโนว่าที่มีชื่อเสียงได้ดูข้อมูลของเหลียวชา
ชาแล้ว เธอทั้งหยิ่งแล้วยังหัวแข็ง สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดคือ เมื่อผู้คนพูด
เกี่ยวกับหน้าอกเล็ก ๆ ของผู้หญิง
เพราะแม้ว่าเธอจะเป็นสาวน้อยผู้งดงาม แต่หน้าอกของเธอเล็ก
พอ ๆ กับคัพ B นี่เป็นเรื่องละเอียดอ่อนของเธอ
ฉินเฉากำลังกินเนื้ออย่างเอร็ดอร่อย ขณะสายตาคอยเหล่มอง
ซูเฟย เขาไม่รู้แม้กระทั่งรสชาติของเนื้อ
ฉะนั้นเขาจึงไม่เห็นร่างเล็ก ๆ ที่ทันใดนั้นก็เดินมาตรงหน้าเขา ร่าง
นั้นหยิบเอาครีมเค้กจากบนโต๊ะ แล้วขว้างมันใส่หน้าของฉินเฉา
แผละ! ก่อนที่ครีมเค้กจะวางลงบนหน้าเขา ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเย็น
วาบที่หน้า เขาเอียงหน้าหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ ทำให้เค้ก
เฉียดหน้าเขาไป แล้วตกใส่ผู้หญิงคนอื่นบนโต๊ะ ทันใดนั้นผู้หญิงในชุดเด
รสสีขาวก็เปื้อนไปด้วยคราบครีม
“กรี๊ดดด!” ผู้หญิงคนนั้นตะโกนด่าออกมาเสียงดัง แต่เมื่อเธอเห็น
ว่าคนที่ปามันมาคือเหลียวชาชา เธอรีบกลืนคำด่ากลับไป แล้วรีบวิ่งไป
ที่ห้องน˺า
เพราะหน้าอกของเขาเปื้อนครีมนิดหน่อย ฉินเฉาขมวดคิ้วแล้วมอง
ไปที่โลลิต้าสุดสวยที่ดูเหมือนจะสูงแค่ 150 เซน จากนั้นพูดว่า
“ยัยหนู เค้กมันอันตรายนะ อย่าขว้างใส่คนอื่นซี้ซั้วสิ”
“ฉันไม่ใช่เด็ก!” ผมยาวสีดำสวยของเธอถูกมัดเป็นหางหมูเล็ก ๆ
สองหางห้อยอยู่ด้านหลังของเธอ แถมเธอยังสวมชุดเจ้าหญิงพร้อมกับ
กระโปรงฟูฟ่อง แม้ว่าเธอจะดูน่ารักมาก ๆ แต่เธอก็ไม่ชอบที่จะถูก
เรียกว่าเด็ก
เธออายุ 16แล้ว เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ฉะนั้น เธอจึงโกรธจริง ๆ เมื่อฉินเฉาเรียกเธอว่ายัยหนู เมื่อเธอ
เหลียวชาชาโกรธ ผลลัพธ์ที่ตามมาจะเลวร้ายมาก
ดังนั้น เธอจึงแย่งแก้วไวน์จากเด็กเสิร์ฟที่เดินมาใกล้ ๆ เธอ แล้ว
จากนั้นก็ขว้างมันใส่ฉินเฉา
หลงเหยาเริ่นที่อยู่ใกล้ ๆ รู้สึกพอใจ เขาอดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อ
แผนการที่ชั่วร้ายของเขาประสบผลสำเร็จ
‘พ่อบ้าน หึ มาดูกัน บังอาจมาสู้กับฉันเรื่องผู้หญิง!’ เขาคิด
หมับ! ใครจะรู้ว่าฉินเฉาจะจับแก้วเอาไว้ได้ด้วยมือเดียว มืออีกข้าง
ของเขาหยิบผ้าขนหนูสีขาวจากโต๊ะ แล้วหมุนมันหลายรอบบนฝ่ามือ
ของเขาเพื่อเก็บไวน์ที่ลอยอยู่ในอากาศ แล้วเขาก็ทำมันสำเร็จ
จากนั้นเขาก็บีบมันลงบนปากแก้ว ทำให้แก้วเต็มไปด้วยไวน์อีก
ครั้ง
เพียงแค่ว่าไวน์แก้วนี้ไม่สามารถดื่มได้อีกแค่นั้น
ฉินเฉามองท่าทางตะลึงของเหลียวชาชา แล้ววางแก้วไว้บนโต๊ะ
ที่ด้านข้าง หลงเหยาเริ่นขมวดคิ้ว คิดว่า ‘เจ้าหนุ่มนี่ ไม่แปลกที่
ซูเฟยจะชอบเขา มือของเขามีความสามารถจริง ๆ หึ แล้วยังไง ถึงแก
จะมีความสามารถ? แกก็ยังต้องแพ้อยู่ดี มาดูกันว่าแกจะจัดการกับ
เหลียวชาชายังไง แกไม่สามารถลงมือกับเธอได้!’
“ยัยหนู…..ไม่ คุณสุภาพสตรีตัวเล็ก…”
“ฉันไม่ใช่ตัวเล็ก!”
“ก็ได้ คุณสุภาพสตรีสุดสวย แม้ว่าผมจะไม่รู้ว่าคุณทำมันทำไม แต่
คุณหยุดเล่นก่อนได้มั้ย? ผมหวังว่าเรื่องนี้จะยุติ ผมไม่มีเวลามาเล่นเป็น
เพื่อนคุณ”
“นายมันไม่มีสมอง ไร้รสนิยม ผู้ชายน่ารังเกียจ ใครอยากจะเล่น
กับนายกัน!” เหลียวชาชาตะโกนออกมาเสียงดัง “ฉันมาที่นี่เพื่อจัดการ
นายโดยเฉพาะ นายจะทำยังไง!?”
จากนั้น เธอก็หันไปรอบ ๆ เพื่อหาพนักงานเสิร์ฟแล้วพยายามจะ
คว้าแก้ว แต่พนักงานเสิร์ฟก็ไม่โง่ พวกเขารีบวิ่งหลบออกไป
แต่เหลียวชาชายังไม่ยอมแพ้ เธอหยิบเอาจานที่ว่างบนโต๊ะตัวอื่น
แล้วปามันใส่ฉินเฉา
“เธอยังไม่หยุดอีกเหรอสาวน้อย!” ฉินเฉาเริ่มโกรธ เขากลัวจะ
ควบคุมตัวเองไม่อยู่ แล้วทำให้ซูเฟยขายหน้า
เด็กสาวคนนั้นขว้างมาได้ 5 ใบแล้ว ฉินเฉารีบคว้ามันไว้ทั้งหมด มือ
ซ้ายของเขาจับไว้ 3 ใบ ขณะที่มือขวาจับไว้อีก 2 ใบ จากนั้นเขาก็เอา
พวกมันมารวมกัน
เมื่อเห็นว่าจานทั้งหมดถูกรับไว้ได้ เหลียวชาชาก็กลายเป็นโกรธ
มากขึ้น
“ฉันไม่หยุด แล้วนายจะทำไม? ถ้านายมีความสามารถจริง มาตีฉัน
สิ!” เหลียวชาชาเชิดหน้าแล้วตะโกนออกมาเสียงดัง
“ทำไมฉันต้องตีเธอด้วย?” ฉินเฉาช่วยไม่ได้ “ฉันไม่ลดตัวลงไป ทำ
ตัวแบบเด็กหรอก”
คำว่าเด็กทำให้เหลียวชาชาโกรธอีกครั้ง คิดว่า ‘เขามันไม่ใช่ผู้ชาย
ดี ๆ จริง ๆ ฉันไม่รู้ว่าทำไมผู้ชายแบบนี้ถึงเข้ามาที่งานเลี้ยงนี้ได้ ข้าง
นอกมันน่ารำคาญจริง ๆ พ่อบ้า ทำไมต้องพาฉันมาที่สถานที่แบบนี้กัน!’
เมื่อถูกก่อกวนโดยยัยหนูนี่ ฉินเฉาไม่มีอารมณ์กินอีกต่อไป เขา
หยิบเอาไฟแช็กแล้วบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า แล้วหยิบออกมาอันหนึ่ง
ให้กับตัวเอง อย่างว่าแหละ สูบบุหรี่หลังอาหารดีกว่าเป็นเซียน
“นาย นายสูบบุหรี่!” เหลียวชาชาเอามือปิดปากด้วยความ
ประหลาดใจ แล้วมองฉินเฉาเหมือนกับมองไปที่อาชญากรที่มีค่าหัว
“นายมันผู้ชายชั้นต˹า! โอ้… สวรรค์ แม้แต่บุหรี่ของนายก็ยังเป็นของชั้น
ต˹า!”
“เฮ้ย เฮ้ย!” ฉินเฉาขมวดคิ้ว เขาอยากจะรู้จริง ๆ ว่ายัยหนูน่า
รังเกียจนี่มาจากไหน “ฉันจะสูบเมื่อฉันอยากสูบ แล้วเธอจะทำไม? ยัย
หนู รีบกลับไปหาแม่กับพ่อไป๊ พวกเขาต้องเป็นห่วงเธออยู่แน่ ๆ ”
“ฉันบอกนายแล้ว ว่าอย่าเรียกฉันว่าเด็ก!” เหลียวชาชาตะโกน
ออกมาเสียงดังด้วยความโกรธ “อย่าคิดว่านายแค่ล้อหน้าอกเล็ก ๆ ของ
ฉัน! ฉัน เหลียวชาชา ไม่ใช่คนที่จะมาล้อเล่นได้!”
จากนั้น เธอยกกระโปรงขึ้น แล้วยื่นเท้าที่ใส่รองเท้าส้นสูงของเธอ
เตะมาที่หน้าแข้งฉินเฉาอย่างชั่วร้าย
ส้นของรองเท้านี้ค่อนข้างบาง ถ้ามันเตะถูกขาของผู้ชายล่ะก็ บาง
ทีกระดูกอาจจะร้าวก็ได้ อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งของสาวน้อยนาง
นี้ไม่มาก มากสุดก็ทำได้แค่แยกเขี้ยว พองตัวแค่นั้น
ฉะนั้น ฉินเฉาจึงไม่หลบ เขายืนอยู่กับที่แล้วสูบบุหรี่ต่ออย่างใจเย็น
แม้ว่าหน้าแข้งของเขาจะถูกส้นสูงของฝ่ายตรงข้ามเตะใส่
แกร็ก! เมื่อได้ยินเสียงนี้ หลงเหยาเริ่นตื่นเต้น แต่เมื่อเขาพบว่า
เสียงนี้ไม่ได้มาจากเสียงกระดูกหักของพ่อบ้านยาจกนั่น แต่มาจากเสียง
หักของส้นสูงของเหลียวชาชา
“อ๊า!” เมื่อส้นสูงหักเป็นอะไรที่น่ารำคาญที่สุด เมื่อเหลียวชาชา
ก้าวเท้าบนพื้น เธอแทบลื่น เพราะความต่างของความสูงระหว่างเท้า
ขวาแล้วเท้าซ้ายของเธอ
แต่ฉินเฉายังคงอยู่ดีมีสุข สูบบุหรี่ของเขาอย่างสงบ เพราะคนที่ถูก
รองเท้าทำร้ายไม่ใช่เขา แต่เป็นคนอื่น
“เธอเตะฉันไปแล้ว น่าจะพอใจแล้วใช่ไหม ตกลงนะ”
“ไม่! เรื่องนี้ยังไม่จบ!”