มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 43 – สงครามแห่งอนาคต (2)

ทันทีที่มือของผมจับธง ผมก็รู้สึกถึงพลังงานอันแข็งแกร่ง
ที่เพิ่มขึ้นในร่างกายของผม เดิมทีนี่ควรจะเป็นสิ่งที่ยูจงฮ
ยอคในรอบที่สามควรจะมี แต่… มันก็ไม่ส าคัญ

ไม่ใช่ว่าเขาแข็งแกร่งอยู่แล้วเหรอ?

[‘คิมทกจา’ ครอบครองธงขาว]

[ถ้าธงขาวไม่ถูกเปลี่ยนมือในอีก 5 นาทีต่อมา ชุงมูโรจะ
อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา]

[ถ้าธงถูกชิงไปภายใน 5 นาที่ เวลาจะเริ่มนับใหม่]

นาฬิกาจับเวลาปรากฏขึ้นในอากาศ

[05:00]

กงพิลดูชี้มาที่ผมด้วยใบหน้าซีดเซียว

“ไปเอาธงมา! พวกแกต้องชิงมันมาให้ได้ภายใน 5 นาที!”

สมาชิกพันธมิตรได้สติกลับมาและเริ่มพุ่งเข้ามาหาผม
โอ้ว มันเป็นแบบนี้งั้นเหรอ?

ลีฮุนซึงหันมาหาผม

“ทกจา!”

“ฮุนซึง!”

พวกเราเรียกชื่อกันในเวลาเดียวกัน โล่เฮอร์คิวลิสลอย
ออกจากมือของผมเข้าหามือของลีฮุนซึง

“น-นี่มัน?”

“ฉันเลือกมาให้ โยนสิ่งที่นายเคยใช้ทิ้งไปซะ”

รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลีฮุนซึง

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ ใช้สกิลเฉพาะตัว ‘ป้องกันวงกว้าง’]

โล่โปร่งแสงที่อยู่บนโล่เฮอร์คิวลิสเข้าล้อมรอบปาร์ตี้ของ
พวกเรา อันที่จริง นี่เป็นสกิลรองที่มาพร้อมกับไอเท็ม
ระดับ A

“นี่มันอะไรกัน?”

ผู้คนต่างพากันส่งเสียงพึมพ าในขณะที่พวกเขาวิ่งเข้าใส่
โล่อากาศ พวกเขาพยายามที่จะท าลายเกราะป้องกันด้วย
อาวุธเก่าๆ ของตัวเอง แต่มันก็ไม่อาจท าลายได้ด้วยไอเท็ม

ระดับ F หรือ E ในท้ายที่สุด สมาชิกพันธมิตรก็ท าได้
เพียงแค่ถอยไป

“พี่พิลดู!”

“หลบไป!”

ระดับของเขตติดอาวุธได้เพิ่มขึ้นมาเป็นอย่างมากและมี
เขตติดอาวุธเล็กๆ อยู่ภายใต้ฝ่าเท้าของกงพิลดูแล้ว เขาได้
ลดพื้นที่ลงเพื่อย่นเวลาคูลดาวน์ เขาเริ่มใช้สมองบ้างแล้ว

อืม มันคงต้องจัดการแล้ว

“พิลดู ฉันบอกให้นายลุกขึ้นแล้วเหรอ?”

“ฮะ?”

หัวของกงพิลดูกระแทกเข้ากับพื้นอีกครั้งในขณะที่เขาล้ม
ลง

[ภายใต้เงื่อนไขของสัญญา ‘สิทธิในการสั่งการ’ ถูกเปิด
ใช้งาน!]

“หมอบไว้แบบนั้นจนกว่าฉันจะบอกให้นายลุกขึ้น”

สมาชิกพันธมิตรที่ก าลังตกตะลึงพากันตะโกนใส่กงพิลดู

“พ-พี่พิลดู!”

“ดึงฉันขึ้น! เร็วเข้า!”

สมาชิกพันธมิตรที่หวาดผวาพยายามจะฉุดกงพิลดูขึ้น แต่
มันก็ไม่ง่ายเพราะกงพิลดูตัวหนักมาก

“และ… มันน่าร าคาญจริงๆ ดังนั้นปิดป้อมปราการซะ”

[ตัวละคร ‘กงพิลดู’ ได้ยกเลิก ‘เขตติดอาวุธ LV.6’]

“อ-ไอ้บ้านี่…!”

“หุบปากของนายด้วย อยู่เงียบๆ ไปสัก 30 นาที”

[ภายใต้เงื่อนไขของสัญญา ‘สิทธิในการสั่งการ’ ถูกเปิด
ใช้งาน!]

“อุ๊ป อุ๊ป อุ๊ป!”

สมาชิกพันธมิตรพากันตื่นตกใจเมื่อกงพิลดูหมดสภาพ
ด้วยค าพูดแค่ไม่กี่ค า แน่นอนว่ามันรวมทั้งลีฮุนซึง ยูซาน
อา และจางฮีวอนด้วย

ผมพูดด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ ทุกๆ คนดูเหมือนจะเข้าใจ
สถานการณ์แล้ว และฉันก็อยากจะคุยกับพวกนาย…”

ผมเห็นผู้คนพากันสะดุ้งและถอยไป

มันมีคนเหลืออยู่ราวๆ 29 คน ซึ่ง 20 คนนั้นมาจาก
พันธมิตรแลนลอร์ด ส่วนอีก 9 คนมีผมและสมาชิกปาร์ตี้
รวมอยู่ด้วย จ านวนมันไม่สูงนัก แต่มันก็ดีกว่าที่ผมคิดไว้
นี่เป็นเพราะการมีคนมากเกินไปในช่วงแรกจะยากต่อการ
ควบคุม ผมมองไปที่พวกเขาและกล่าวว่า

“ตอนนี้พวกนายมี 2 ทางเลือก”

ถึงเวลาเลือกข้างแล้ว

“ทางแรกคือการออกจากชุงมูโรและไปยังสถานีอื่น อีก
ทางเลือกคือการอยู่ที่นี่กับฉัน”

“น-นายก าลังพูดอะไรอยู่…?”

“แค่ตอบฉันมา จะอยู่ที่นี่หรือไปที่อื่น? พวกนายควร
ตัดสินใจก่อนที่สถานการณ์หลักจะเริ่มต้นขึ้น มิฉะนั้น
ชีวิตของพวกนายจะตกอยู่ในอันตราย”

สายตาของทุกคนเริ่มขยับอย่างรวดเร็ว บางคนก็มองมาที่
ผม บางคนก็มองไปที่กงพิลดู และบางคนก็มองไปยัง
อุโมงค์ที่น าไปสู่สถานีอื่น ผมสามารถบอกความคิดของ
พวกเขาได้จากแค่การมองไปที่พวกเขา

“ฉันจะไม่หยุดใครที่ต้องการจะไป แต่ใครที่อยู่ที่นี่จะต้อง
อยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน”

“การควบคุม?”

“พฤติกรรมอย่างเช่นของพันธมิตรแลนลอร์ดจะไม่เป็นที่
ยอมรับอีกต่อไป ฉันจะไม่ยอมให้เกิดเผด็จการเหนือกลุ่ม
เล็กๆ ขึ้นมา”

มีคนส่วนหนึ่งลอบมองมาที่ผมและเลือกยืนข้างผม พวก
เขาได้รับการปฏิบัติอย่างรุนแรงจากพันธมิตรแลนลอร์ด
และคิดว่ามันคงจะดีกว่าที่จะอยู่กับผม มันเป็นการ
ตัดสินใจที่ดี สมาชิกพันธมิตรหลายคนตะโกนออกมา

“ในที่สุด นายก็จะขึ้นปกครอง!”

“ฉันจะไม่ปฏิเสธมัน แต่ฉันจะไม่เก็บส่วยหรือเงินส าหรับ
การอยู่รอด”

“รับรองความปลอดภัยของพวกเราได้ไหมถ้าพวกเราเข้า
ร่วมกลุ่มของนาย?”

ชายคนหนึ่งจากพันธมิตรถาม อืม พวกเขาน่าจะท าเรื่อง
กับพวกผู้เช่าไว้มากจนมันเป็นธรรมดาที่จะต้องกังวล

“ฉันจะรับประกันความปลอดภัยจากภายนอก แต่ฉันจะ
ไม่เข้าไปยุ่งกับสิ่งที่เกิดขึ้นภายใน นายจะต้องจัดการกับ
ความขัดแย้งระหว่างบุคคลด้วยตัวเอง”

“ร-เรื่องนั้น…”

“ฉันจะให้เวลา 1 นาที่ พวกนายจะต้องตัดสินใจก่อนนั้น”

ไม่จ าเป็นต้องรอถึง 1 นาที่ ผู้คนได้ตัดสินใจแล้ว สมาชิก
ของพันธมิตรบางคนเดินเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าอันมุ่งมั่น
และก้มหัวลง พวกเขาต่างก็ยังอายุไม่เยอะเท่าไร

“ขอบคุณล่วงหน้า ฉันท าผิดไปในอดีต ขอบคุณความใจ
กว้างของนายนะ”

“ด้วยความยินดี นายไม่จ าเป็นต้องขอโทษฉันหรอก”

[สมาชิกบางคนในกลุ่มรู้สึกไว้ใจคุณ]

อย่างไรก็ตาม อีกหลายๆ คนก็ตัดสินใจออกจากชุงมูโรไป
พวกเขาพยายามที่จะลากกงพิลดูที่ล้มลงอยู่ไปด้วย

ผมมองดูพวกเขาและกล่าวว่า “อ่า ทิ้งกงพิลดูไว้ ผู้ชายคน
นั้นเป็นของฉัน”

“อะไรนะ?”

“ถ้าพวกนายตัดสินใจแล้วก็รีบไปซะ”

สมาชิกพันธมิตรทั้ง 5 คนขมวดคิ้วและถอนตัวออกไป

“พี่คัง! พี่ไม่อยากมากับผมจริงๆ เหรอ? มันดีกว่าที่จะอยู่
ภายใต้เขานะ!”

“ไปกันเถอะ! พวกนายจะอยู่รับใช้มันจริงๆ เหรอ? พวก
นายก็เห็นหนิ!”

แต่มันก็ไม่มีผู้แปรพักตร์อีกแล้ว

ชายทั้งห้าคนก่นด่าอยู่หลายค าก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยัง
อุโมงสู่เมียงดง พวกเขาต้องการไปหาที่ดินแห่งอื่นและ
กลายเป็น ‘แลนลอร์ด’ คนใหม่ น่าเสียดายที่แผนของพวก
เขาคงจะล้มเหลว ในสถานการณ์ที่สี่ ผู้คนที่ก าลัง ‘หลง
ทาง’ เป็นได้แค่เหยื่อชั้นดีต่อเหล่านักล่า

เมื่อเวลาผ่านไป 5 นาที่ ข้อความของระดับก็ดังออกมา

[สถานการณ์ย่อยสิ้นสุดลง]

[คุณได้รับ 1,000 เหรียญในฐานะตัวแทน]

[ธงขาวจะแสดงเอฟเฟคที่แท้จริงต่อตัวแทนชุงมูโร]

[กลุ่มปัจจุบัน: 24 คน]

[ชื่อเสียงของคุณยังคงอ่อนแอเกินไปที่จะได้รับต าแหน่ง
ราชา]

ต าแหน่งราชา…

อันที่จริงมันคงจะยากที่จะได้รับต าแหน่งราชาเพียงแค่มี
ธงขาว เพื่อที่จะเดินไปตามเส้นทางแห่งราชาอย่างถูกต้อง
ผมจ าเป็นต้องเปลี่ยนสีของธง แน่นอนว่าสีขาวก็มี
‘อ านาจ’ เป็นของมันเอง

[คุณสามารถควบคุมกลุ่มชุงมูโรผ่านเอฟเฟคของธงขาว
ได้]

[คุณสามารถลงโทษสมาชิกในกลุ่มที่ต่อต้านคุณได้]

[ในตอนนี้มีเหลืออยู่ 5 คน]

ผมสามารถ ‘ลงโทษ’ คนที่อยู่ห่างออกไป 5 คนได้ แต่ผม
กลับไม่สนใจ ความหวาดกลัวนั้นมีประสิทธิภาพในการ
ควบคุมผู้คน แต่เผด็จการเช่นนั้นกลับไม่เหมาะกับผม

“อืม ขอบคุณนะ”

ผมพูดในขณะที่ผมมองไปยังทุกๆ คน

ลีฮุนซึงมองมาที่ผมด้วยความเคารพในขณะที่ยูซานและ
และจางฮีวอนได้พยักหน้าออกมา ส่วนคนที่เหลือนั้นก็
มองมาที่ผมด้วยท่าทางที่คล้ายๆ กัน พวกเขายังคงเป็นฝูง
สัตว์ แต่มันก็ไม่ใช่จุดเริ่มต้นที่แย่อะไร

หลังจากนั้นไม่นาน บีฮยองก็ปรากฏตัวขึ้นในอากาศ

[โอ้ว พวกเจ้าได้ตัวแทนแล้วเหรอ งั้นก็มาเริ่มเกมกัน
เถอะ!]

[สถานการณ์หลักที่สี่เริ่มต้นขึ้น!]

+

[สถานการณ์หลัก #4 – ต่อสู้เพื่อธง]

ประเภท: หลัก

ความยาก: C

เงื่อนไขการเคลียร์: (ซ่อนเนื่องจากมีเนื้อหามากมาย)

จ ากัดเวลา: 12 วัน

สิ่งตอบแทน: 2,000 เหรียญ

ความล้มเหลว: ???

+

ผมกดไปที่เงื่อนไขการเคลียร์

มีข้อความจ านวนมากปรากฏขึ้นตรงหน้าของผม

+

[เงื่อนไขการเคลียร์]

ทุกๆ สถานีจะมี ‘ธง’ และ ‘เสาธง’ ที่สามารถครอบครอง
ได้
* ธงสามารถถือได้โดย ‘ตัวแทน’ ของสถานีเท่านั้น

คุณจ าเป็นต้องปกป้องธงจากกลุ่มของสถานีอื่น หากธง
ถูกชิงไปโดยกลุ่มอื่น กลุ่มที่แพ้จะถูกยึดครองโดยกลุ่มที่
ยึดธงไปได้

คุณสามารถปัก ‘ธง’ ไว้ใน ‘เสาธง’ ของสถานีอื่นได้
อ านาจของธงจะมีไว้ส าหรับ ‘ตัวแทน’ ของแต่ละสถานี
เท่านั้น เมื่อตัวแทนตายในการต่อสู้ อ านาจของตัวแทนจะ
ถูกส่งไปยังคนที่จับธงไว้ได้ก่อน ถ้าคุณชิง ‘ธง’ กลุ่ม
สถานีอื่นมาได้ ชะตากรรมของกลุ่มที่ถูกแย่งชิงธงไปจะ
ถูกก าหนดโดยกลุ่มที่ได้ธงไป
คุณต้องครอบครอง ‘เสาธง’ ของ ‘สถานีเป้าหมาย’
ภายในระยะเวลาที่ก าหนด มิฉะนั้นจะส่งผลให้สมาชิกใน
กลุ่มทั้งหมดตาย
สถานีเป้าหมายที่กลุ่มของคุณต้องยึดครองคือสถานีชังชิน
+

จางฮีวอนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดขึ้นมา

“…พวกเราต้องปกป้องธงและเสาธงไว้ในขณะที่ต้องเอา
ธงไปยังสถานีอื่น ฉันเข้าใจถูกไหม?”

“ฉันก็เข้าใจแบบนั้น พวกเราต้องเอาธงไปยังสถานีชังชิน”
ลีฮุนซึงเองก็พูดออกมา

จากนั้นผมก็พูดขึ้น “ใช่แล้ว ทุกคนเข้าใจแล้วนะ”

จางฮีวอนหรี่ตาลงให้กับค าพูดของผม เธอรู้ว่าผมแสร้งท า
เป็นไม่รู้อยู่ ในตอนนี้ที่ผมรู้อนาคตแล้ว เธอก็จับตาดูผม
ไว้ ผมฉีกยิ้มให้จางฮีวอน

ยูซานอาแตะไหล่ของเธอและพูด

“อีกแล้ว… พวกเราต้องสู้กับคนอื่นอีกแล้วเหรอ?”

ลีฮุนซึงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบ

“มันบอกว่าพวกเราสามารถตัดสินชะตากรรมของกลุ่มที่
พวกเรายึดครองได้… หวังว่ามันจะไม่มีใครตายนะ”

“อ่า ฉันเข้าใจแล้ว ความตายไม่จ าเป็นเลยใช่ไหมถ้าพวก
เรายึดสถานีได้? ถ้าพวกเรายอมรับสมาชิกของสถานีนั้น
เข้ามาเมื่อตอนตัดสิน…”

“ใช่ มันเป็นไปได้ที่จะเคลียร์โดยไม่มีใครตาย”

ลีฮุนซึงตอบด้วยรอยยิ้ม อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่ค่อยสบาย
ใจเท่าไร

ดูเหมือนว่ายูซานอาและลีฮุนซึงก าลังพยายามท าความ
เข้าใจกับโลกด้วยตรรกะของนักบุญ

ไม่มีสถานการณ์ไหนที่ไม่มีคนตาย สถานการณ์ที่สี่จะมี
คนตายมากกว่าสถานการณ์ใดๆ

ราวกับว่าเธอรู้ใจผม จางฮีวอนเปลี่ยนเรื่อง

“สถานีชังชินอยู่สายไหน? ฉันคิดว่าพวกเราควรจะรู้ก่อน”

ลีฮุนซึงตรวจสอบมันบนแผนที่เส้นทาง

“สายหก ถ้าพวกเราไปตามอุโมงค์ พวกเราจะสามารถใช้
เส้นทางขนส่งได้…”

“งั้นพวกเราควรจะแยกกลุ่มกัน ให้คนบางส่วนเฝ้าสถานที่
ไว้ในขณะที่อีกส่วนไปลาดตระเวนเป็นไง?”

ผมไม่ต้องพูดอะไรเลยเนื่องจากพวกเขาแลกเปลี่ยน
ความเห็นกันด้วยความกระตือรือร้น มันค่อนข้างอุ่นใจได้
อยู่บ้าง

[การเริ่มต้นของสถานการณ์จะปิดพรมแดนปลอดภัยของ
สถานีชุงมูโร]

[ในตอนนี้คุณสามารถเคลื่อนไหวไปยังสถานีอื่นได้อย่าง
อิสระแล้ว]

ในขณะที่ผู้คนก าลังแลกเปลี่ยนความเห็นกัน ผมก็เดินเข้า
มาหากงพิลดู

“กงพิลดู ในตอนนี้นายสามารถพูดได้แล้ว”

ค าสั่งถูกปิด แต่กงพิลดูก็ไม่อาจเปิดปากออกมาง่ายๆ

“ฉันรู้ว่านายรู้สึกไม่ดีต่อฉัน แต่นายต้องปรับตัว วันที่นาย
ได้เป็นแลนลอร์นนั้นสิ้นสุดลงแล้ว”

“…”

“ฉันรู้ว่าท าไมนายถึงหมกมุ่นกับ ‘ที่ดิน’ มากขนาดนั้น
แต่รู้จักพอบ้าง ถ้านายต้องการเอาชีวิตรอดในอนาคต
ไม่ใช่ว่านายก็มีเรื่องต้องท าเหรอ?”

แววตาของกงพิลดูสั่นไหว ผมพูดต่อ

“นายจะรับผิดชอบในการปกป้องสถานที่นี้”

ดังเช่นสถานการณ์ที่สาม กงพิลดูมีประโยชน์มากๆ ใน
สถานการณ์ที่สี่ ตราบใดที่กงพิลดูปกป้องที่นี่ ชุงมูโรจะ
ปลอดภัยเว้นเสียแต่ว่าจะมีคนในระดับยูจงฮยอคมา

“ท าไมนายต้องพูดกับฉันด้วย…?”

“คราวนี้มันไม่ใช่การบังคับ ถ้านายท าตามค าขอของฉัน
ฉันจะมีรางวัลให้”

“…”

“คิดให้ดี คิดเกี่ยวกับครอบครัวของนายดู”

ดวงตาของกงพิลดูเบิกกว้างกับค าพูดของผม

“นาย ได้ยังไง…!”

ในเวลานั้นเองก็มีเสียงดังมาจากอุโมงค์

บรื้น~!

มันมีเสียงแตรดังออกมาและมีแสงส่องออกมาบนทาง
รถไฟสายสี่ มีเสียงของเครื่องยนต์รถจักรยานยนต์และ
เสียงของท่อไอเสีย มีบางสิ่งก าลังคืบคลานมายังชุงมูโร