มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 987: นักเรียนหัวโจก

“ทำไมถึงเป็นนายล่ะ!”
“ฉิน ฉินเฉา!”
ทั้งสองคนตกใจมาก
ไม่ใช่ฆาตกรโรคจิต แต่เป็นเจ้าหน้าที่พิเศษจากหน่วยที่เจ็ด ฉินเฉา
ได้ยังไง!
“นาย นายคือฆาตกรโรคจิตเหรอ?”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยปิดปากด้วยความประหลาดใจ
“โรคจิตกับน้องสาวเธอสิ!”
ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ขึ้นมา เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ก็ทำให้อ้ายเสี่ยวเสวี่ย
และจางจุนหันมามองหน้ากันด้วยความว่างเปล่า
“คิดว่าวันนี้จะได้เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่แล้วแท้ ๆ ไม่คิดเลยว่าจะมา
เสียเที่ยว”
จางจุนถอนหายใจออกมา
“นายไม่มีกำแพงที่ไหนให้กระโดดแล้วเหรอ!”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยคว้าคอเสื้อของฉินเฉา และจ้องมองเขาด้วยความ
โกรธเคือง
“ฉันมาหาหลิวอิง มันไม่มีทางอื่นแล้ว ใครใช้ให้มีเคอร์ฟิวตอนนี้
ล่ะ”
“ฉันไม่สน! นายจะโยนให้พวกเราไม่ได้! เจ้าหน้าที่ตำรวจในเมืองซู่
หนานจะไม่ยอมให้นายมาล้อเล่นฟรี ๆ หรอก”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่ให้อภัย
“โอเค ๆ เธอจะพูดอะไรก็ว่ามา”
ฉินเฉาค่อนข้างหมดหนทาง
“นายจะต้องรับผิดชอบโดยการร่วมมือกับผู้หญิงคนนี้จับกุมเจ้า
ฆาตกรโรคจิตที่น่าตายนั่น!”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกลอกตา และพูดออกมา
“หา!”
จางจุนก็ปรบมือไปด้วย “มีเจ้าหน้าที่พิเศษจากหน่วยที่เจ็ดมาช่วย
การจับกุมฆาตกรโรคจิตก็คงจะง่ายขึ้นมา ฉินเฉาคราวนี้นายคงจะต้อง
ช่วยพวกเราแล้ว ฆาตกรโรคจิตคนนี้นับว่าเป็นอาชญากรที่มีโทษมหันต์
และก่อให้เกิดภัยคุกคามต่อความปลอดภัยของเมืองซู่หนาน ฉันหวังว่า
นายจะสามารถช่วยเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างพวกเรา”
“จะช่วยหรือเปล่า?”
ต้นขาของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยกดเข้าไปที่หว่างขาของฉินเฉา
ความรู้สึกที่มีสถานการณ์นี้อยู่กึ่งกลางระหว่างความรู้สึกดีและไม่ดี
ตอนนี้ยังนับว่าดี แต่ถ้าหากอ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่พอใจขึ้นมา ฉินเฉาจะต้อง
รู้สึกไม่ดีเป็นแน่
“ช่วย ช่วยแล้ว…..”
ในเรื่องนี้ฉินเฉาเองก็มีไม่มีหนทาง
ใครใช้ให้หนีตำรวจในเมืองซู่หนานล่ะ เรื่องนี้จึงนับว่าเป็นการ
ชดเชย
“แล้วไป!”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “ไม่เสียแรงที่ชอบ
นาย”
“หา?” ฉินเฉากะพริบตาปริบ ๆ
“ฉะ ฉันหมายถึงไม่เสียแรงที่พวกเราโดนนายล้อเล่น!”
ใบหน้าของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยกลายเป็นสีแดงก˹าในทันที เธอรีบพูด
ออกมาอย่างรวดเร็ว
“นี่….”
ฉินเฉารู้ว่ายังไงวันนี้เขาก็ต้องช่วย แต่เขาไม่รู้ว่าจะต้องช่วยยังไง
“เธอจะให้ฉันช่วยยังไงล่ะ? รีบพูดมาเถอะ เพราะฉันเองก็มีเรื่องอื่นจะที่
ต้องพูดเหมือนกัน”
“เรื่องอื่นช่างมันก่อน เดี๋ยวนายกลับมาหาฉันอีกทีในตอนบ่ายก็
แล้วกัน”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกล่าว ก่อนที่เธอจะกวักมือเรียกนายตำรวจที่อยู่ใกล้
ๆ
“ต้ากั๋ว ส่งชุดนักเรียนมาให้ฉันหน่อย”
นายตำรวจคนนั้นรีบวิ่งออกไป ก่อนที่จะยื่นชุดนักเรียนมาให้อ้าย
เสี่ยวเสวี่ย
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยรับมา และทำท่าทำทางต่อหน้าฉินเฉา “ไม่เห็นหรือ
ไง พวกเราจะต้องล่องูออกจากถ˺า”
“เธอจะเป็นคนลงมือด้วยตัวเอง? และล่อผู้ต้องสงสัยออกมางั้น
เหรอ?”
ฉินเฉาเข้าใจความคิดของเธอได้ในทันที
“ใช่ ตามคำที่กล่าวเอาไว้ว่า ไม่เข้าถ˺าเสือ ไฉนจะได้ลูกเสือ!”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพยักหน้า
“เธอเป็นคนที่กล้าหาญมาก…..”
ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแบบนั้น อ้ายเสี่ยวเสวี่ยคนนี้ ถึงแม้ว่า
ตอนนี้เธอจะเป็นหุ่นเชิดกระทิงปีศาจเก้าเร้นลับก็ตาม แต่เมื่อก่อน ใน
ตอนที่เธอยังไม่ใช่ผู้ฝึกตน เธอก็จะยังคงทำเรื่องนี้ด้วยตัวเองอย่าง
แน่นอน
“นายก็ต้องเอาชุดไปใส่เหมือนกัน”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกล่าวว่า “จากการสืบสวนของพวกเรา คนร้ายจะ
แทงนักเรียนมัธยมปลายที่มีความรัก ซึ่งเป็นนักเรียนชายและนักเรียน
หญิงที่กลับบ้านด้วยกัน ไม่รู้ว่าฆาตกรโรคจิตคนนี้มีจิตวิทยาแบบไหน
แต่พวกเราก็ทำตามงานอดิเรกของเขาให้เหมาะสมกับสถานการณ์”
“นี่ เจ้าหน้าที่อ้าย เธอรู้หรือเปล่าว่าตามปกติฉันมักจะยุ่งมากน่ะ”
ฉินเฉากลอกตา และพูดออกมาทันที
“โอ้? นายยุ่งเหรอ?”
เห็นได้ชัดว่าอ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่เชื่อ
“แน่นอน เธอต้องรับผิดชอบเรื่องกฎหมายและความปลอดภัยของ
ทั้งเมืองซู่หนาน ส่วนฉันเองก็ต้องรับผิดชอบเรื่องความปลอดภัยของทั้ง
โรงเรียนเหมือนกัน หน้าที่ของทุกคนไม่ใช่เรื่องง่าย เธอพูดถูกแล้ว”
“นั่นก็จริงเหมือนกัน”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยคิดไปถึงตอนที่เธอเพิ่งรู้จักฉินเฉา เขาเป็นเจ้าหน้าที่
รักษาความปลอดภัยของโรงเรียนกวงหยวน และเขาชื่นชอบอาชีพนี้
จริง ๆ
“ดังนั้นฉันจะช่วยเธอ เธอเองก็ช่วยฉันด้วยได้มั้ย?”
ฉินเฉาพูดพร้อมรอยยิ้ม
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเลิกคิ้วที่สวยงามขึ้นมาในทันที
เธอเขยิบตัวเข้าไปอยู่ข้างฉินเฉา ก่อนที่จะลดเสียงและเอ่ยถาม
ด้วยระดับเสียงที่จางจุนจะไม่ได้ยิน
“หรือว่ามันจะเป็นเรื่องอย่างว่า…”
“ไม่ใช่!”
ฉินเฉารีบพูดออกมา “เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย!”
เขาตะโกนออกมาจนจางจุนตกใจ
“เบา ๆ หน่อย ถ้าเสียงดังอีก นายตายแน่!”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยหน้าแดงเล็กน้อย เธอทุบฉินเฉาจนขยับตัวไม่ได้
และกระทืบเท้า
“เรื่องเกี่ยวกับผู้ฝึกตน… ฉันต้องการความช่วยเหลือจากเธอ…..”
ฉินเฉากระซิบบอกเธอเช่นเดียวกัน
“รู้แล้ว รอให้จัดการเรื่องนี้ให้ได้ก่อน แล้วค่อยพูดกันอีกที”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยแสดงออกว่าเรื่องนี้สำคัญกว่า
ฉินเฉาไม่มีทางเลือก อ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่ได้สนใจว่างานประลองหง
เหมินคืออะไร
เมื่อเขาช่วยเธอจัดการกับเรื่องนี้ เธอก็จะช่วยเรื่องของเขาได้อย่าง
สบายใจ
“เอาล่ะ พวกเรามาเริ่มกันเลย”
“ผู้หญิงคนนี้ต้องสวมบทบาทแล้ว!”
ทั้งคู่เริ่มปลอมตัว
สองชั่วโมงต่อมา
“เจ้าหน้าที่อ้าย แน่ใจนะว่าผู้ต้องสงสัยจะปรากฏตัวที่นี่”
ฉินเฉาสวมเครื่องแบบนักเรียนมัธยมต้น ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้า
และอดที่จะถามออกมาไม่ได้
“แน่นอน”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็อยู่ในชุดนักเรียนเช่นกัน เธอดูน่ารักมาก
ปกติแล้วอ้ายเสี่ยวเสวี่ยมักจะสวมเครื่องแบบตำรวจ ซึ่งดูเหมือน
วีรสตรีผู้กล้าหาญ
แต่เมื่อเธอเปลี่ยนมาใส่ชุดนักเรียน เธอก็ดูเหมือนกับเด็กนักเรียน
มาก ราวกับดอกไม้งามของโรงเรียนอย่างไรอย่างนั้น
เด็กนักเรียนรอบ ๆ ที่เพิ่งเลิกเรียนอดไม่ได้ที่จะหันมามองอ้าย
เสี่ยวเสวี่ย
ดอกไม้ที่งดงามของโรงเรียนคนนี้มาอยู่ที่นี่เมื่อไหร่กัน หรือว่าเธอ
จะเป็นนักเรียนที่เพิ่งย้ายเข้ามา?
โอ้ น่าเสียดายที่ข้างกายของเธอมีคนคอยปกป้องอยู่แล้ว
ไม่อย่างนั้นเด็กผู้ชายเหล่านี้จะต้องเข้าไปส่งจดหมายรักให้เธออย่าง
แน่นอน
ก่อนที่ทั้งสองคนจะออกมาจากโรงเรียนนั้น พวกเขาได้เข้าไปใน
โรงเรียนก่อน จากนั้นจึงทำตัวตามปกติ นั่นคือถือกระเป๋าออกจาก
โรงเรียนเพื่อที่จะกลับบ้าน
พวกเขาที่กำลังยืนอยู่ด้วยกันนั้นดูเหมือนเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง
ถ้าหากไม่รู้ก็ต้องคิดว่าพวกเขาคือคู่รักในโรงเรียนมัธยมปลาย
“ฉันตรวจสอบมาแล้วหลายคดี และพบว่าผู้ต้องสงสัยได้ก่อคดีทาง
อาญา ถ้าหากคาดเดาไม่ผิดล่ะก็ คราวนี้เขาจะต้องเริ่มที่โรงเรียนมัธยม
ต้นก่อน”
“โชคดีที่หลี่นาสอบไปเรียนที่ปักกิ่ง….”
ฉินเฉารู้สึกดีใจอย่างอดไม่ได้ ถ้าหากหลี่นาน้อยถูกทำร้าย เขา
จะต้องรู้สึกเสียใจไปจนถึงลำไส้
และแน่นอนว่าฆาตกรคนนั้นจะต้องไม่เหลือแม้แต่ซาก!
“แต่เขาจะออกมาเมื่อไหร่ล่ะ?”
ฉินเฉามองไปรอบ ๆ เล็กน้อย
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง นายต้องอดทนสักหน่อย”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกลอกตาใส่ฉินเฉา จากนั้นจึงจ้องมองเขา “เฮ้ นาย
นี่งี่เง่าจริง ๆ! นายไม่รู้เหรอว่าคู่รักคืออะไร?”
“หืม?”
ฉินเฉามองผู้หญิงที่มัดผมหางม้าและสะพายกระเป๋ามิกกี้ ช่างเป็น
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยที่มีชีวิตชีวา “หรือว่าเธออยากให้ฉันมีเซ็กส์กับเธอที่นี่?”
“มีเซ็กส์กับน้องสาวนายสิ!”
บนหน้าผากของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยปรากฏเส้นสีดำ “นายจะไม่จริงจัง
ใช่มั้ย?”
“เอาล่ะ ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ”
เมื่อพูดจบ ฉินเฉาก็ยื่นมือไปโอบเอวของอ้ายเสี่ยวเสวี่ย
การกระทำนี้เรียกสายตาอิจฉาจากเด็กผู้ชายจำนวนมาก
ร่างกายอ้ายเสี่ยวเสวี่ยแข็งค้างไปในทันที จากนั้นเธอก็กล่าวด้วย
เสียงอันแผ่วเบาว่า
“นะ…นักเรียนมัธยมบ้านนายกอดเอวกันเหรอ…..”
“จะมีอะไรล่ะ เมื่อก่อนนักเรียนมัธยมต้นต่อสู้กันบนท้องถนน แต่
นักเรียนสมัยนี้ต่อต้านเจตจำนงของสวรรค์แล้ว”
ฉินเฉาหัวเราะออกมา
“ไม่ต้องมาใช้มุกนี้เลย!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกัดฟันจนสั่นไปหมด
“จริงจังหน่อยสิ!”
“แล้วเธอจะทำอะไรล่ะ…”
ฉินเฉาหงุดหงิด “ตอนสมัยมัธยมบิดาไม่ได้มีความรัก จะไปรู้ได้
ยังไงว่าเป็นแบบไหน”
“คนบ้ากามอย่างนายไม่มีความรักสมัยมัธยมเนี่ยนะ?”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยทำท่าสงสัย
“ถ้าโกหกขอให้ฉันยังบริสุทธิ์”
“คำสาบานนี้โหดร้ายเกินไป และมันไม่มีทางที่จะเป็นไปได้เลย!”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยจ้องตาเขม็ง “จับมือสิ นายจะจับหรือไม่จับ!”
“จับสิ จับ”
ฉินเฉารีบยื่นมือขวาออกมาจับมือที่เล็กและนุ่มของอ้ายเสี่ยวเสวี่ย
เมื่อความร้อนถูกส่งมายังฝ่ามือของอ้ายเสี่ยวเสวี่ย ใบหน้าของเธอ
ก็แดงก˹า
“เฮ้ เธอเขินเหรอ?”
ฉินเฉารู้สึกราวกับได้ค้นพบทวีปใหม่
“ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงจะเขินไม่ได้!”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยถามด้วยความไม่พอใจ
“เธอไม่ได้เป็นไทรันโนซอรัสเพศเมียงั้นเหรอ?”
“นายเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วสินะ…คุณยายผู้นี้น่ากลัวนักหรือไง?”
“ดูสิ! ยังจะบอกว่าไม่น่ากลัวอีก!”
ฉินเฉาหยอกเย้าเธอ
“ก็ไม่ได้โกรธเพราะนายหรือไง!”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยมองค้อนอยู่หลายครั้ง “แต่ผู้ต้องสงสัยยังไม่ปรากฏ
ตัวอีกเหรอ? พวกเราออกจากประตูโรงเรียนไปหน่อยเถอะ ที่นี่มีคนอยู่
เยอะเกินไป ผู้ต้องสงสัยอาจจะยังไม่ลงมือ”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยวิเคราะห์
“……”
ทันใดนั้นฉินเฉาก็หันไป ในดวงตาของเขาปรากฏร่างของผู้ชายคน
หนึ่ง
“ไม่ต้องหรอก เขามาที่นี่แล้ว”
ฉินเฉาสัมผัสได้ถึงพลังที่คุ้นเคย พลังนี้อีกแล้วเหรอ!
ไม่แปลกใจเลยที่ผู้ต้องสงสัยจะกล้าลงมืออย่างโรคจิต และท้าทาย
เจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างเปิดเผย
“นาย นายรู้ได้ยังไง”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยรีบมองไปรอบ ๆ แต่เธอเห็นเพียงนักเรียนกับ
ผู้ปกครองที่ไม่สามารถดูออกได้ว่าใครเป็นผู้ต้องสงสัย
“ฉันรู้สึกถึงเขา…”
ฉินเฉาไม่มีเวลาพอที่จะอธิบายอย่างละเอียด
“เขากำลังจับตาดูพวกเราอยู่เหรอ?”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเองก็รู้ว่าฉินเฉามีความสามารถที่ยอดเยี่ยมจึงไม่ได้
สงสัยอะไร แต่เธอถามคำถามที่สำคัญกว่าขึ้นมาแทน
“ไม่… ดูเหมือนว่าเขาจะเล็งเป้าหมายอื่นอยู่”
ฉินเฉามองไปยังคู่รักคู่หนึ่งที่อยู่ไกล ๆ ทั้งคู่ทำตัวเหลวไหลยิ่งกว่า
พวกเขามาก ทั้งสองคนกำลังโอบกอดและจูบกันหลายครั้ง จากนั้น
เด็กผู้หญิงก็จับมือเด็กผู้ชายและเดินไปยังสถานที่ที่ห่างไกล
“นักเรียนสมัยนี้ โอ้”
“เสี่ยวหมิง จะไปเอาอย่างเด็กพวกนั้นไม่ได้นะ!”
“พ่อแม่สั่งสอนมายังไง เป็นเด็กเป็นเล็กแต่กลับมาจูบกัน โอ้ สังคม
เสื่อมลงทุกวันแล้ว!”
เมื่อผู้ปกครองเห็นแบบนั้น ก็อดที่จะพูดออกมาไม่ได้
เห็นได้ชัดว่าคู่รักคู่นี้ทำตัวราวกับไม่มีใครอยู่ พวกเขายังคงจูบกัน
ต่อไป
“ตามพวกเขาไป”
ฉินเฉาดึงอ้ายเสี่ยวเสวี่ย และแอบตามหลังคู่รักคู่นี้ไป
“คู่นี้ก็ด้วย ยังจะจับมือกันอีก”
“เกิดอะไรขึ้นกับเด็กสมัยนี้เนี่ย!”
เมื่อผู้ปกครองมองตามหลังฉินเฉาและอ้ายเสี่ยวเสวี่ยไป ก็อดที่จะ
คิดแบบนั้นไม่ได้
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยแลบลิ้นออกมา และแสดงออกอย่างไร้เดียงสา
ฉินเฉาอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ใครจะรู้ว่าพวกเขาทั้งสองคนเรียน
จบจากมหาวิทยาลัยกันแล้ว
คู่รักหนุ่มสาวตรงหน้ายังคงจูบกันอย่างร้อนแรง
แต่ด้านหลังของพวกเขา มีผู้ชายที่ดูธรรมดา ๆ สวมใส่แว่นตาที่ดู
สุภาพตามหลังมาด้วย
ฉินเฉากับอ้ายเสี่ยวเสวี่ย นักเรียนปลอม ๆ คู่นี้ได้ล่อเหยื่ออย่างช้า
ๆ
ทั้งคู่ไล่ตามร่างของชายคนนั้นไป ทันใดนั้นกลุ่มนักเรียนที่ดูเกเร
กลุ่มหนึ่งก็เข้ามาล้อมพวกเขาเอาไว้
หัวโจกของกลุ่มสวมชุดนักเรียนสีขาวที่มีรูปวาดโครงกระดูก เส้น
ผมของเขาถูกย้อมเป็นสีเหลือง และสวมต่างหูด้วยเช่นกัน
ส่วนนักเรียนสองสามคนที่อยู่ถัดไปก็ดูไม่มีท่าทีเป็นมิตรแต่อย่าง
ใด
เห็นได้ชัดว่าพวกเขามาเจอกับกลุ่มอันธพาลตัวน้อยในโรงเรียน
เข้าซะแล้ว
“คนสวย ฉันขอแนะนำตัว ฉันคือหัวหน้า เติ้งเชา!”
หัวโจกหันหน้าไปพูดกับอ้ายเสี่ยวเสวี่ยด้วยความทะนงตัว “เธอ
เพิ่งเข้ามาใหม่ คงจะยังไม่รู้จักฉันสินะ มา ๆ พวกเราจะพาเธอไปร้องคา
ราโอเกะ และต่อไปนี้เธอคือผู้หญิงของเติ้งเชาคนนี้”
“เชี่ย…”
ฉินเฉาปวดหัว “เด็กนักเรียนสมัยนี้ไปเลียนแบบกู๋หว่าไจ๋ (หนังเรื่อง
Young and Dangerous) มาได้ยังไง จะเลวร้ายเกินไปแล้ว”
“แม่งเอ๊ย ไอ้หมอนี่มันเรียนชั้นไหน ถ้าไม่อยากถูกอัดก็ไปให้พ้นฉัน
ซะ”
นักเรียนชายที่อยู่ใกล้ ๆ ผลักฉินเฉา “อย่าบังคับให้ฉันต้องลงมือ
กับแก!”
“อย่าทำให้ฉันต้องโมโห รีบไสหัวออกไปซะ!”
อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกล่าวออกมาอย่างเย็นชา นั่นทำให้กลุ่มเด็กนักเรียน
จ้องมองเธออย่างเงียบงัน