มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 940: ปัญหาของซูเหยา

“ยัง ยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง…”
เมื่อเห็นว่าฉินเฉากลับมายังดาดฟ้าเรือโครินธ์อย่างปลอดภัย เหล่า
สเกลตันที่กำลังยุ่งอยู่กับความเสียหายของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็กลัวจน
วิญญาณแทบจะหลุดออกมาจากร่าง
เอลโมทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น สาวผมสีบลอนด์สุดเซ็กซี่คนนี้ตัวสั่น
และพูดอะไรไม่ออก
“ทำไมฉันถึงจะยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้ล่ะ?”
ฉินเฉามองผู้หญิงคนนี้แล้วยิ้มออกมา “เธออยากให้ฉันตาย
เหรอ?”
“ไม่ ไม่กล้า…..”
เอลโมรู้สึกสั่นไปถึงจิตวิญญาณ
เป็นไปได้ยังไง…
แม้แต่ราศีสิงห์ คอร์ทที่เป็นผู้อัญเชิญเทพปีศาจแมมม่อนออกมาก็
ยังถูกฆ่า
ผู้ชายคนนี้กลับยังมีชีวิตอยู่! เขาเอาชนะแมมม่อน!
สวรรค์ ความแข็งแกร่งของเขาไม่น้อยไปกว่าเทพปีศาจ!
“บัดซบ สเกลตันจะไม่ยอมจำนนต่อแก!”
ราศีมีน เอ็ดชักดาบตะวันตกของเขาออกมา ก่อนจะแยกร่าง
ออกเป็นหลายร้อยร่างพุ่งเข้าไปโจมตีฉินเฉา
“พวกลูกกะจ๊อกเลิกรวมตัวกันได้แล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะมา
ต่อสู้”
ฉินเฉากล่าว ก่อนที่จะยื่นมือออกไปแล้วดีดนิ้ว
ร่างแยกของเอ็ดที่กำลังพุ่งเข้ามา หยุดเคลื่อนไหวอยู่กลางอากาศ
จากนั้นฉินเฉาก็กำมือ
เขากำลังใช้พลังจิต
ตูม ตูม ตูม!
ศีรษะของร่างแยกเหล่านั้นระเบิดออกมาและล้มตายลงไปกับพื้น
การจัดการกับพวกสเกลตันนั้น ตราบใดที่พวกเขาไม่ได้ใช้ม่านพลัง
การสังหารก็ไม่ใช่เรื่องยาก
เอ็ดที่ไม่ได้ใช้ความสามารถที่แท้จริงจึงถูกฉินเฉาฆ่าเอาได้ง่าย ๆ
เอลโมยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น
12 ราศีแห่งสเกลตันต่างแยกย้ายกันไป และตายไปบางส่วน
ตอนนี้เหลือเธออยู่เพียงคนเดียว
ครั้งหนึ่งองค์กรที่เลื่องชื่อลือนามต้องตกอยู่ในสภาพที่น่าสังเวช
เพียงเพราะผู้ชายตรงหน้าเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น
เขาเป็นคนที่น่าหวาดหวั่นขนาดนี้ได้ยังไง…..
ผู้ฝึกตนจากประเทศจีนน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ?
“อย่าฆ่าฉันเลย ฉัน ฉันยอมจำนนต่อนายแล้ว!”
เอลโมตัวสั่นคุกเข่าลงไปต่อหน้าฉินเฉาแล้วพูดออกมา
“ฉันยินดีที่จะมอบทุกอย่างของฉันให้กับนาย… รวมไปถึงตัวฉัน
ด้วย”
เมื่อพูดจบเธอก็ดึงคอเสื้อของเธอลงมา เผยให้เห็นร่องลึกด้านใน
ฉินเฉากวาดตามองแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
“ดี เธอเซ็กซี่มาก”
“เป็นเกียรติที่ท่านชื่นชม… ทุกอย่างของฉันเป็นของท่าน…..”
เอลโมกล่าวก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนและขยับเข้าไปแนบชิดฉินเฉา
“ท่าน…”
ดวงตาของเอลโมคลอไปด้วยน˺าตา มือข้างหนึ่งของเธอยกขึ้น
สัมผัสกับหน้าอกของฉินเฉา
“ฮิ ๆ …”
เอลโมเห็นว่าฉินเฉาไม่ได้ปฏิเสธ เธอขยับเข้าไปจูบริมฝีปากของ
เขา
มือข้างซ้ายของฉินเฉาโอบรอบเอวของเอลโมเอาไว้ มืออีกข้างคว้า
ไปที่หน้าผากของเธอ
“อ๊ะ! ท่านจะทำอะไร…..”
เอลโมถอนริมฝีปากออกมาและมองฝ่ามือที่จับหน้าผากของเธอ
เอาไว้ ร่างกายของเธอสั่นเทิ้ม
“ฉันทำอะไรเหรอ? ฉันสิต้องถามเธอก่อนว่าเธอจะทำอะไร”
แววตาของฉินเฉาปรากฏความเย็นชาออกมา
เอลโมหวาดกลัวไปถึงสุดขั้วหัวใจ
ลูกศรวารียังจ่ออยู่ด้านหลังของฉินเฉา เธอไม่กล้าขยับไปมากกว่า
นี้
เขามองมันออก…..
“ถึงแม้ว่าเธอจะยอมจำนนจริง ๆ ฉันก็ไม่ยอมรับ ถึงผิวจะไม่มีสี
มันก็ยังยากที่จะทำให้ฉันเชื่อใจเธอ ดังนั้นเสียใจด้วย เพราะฉันต้องการ
คนที่จริงใจ ฉันถึงจะสบายใจได้”
ฉินเฉากล่าวดังนั้น ก่อนที่ฝ่ามือที่สัมผัสหน้าผากของเอลโมจะ
เปล่งแสงสีดำที่เข้มข้นออกมา
“พลังจิตทำลายล้าง!”
วิญญาณของเอลโมถูกโจมตีทันที
จากนั้นดวงตาของเธอก็นิ่งไป
นักฆ่าของสเกลตันที่อยู่รอบ ๆ หวาดกลัวกันแทบตาย พวกเขาไม่รู้
ว่ามีอะไรเกิดขึ้น
พวกเขาไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปช่วยชีวิต 12 ราศีคนสุดท้าย ความ
ตายของเอ็ดเป็นสัญญาณเตือนสำหรับพวกเขาแล้ว
“นายท่าน…”
หลังจากที่เอลโมถูกฉินเฉาใช้วิชาพลังจิตทำลายล้าง เธอก็หมดสติ
ไปอย่างสมบูรณ์โดยไม่รู้ตัว และหลงเหลือแต่เพียงความคิดที่จะเชื่อฟัง
ฉินเฉาเท่านั้น
“อืม…”
ฉินเฉาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ สิ่งนี้คือผลลัพธ์ที่เขาต้องการ
ด้วยวิธีนี้จะทำให้เอลโมไม่มีทางทรยศเขา
“ต่อจากนี้ก็กลับไปยังวิหารแห่งความมืดซะ… และแน่นอนว่าโค
รินธ์ต้องเป็นของวิหารแห่งความมืด”
“รับทราบค่ะ”
เอลโมพยักหน้าด้วยความเคารพ
เมื่อมองไปยังโครินธ์ที่แสนยิ่งใหญ่แห่งนี้ ฉินเฉาก็อดมีความคิด
หนึ่งขึ้นมาไม่ได้
โอ้ ที่นี่คือสถานที่ทำเงินที่แท้จริง
คนทั่วไปไม่สามารถจินตนาการถึงระดับการใช้จ่ายที่นี่ได้อย่าง
แน่นอน
เมื่อก่อนตัวเขาเองก็จินตนาการไม่ได้เช่นกัน แต่ตอนนี้ที่นี่
กลายเป็นของเขาแล้ว
โลกเปลี่ยนไปมากจริง ๆ
อย่างไรก็ตามฉินเฉายังมีข้อสงสัยอยู่ว่ากิลอัญเชิญเทพปีศาจ
ออกมาได้ยังไง!
ไม่ใช่ว่าเทพปีศาจมีพันธะและไม่สามารถข้ามมายังโลกมนุษย์หรือ
ไง!
เพื่อที่จะไขข้อสงสัยนี้ ฉินเฉาเดินไปหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของดาดฟ้า
ด้านหลัง และเริ่มอัญเชิญปีศาจสาวของเขา
“โรซี่… ฉันต้องการความช่วยเหลือจากเธอ…..”
ทันใดนั้นน˺าทะเลก็แยกออกจากกัน มีนางเงือกสาวแสนงดงาม
ปรากฏตัวขึ้นมาจากน˺าทะเล เธอสัมผัสหางที่สวยงามของเธอและมอง
ฉินเฉา
“พ่อหนุ่ม อยากฟังฉันร้องเพลงหรือเปล่า?”
เสียงของนางเงือกสาวนั้นจรรโลงใจมาก ราวกับเธอกำลังหยอกล้อ
เขาเล่น
“โรซี่… เธออย่าเล่นอะไรร้ายกาจแบบนี้สิ…..”
ฉินเฉาเลิกคิ้ว
“ทำไมล่ะ… ไม่ง่ายเลยนะกว่าที่ผู้อื่นจะมีความคิดที่น่าสนใจแบบนี้
ขึ้นมาได้…”
โรซี่เบ้ปาก เธอสะบัดหางจนน˺าทะเลสาดกระเซ็น จากนั้นจึง
กระโดดจากผืนน˺าขึ้นมาบนเรือ
เมื่อเธออยู่กลางอากาศ หางของเธอก็จางหายไป เผยให้เห็นเรียว
ขาเปลือยเปล่า เธอก้าวขึ้นมาบนราวเหล็กก่อนที่จะนั่งลงและมองฉิน
เฉา
“เฮ้ ทำไมฉันถึงสัมผัสถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่นี่ได้…..”
เธอสูดจมูกเล็ก ๆ ของเธอแล้วกล่าวออกมา
“แมมม่อนมาที่นี่”
ฉินเฉาจุดบุหรี่ พลางกล่าวออกมา
“เป็นไปได้ยังไง!”
โรซี่เบิกตากว้าง “ที่หานปิงเข้ามายังโลกมนุษย์ได้นั่นเป็นเพราะ
ปาฏิหาริย์ และเป็นผลมาจากความพยายามอันยาวนานของเธอ แต่แม
มม่อนเป็นเทพปีศาจ เขาพังทลายพันธนาการและมายังโลกมนุษย์ได้
ยังไง!”
ฉินเฉายักไหล่ “เธอถามฉันแล้วฉันจะไปถามใคร ที่ฉันเรียกเธอมา
ก็เป็นเพราะอยากจะถามให้ชัดเจนนี่แหละ”
“มัน… มัน…”
โรซี่หน้าซีด น˺าเสียงของเธอสั่น “มันคือการสังเวยมนุษย์!”
“อะไรคือการสังเวยมนุษย์?”
ฉินเฉาไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูด
“มันคือการใช้วิญญาณในการอัญเชิญเทพปีศาจ”
โรซี่อธิบาย “วิธีนี้ไม่เพียงแต่จะมีวิญญาณของผู้สังเวยที่จะถูกกลืน
กินเท่านั้น วิญญาณของผู้คนรอบ ๆ เองก็จะถูกกลืนกินไปด้วย วิชา
สังเวยวิญญาณสามารถอัญเชิญเทพปีศาจให้ออกมาได้เพียงครึ่งชั่วโมง
และหลังจากครึ่งชั่วโมงไปแล้วเทพปีศาจจะถูกนำตัวกลับไปยังนรก
นับว่าเป็นวิชาที่โหดร้ายมาก”
“เชี่ย! ครึ่งชั่วโมง!”
ฉินเฉาอดสบถออกมาไม่ได้ “ถ้ารู้ว่าแค่ครึ่งชั่วโมง บิดาจะไม่มีทาง
ใช้จิตก่อเกิดไปเล่นกับมันแน่!”
“หรือว่า… นายฆ่าแมมม่อนไปแล้วเหรอ?”
โรซี่ได้ยินฉินเฉากล่าวเช่นนั้น ก็มองเขากลายเป็นปีศาจบ้าเลือดไป
อย่างรวดเร็ว
“เปล่า ฉันปล่อยให้มันหนีไป”
ฉินเฉาพ่นควันบุหรี่ออกมา “เธอก็รู้ว่าปีศาจอย่างพวกเธอต้อง
กลับไปยังนรก ฉันเลยไม่มีทางเลือก คงมีแต่ต้องกลับไปยังนรกอีกครั้ง
แต่วิธีนั้นเสี่ยงเกินไปและไม่คุ้มค่า”
“หึ ๆ นายกลับไปยังนรกไม่ได้แล้ว”
โรซี่กระโดดลงมาเบา ๆ จากนั้นเธอก็ราวกับเป็นปลาหมึก เธอพุ่ง
เข้าไปหาฉินเฉาและใช้สองมือโอบเขาไว้อย่างแนบชิด “นายรู้มั้ยว่า
ตอนนี้นายอยู่บัญชีรายชื่อที่นรกไม่ต้อนรับ”
“ไม่ต้อนรับก็ไม่ต้อนรับสิ”
ฉินเฉาตบสะโพกงาม ๆ ของโรซี่เบา ๆ “ฉันจำได้ดีว่ามันเป็น
สถานที่ที่ดีแค่ไหน… ว่าแต่วันนี้ทำไมเธอถึงติดฉันจัง?”
“นายคงจะไม่รู้… หนึ่งวันในโลกมนุษย์เท่ากับหนึ่งร้อยปีในนรก…
ฉันคิดถึงนาย…..”
ฉินเฉาตระหนักได้ว่าเขาลืมเรื่องนี้ไปจริง ๆ
“โรซี่ หรือว่าเธอจะมาอยู่ข้างกายของฉัน”
เขาดึงสะโพกของโรซี่เข้ามาแล้วเอ่ยว่า “เธอจะได้ไม่ต้องมีหนึ่ง
วันที่เหมือนหนึ่งปีไง”
“ไม่ได้หรอก…”
โรซี่ส่ายหน้า “ถ้าฉันไม่ได้อยู่ในนรก ราชานรกจะต้องรู้ตัวแน่ ถ้า
ฉันอยู่กับราชานรกแล้วมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่นั่น ฉันก็จะสามารถช่วย
นายได้”
“เธอจะลำบากเกินไปแล้ว… เธอจะไม่ได้เจอฉันไปอีกหลายร้อยปี
เลยนะ”
“จะเป็นอะไรไปล่ะ…..”
โรซี่ถอนหายใจออกมาด้วยอารมณ์ “ไม่ว่ายังไงปีศาจชั้นสูงก็มีชีวิต
ที่ไม่มีที่สิ้นสุดอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นฉันไม่ได้อยู่แต่ในนรกตลอดสักหน่อย
ฉันเองก็ขึ้นมาอยู่ด้านบนบ้างในบางครั้ง ท้ายที่สุดแล้วฉันก็ไม่ได้ทำ
สัญญากับนายแค่คนเดียว”
โรซี่ยิ้มอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง
“เธอทำสัญญากับคนอื่น… เธอได้ทำตัวเหลวไหลแบบนี้ด้วยหรือ
เปล่า?”
ฉินเฉารู้สึกหึงหวงขึ้นมานิดหน่อย
“นายเดาว่ายังไงล่ะ?”
โรซี่เลียริมฝีปากสีแดงสดของเธอ แววตาของเธอเผยแววยั่วเย้า
“ฉันเดาไม่ถูกหรอก ฉันโง่…”
ฉินเฉากล่าวออกมาอย่างเอาแต่ใจ “แต่ฉันไม่อนุญาต”
“โอ้! ไม่ใช่แบบนั้นแน่นอน!”
โรซี่ค่อนข้างรู้สึกมีความสุข เธอผลักฉินเฉาเบา ๆ “ยิ่งไปกว่านั้น
คนอื่น ๆ ยุ่งยากอย่างนายที่ไหน…..”
“หืม?”
ฉินเฉาอดถามออกมาไม่ได้ “เธอทำสัญญากับคนอื่นยังไง?”
“นี่เป็นความลับทางธุรกิจ…..”
โรซี่กัดริมฝีปากไม่บอกฉินเฉา
“และความลับทางธุรกิจของเธอก็ถูกพวกเทวทูตขโมยไป”
“หึ สิ่งที่มนุษย์นกพวกนั้นคิด พวกเรารู้อยู่แล้ว”
โรซี่ยักไหล่ “แต่คนบนโลกมีเยอะมาก ถ้าพวกมันจะหาใครสักคน
พวกเราก็หยุดไม่ได้หรอกใช่มั้ยล่ะ ท้ายที่สุดแล้วดูเหมือนว่าในสายตา
ของพวกมนุษย์ เทวทูตจะมีศักดิ์ศรีมากกว่าปีศาจอย่างพวกเรา”
“หึ ๆ … พวกนั้นมันมีศักดิ์ศรีที่ไหน”
ฉินเฉาจำได้ดีถึงสิ่งที่เหล่ามนุษย์นกได้ทำเอาไว้ เขาอดไม่ได้ที่จะ
กำหมัดแน่น
“ดังนั้นปีศาจก็เลยดีกว่าใช่มั้ย…..”
“ดีกับผีน่ะสิ ยั่วโมโหจะตาย!”
ป้าบ! ฉินเฉาตีบั้นท้ายนุ่ม ๆ ของโรซี่
แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง ณ เกสต์เฮ้าส์แห่งหนึ่งในลาสเวกัส
ซูเหยาปาโทรศัพท์ลงกับพื้นและนั่งลงบนโซฟาด้วยความหงุดหงิด
แมรี่อิงตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา และยื่นพวงองุ่นให้
“นายท่านซู อย่าโมโหไปเลย กินองุ่นก่อน…”
“กินกับผีสิ!”
ซูเหยาผลักพวงองุ่นในมือของแมรี่ออกไป เขาพูดออกมาด้วย
ความโกรธว่า “ตาแก่นั่นมันระงับบัญชีของฉันไปสองบัญชี มันจะให้ฉัน
เร่ร่อนไปตามถนนหรือไง!”
“ฮิ ๆ นายท่านซูจะเร่ร่อนไปตามถนนได้ยังไง “
แมรี่ยิ้มออกมาบาง ๆ “ชีวิตของนายท่านทั้งร˹ารวยและมีเกียรติ
ขนาดนี้”
“แม่งเอ๊ย ทั้งนิกายเหยียนลั่ว ทั้งสเกลตันก็ติดต่อไม่ได้ เชื่อถือไม่ได้
จริง ๆ! ปล่อยให้บิดาต้องเสียเงินไปเปล่า ๆ!”
ซูเหยาอารมณ์ไม่ดี เขาผลักแมรี่ออกไปและเดินไปเข้าห้องน˺า
หลังจากที่ซูเหยาเดินออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของแมรี่ก็หายไป
เหลือทิ้งเอาไว้แต่เพียงสายตาที่เย็นชา
“บิดาจะใช้ชีวิตแบบนี้ได้ยังไง!”
เขามองตัวเองในกระจกและคิดอย่างหดหู่
“ทำไมตาแก่ต้องชอบซูจีกับซูเฟยด้วย! บิดาไม่ใช่คนของเขาหรือ
ไง!”
เขารู้สึกหดหู่มากขึ้นเรื่อย ๆ และเหวี่ยงกำปั้นไปบนกระจก
ทันใดนั้นกระจกก็แตกร้าว มือของซูเหยาเริ่มมีเลือดไหลออกมา
“แม่งเอ๊ย นังซูเฟยน่าตาย นังซูจีน่าตาย! ตาแก่น่าตาย!”
“ข้ารู้สึกถึงความเกลียดชังของเจ้า…”
ในตอนนั้นเองซูเหยาก็พบว่าอากาศรอบ ๆ ตัวเขาเริ่มเย็นยะเยือก
จู่ ๆ แสงไฟในห้องน˺าก็เริ่มกะพริบ ที่กระจกเริ่มมีไอเย็นเกาะเอาไว้
เสียงแหบพร่าดังขึ้นมาข้างหูของเขา
“แก แกเป็นใคร?”
ซูเหยาผงะ เขาคิดจะวิ่งหนีแต่ก็พบว่าประตูห้องน˺าถูกล็อก