มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 924: ช่วยเหลือ

ณ โรงแรมหลงเฉิง ในห้อง 302
ชิซินตามหลี่เสวี่ยมาและเอ่ยอย่างกังวลใจ
“ผู้จัดการหลี่… หลิงเฟิงจ้องจะตะครุบคุณอยู่นะคะ ส่งเนื้อเข้าปาก
เสือแบบนี้มัน… ไม่ปลอดภัยเลย…..”
“ไม่มีอะไรหรอก ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำอะไรพวกเราสองคนใน
ที่สาธารณะแบบนี้”
หลี่เสวี่ยเองก็ค่อนข้างกังวลใจเช่นกัน แต่เมื่อมีชิซินยืนอยู่ข้าง ๆ
เธอจึงต้องแสดงความกล้าหาญออกมาถึงหนึ่งร้อยยี่สิบ ต้องมั่นใจไว้
มั่นใจเอาไว้สิ เธอต้องทำได้แน่นอน!
“เชื่อฉันเถอะ พวกเราจะต้องโน้มน้าวคนคนนี้ได้แน่นอน”
“ก็แค่กรอกเหล้าลงคออย่างเลี่ยงไม่ได้สินะ”
ชิซินยักไหล่ อันที่จริงเธอเองก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว ในเมื่อตอนนี้เธอ
ไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป หากปีศาจสาวอย่างเธอต้องการจะบีบหลิง
เฟิงจนตายนั่นก็ไม่ต่างอะไรไปจากการละเล่น
อย่างไรก็ตามเธอไม่เคยฆ่าคนมาก่อน…..
ถึงแม้ว่าเธอจะกลายเป็นปีศาจสาว แต่เธอก็ยังไม่เคยทำเรื่องที่
ปีศาจมักจะทำกัน
เมื่อพูดถึงเรื่องหัวใจ เธอยังเป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง
เธอยังหวังว่าจะมีคนกระโจนออกมาปกป้องเมื่อเธอตกอยู่ใน
อันตราย
คนคนนั้นไม่ใช่ใคร เขาคือฉินเฉา
หลี่เสวี่ยไม่รู้ว่าผู้ช่วยสาวที่หายตัวไปหลายเดือนของเธอนั้นกำลัง
คิดอะไรอยู่ เธอเคาะประตูห้อง 302 เบา ๆ และได้ยินเสียงที่เป็นมิตร
จากด้านในดังออกมาทันที
“เชิญเข้ามาเลยครับ”
เสียงนั้นยังไม่ทันจะมาถึง ประตูก็ถูกเปิดออกมา
ด้านในมีหลิงเฟิงที่โค้งคำนับให้หลี่เสวี่ยด้วยความนอบน้อมอยู่
หลายครั้ง
หลี่เสวี่ยค่อนข้างแปลกใจเมื่อเห็นท่าทางของหลิงเฟิง
เธอคิดในใจว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อวานเขาเพิ่งจะโทรศัพท์มาหาเธอ
ด้วยความอวดดีแล้วทำไมตอนนี้ถึงมีท่าทีแบบนี้ได้?
“ผู้จัดการหลี่ ผู้จัดการหลี่โปรดนั่งลงก่อน โอ้ เป็นเกียรติจริง ๆ ที่
ผู้จัดการหลี่มาที่นี่และตอบรับคำเชิญทานอาหารร่วมกันกับผม นั่นทำ
ให้ผมรู้สึกภาคภูมิใจมาก ๆ!”
เมื่อกล่าวดังนั้นหลิงเฟิงก็รีบผายมือเชิญให้เธอนั่ง
“ผู้อำนวยการหลิง ไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนั้นหรอกค่ะ…..”
หลี่เสวี่ยเหลือบมองชิซินที่อยู่ข้าง ๆ คิดในใจว่าวันนี้พระอาทิตย์คง
ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว หลิงเฟิงเปลี่ยนนิสัยของเขาไปขนาดนี้ได้ยังไง
ถ้าหากเธอจำไม่ผิดล่ะก็ หลิงเฟิงต้องการความสาวและความสวย
ของผู้จัดการหลี่ และต้องการใช้โอกาสนี้ข่มขู่ผู้จัดการหลี่ให้ทำ
บางอย่าง
แต่หลี่เสวี่ยไม่ใช่คนแบบนั้น เธอเป็นคนแข็งแกร่งและไม่คิดจะทำ
เรื่องแบบนั้นอย่างแน่นอน
ดังนั้นผู้อำนวยการหลิงคงจะไม่รู้สึกยินดีสักเท่าไหร่
แต่มาวันนี้ผู้อำนวยการหลิงถูกปีศาจเข้าสิงมาหรือไงกัน?
“มาเถอะ วันนี้ผมต้องขอโทษที่ทำให้ผู้จัดการหลี่ขุ่นเคืองใจก่อน
หน้านี้ ผมขอรินไวน์แก้วนี้ให้ผู้จัดการหลี่เอง”
เขาพูดขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นยืน และส่งไวน์สองแก้วให้หลี่เสวี่ยกับชิ
ซิน
ชิซินสายตาไวมาก เธอสังเกตได้ว่าเมื่อผู้อำนวยการหลิงยืนขึ้น ขา
ทั้งสองข้างของเขาดูไม่เป็นธรรมชาติเท่าใดนัก
และเมื่อเขานั่งลง เขากลับไม่กล้าลงน˺าหนักเต็มแรง แต่ค่อย ๆ วาง
บั้นท้ายลงกับเก้าอี้แทน
เขาเป็นริดสีดวงทวารเหรอ?
ชิซินไม่เข้าใจ หลี่เสวี่ยเองก็ไม่เข้าใจ ทำไมหลิงเฟิงถึงเปลี่ยน
พฤติกรรมไปทันทีแบบนี้
“ผู้จัดการหลี่ ผมโง่เองที่ทำให้ผู้จัดการหลี่ต้องขุ่นเคืองใจก่อนหน้า
นี้ ช่างน่าตายจริง ๆ ผมหวังว่าผู้จัดการหลี่จะยกโทษให้ผม ส่วนเรื่อง
โครงการของเรานั้น วันพรุ่งนี้ผู้จัดการหลี่สามารถส่งตัวแทนของคุณมา
ลงนามในสัญญาของพวกเราได้เลย”
หลิงเฟิงกล่าวก่อนที่เขาจะยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม
“เอ่อ นี่…..”
หลี่เสวี่ยตะลึงไปครู่หนึ่ง เธอไม่คิดว่าเรื่องนี้จะจบลงอย่างมี
ความสุขได้แบบนี้
แต่เดิมนั้นเธอเตรียมคำพูดมากมายเอาไว้เพื่อที่จะมาอธิบายให้ห
ลิงเฟิงฟังที่นี่ ไม่คาดคิดว่ามันจะต่างกับสิ่งที่เธอคิดเอาไว้อย่างสิ้นเชิง
ขนาดนี้
อย่างไรก็ตาม เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจในเรื่องนี้เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
เธอจึงเลิกคิดนอกเรื่องไปก่อน
“ผู้อำนวยการหลิง คุณสามารถมั่นใจได้เลยว่าหากคุณส่งมอบ
โครงการให้กับบริษัทของเราแล้ว มันจะต้องไม่มีความผิดพลาดอย่าง
แน่นอน ฉันรับประกันได้เลยว่าฉันจะทำให้ผู้อำนวยการหลิงพึงพอใจ
ที่สุด”
“ฮ่า ๆ หากได้ผู้จัดการหลี่มาคอยจัดการสิ่งต่าง ๆ ผมก็สบายใจ
แล้ว”
หลิงเฟิงคิดในใจ ลองไม่สบายใจดูสิ…
ถ้าเขาไม่สบายใจ เขาได้ตายแน่! ตอนนี้ดอกเบญจมาศ (รูก้น) ของ
เขายังเจ็บอยู่เลย…..
เรื่องที่หลิงเฟิงเปลี่ยนพฤติกรรมนั้นคงจะเป็นเรื่องที่หลาย ๆ คน
เอามาพูดคุยและหัวเราะกันแน่นอน
หลิงเฟิงไม่รอเวลาให้อาหารมาวางบนโต๊ะ เขามองนาฬิกาก่อนจะ
รีบพูดขึ้นมาว่า
“โอ้ เวลาขนาดนี้แล้ว ผมคงจะต้องรีบไปก่อน ผู้จัดการหลี่ วันนี้
คุณทำตัวตามสบายได้เลย ผมเลี้ยงคุณเอง หากวันอื่นมีเวลา พวกเรา
ค่อยมาพบกันใหม่อีกครั้งนะครับ”
หลังจากนั้นหลิงเฟิงก็ทำราวกับกำลังหลบหนี เขาออกจากห้อง
302 ไปแล้วทิ้งหลี่เสวี่ยกับชิซินที่กำลังตะลึงเอาไว้ด้านหลัง
ทั้งสองคนกำลังงุนงง หัวใจของหลิงเฟิงนั้นราวกับกระจกใส ทำไม
เขาถึงได้ทำตัวแบบนั้น
เมื่อหลิงเฟิงออกมาเขาก็เดินกะเผลกไปที่บันได
“นายท่านฉิน ผมทำตามที่คุณต้องการเรียบร้อยแล้วครับ…..”
หลิงเฟิงมองชายผู้สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวอยู่ตรงหน้าของเขา ก่อนที่เขา
จะก้มตัวลงด้วยความนอบน้อม
หากไม่นอบน้อม ดอกเบญจมาศ (รูก้น) นี้คงได้เจ็บปวดอย่างหนัก
อีกครั้ง
ยิ่งไปกว่านั้นเขายังหวาดกลัวปืนกระบอกนั้นอยู่
“ดี ทำได้ดี”
ฉินเฉาใส่เนคไทสีแดง ท่อนล่างสวมกางเกงสีดำ นั่นคือการแต่ง
กายของคนในสมาคมต้าฉินทั่ว ๆ ไป
ฉินเฉาคาบบุหรี่ในปาก มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง เขามอง
คนตรงหน้าก่อนจะกล่าวว่า “อย่าลืมเรื่องการเซ็นสัญญาในวันพรุ่งนี้ซะ
ล่ะ”
“ครับ ๆ ผมจะจัดการให้ดีอย่างแน่นอน…..”
หลิงเฟิงไม่กล้ามีปากเสียงแม้แต่ครึ่งคำ
ตอนนี้เขากลัวมาก เมื่อวานนี้เขากลับบ้านไปถามลูกชายของเขา
เชี่ย แฟนเก่าของหยางฉานฉานคือนายท่านฉิน!
ลูกชายของเขาช่างเป็นไอ้อ้วนที่กล้าหาญจริง ๆ กล้าไปแย่ง
แม้กระทั่งผู้หญิงของนายท่านฉิน!
ถึงแม้ว่าในตอนนั้นนายท่านฉินจะยังไม่มีชื่อเสียงก็เถอะ แต่ถ้า
หากวันใดวันหนึ่งนายท่านฉินโกรธขึ้นมาจริง ๆ เขาคงจะไม่สามารถ
ชดใช้หนี้เก่านั้นได้
แม้นายท่านฉินจะโกรธ แต่ก็ยังไม่ได้ฆ่าล้างครอบครัวของเขา!
ยั่วโมโหไม่ได้ ยั่วโมโหไม่ได้…..
หลิงเฟินเดินจากไป เหลือเพียงฉินเฉาที่กำลังพิงบันไดสูบบุหรี่อยู่
หลี่เสวี่ยนั้นไม่ว่างและเขาก็ได้ช่วยเธอไปแล้ว เรื่องที่เหลือนั้นคง
ต้องให้หลี่เสวี่ยเป็นคนจัดการเอง
“โอ้ นายท่านฉินของฉันมาสูบบุหรี่อยู่ที่นี่นี่เอง”
เสียงที่ดังมาจากด้านข้าง ทำให้ฉินเฉาพูดพร้อมรอยยิ้มโดยที่ยัง
ไม่ได้หันหน้าไปมอง
“ไม่เลวเลยนี่ เธอรู้ถึงการมีอยู่ของฉันด้วย”
“หึ”
ชิซินเบ้ปาก “ฉันเป็นแค่คนที่ไม่สำคัญเท่านั้น จะไปทำให้นายท่าน
ฉินประหลาดใจได้ยังไง”
“เฮ้ ทำไมฉันถึงฟังแล้วถึงได้กลิ่นน˺าส้มสายชูล่ะ”
ฉินเฉายิ้ม ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปโอบเอวบางของชิซิน
“เธอไม่ได้บอกให้ฉันช่วยหลี่เสวี่ยหรือไง เป็นอะไรไปล่ะ หรือว่า
เธอหึง”
“ใช่ ฉันพูดแบบนั้น”
ชิซินเบ้ปาก “แต่เมื่อเช้าพอฉันไปถึงสำนักงาน ฉันเห็นผู้จัดการหลี่
กำลังเมาอยู่แถมยังไม่ใส่เสื้อผ้า ฉันก็เลยอดคิดไม่ได้”
“เชี่ย…”
ฉินเฉาถูจมูกและกล่าวว่า “อันที่จริงพวกเราสองคนไม่ได้ทำอะไร
กัน… วันนั้นเธอดื่มมากเกินไป… ไม่รู้ว่าเธอรู้หรือเปล่าว่าผู้จัดการหลี่ดื่ม
ไวน์ เธอรู้เรื่องนี้มั้ย?”
“อืม พอผู้จัดการหลี่เมา เธอค่อนข้างจะบ้าไปสักหน่อย”
ชิซินกลอกตา “แต่ฉันไม่เชื่อหรอก ผู้จัดการหลี่สวยขนาดนั้น มี
ผลไม้สีแดงสดมาวางอยู่ตรงหน้านาย นายจะไม่กินมันหรือไง?”
“นี่…”
ฉินเฉาค่อนข้างอึกอัก “อะไรกัน ถึงฉันจะเป็นแบบนี้แต่ฉันก็ไม่คิด
จะเอาเปรียบใครนะ”
“ใครจะไปเชื่อ!”
ชิซินเบ้ปากอีกครั้ง “แต่นาย! ฮึ่ม!”
ฉินเฉารีบยกมือซ้ายขึ้นมาทันที “ฉันสาบานต่อฟ้าได้เลยว่าฉัน
ไม่ได้ทำอะไรกับผู้จัดการหลี่จริง ๆ!”
“ถ้าให้ฉันเชื่อคำพูดของนาย ฉันก็ไม่ใช่ชิซินแล้ว”
ชิซินยังคงสงสัยอยู่
“เธอไม่ใช่ชิซิน แต่เป็นปีศาจน้อยที่แสนน่ารักและเซ็กซี่ต่างหาก
ล่ะ”
“นายไปไกล ๆ เลย ปากนายได้แตกแน่”
ชิซินผลักฉินเฉา “ยังไงเรื่องนี้ฉันก็ต้องขอบใจนาย ถ้านายไม่
ออกมา ผู้จัดการหลี่ก็คงไม่ได้ทำโครงการนี้แน่นอน แต่นายทำเพื่อฉัน
หรือเพื่อผู้จัดการหลี่มากกว่ากันล่ะ?”
ถึงแม้ปากของชิซินจะบอกให้ฉินเฉาไปหาหลี่เสวี่ย แต่จริง ๆ แล้ว
เธอเองก็รู้สึกไม่ดีเช่นกัน
“โอ้ เธอหึงนี่นา”
ฉินเฉายิ้ม “วันนั้นเธอยังตะโกนบอกให้ฉันไปช่วยหลี่เสวี่ยอยู่เลย
แล้ววันนี้เธอจะมาหึงได้ยังไงกันล่ะ”
“ใช่ ฉันเป็นคนบอกเองว่าให้นายไปช่วย แต่ฉันไม่ได้บอกให้นายไป
ช่วยบนเตียง”
วันนี้ชิซินไม่ได้กลอกตาใส่เขามากนัก แต่ในยามที่เธอกลอกตาก็ยัง
ดูดีและทำให้ฉินเฉามีความสุขมาก เขาจึงอดหยอกล้อชิซินไม่ได้
“เอ่อ โทษทีนะ ฉันแค่ไปส่งเธอบนเตียง ไม่ได้ทำอะไรเลยทั้งนั้น!”
“อืม โทษที… ฉันคิดว่าจะตัดความสัมพันธ์แล้วหนีไปซะอีก!”
“เธอคิดมากไปแล้ว”
ฉินเฉายักไหล่
“ถ้าเธอไม่เชื่อก็ไปถามผู้จัดการหลี่ดูสิ เธอสามารถยืนยันความ
บริสุทธิ์ใจของพวกเราได้”
“นายคิดว่าฉันไม่ได้ถามหรือไง”
ชิซินกัดปากแล้วบอกว่า “แต่ผู้จัดการหลี่บอกว่าเธอจำอะไรไม่ได้
เลย เธอดื่มไปเยอะมากและไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น แต่พอเธอตื่นขึ้นมา
เธอกลับไม่ได้สวมเสื้อ แถมกระโปรงก็ยังยับยู่ยี่… เธอยังสงสัยเลยว่า
เมื่อคืนนี้นายทำอะไรกับเธอ”
“เอิ่ม!”
ฉินเฉารู้สึกว่าถึงเขากระโดดลงไปในแม่น˺าเหลืองก็ยังชำระล้าง
เรื่องนี้ให้สะอาดไม่ได้
เขาไม่ได้ทำอะไรหลี่เสวี่ยจริง ๆ แต่กับหลงเบลล์และหลี่นา… เขา
จับกดพวกเธอไปแล้ว
กับสองสาวนั้นไม่ต้องพูดถึง ชิซินนั้นมาก่อนและเธอไม่ยินดีที่จะ
ให้หลี่เสวี่ยเข้ามา
“ยังไงมันก็ไม่สมควรอยู่ดี”
ฉินเฉาปาดเหงื่อเย็น
“นี่เธอจะใส่ความฉันงั้นเหรอ?”
ชิซินเย้ยหยัน “ถึงแม้ว่านายจะไม่ได้ทำเรื่องแบบนั้นจริง ๆ แต่
ยังไงนายก็ไม่มีทางไปส่งผู้จัดการหลี่ถึงเตียงอย่างเสียเปล่าแน่ ๆ นายก
ล้าพูดหรือเปล่าล่ะว่านายไม่ได้ทำอะไรลงไปเลย?”
“จริง ๆ … เอิ่ม…”
ตอนแรกฉินเฉากำลังจะสาบาน แต่เมื่อถึงครึ่งประโยคเขาก็ต้อง
หยุดพูด
เขาจูบกับผู้จัดการหลี่…
เรื่องนี้นับว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเลยไม่ได้…..
“เห็นมั้ยล่ะ สีหน้าของนายมันผิดปกติแล้ว นายทำอะไรลงไป
ใช่มั้ย!”
ชิซินอยากจะมองเข้าไปให้ถึงความรู้สึกส่วนลึกที่สุดของผู้ชายที่อยู่
ตรงหน้า แต่เธอกลับพบว่าดวงตาของเขานั้นลึกลับเกินไปจนเธอไม่อาจ
ทำความเข้าใจได้เลย
อดีตที่ผ่านมาทุกอย่างของฉินเฉาก็เป็นเรื่องลึกลับเหมือนกัน
จนมาถึงตอนนี้มันกลับยิ่งลึกลับเข้าไปอีก
ฉินเฉา นายเป็นคนแบบไหนกันแน่…..
“โอเค ในเมื่อนายไม่บอกฉัน ฉันก็จะกลับไปแล้ว ฉันใช้ข้ออ้างบอก
ผู้จัดการหลี่ว่ามาเข้าห้องน˺า ถ้าฉันไม่กลับไปเธอก็คงจะสงสัย ว่าแต่
นายจะไม่ไปกินข้าวกับผู้จัดการหลี่ด้วยกันเหรอ?”
“ไม่ไป ไม่ไป…”
ทันใดนั้นใบหน้าของฉินเฉาก็ปรากฏความหวาดกลัวออกมา เขา
โบกมืออยู่หลายรอบแล้วบอกว่า “ฉันกลัวว่าถ้าฉันไป เธอจะชวนฉันไป
ดื่มอีก… ถ้าหากดื่มจนเมาคงจะพูดไม่รู้เรื่องแน่ ๆ”
“นายไม่มีเวลาหรือว่าจะหนีใครกันล่ะ ฉันจะให้โอกาสนายตอบอีก
ทีก็แล้วกัน ว่ายังไงล่ะ?”
“ไม่ไป!”
ฉินเฉาปฏิเสธด้วยความเด็ดขาด ก่อนที่เขาจะหายตัวไปในชั่ว
พริบตา
“หึ คนขี้ขลาด…”
ชิซินมองตามทางที่ฉินเฉาหายลับไป จากที่เธอบ่นอยู่ในตอนแรก
นั้น เพียงไม่นานเธอก็ยิ้มออกมา
“คนขี้ขลาดที่น่ารำคาญ…..”