มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 915: การยั่วยุของหลงเบลล์

ทั้งคู่นอนลงบนเตียงที่ชิซินและหลี่เสวี่ยเคยนอนด้วยกัน และจูบ
กันอย่างดูดดื่ม
สาวสวยที่อยู่ในสภาพร่างกายเปียกชื้น ทำให้ฉินเฉาจูบเธออย่าง
รุนแรงด้วยแรงปรารถนาอย่างควบคุมไม่ได้
มือของเขาเลื่อนลงไปปลดเข็มขัดของหลี่เสวี่ยโดยไม่รู้ตัว
มีคำกล่าวเอาไว้ว่าไวน์คือยาเสน่ห์ หลี่เสวี่ยที่กำลังเมาอยู่นั้นให้
ความร่วมมืออย่างกล้าหาญ เธอจูบฉินเฉาอย่างดูดดื่มไม่ยอมผละ
ออกไปไหน
“อย่าทิ้งฉันไปอีก…..”
ในขณะที่ฉินเฉากำลังปลดเข็มขัดของหลี่เสวี่ยอยู่นั้น เสียงแผ่วเบา
ของเธอก็เรียกสติของฉินเฉาให้กลับคืนมา
เขารู้ตัวว่าอยู่กับหลี่เสวี่ยไม่ได้ เพราะตอนนี้อารมณ์มากมายของ
เขากำลังพลุ่งพล่านออกมา
ถึงแม้ว่าหลี่เสวี่ยจะเป็นผู้หญิงที่ดี แต่เพราะเรื่องนี้ฉินเฉาจึงไม่
อยากหลอกลวงผู้อื่น
ฉินเฉาใช้พลังพระสูตรหัวใจเพชรทำสมาธิ เพื่อทำให้ความ
ปรารถนาของเขาสงบลง
หลี่เสวี่ยกำลังเมา
หากเธอตื่นนอนในวันรุ่งขึ้นและพบว่าทั้งคู่ทำเรื่องแบบนี้ เธอ
จะต้องไม่กล้าสู้หน้าเขาอย่างแน่นอน
ฉินเฉาผลักหลี่เสวี่ยออก แล้วยกมือขึ้นมาที่ปากของตัวเอง
“หืม… ทำไมล่ะ…..”
ใบหน้าของหลี่เสวี่ยแดงสลัว เธอถามฉินเฉา
“ไม่มีอะไร… หลี่เสวี่ย คุณเมาแล้ว หลับให้สบายเถอะ นี่ก็ดึกมาก
แล้วผมต้องไปก่อน”
“ฉัน ฉันไม่อยากให้นายไป…..”
หลี่เสวี่ยจับมือฉินเฉาเอาไว้ “ฉันอยู่คนเดียวที่นี่ ฉันกลัว…..”
ในเวลาปกติเธอมักจะแสร้งทำเป็นกล้าหาญอยู่เสมอ แต่เมื่อเธอ
เมาเธอก็กล้าที่จะแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา
เมื่อมองหลี่เสวี่ยที่ตัวสั่นเล็กน้อย ฉินเฉาก็ใจอ่อน
เธอเองก็รู้สึกอายเช่นกัน แต่โชคดีที่ไม่ได้ทำเรื่องผิดพลาด
ไม่อย่างนั้นคงจะต้องเสียใจแน่ ๆ
“ผมจะไปสูบบุหรี่…..”
ฉินเฉาลูบหัวของเธอและพาเธอกลับไปที่เตียง จากนั้นเขาก็ช่วย
เธอถอดเสื้อเชิ้ตที่เปียกชื้นออกไป
ร่างกายของหลี่เสวี่ยนั้นเรียบเนียนและขาวเป็นประกายเหมือน
หิมะ ฉินเฉาใจเต้นอย่างบ้าคลั่งรีบท่องพระสูตรหัวใจเพชรเพื่อกำจัด
ความคิดไม่ดีให้ออกไปจากหัว
เขาคิดว่าเขาต้องแอบดูเพื่อเป็นกำไร เมื่อเห็นร่างของสาวงามที่
เปลือยท่อนบนเช่นนี้เขาเกือบจะยอมแพ้ แต่ก็ยังสามารถทนได้
เขาให้หลี่เสวี่ยนอนลงบนเตียงก่อนจะห่มผ้าให้เธอ
“อย่าไปเลย…”
หลี่เสวี่ยยื่นแขนขาวราวหิมะออกมาจากผ้าห่มและคว้าตัวฉินเฉา
เอาไว้ “ฉัน ฉันกลัว…..”
“ทุกอย่างจะดีเอง…..”
ฉินเฉายื่นมือออกมากดที่หน้าผากของหลี่เสวี่ยเบา ๆ
ความอบอุ่นของพลังพุทธะห่อหุ้มร่างกายของหลี่เสวี่ยเอาไว้อย่าง
รวดเร็ว และความง่วงนอนก็เพิ่มขึ้นมาด้วยเช่นเดียวกัน หลี่เสวี่ยจึงเริ่ม
ผล็อยหลับไปอย่างสงบแต่กลับไม่ปล่อยมือที่จับมือของฉินเฉาเอาไว้
“นอนหลับฝันดี….”
ฉินเฉาค่อย ๆ จับมือของเธอให้กลับเข้าไปในผ้าห่ม จากนั้นเขาก็
มองรูปร่างหน้าตาที่งดงามของหลี่เสวี่ยอย่างสงบและจูบที่หน้าผาก
ของเธอ
หลังจากนั้นฉินเฉาก็ไม่ได้กลับมา เขาหันหลังเดินออกไปจาก
สำนักงาน
แต่เขาไม่รู้ว่าหลังจากที่เขาเดินจากไปแล้วนั้น ดวงตาที่ปิดสนิท
ของหลี่เสวี่ยที่กำลังนอนอยู่อย่างสงบก็มีหยดน˺าตาไหลออกมา
หลังจากที่ฉินเฉาออกมา เขาก็ขึ้นมานั่งสูบบุหรี่อยู่บนหลังคาของ
สำนักงานแห่งนี้และมองเมืองซู่หนานในยามค˹าคืน
เรื่องของหลี่เสวี่ยนั้นควรจะจบลงได้แล้ว แต่ก่อนหน้านั้นเขายัง
ต้องจัดการกับความรู้สึกเสียก่อน
“ฮัลโหล หลงเบลล์เหรอ?”
“โอ้ นี่ไม่ใช่นายท่านฉินของพวกเราเหรอ”
เสียงในโทรศัพท์พูดถากถางออกมา “หายากจริง ๆ จะโทรมาหา
ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ตอนกลางคืน”
“หายากอะไรกัน… ดูเหมือนว่าฉันจะไม่ได้ติดต่อเธอมานานแล้ว”
“นายไม่ได้ติดต่อผู้หญิงคนนี้มานานมากแล้วจริง ๆ นั่นแหละ”
หลงเบลล์ยังเป็นคนเย่อหยิ่งเช่นเคย “ฉันเกลียดผู้ชายจริง ๆ พวก
ผู้ชายก็เป็นแค่ฝูงสัตว์ที่ไร้ความรับผิดชอบ นายคงลืมไปแล้ว ว่า
เมื่อก่อนตอนที่นายอยู่บนตัวฉัน นายพูดกับฉันว่ายังไง นายบอกว่านาย
จะดูแลฉันไปตลอดชีวิต”
“ฉันอยู่บนตัวเธอเหรอ?”
ฉินเฉาตะลึงไป “พี่สาว ขอร้องล่ะ เธออยู่บนตัวฉันชัด ๆ!”
“นายเป็นผู้ชาย นายพูดแบบนั้นได้ยังไง! เมื่อก่อนผู้หญิงคนนี้ต้อง
ตาบอดแน่ ๆ ถึงได้ไปชอบนาย!”
เสียงของหลงเบลล์ที่อยู่ในโทรศัพท์นั้นราวกับเธอเป็นฮิสทีเรีย
“เอาล่ะ คุณหลง ฉันกลัวว่าเธอจะทำไม่ได้น่ะสิ”
“นี่นายจะยอมรับความผิดและขอโทษเหรอ? ไม่สิ นายต้องมีเรื่อง
ให้ฉันช่วยแน่ ๆ”
“เอ่อ คุณหลงช่างฉลาดจริง ๆ ฮี่ ๆ …..”
“ฉันรู้อยู่แล้ว!”
หลงเบลล์ตะคอก “ไม่อย่างนั้นผู้ชายคนนี้คงจะไม่คิดถึงฉัน
แน่นอน วัน ๆ ฉันต้องเป็นผู้หญิงที่โศกเศร้าเสียใจ รอคอยให้นายมาหา
ฉัน โปรดปรานฉันบ้าง! เอาเถอะ ถ้าจะคุยกันนายก็มาที่สำนักงานใน
บาร์เย่เหม่ยเหริน (สาวงามยามค˹าคืน) ก็แล้วกัน”
จากนั้นหลงเบลล์ก็วางสายไป
ฉินเฉาอดเลียริมฝีปากไม่ได้
เมื่อก่อนหลงเบลล์เป็นสาวน้อยลิลลี่ที่ชอบเพียงผู้หญิงด้วยกัน
เท่านั้น ท้ายที่สุดเธอก็มาหลงรักเขา
บางครั้งเขาก็ไม่รู้ว่าจะไปเผชิญหน้ากับหลงเบลล์ยังไง
อย่างไรก็ตาม ใครใช้ให้ตอนนี้หลิวชวนไปจัดการเรื่องต่าง ๆ ที่ตง
ชวนล่ะ
ถึงแม้เขาจะเป็นเจ้าพ่อของสมาคมต้าฉิน แต่ถ้าหากอยากให้
สมาคมต้าฉินทำอะไรโดยไม่ผ่านสองคนนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องยากขึ้นมา
เล็กน้อย
แต่หลงเบลล์นั้นลำบากไม่น้อย ในเวลาดึกดื่นแบบนี้เธอยังต้องอยู่
ดูแลบาร์เย่เหม่ยเหริน
ฉินเฉาอยากจะเจอเธอใจจดใจจ่อ เขากระโดดจากตึกสูง 20 ชั้นลง
ไปยังถนนที่มีแสงไฟส่องสว่างด้านล่าง
ร่างทั้งร่างของฉินเฉาราวกับเป็นวิหคสีดำขนาดใหญ่ที่ดำดิ่งบน
ท้องฟ้ายามค˹าคืน
เมื่อเขาเกือบจะลงมาจนถึงพื้น ร่างกายของเขาก็สั่นไหวและ
หายไปในพริบตา
เขาปรากฏตัวอีกครั้งที่ด้านหน้าบาร์เย่เหม่ยเหริน
บาร์เย่เหม่ยเหรินแห่งนี้แต่แรกนั้นเคยเป็นของหลงเบลล์มาก่อน
และเป็นสถานที่ที่ฉินเฉาในอดีตเลือกที่จะหันหน้าหนี
ครั้งหนึ่งที่นี่เคยเป็นบาร์เกย์มาก่อน แต่หลังจากที่หลงเบลล์สิ้น
อำนาจ บาร์แห่งนี้ก็ถูกคนอื่นเข้ายึดครองและเริ่มต้นทำธุรกิจปกติ
หลังจากนั้นด้วยความช่วยเหลือของฉินเฉา หลงเบลล์และหลิว
ชวนก็สามารถกวาดล้างกลุ่มผู้มีอิทธิพลในเมืองซู่หนานให้ออกไปและ
ยึดบาร์กลับคืนมา
แต่เธอไม่ได้คิดจะเปิดบาร์เกย์อีกครั้ง เธอยังคงทำธุรกิจบาร์ต่อไป
เหมือนในอดีตโดยใช้ชื่อว่าบาร์เย่เหม่ยเหริน มีเพียงคนไม่กี่คนเท่านั้นที่
รู้ว่าบาร์นี้เปลี่ยนเจ้าของแล้ว
ฉินเฉาเดินออกมาจากความมืดมิด ที่ทางเข้าบาร์มีชายสองคนใน
ชุดสูทสีดำ ผูกเนกไทสีแดงคอยคุ้มกันอยู่ พวกเขาเป็นสมาชิกใน
สมาคมต้าฉิน
เมื่อเห็นฉินเฉา ทั้งคู่ก็กะพริบตาและรีบโค้งคำนับฉินเฉาด้วยความ
เคารพ
“นายท่านฉิน!”
“อืม”
ฉินเฉาพยักหน้าเล็กน้อย ด้วยสถานะของเขาเมื่ออยู่ที่นี่ทำให้เขา
ต้องรักษาท่าทีโดยธรรมชาติ
“นายท่านฉินต้องการให้พวกเราบอกคุณหนูหลงมั้ยครับ?”
น้องชายที่ชาญฉลาดเอ่ยถาม
“ไม่ต้อง เธอรู้แล้วว่าฉันจะมา ฉันจะขึ้นไปหาเธอข้างบน”
ฉินเฉากล่าวก่อนเดินเข้าไปในบาร์เย่เหม่ยเหริน
ถึงแม้ว่าด้านนอกจะเป็นค˹าคืนที่เงียบสงบ แต่เมื่อเข้ามาด้านใน
บาร์เย่เหม่ยเหรินแล้ว เสียงเพลงก็ดังกระหึ่มไปทั่วทุกที่ มีวัยรุ่นทั้งชาย
และหญิงที่กำลังสนุกกันอยู่
เมื่อเห็นพวกเขา ฉินเฉาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตัวเองตอนเพิ่งเข้า
มหาวิทยาลัยมาแรก ๆ เพื่อนของเขาดึงเขาออกมากระโดดโลดเต้นอยู่
ทั้งคืน และอยากจะทำความรู้จักกับสาว ๆ สวย ๆ
ในตอนนั้นเขายังเป็นเด็กไม่ได้ความจริง ๆ
“นายท่านฉิน!”
เมื่อเหล่าน้องชายในบาร์เห็นฉินเฉาก็เดินเข้ามากล่าวทักทาย
ฉินเฉาพยักหน้าให้พวกเขา จากนั้นเขาก็ขึ้นไปบนชั้นสองเพื่อไป
หาหลงเบลล์ที่สำนักงานโดยไม่ปรึกษาใคร
ทางเข้าสำนักงานก็มีน้องชายสองคนยืนอยู่เช่นกัน พอเห็นฉินเฉา
พวกเขาก็ให้เขาเข้าไปด้วยความเคารพ
เมื่อเข้าไปในสำนักงาน ฉินเฉาก็พบหลงเบลล์นั่งอยู่บนเก้าอี้
ประธาน เท้าทั้งสองข้างยกขึ้นมาพาดเอาไว้บนโต๊ะ
วันนี้หลงเบลล์ก็ยังคงสวมกางเกงยีนรัดรูปเหมือนเดิมตามปกติ ใน
มือของเธอถือขวดไวน์จักรพรรดิเอาไว้ มืออีกข้างถือแก้วไวน์และกำลัง
รินไวน์ต่างประเทศลงไปในแก้วนั้น
“ถือเป็นเกียรติที่นายท่านฉินมาเยี่ยมผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไม่ได้พบ
กันนาน”
หลงเบลล์เงยหน้าขึ้นมองฉินเฉาที่เดินเข้ามา กลิ่นอายของความ
ขมขื่นที่ซ่อนอยู่ห่อหุ้มฉินเฉาเอาไว้ทันที
“แหะๆ …..”
ฉินเฉายิ้มออกมาอย่างงุ่มง่าม
“ปิดประตูสิ ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายท่านฉินเยอะแยะเลย”
หลงเบลล์กล่าว
“ใช่ ๆ …..”
ฉินเฉารีบปิดประตูอย่างรวดเร็ว
เมื่อเขาหันกลับมาก็เห็นหลงเบลล์ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ และถือไวน์
แดงมาอยู่ตรงหน้าเขา
“ไม่ทราบว่านายท่านฉินผู้ยิ่งใหญ่มีเรื่องอะไร ถึงได้มาหาผู้หญิงตัว
เล็ก ๆ ตอนกลางคืน?”
หลงเบลล์รินไวน์ลงในแก้วที่อยู่ในมือของฉินเฉา “หรือเพราะว่า
กำลังหงุดหงิดกับความรักในตอนนี้เลยคิดถึงรักเก่า ๆ ขึ้นมา นายท่าน
ฉินไม่ควรจะขาดความสุขใช่มั้ย?”
“เอ่อ นี่…”
เมื่อได้ยินหลงเบลล์พูดเช่นนี้ฉินเฉาก็รู้สึกอึดอัดใจ
“หลงเบลล์ มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด…..”
ฉินเฉาไม่รู้ว่าควรจะอธิบายยังไง
“เฮ้ นายท่านฉินไม่จำเป็นต้องมาอธิบายกับเด็กผู้หญิงคนนี้หรอก
ฉันเป็นแค่นางสนมตัวเล็ก ๆ ในฮาเร็มของนาย บางทีอาจจะเป็นวันที่
นายท่านฉินมีความสุขแล้วนึกถึงฉันเป็นการส่วนตัวก็ได้ ฉันรู้ตัวดี”
“ความไม่พอใจนี้ไม่น้อยเลย… ทำไมล่ะ เธออิจฉาหรือไง?”
ฉินเฉามองหลงเบลล์แล้วยิ้มออกมา ก่อนจะยกไวน์ในแก้วขึ้นมา
ดื่ม
“นายคิดมากไปแล้ว คิดมากไปแล้ว”
หลงเบลล์เบ้ปาก “นั่นเป็นความคิดของฉันเมื่อก่อนต่างหากล่ะ
ตอนนี้สาวน้อยคนนี้ทำให้มันง่ายแล้ว ทำไมถึงต้องมาเป็นนางสนมของ
นายด้วยล่ะ อะแฮ่ม แล้วฉันยังสง่างามมาก ๆ ด้วย ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่
ชอบผู้ชาย แต่ฉันชอบสาวงาม! ต่อไปฉันเองก็อยากจะมีฮาเร็มสาวงาม
สามพันคน แล้วรับโชคเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตทุกวัน!”
“เธอเข้าใจแล้ว แต่จะมีฮาเร็มสาวงามสามพันคนเนี่ยนะ!”
ฉินเฉาตบหัวหลงเบลล์ “ใจเย็นลงได้แล้ว!”
“ไม่! ฉันมีความสามารถพอที่จะเอาชนะนาย!”
หลงเบลล์กล่าวยั่วยุฉินเฉา
“เฮ้ ฉันล่ะหงุดหงิดจริง ๆ!”
ฉินเฉาไม่เชื่อในความแข็งแกร่งนี้ แต่ก็ยังปล่อยให้หลงเบลล์ขึ้นมา
ขี่คอของตัวเอง!
เขาคิดสิ่งนี้ก่อนจะยกตัวของหลงเบลล์ขึ้นมาพาดไว้บนไหล่ของ
เขา ในขณะเดียวกันก็ฟาดเข้าที่บั้นท้ายโดดเด่นของเธออย่างแรง
เพียะ!
เสียงฟาดนั้นดังชัดเจนอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ หลงเบลล์รู้สึก
เจ็บปวด
ดวงตาของเธอมีน˺าตารื้นขึ้นมาทันที ก่อนจะเม้มปากด้วยความ
ทรมานอย่างสาหัส “นาย นายตีจริง ๆ”
“เธอไม่ให้ฉันเอาชนะเธอนี่!”
วันนี้ฉินเฉาผลักหลี่เสวี่ยออกไป เขากินหลี่เสวี่ยไม่ได้ แล้วเขายัง
กินหลงเบลล์ไม่ได้อีก!
ผู้หญิงคนนี้ได้ยั่วยุเขาเข้าแล้ว หนึ่งไม่ทำ สองไม่พัก! ยังไงใน
สำนักงานนี้ หลงเบลล์ก็ต้องทำ!