มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 9: จนตรอก

“เลิกงานซะที!” ฉินเฉาลุกจากเก้าอี้ยืดเส้นยืดสายไปมาเปลี่ยนชุด
เครื่องแบบเป็นชุดไปรเวทของเขา
ช่วงฤดูใบไม้ร่วงจะค่อนข้างมืดเร็วมากเวลาประมาณ 18:00 น ถึง
19:00 น ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว อากาศของเมืองซู่หนานมักจะเป็นแบบนี้ ยิ่ง
ใกล้หน้าหนาวยิ่งมืดเร็ว
“ลูกพี่ฉินเฉาจะกลับบ้านแล้วเหรอ?” ทันใดนั้นเฉินหยิงหยางก็เข้า
ปราชิดฉินเฉาแล้วพูดว่า “คืนนี้อยู่กับเดี้ยนเถอะ อยู่กับเดี้ยนเถอะนะ
มาผ่านคืนนี้ด้วยกัน”
“หยุด!” ฉินเฉารีบผลักเฉินหยิงหยางออกไป “ผมจะกลับบ้านไป
นอน นายก็ไปทำเรื่องของนายซะไป๊”
“อย่าเพิ่งไป เดี้ยนมีของดีที่อยากจะให้ลูกพี่”
“ทำไมลูกพี่ไม่ไปหากระบองไฟฟ้าหวังคุนล่ะ”
“แหม รูปร่างของลูกพี่ดีมากจริง ๆ เลยนะฮ้า เดี้ยนชอบผู้ชายมี
กล้ามโต ๆ เห็นแล้วเดี้ยนใจละลาย”
“ไม่ใช่พวกจ˺าม˹าเหรอที่น่ารักน่ะ?”
“กินแต่ของเดิม ๆ ไม่เบื่อบ้างหรือไง ไม่อยากลองอะไรที่แตกต่าง
บ้างเหรอ”
“ไปตายซะ”
“ชิ! คนไร้หัวใจ …” ตาเฉินหยิงหยางแดงก˹า เมื่อถูกฉินเฉาปฏิเสธ
ฉินเฉาออกจากห้องรักษาความปลอดภัย เขาเอาจักรยานเก่า ๆ ของเขา
ออกมาเตรียมปั่นกลับบ้าน จักรยานคันนี้เป็นของอีกชิ้นหนึ่งที่ฉินเฉาไม่
สามารถปล่อยมันไปได้ ไม่ใช่เพราะว่ามันใช้ขี่มาทำงานได้ แต่..พวก
ขนส่งมวลชนมันแพงเกินไป
ชีวิตกลางคืนของนักศึกษามหาวิทยาลัยเริ่มตอน 2 ทุ่ม ดังนั้นเวลา
ตอนนี้รอบ ๆ บริเวณโรงเรียนเลยจึงเงียบ ที่ตั้งของโรงเรียนไม่ใกล้กับ
ตัวเมืองเท่าไหร่ ดังนั้นจึงมีรถบางคันที่ผ่านทำให้เกิดเสียงดัง ตอนนี้
กำลังกายของฉินเฉาดีเยี่ยม มันง่ายมากที่จะปั่นจักรยานเก่า ๆ ของเขา
ขณะที่ปากฮัมเพลงไปด้วยอยากมีความสุข
ฉินเฉาเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี แม้ว่าเขาจะไปก่อเรื่องกับคนมี
อิทธิพลอย่างเฉินสี แต่เขาก็ยังคงผ่อนคลายไม่ได้ระมัดระวังตัวใด ๆ
เป็นพิเศษ เฉินสีเป็นเจ้าพ่อผู้มีอิทธิพลในย่านนี้ ทำไมเขาต้องสร้าง
ความยุ่งยากให้กับตัวเองแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้
ฉินเฉายังคงสุขกายสบายใจ เขาเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี ว่างงาน
หลังจากเรียนจบ ไปสัมภาษณ์งานบริษัทไหนก็ถูกปฏิเสธบริษัทนั้นซะ
ทุกที่ไป ภายในห้องเช่าของเขาก็ไม่มีอาหารเก็บกักตุนเอาไว้ ไม่มี
แม้กระทั่งเงินจ่ายค่าเช่า ถูกเจ้าของห้องเช่าดูถูกเหยียดหยาม แต่ฉิน
เฉาก็ใช้เรื่องนี้เป็นแรงกระตุ้นผลักดันตัวเอง โดยหวังว่ากลับวันหนึ่งทุก
คนที่ดูถูกเขาจะยอมรับในตัวของเขา
ในทุก ๆ เช้าเข้ามักได้ยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจก คอยกระตุ้น
ตัวเอง ฉินเฉานายเยี่ยมที่สุด! บางคนอาจเรียกว่าหลงตัวเอง แต่สำหรับ
คนตกอับอย่างเขา นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการให้กำลังใจตัวเอง
ยิ่งไปกว่านั้นฉินเฉาไม่เคยดูดวงชะตาให้ตัวเองเลยสักครั้ง เพราะ
เทคนิคนี้มีข้อห้าม 5 ข้อ และ 1 ในนั้นคือห้ามดูดวงชะตาให้ตัวเอง แค่
ครั้งเดียวที่เขาได้ฟังเกี่ยวกับโชคชะตาของตัวเอง คือตอนที่เขายังเป็น
เด็ก ปู่ของเขาได้บอกว่า ดวงชะตาของเขานั้นซับซ้อนมาก หลังจากนี้
ชีวิตของเขาจะได้พบกับการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ เมื่อปู่ของเขาตาย
เขาทิ้งคำพูดให้ฉินเฉาบางคำ
“ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับความพยายาม”
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมปู่ของเขาถึงสอนเขาเกี่ยวกับการดูฮวงจุ้ย
ฉินเฉาไม่เคยเชื่อ เพราะเมื่อมีบางสิ่งที่คุณไม่เข้าใจ ไม่ได้หมายความว่า
มันจะไม่มีมีอยู่จริง
หมอดูฮวงจุ้ยเป็นศาสตร์โบราณของจีน สืบทอดกันมาเนิ่นนาน
หลายพันปี โดยธรรมชาติมันมีเหตุผลของการดำรงอยู่ของมัน อย่างไร
ก็ตามฉินเฉาไม่ได้มีแผนจะเดินไปข้างหน้าตามความตั้งใจของปู่เขา ซึ่ง
ต้องการให้เขาเป็นหมอดู ตามตรงแล้วฉินเฉาไม่มีความต้องการที่จะ
เป็น ทุกวันนี้ด้วยอายุของเขามีใครบ้างอยากจะเป็นหมอดู ถ้าคน ๆ ไม่
ตาบอด ใครหน้าไหนจะเชื่อว่าเขาเป็นหมอดู
ฉินเฉาฝันกลางวันขณะที่ปั่นจักรยานกลับบ้าน ทันใดนั้นบริเวณหัว
มุมถนนก็ปรากฏเงาของคนจำนวนหนึ่งพุ่งออกมาจากความมืด หนึ่งใน
นั้นถือแท่งเหล็กไว้ในมือฟาดเอาใส่ด้านหลังของฉินเฉา ผลัวะ!!!
ความเจ็บปวดแล่นแปล๊บบริเวณแผ่นหลังของฉินเฉา ร่างของเขา
ตกจากจักรยาน ส่วนจักรยานพุ่งชนไปข้างหน้าแล้วล้มลงกับพื้นในที่
สุดเสียงดัง โครมมมม!!! ฉินเฉาดีดตัวขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน
ภายใต้แสงไฟ ฉินเฉาเห็นพวกนักเลง 5 ถึง 6 คน ผมบนหัวของ
พวกย้อมสีแตกต่างกันในมือถือไม้
เมื่อเห็นฉากนี้ ฉินเฉาก็เข้าใจสถานการณ์ทันที
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ภายในใจก็คิดว่าฟางหัวมันช่างเป็นคน
ชั่วช้าเสียจริง ๆ มันกับเขาเพิ่งจะมีเรื่องบาดหมางกันในตอนกลางวัน
พอตกกลางคืนมันก็ตามพวกอันธพาลมาแก้แค้นแล้ว
“ต้องการอะไร?” คนกลุ่มนั้นล้อมฉินเฉา หลังจากฉินเฉาถอยหลัง
ได้แค่ 2 ก้าว เขายืนใกล้จักรยานของเขา ข้างหลังของเขาเป็นกำแพงไม่
มีที่ให้ซ่อนตัว
“เจ้าหนู แกยุ่งผิดคนแล้ว แกคิดจริง ๆ เหรอว่าแกจะไม่โดนอะไร
เพื่อชดใช้ในสิ่งที่แกทำ?” ผู้นำกลุ่มที่เจาะจมูกเดินเข้ามา เขาหรี่ตา
จนกระทั่งไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าเขามีตาอยู่ไหมขณะแกว่งแท่ง
เหล็ก แล้วแสยะยิ้ม
“เบื้องบนสั่งว่าอยากได้ขาของแกข้างหนึ่ง บอกฉันสิพวกแกอยาก
ให้พวกฉันหักขาซ้ายหรือขาขวา?” หัวหน้าที่เจาะจมูกแสยะยิ้ม ขณะใช้
แท่งเหล็กครูดกำแพงข้างฉินเฉา ส่งเสียงบาดแก้วหูดัง แกร๊ง ๆ ๆ
ออกมา
“ที่นี่ไม่มีกฎหมายบ้านเมืองหรือไง?” ในใจฉินเฉารู้สึกกลัว เป็น
ครั้งแรกที่เขาไม่รู้ว่ากฎหมายมีประโยชน์อะไรกับที่นี่
“กฎหมาย?” เหล่านักเลงหัวเราะ ซึ่งหัวหน้าเป็นคนที่หัวเราะดัง
ที่สุด จนกระทั่งแท่งเหล็กกราชับในมือเขา ทันใดนั้นเขาหยุดยิ้มแล้วพูด
อย่างดูถูกกับฉินเฉาว่า “ฉันจะบอกแกให้เอาบุญแล้วกัน ถนนเส้นนี้ฉันนี่
แหละคือกฎ”
จากนั้นมันเดินมาข้างหน้า มือกวัดแกว่งแท่งเหล็กเหวี่ยงใส่หน้าฉิน
เฉา
ไฟบนถนนส่องบนหน้าเขา แสดงให้เห็นใบหน้าที่ดุร้าย
ใส่ก่อนได้เปรียบ! ทันใดนั้นในใจของฉินเฉาก็ปรากฏความคิดนี้ เขา
ทำตามสัญชาตญาณโดยเตะกลับหลัง แรงเตะที่ถูกฟาดออกไปทั้ง
รวดเร็วและทรงพลัง อัดเข้าไปที่ครึ่งปากครึ่งจมูกของหัวหน้าอันธพาล
ลูกเตะนี้กราชากห่วงที่จมูกของเขาทำให้เลือดสาดออกจากจมูกของมัน
มากมาย
“อ๊ากกกกก! อ๊ากกกก!” อันธพาลคนนั้นร้องเหมือนหมูถูกเชือด
กุมจมูกที่เลือดยังคงทะลักออกมาไม่หยุด ร้องตะโกนขึ้นว่า “บัดซบ ไอ้
เด็กสาระเลวบังอาจนักนะแก! อัดมันให้เลย หักขาทั้งสองข้างของมัน
ชดเชยให้ฉัน!”
ลูกกระจ๊อกที่ถือแท่งเหล็กอยู่คนรอบ ๆ หลังจากได้ยินเสียงคำสั่ง
ตัวหัวหน้าพวกมันก็พุ่งเข้าโจมตีทันที การโจมตีของพวกมันไม่มีความ
เมตตาไร้ซึ่งรู้สึกผิดบาป แต่ละจุดที่มันโจมตีล้วนเป็นจุดตายแทบทั้งสิ้น
ฉินเฉารีบยกแขนป้องกันหัวกับหน้าอก เสียงฝ่าอากาศของแท่ง
เหล็กดัง หวืดดด!!! ขณะฟาดใส่ร่างของฉินเฉาพร้อมกัน
ตุบตับ∼ ตุบตับ∼ แท่งเหล็กฟาดใส่เทั้งหลัง ทั้งกล้ามแขนของฉิน
เฉาเจ็บปวดระบมไปหมด
“กระทืบมันอีก อัดมันให้แหละ โอ้ย∼ ซี๊ดดดด∼ เวรเอ๊ย เจ็บชิป
เป๋ง!” หัวหน้าอันธพาลที่ถูกดึงจิวออกจากจมูก จับแท่งเหล็กเดินเข้าไป
หาฉินเฉาเพื่อร่วมวงทำร้าย
หนึ่งในนักเลงฟาดแท่งเหล็กใส่กระดูกสะบ้าหัวเข่าของเขา กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักดังขึ้นอย่างชัดเจน ฉินเฉารู้สึกถึงความเจ็บปวดบนหัว
เข่าของเขา จนเผลอเหยียดขาออกไปบนพื้นอย่างไม่อาจควบคุมได้
“ขาของมัน! หักขาของมันให้ฉัน!” หัวหน้าที่เจาะจมูกรีบร้อง
ตะโกน เหล็กในมือของมันฟาดลงไปที่ขาของฉินเฉาอย่างรวดเร็ว
ความโกรธของฉินเฉาปะทุขึ้นอย่างหยุดไม่อยู่ เขามองไปที่
จักรยานที่อยู่ข้างเขา เจากนั้นก็จับมันแล้วพยุงตัวเองด้วยขาอีกข้าง
จักรยานคันนี้หนักมากมันเป็นรุ่นล้าสมัย แต่พออยู่ในมือของฉิน
เฉากลายเป็นว่ามันดูไร้น˺าหนักไปในบัดดล หวืดดดด เสียงวัตถุขนาด
ใหญ่กว่าอากาศดังขึ้นอย่างชัดเจน นิ้งจักรยานรุ่นเดอะถูกฟาดเข้าใส่
กลุ่มอันธพาลเข้าอย่างจัง
“อั่คคคค!” เหล่านักเลงถูกจักรยานฟาดเข้าใจล้มลงไปกองกับพื้น
กันระเนระนาด
‘ฆ่ามันซะ ฆ่าพวกมันซะ…!’ ร่างกายของเขารุ่มร้อนด้วยความเจ็บ
เหมือนกับกำลังแผดเผาชีวิต ไม่ต้องสงสัยเปลวไฟความโกรธของฉิน
เฉาปะทุ มันเหมือนกับมีเสียงของสัตว์ร้ายคำรามในใจเขา
ฉากสยองขวัญปรากฏต่อหน้าสายตาของหัวหน้าที่เจาะจมูก เขา
เห็นคนที่ถูกทำร้ายอย่างหนักโดยการ์ดเดนตาย หลังจากช่วงเวลาผ่าน
ไปได้เพียงแค่สองลมหายใจ ขาที่หักของเขาจนต้องเหยียดยาวล่องแล่ง
กองกับพื้น ดูเหมือนในตอนนี้มันกลับมาเป็นปกติราวกับไม่มีอะไร
เกิดขึ้น แล้วอยู่ ๆ แขนทั้งสองข้างก็ขยายใหญ่ขึ้น ยาวขึ้น เสื้อที่สวมใส่
แตกฉีกขาดก็ไม่อาจรับขนาดแขนที่ขยายได้ สวนเล็กบนนิ้วมือในการ
เปลี่ยนกลายเป็นกรงเล็บสีดำพร้อมกับเกล็ดขึ้นที่แขน
จากนั้นการ์ดคนนั้นก็ลุกขึ้นยังไม่อยากเชื่อสายตา ดวงตาของเขา
ฉินเฉายามนี้ปรากฏแสงสีเขียวสว่างวาปขึ้น
“ผะ ผะ ผี…” หัวใจของหัวหน้าที่เจาะจมูกราวกับถูกค้อนฟาด
ร่างกายแข็งค้างไม่อาจขยับเขยื้อนไปไหนได้ สัญชาตญาณบอกมันว่า
ให้ขว้างแท่งเหล็กในมือใส่ฉินเฉา ทันใดนั้นกรงเล็บเกล็ดดำของฉินเฉา
จับแท่งเหล็กกลางอากาศ แล้วก็หักแท่งเหล็กเป็นสองท่อนอย่าง
ง่ายดาย
“ผี…” ตอนนี้เหล่านักเลงกลัวแทบบ้า ภายใต้แสงไฟสลัวบนถนน
แสงสีเขียวที่ส่องประกายในตาของฉินเฉา เขากลายเป็นน่ากลัวกว่า
ปีศาจที่มาจากนรก พวกนักเลงขว้างแท่งเหล็กไปข้างๆ แล้ววิ่งหนีอย่าง
เร็วเท่าที่จะเร็วได้ ตอนนี้พวกเขาเกลียดพ่อแม่ของเขาที่ไม่ให้ขามา
มากกว่า 2 ขา
“โฮกกกกก! …” ฉินเฉาไม่ได้ไล่ตามพวกเขาไป แต่ทันใดนั้นเขา
คำรามด้วยความโกรธบนถนน เสียงของมันเหมือนกับระเบิด C4 ที่
ระเบิดอย่างรุนแรง ทำให้เหล่านักเลงต่างพากันหนีหัวซุกหัวซุน
ถึงแม้ว่าพวกมันจะหนีออกมาได้ไกลพอสมควร ทว่าก็ยังมีเลือดไหล
ออกมาจากหูของมัน ส่วนอันธพาลเป็นหัวหน้าโดนหนักกว่าเพื่อน ทันที
ที่เสียงคำรามอัดกระแทกเข้าใส่หูของมัน มันก็หมดสติล้มพับไปกองกับ
พื้น ส่วนพวกที่หนีรอดไปได้วิ่งไปพลางก็เอามืออุดหูไปพลาง นี่คือวิธี
เดียวที่พวกมันจะคิดออก ที่จะสามารถทำให้พวกมันมีชีวิตรอดผ่านไป
ได้
เปรี๊ยะ!!!! ทันใดนั้นเสียงไฟถนนก็ระเบิดแตกออกร่วงตกลงพื้น
หลังจากทุกอย่างคลี่คลาย แขนของฉินเฉาก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่
สภาพปกติ ดวงตาที่เคยเรืองแสงสีเขียวก็ค่อย ๆ หายไป
หลังจากกลับสู่รูปลักษณ์เดิมฉินเฉาไม่รู้ว่าเผลอทำอะไรลงไป ใน
เวลานี้เนื้อตัวของเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป ขาที่เคยหักก็กลับสู่
สภาพปกติอย่างไม่น่าเชื่อ เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ มองหากลุ่ม
นักเลงที่ใช้เกียร์หมาวิ่งหนีหายไปอย่างไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยใด ๆ
มีแค่จักรยานของเขาล้มอยู่บนพื้น ล้อหลังยังคงหมุนอย่างช้า ๆ
“หรือพวกมันจะเจอผี…” ฉินเฉาพึมพำออกมา เขากลัวว่าสิ่งที่ทำ
ให้เหล่านักเลงหายไปจะกลับมา เขารีบขึ้นจักรยานปั่นกลับบ้านอย่างไว
และหายไปจากถนนมืด ๆ แห่งนี้
เมื่อเขาหายไป ทันใดนั้น สาวสวยที่สูงและร้อนแรงในกางเกงหนัง
ก็ปรากฏตัวออกมาจากความมืด
“ไม่เลวนี่ ดูเหมือนพลังจะตื่นแล้ว…” เธอเดินออกมาพร้อมกับบูท
หนังสีแดง เธอเดินไปตรงมุมถนนจุดที่ร่างหัวหน้าอันธพาลนอนอยู่ แล้ว
เธอก็พูดว่า “มันตายแล้ว ถ้าปล่อยไว้คงมีปัญหาตามมา แต่ …ไหน ๆ
นายก็เป็นลูกค้าของฉันแล้ว ฉันจะช่วยจัดการให้ก็แล้วกันถือว่าคืนกำไร
ตอบแทนให้ลูกค้า”
พอพูดจบเธอก็วาดมือไปในอากาศ ทันใดนั้นร่างกายของหัวหน้าที่
เจาะจมูกที่จมกองเลือดก็หายไป เหมือนไม่เคยอยู่ที่นี่
“ฉินเฉานายรอฉันอีกหน่อยนะ ฉันจะไปจัดการเจ้าคนหยาบคายนี่
ก่อน จากนั้นฉันจะนำนายเข้าสู่เส้นทางฝึกตน สำหรับตอนนี้ก็ดูแล
ตัวเองไปก่อนแล้วกัน”
หลังจากนั้นเธอหายไปในความมืด หลอดไฟที่เคยถูกทำลายจาก
เสียงคำรามก่อนหน้านี้ ทันใดนั้นก็กลับคืนสู่สภาพเดิม แสงสว่างสาด
ส่องประกายขึ้นอีกครั้ง…