มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 3 – เริ่มต้นการเก็บค่าบริการ (3)

ผู้คนตอบสนองต่างกันไปหลังจากโดเกบิหายไป บ้างก็
พยายามจะออกไปจากรถไฟ ในขณะที่บางคนพยายาม
โทรหาต ารวจ ยูซานอาอยู่ในกลุ่มหลัง “ต ารวจ ต ารวจไม่
รับสาย! ฉันควรท ายังไงดี”

“ใจเย็น ยูซานอา” ผมพูด และเริ่มจ้องมองไปยังดวงตาที่
ไม่ได้โฟกัสของยูซานอา “ยูซานอา คุณเคยเล่นเกมที่ทีม
พัฒนาสร้างขึ้นมาไหม? เกมที่โลกถูกท าลายและมีเพียง
ไม่กี่คนเท่านั้นที่รอดชีวิต”

“ฮะ? นายพูดอะไรหน่ะ”

“คิดเกี่ยวกับมันสิ ตอนนี้พวกเราอยู่ในเกม”

ยูซานอาเลียริมฝีปากของเธออย่างเงียบๆ “เกม”

“มันง่ายมาก อย่าลังเลที่จะท าในสิ่งที่ผมบอก เข้าใจ
ไหม?”

“ข-เข้าใจ ฉันควรท ายังไง?”

“อยู่เฉยๆ”

ในที่สุด ผมก็ควบคุมการหายใจอย่างช้าๆ ผมต้องการเวลา
ในการยอมรับเรื่องทั้งหมดนี้เหมือนกัน

[สามวิธีการอยู่รอดในโลกที่ถูกท าลาย]

ค าอธิบายที่มีอยู่เฉพาะในนิยายในตอนนี้ได้บังเกิดขึ้นต่อ
หน้าของผมแล้ว

โดเกบิยืดเสาอากาศของมันออกมา

ร่างกายที่กระจัดกระจายอยู่เหมือนกับขยะบนรถเก็บขยะ

พนักงานออฟฟิตเปื้อนเลือดที่ก าลังสั่น

หญิงชราที่ก าลังพึมพ าอยู่บนที่นั่งของเธอ

ผมมองดูทุกๆ ฉากอย่างตั้งใจ มันเหมือนกับนีโอใน
เดอะแมททริกผู้สงสัยในความเป็นจริง การสังเกต การตั้ง
ค าถาม และจากนั้นในที่สุดก็มั่นใจว่าผมต้องยอมรับมัน
ผมไม่รู้เหตุผลว่าท าไม แต่มันก็ไม่มีข้อสงสัยใดๆ ในเรื่อง
นี้

‘หนทางเอาชีวิตรอด’ ได้กลายเป็นเรื่องจริง

มาคิดดูแล้ว ผมควรเอาชีวิตรอดในโลกใบใหม่นี้ยังไงดี?

“มานี่ ทุกๆ คน! ทุกคนใจเย็นก่อน หายใจเข้าลึกๆ” มีคนๆ
หนึ่งก้าวมาข้างหน้าหลังจากที่โดเกบิหายไปประมาณ 5

นาที่ เขาเป็นชายหนุ่มล ่าสันที่มีผมสีด า และมีความสูง
มากกว่าค่าเฉลี่ย

“พวกคุณจะสงบลงได้ยัง? โปรดหยุดการกระท าของพวก
คุณ และให้ความสนใจกับผมสักครู่”

คนที่ก าลังสะอื้อไห้หรือโทรศัพท์อยู่หยุดลง สายตาของ
ทุกคนมารวบตัวกันที่เขาอีกครั้ง ชายร่างใหญ่เปิดปาก
ขึ้นมาอีกครั้ง “ตามที่พวกคุณรู้ เมื่อเกิดภัยพิบัติระดับชาติ
ความโกลาหลเล็กๆ นั้นอาจก่อให้เกิดการบาดเจ็บล้มตาย
เป็นจ านวนมากของมนุษยได้ นั่นคือเหตุผลว่าท าไม
ในตอนนี้ผมจึงต้องเข้ามาควบคุมสถานการณ์”

“อะไรนะ นายเป็นใครกัน?”

“สถานการณ์ภัยพิบัติระดับชาติ? นายก าลังพูด
อะไรหน่ะ?”

บางคนก็ฟื้นตัวขึ้นมาอย่างเคร่งเครียดและต่อต้านอย่าง
รุนแรง จากนั้นชายหนุ่มก็ดึงบัตรข้าราชการออกมาจาก
กระเป๋าของเขา “ในตอนนี้ผมเป็นผู้หมวดกองทัพที่หน่วย
6502”

ใบหน้าของบางคนโล่งใจขึ้นมา “ทหาร เขาเป็นทหาร”

อย่างไรก็ตาม มันก็ยังเร็วเกินไปที่จะโล่งใจ

“ผมเพิ่งได้รับข้อความจากหน่วยของผม”

ผู้คนมารวมตัวกันตรงหน้าสมาร์ทโฟนของนายทหาร ผม
สามารถอ่านเนื้อหาได้ไม่ยากเพราะผมอยู่ใกล้กับมัน

ภัยพิบัติแห่งชาติระดับที่ 1 อุบัติขึ้น กองก าลังทั้งหมดมา
รวมตัวกันโดยเร็ว

ผมสามารถได้ยินเสียงกลืนน ้าลายจากรอบๆ ตัว มันคือภัย
พิบัติแห่งชาติ ผมไม่แปลกใจเลยเพราะผมคาดถึงเรื่องนี้
ไว้อยู่แล้ว ในความเป็นจริง ผมรู้สึกประหลาดใจเพราะ
เหตุผลอื่น ร้อยโทลีฮุนซึง ‘ลีฮุนซึง’ คนนั้นคือชายคนนี้
ผมรู้ว่าเขาเป็นใคร มันเป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นใบหน้า
ของเขาจริงๆ แต่ชื่อของเขากลับชัดเจนอยู่ในหัวของผม
เขาคือหนึ่งในตัวละครประกอบตัวหลักในหนทางเอา
ชีวิตรอด

ดาบเหล็กลีฮุนซึง

ตัวละครจากนิยายได้ปรากฏตัวขึ้น ในตอนนี้ผมต้อง
ยอมรับสถานการณ์นี้จริงๆ แล้ว

“คุณทหาร! เกิดอะไรขึ้น?”

“ผมได้พยายามติดต่อหน่วยของผมแล้ว แต่”

“บลูเฮาส์! บลูเฮาส์ก าลังท าอะไรอยู่? ได้โปรดติดต่อ
ประธานาธิปดีโดยเร็ว!” [บลูเฮาส์ (Blue H0use) คือ
ท าเนียบประธานาธิบดีของเกาหลี คล้ายๆ กับท าเนียบ
ขาว]

“ผมขอโทษ ผมเป็นแค่ทหารธรรมดาและผมไม่รู้เบอร์
สายด่วนของบลูเฮาส์” ลีฮุนซึงอธิบาย

“แล้วท าไมคุณเข้ามาควบคุมล่ะ?”

“เพื่อความปลอดภัยของพลเมืองทุกคน” ในขณะที่ลีฮุ
นซึงตอบค าถามอันไร้เหตุผลอย่างใจเย็น ผมก็ตระหนัก
ได้ว่าค าอธิบายในนิยายนั้นไม่ผิดเลย อย่างไรก็ตาม เดิมที
ลีฮุนซึงจะปรากฏตัวแบบนี้เหรอ? ในขณะที่ก าลังคิด
เกี่ยวกับค าถามที่ซับซ้อนเหล่านี้ ผมก็มีลางสังหรณ์
แปลกๆ ในฐานะผู้อ่านเพียงคนเดียวของหนทางเอาชีวิต
รอด ผมสามารถรับรองได้ว่าการปรากฏตัวครั้งแรกของ
ลีฮุนซึงไม่ใช่แบบนี้ จุดที่เขาปรากฏตัวในนิยายคือช่วง
ท้ายของสถานการณ์แรก

แล้วสถานการณ์นี้มันอะไรกัน? จิตใจของเขาเริ่มสับสน
ผมคงจะรู้ได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นถ้าผมได้อ่านหนทางเอา
ชีวิตรอดอีกครั้ง

“นายกรัฐมนตรีก าลังประกาศอยู่! มันเป็นภัยพิบัติระดับที่
1 จริงๆ!”

ทุกคนหันมาที่สมาร์ทโฟนของตัวเองเมื่อมีคนตะโกน
ออกมา ยูซานอาหันหน้าจอมาทางผม “ทกจา ดูนี่สิ”

มันไม่จ าเป็นต้องป้อนค าค้นหา เพราะผลลัพธ์แรกของทุก
เว็บไซต์คือ ‘ประกาศของนายกรัฐมนตรี’ แน่นอนว่าผมรู้
เนื้อหาของวิดีโอนี้อยู่แล้ว

ถึงพลเมืองทุกคนของผม กลุ่มก่อการร้ายไม่ทราบชื่อ
ก าลังปฏิบัติการอยู่ในหลายๆ พื้นที่ รวมทั้งกรุงโซล

เนื้อหาของประกาศนั้นเรียบง่าย รัฐบาลในปัจจุบันก าลัง
ระดมก าลังและยุทธวิธีทั้งหมดเพื่อต่อสู้กับผู้ก่อการร้าย
และมันก็ยังไม่มีการเจรจาใดๆ ดังนั้นทุกคนควรจะใช้
ชีวิตต่อไปอย่างมั่นใจ

ผมไม่คิดอะไรกับมันมากเมื่อผมได้อ่านนิยาย แต่
ในตอนนี้ผมตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินค าพูดเหล่านี้ การก่อ
การร้าย ใช่ นั่นคงจะสบายใจกว่ามาก

“แต่ประธานาธิบดีล่ะอยู่ที่ไหน? ท าไมนายกถึงเป็นคน
ประกาศ?”

“ประธานาธิบดีถูกโจมตีแล้ว”

“อะไรนะ? จริงเหรอ?”

“ฉันไม่แน่ใจ ความคิดเห็นที่ไหนก็ไม่รู้”

“เชี่ย งั้นมันก็ของปลอมแล้ว!”

แน่นอน ผมรู้ว่ามันไม่ใช่ความคิดเห็นปลอมๆ

“เห้ย! อะไรเนี่ย?”

ผู้คนทิ้งโทรศัพท์ลงในขณะที่เสียงปืนดังออกมาทั่ว มันมา
จากสมาร์ทโฟนของพวกเขา มีเสียงดังมาก และเลือดก็
เต็มหน้าจอ หลังจากนั้นสักพัก ผู้คนจึงกลั้นหายใจเมื่อ
พวกเขาตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“น-นายก”

นายกรัฐมนตรีตายแล้ว หัวของเขาระเบิดออกแบบสดๆ
มันมีเสียงที่คล้ายกับปืนดังออกมาอีกหลายครั้ง ก่อนที่
หน้าจอจะเงียบลง สิ่งต่อมาที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคือโด
เกบิ

[ทุกๆ คน ข้าบอกพวกเจ้าแล้ว นี่ไม่ใช่เกมที่เหมือนกับ
‘การก่อการร้าย’]

ผู้คนพูดอะไรไม่ออกในขณะที่ปากของพวกเขาอ้าออกดุจ
ปลาทองงง

[พวกเจ้ายังไม่เข้าใจอีกเหรอ? นี่ยังไม่ชัดอีกเหรอ พวกเจ้า
ยังรู้สึกว่านี่คือเกมไหม?]

มันรู้สึกเป็นลางไม่ดีเอามากๆ เพราะน ้าเสียงของมันผ่อน
คลายมาก โดยไม่รู้ตัว ผมก าหมัดแน่นโดยใช้แรงทั้งหมด
ของตัวเอง

[ฮ่าฮ่า ตามข้อมูลที่ได้มา คนของประเทศนี้เล่นเกมเก่ง
มากๆ งั้นท าไมข้าไม่ลองเพิ่มความยากดูหน่อยล่ะ?]

บิ๊ป เครื่องจับเวลาอันใหญ่ปรากฏขึ้นในอากาศ ในเวลา
เดียวกัน มันก็เริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว

[เวลาที่เหลือถูกลดลง 10 นาที]

[เหลือเวลาอีก 10 นาที]

[ถ้าการสังหารครั้งแรกยังไม่เกิดขึ้นภายใน 5 นาทีถัดไป
สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในขบวนจะถูกกวาดล้าง]

“น-นี่มันอะไรกัน? มันเป็นเรื่องตลกงั้นเรอะ?”

“นายไม่ได้ยินข้อความนี้ใช่ไหม? เฮ้ นายได้ยินมันไหม?”

“คุณทหาร! ตอนนี้พวกเราจะท ายังไงกันดี? ท าไมไม่มี
ต ารวจมาเลย?”

“ทุกคนใจเย็นกันก่อน ฟังผม”

ค าพูดของโดเกบิส่งผลให้สถานการณ์ในขบวนเริ่ม
รุนแรงมากขึ้นจนลีฮุนซึงไม่สามารถแก้ไขมันได้ ผมรู้สึก
ได้ว่ายูซานอาก าลังจับคอเสื้อของผมไว้แน่น ถึงกระนั้น
ผมก็ไม่สามารถสลัดความไม่เข้ากันของสถานการณ์นี้
ออกไปได้ ลีฮุนซึง ตัวละครประกอบ ได้ปรากฏตัวแล้ว

ดังนั้นท าไม ‘เขา’ ถึงไม่โผล่ออกมา? จากสิ่งที่ผมรู้ ผม
ควรจะเห็นเขาแล้ว

“ม-มีการฆาตกรรมอยู่ตรงนั้น!”

ภาพจากขบวน 3907 สามารถมองเห็นได้ผ่านทาง
หน้าต่างทางเดิน ผิวของฆาตกรในขบวนนั้นเป็นสีขาว

“พวกเราต้องกันพวกมันออกไป! อย่าปล่อยให้ใครเข้ามา
ข้างใน!”

ผู้คนยึดประตูเหล็กไว้แน่น แต่มันก็ไม่จ าเป็น ศัตรูไม่ได้
อยู่ที่นั่นตั้งแต่แรก

[การเข้าถึงขบวนรถทุกประเภทจะถูกจ ากัดจนกว่า
สถานการณ์จะเสร็จสมบูรณ์]

พร้อมกับข้อความนี้ ผู้คนก็ถูกโยนกลับมาจากประตูเหล็ก
ราวกับพวกเขาถูกกระแทกด้วยบาเรียโปร่งใส

“น-นี่มันอะไรกัน?”

อีกครั้งที่เสียงของโดเกบิดังออกมา [ฮ่าฮ่า มีบางสถานที่ที่
สนุกมากในขณะที่สถานที่อื่นๆ ยังไม่เริ่มด้วยซ ้า ได้ นี่คือ
บริการพิเศษ ข้าจะแสดงให้พวกเจ้าเห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นภายใน 5 นาทีถัดไป]

หน้าจอขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นในสถานีรถไฟ สถานที่ที่
ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคือห้องเรียน เด็กผู้หญิงในชุด
นักเรียนสีน ้าเงินก าลังสั่น เด็กชายคนหนึ่งกัดเล็บของเขา
และพึมพ า “นี่คือชุดนักเรียนของแดปองรึเปล่า?”

บี๊ป บี๊ป บี๊ป บี๊ป เสียงบี๊ปอันเป็นลางร้ายดังออกมา
จากนั้นเด็กสาววัยมัธยมก็เริ่มกรีดร้อง

[เวลาที่ถูกมอบให้หมดลงแล้ว]

[การช าระจะเริ่มต้นขึ้น]

เมื่อเสียงประกาศจบลง หัวของเด็กมัธยมสาวที่ก าลังนั่งอยู่
แถวหน้าก็ระเบิดออกมา ศีรษะระเบิดออกมาทีละคน คน

แล้วคนเล่า เด็กมัธยมสาวพากันกรีดร้องและวิ่งไปทาง
ประตูห้องเรียนไม่ ก็หน้าต่าง

“อ่าา อืม ได้ไงกัน”

เครื่องมือท าความสะอาดพังและเล็บก็ถูกฉีกออก แต่
ประตูก็ยังไม่เปิด ไม่มีใครสามารถออกไปได้ ศีรษะของ
เด็กมัธยมระเบิดออกมาอย่างต่อเนื่อง จากนั้นก็มีเด็กสาว
คนหนึ่งบีบคอเพื่อนของเธอจนตายไปพร้อมกับเสียงคร ่า
ครวญ หลังจากนั้นสักพัก สิ่งเดียวที่เหลืออยู่บนหน้าจอก็
คือเด็กมัธยมสาวคนสุดท้ายที่ก าลังมองไปรอบๆ

“ช่อง#Bay23515 โรงเรียนมัธยมแดปอง ปีที่ 2 ห้อง B
ผู้รอดชีวิต: ลีจีเฮ]

ร่างของเด็กสาวบนหน้าจอหายไป จากนั้นโดเกบิก็ถาม
[เป็นไงบ้าง? น่าสนใจไหม?]

โดเกบิพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ผู้คนก็ไม่ได้มองไปที่หน้าจออีก
ต่อไป คนที่สบตากันค่อยๆ ขยับออกจากกัน

“เชี่ย! นี่มันอะไรกัน?””

แม้แต่ยูซานอาก็ปล่อยมือจากผม อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้
ขยับออกไปจากผม มือทั้งสองข้างของผมเป็นอิสระ และ
ผมก็หันไปหาสมาร์ทโฟนของผม ท าไม ‘ผู้ชายคนนั้น’
ถึงยังไม่แสดงตัวออกมา? มันมีส่วนผสมระหว่างข้อมูลที่
ผมรู้จากนิยายและข้อมูลที่ผมไม่รู้ วิธีการเดียวที่จะข้าม

ผ่านสถานการณ์นี้ก็คือการอ่านหนทางเอาชีวิตรอดอีก
ครั้ง อย่างไรก็ตาม ผมจะไปหานิยายมาจากที่ไหนอีก?
นิยายไม่ได้นิยมพอที่จะถูกแชร์อย่างผิดกฎหมาย ไม่สิ
เดี๋ยวนะ

[1 ไฟล์แนบ]

ผมรู้สึกตะลึงไปสักพักในขณะที่ผมเห็นการแจ้งเตือนบน
โทรศัพท์ของผม ไม่สิ บางที? ผมสับสนไปสักพัก
จากนั้นก็เปิดไฟล์แนบขึ้นมา

ชื่อของไฟล์แนบที่ส่งมาโดยผู้เขียนคือ:

[สามวิธีการอยู่รอดในโลกที่ถูกท าลาย.TXT]

(จบตอน)