มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 5 – เริ่มต้นการเก็บค่าบริการ (5)

ผู้คนตื่นตระหนกในขณะที่พวกเขาเห็นแมลงก าลังวิ่งไป
รอบๆ ขบวนรถ

“ฮ-เฮ้ย! นายท าแบบนี้ท าไมวะ”

ในขณะที่บางคนจ้องมองด้วยความว่างเปล่า คนหัวไวก็
ผลักผม

“ไอ้ชิบหาย”

“มันจะดีกว่านะถ้านายจะหาพวกมันไวๆ มันเหลือเวลาแค่
3 นาทีเท่านั้น”

ค าพูดเหล่านี้คือสัญญาณในขณะที่ผู้คนเริ่มมองไปทั่วใน
หมู่ที่นั่งประดุจสัตว์ป่าที่สูญเสียจิตใจไป

“ฉันเจอแล้ว! ตายซะ!”

เหล่าคนที่โชคดีพอพบเจอแมลง รวมทั้งโจมตีอย่าง
รุนแรงไปที่พวกมัน ส่งผลให้ขบวนรถเริ่มวุ่นวาย

“เฮ้ ท าไมนายถึงท าแบบนั้น? นายมอบพวกมันมาเฉยๆ
ไม่ได้เหรอ?”

เมื่อมองย้อนกลับไป ผมเห็นคิมนัมอุนก าลังยกร่างของตน
ขึ้น ผมตอบกลับคิมนัมอุนที่ก าลังเหยียดคอของเขาอย่าง
รอบคอบ “มันมีคนเหลืออยู่ 12 คน”

“ฮะ?”

“มีแมลงเหลืออยู่ในตาข่ายจับแมลง 3 ตัว”

คิมนัมอุนขมวดคิ้วอยู่สักพักก่อนที่จะยิ้มกว้างออกมา “12
ต่อ 3 งั้นเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ใช่แล้ว ไม่ใช่ทุกคนที่จะรอด
ชีวิตไปได้สินะ? ดังนั้นนายเลยโยนมันออกไป?”

“ใช่”

“อย่าท าให้ฉันหัวเราะสิ”

“?”

“คนที่มีเหตุมีผลจะไม่ท าเรื่องแบบนั้นด้วยเหตุผลนั้น”
รอยยิ้มของคิมนัมอุนกว้างขึ้น “บอกฉันมาตามความจริง
นายแค่อยากเห็นภาพแบบนี้ใช่ไหม?”

ผมนึกถึงคิมนัมอุนที่ผมรู้จักจากหนทางเอาชีวิตรอดขึ้นมา
ในเวลานั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงข้อความในหูของผม [สกิล
เฉพาะตัว ‘ลิสต์ตัวละคร’ ถูกเปิดใช้งาน]

ต่อจากนั้น หน้าต่างอันหนึ่งก็เปิดขึ้นตรงหน้าของผม ผม
ยังไม่รู้ว่าแอตทริบิวต์ของผมคืออะไร แต่ผมก็มองไปยัง
หน้าต่างตรงหน้าของผม

[ข้อมูลตัวละคร]

[ชื่อ: คิมนัมอุน

อายุ: 19 ปี

กลุ่มดาวสนับสนุน: ไม่มี (มีสองกลุ่มดาวที่ก าลังแสดง
ความสนใจในบุคคลนี้)

แอตทริบิวต์ส่วนตัว: จูนิเบียว (ทั่วไป)

สกิลเฉพาะตัว: การปรับตัวที่ผิดปกติ LV.3, การต่อสู้ด้วย
มีด LV.1, การใส่ร้ายป้ายสี LV.1

ค่าสถานะโดยรวม: STA LV.3, STR LV.4, AGI LV.6,
Magic P0wer LV.4 [STA = Stamina, STR = Strength,
AGI = Agility]

ระดับโดยรวม: จูนิเบียวผู้ถูกใส่ร้ายป้ายสีจากโอกาสพิเศษ
ขอแนะน าให้คุณอย่ามาข้องเกี่ยวกับเขา]

จูนิเบียวส่วนใหญ่ที่ปรากฏตัวในหนทางเอาชีวิตรอดได้
ฆ่าตัวตายเพราะพวกเขาไม่สามารถทนต่อฝันร้ายที่
กลายเป็นความจริงได้ อย่างไรก็ตาม จูนิเบียวตรงหน้า

ของผมอย่างคิมนัมอุนนั้นต่างออกไป เขาคือปีศาจแห่ง
การล่อลวง คิมนัมอุน ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ต่อมาได้
กลายเป็นที่รู้จักในชื่อเล่นนี้ไม่ใช่แค่จูนิเบียวธรรมดา ชาย
หนุ่มคนนี้ก าลังรอคอยการล่มสลายของโลกมานานแล้ว
และสามารถปรับตัวเข้ากับโลกใบนี้ได้ด้วยความเร็วที่
ผิดปกติ

“ร่วมมือกับฉัน เอาอย่างนี้เป็นไง?” ชายหนุ่มก าลังยื่น
ข้อเสนอให้กับผม

[ตัวละคร ‘คิมนัมอุน’ มีความรู้สึกดีกับคุณ]

[ความเข้าใจเกี่ยวกับตัวละคร ‘คิมนัมอุน’ เพิ่มขึ้น]

ความอยู่รอดถัดไปของผมจะถูกรับประกันถ้าผมจับมือ
กับคิมนัมอุน ถ้าผมไม่ได้อ่านหนทางเอาชีวิตรอดมา
ตัวเลือกของผมอาจจะแตกต่างไปนิดหน่อย

“ฉันขอโทษนะ แต่ฉันชอบอยู่คนเดียว”

“จริงเหรอ? อืมม น่าเสียดาย” คิมนัมอุนเลียริมฝีปากของ
เขาเบาๆ และยืนอยู่ใกล้ผม “งั้นนายช่วยหลบไปหน่อยได้
ไหม? ฉันมีบางสิ่งต้องไปท ากับยัยแก่ข้างหลังนาย”

เมื่อได้ยินค าพูดของเขา ผมก็มองกลับไปและเห็นว่าคุณ
ยายที่เปื้อนเลือดและทรุดตัวอยู่นั้นก าลังหายใจอย่างรวย
ริน “นายต้องการอะไร?”

“นายยังต้องถามอีกเหรอ?”

“นายยังไม่ได้จับแมลงงั้นเหรอ?”

“แมลง? ท าไมฉันต้องจับมัน?” คิมนัมอุนหัวเราะ “ฉันจับ
แมลงที่อยู่ตรงหน้าของฉันได้แล้ว”

ผมสามารถรู้สึกได้ถึงจิตสังหารของคิมนัมอุน ตัวละครที่
มีอยู่เฉพาะในนิยายเท่านั้นก าลังเผชิญหน้ากับผมด้วย
ความบ้าคลั่งอันแจ่มแจ้ง ดังนั้นผมจึงรู้สึกกลัวนิดหน่อย
คิมนัมอุนเป็นคนแบบที่ผมคิดไว้จริงๆ

[ตัวละคร ‘คิมนัมอุน’ มีค่าความชื่นชอบลดลงเล็กน้อย]

“นายก าลังมองหาอะไร? นายหลบไปด้านข้างเร็วๆ หน่อย
ได้ไหม?”

“ยากหน่อยนะ”

“อะไร?”

“ฉันจะไม่ขยับ”

“ฮ่าฮ่า ในตอนนี้นายก าลังเลียบแบบผู้ผดุงความยุติธรรม
งั้นเหรอ? นายมีหลายบุคลิกงั้นเหรอฮะ?” ผมไม่ตอบ เงา
ด าค่อยๆ คืบคลานเข้าสู่ใบหน้าของคิมนัมอุน และสายตา
ที่เปล่งประกายของเขาก็เริ่มเย็นชา “ไม่ รอเดี๋ยว นายโยน

ตาข่ายไปที่นั่นเพื่อท าแบบนี้ตั้งแต่แรกงั้นเหรอ? เอา
จริงดิ?”

“…….”

“นายต้องการจะช่วยยายคนนี้งั้นเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า! สุดยอด!
สุดยอดจริงๆ! ใช่? ไม่ใช่?”

ผมก็ยังไม่ตอบ ในขณะที่ผมมองไปที่ชายคนนี้ใกล้ๆ
ความทรงจ าเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมา

“อ่า มันกลายเป็นว่านายคือคนประเภทนี่ฉันเกลียดที่สุด
ไอ้เด็กบ้านั่นทั้งหมดก็เหมือนกัน”

พวกมันคือความทรงจ าของทุกๆ ครั้งที่ผมรู้สึกผิดหวัง
จากไอ้เด็กบ้านี่ในระหว่างหนทางเอาชีวิตรอด

[ตัวละคร ‘คิมนัมอุน’ ชิงชังคุณ]

“นายพูดอะไร?”

ผมพิจารณาเวลาและก้มศีรษะของผมเพื่อหลบหลีกก าปั้น
ที่พุ่งเข้ามาก่อนที่จะได้ทันพูดจบ

“โอ้ ไม่เลว?” คิมนักอุนพัมพ า

แม้จะรู้ว่ามันก าลังมา ผมก็รู้สึกได้ถึงความร้อนจากเหนือ
ศีรษะของผม มันไม่ใช่หมัดธรรมดา

[การใส่ร้ายป้ายสี LV.1]

กลิ่นอายแห่งความมืดพวยพุ่งขึ้นจากทั้งร่างของคิมนัมอุน
นี่คือสกิลเฉพาะตัวของแอตทริบิวต์ ‘จูนิเบียว’ มันหาได้
ยากที่จะปลดปล่อยสกิลก่อนที่จะจบสถานการณ์แรก
แต่คิมนัมอุนก าลังเผยสกิลออกมาแล้ว มันมีเหตุผลว่า
ท าไมตัวละครหลักจึงได้เลือกเขา แม้จะมีอาการทางจิต
ของเขาก็ตาม

ปั๊ค!

หลังจากที่เขาต่อยมัน ไหล่ขวาของผมก็กระตุก มันไม่มี
ทางที่จะชนะถ้าผมสู้ต่อไปแบบนี้

ผมควรจะใช้ ‘สิ่งนั้น’ ในตอนนี้เลยไหม? ผมก าลัง
ค านวณเวลาเมื่อผมได้ยินเสียงข้อความ

[ความเข้าใจเกี่ยวกับตัวละคร ‘คิมนัมอุน’ ของคุณเพิ่มขึ้น]

[คุณเข้าใกล้เงื่อนไขในการใช้สกิลเฉพาะตัว ‘มุมมองนัก
อ่านพระเจ้า LV.1’ แล้ว]

มุมมองนักอ่านพระเจ้า? นี่มันอะไรกัน?

[บรรลุเงื่อนไขในการใช้สกิลเฉพาะตัว ‘มุมมองนักอ่าน
พระเจ้า’ LV.1 แล้ว]

หมัดของคิมนัมอุนพลาดเป้าผมไปและกระแทกเข้ากับ
พื้น

“ฮ่าฮ่า อะไรกัน? ไม่ใช่ว่าฉันแข็งแกร่งขึ้นเหรอเนี่ย?”

รอยหมัดจางๆ เหลือทิ้งไว้บนพื้น คิมนัมอุนตระหนักได้
ว่าความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้เพิ่มขึ้นทีละนิดๆ
ก าปั้นที่สามารถป่นกระดูกได้ในครั้งเดียวยังคงปะทะเข้า
ใส่พื้น คิมนัมอุนโมโหและไม่สามารถควบคุมอารมณ์
ของเขาได้ “อ่า ท าไมฉันต่อยนายไม่โดนเลย?”

แน่นอนว่าเขาย่อมไม่สามารถต่อยผมได้ทั้งหมดนี้ต้อง
ขอบคุณสกิลที่สองของผม

[สกิลเฉพาะตัว มุมมองนักอ่านพระเจ้า LV.1 ถูกเปิดใช้
งาน]

ในทันทีที่สกิลนี้ถูกเปิดใช้งาน ผมก็สามารถสังเกตทิศ
ทางการโจมตีของคิมนัมอุนได้เหมือนกับที่ผมก าลังอ่าน
ความคิดของเขา ยกตัวอย่างเช่น แบบนี้

ด้านขวา

ผมรีบหลบจากทิศทางของการโจมตี

ตาขวา

จากนั้นผมก็โน้มตัวลงอย่างรวดเร็วและหลบหมัดนี้

“นายมันหลบเก่งจริงๆ!”

มันไม่สมเหตุสมผลที่จะโจมตีกลับไปได้เพราะผมเล่น
กีฬาไม่เก่งเอาซะเลย แต่อย่างน้อยผมก็สามารถหลบการ
โจมตีส่วนใหญ่ได้

ต้นขาซ้าย

นี่ก็เพียงพอแล้วที่จะทนต่อมัน สิ่งที่ส าคัญคือการซื้อเวลา
ผมหลบหมัดของคิมนัมอุนและชี้ไปที่นาฬิกาในอากาศ
“เหลือเวลาอีกแค่ 2 นาทีนะไอ้หนู”

คิมนัมอุนผู้กระวนกระวายสลับไปมองระหว่างผมและ
ยาย “บัดซบ”

ในช่วงเวลาแห่งการเลือก สายตาของคิมนัมอุนก็จดจ้อง
ไปข้างๆ ของคุณยาย ผมถูกบังคับให้คว้าตัวยายและกลิ้ง
ออกไปถ้ายายตาย คิมนัมอุนก็คงจะผ่านสถานการณ์นี้ไป
ได้ ไม่ว่ายังไง ผมก็จะไม่ยอมส่งชายคนนี้ไปยัง
สถานการณ์ต่อไป

“ฮ่าฮ่า ฉันรู้ว่านายจะเคลื่อนไหวแบบนั้น” ในขณะ
ที่คิมนัมอุนเอาบางสิ่งออกมาจากกระเป๋าของเขา ผมก็
รู้สึกได้ถึงลางร้าย มีดเปล่งประกายในแสงฟลูออเรส
เซนต์ มันเป็นมีดแมคไกเวอร์พกพา ผมลืมไปแล้ว คนๆ นี้
เป็นโอตาคุทหารตายยาก

มีการเชื่อมโยงระหว่างสกิลเทคนิค ‘การต่อสู้ด้วยมีด’
และเสริมสร้างความแข็งแกร่งของสกิล ‘ใส่ร้ายป้ายสี’
ทิศทางที่ใบมีดชี้นั้นเห็นได้ชัดเจน

หัวใจ

มันเป็นการโจมตีที่ไม่สามารถหลบหลีกได้แม้ว่าผมจะรู้
ทิศทาง ดังนั้นผมจึงรีบตัดสินใจอย่างรวดเร็ว ถ้าผมไม่
สามารถหลบการโจมตี มันคงจะดีกว่าที่ผมจะถูกโจมตีที่
ไหนสักแห่งที่มีความเสียหายเพียงเล็กน้อย ถ้ามันเป็นไป
ได้ ฉึก! มีดเฉียดหัวใจของผมไปนิดเดียวและตัดลึกลงไป
บนไหล่ของผม

เจ็บ มันเจ็บจริงๆ ความเจ็บแพร่ไปในผิวของผม สายตา
ของผมสั่น และมันก็รู้สึกราวกับว่าความตายก าลังคืบ
คลานเข้ามา

“ฮ่าฮ่า ตายซะ!”

เวลาที่เหลืออยู่บนนาฬิกาคือ 1 นาที่ 30 วินาที่ ผมเหลือบ
มองคุณยาย ผมขอโทษนะคุณยาย แต่ในตอนนี้ผมต้องใช้
‘สิ่งนั้น’ จริงๆ

“โรงเรียนมัธยมชุนกิล ชั้นที่ปีสอง คิมนัมอุน ฉันมีค าถาม
ส าหรับนายข้อหนึ่ง

“อะไร?”

“นายคิดว่าไข่แมลงเป็นสิ่งมีชีวิตไหม?”

ผมเอาร่างของตั๊กแตนที่ผมได้ฆ่าไปเมื่อก่อนหน้านี้
ออกมาจากกระเป๋า ถุงไข่อวบอ้วนดูสมบูรณ์อย่างชัดเจน
มันมีเสียงของบางสิ่งก าลังแตกดังออกมา และของเหลว
บางอย่างก็ไหลออกมา ความรู้สึกอันน่ารังเกียจแผ่กระจาย
ไปทั่วมือของผมในขณะที่ผมได้ยินเสียงข้อความ

……..

[คุณได้ฆ่าสิ่งมีชีวิต]

[ได้รับ 100 คอยน์เป็นสิ่งตอบแทนเพิ่มเติม]

[คุณได้ฆ่าสิ่งมีชีวิต]

[ได้รับ 100 คอยน์เป็นสิ่งตอบแทนเพิ่มเติม]

……..

ข้อความหลายข้อความกระหน ่าอยู่ในหูของฉัน

คิมนัมอุนขมวดคิ้ว “ไข่แมลง? จู่ๆ นายพูดอะไรออกมา?
นายก าลังพยายามถ่วงเวลางั้นเหรอ?”

“ฉันเดาว่างั้นนะ”

“ฉันจะรู้อะไรแบบนั้นได้ยังไง? ฉันหลับในคาบชีวะ
ตลอด” คิมนัมอุนมองมาที่ไหล่เปื้อนเลือดของผมและ
หัวเราะอย่างมีความสุข นายรู้อะไรไหม?”

“อะไร?”

“นายจะตายตอนนี้ยังไงล่ะ!” คิมนัมอุนขยับมีดพับของเขา
ก่อนที่ผมจะทันได้ตอบ มันเป็นการโจมตีที่ผมยากจะ
หลบ

[คุณได้รับเหรียญจ านวนมาก! คุณต้องการตรวจสอบ
เคล็ดลับการใช้เหรียญหรือไม่?]

ผมไม่สนใจค าอธิบายที่เข้ามาในหูของผม มันไม่
จ าเป็นต้องฟังเพราะผมรู้เนื้อหาอยู่แล้ว

“ไม่ มันคือนายที่ต้องตาย” ผมถ่มน ้าลายออกมาในขณะที่
พึมพ าบางสิ่งอยู่ภายในใจ

[2,700 เหรียญถูกใช้ไปกับ ‘STA’]

[STA LV.1 -> STA LV.10]

[ระดับ STA ของคุณเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก!]

[ความทนทานของร่างกายของคุณเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก!]

มีดของคิมนัมอุนแทงเข้าใส่หัวใจของผม เป็นที่แน่นอน ดู
เหมือนว่ามันจะทะลุเข้ามา ผิวของผมเป็นเหมือนกับหิน
แข็ง และสิ่งเดียวที่เหลืออยู่บนมันก็คือรอยขีดข่วนเท่านั้น
ดวงตาของคิมนัมอุนแสดงให้เห็นว่าเขาประหลาดใจ “ได้
ยังไงกัน?”

“ฉันจะบอกนายถึงค าตอบที่ถูกต้องของค าถามของฉัน
ค าตอบก็คือ: ไข่ก็ถูกนับว่าเป็นสิ่งมีชีวิต”

“อ-อะไร?”

“และในฤดูวางไข่ ตั๊กแตนจะวางไข่มากกว่า 100 ฟองต่อ
ครั้ง”

ไข่ สิ่งมีชีวิต 100

แต่น่าเสียดาย เวลาที่เหลืออยู่ในการท าความเข้าใจ
ความหมายของข้อมูลนั้นสั้นเกินไปส าหรับเด็กนักเรียน
หัวแย่คนนี้

“นายก าลังพูดอะไร?”

“มันไม่ส าคัญหรอกถ้านายไม่เข้าใจ มีเวลาเหลืออีก 1
นาที”

ในตอนนี้ความกลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคิมนัมอุน
“อ๊ากก! ตาย! ตาย!””

มีดขยับมาที่คอของผม ผมไม่สนใจที่จะป้องกันการโจมตี
นี้เลย

ฉึก!

มันเป็นเพราะพื้นที่นี้มีอ่อนแอมากกว่าหน้าอกงั้นเหรอ?
บาดแผลลึกกว่าเดิมเล็กน้อย แต่มันก็ยังไม่เจ็บอะไรนัก

“คิมนัมอุน” เบื้องหลังของคิมนัมอุน มีคนที่ยังคลานหา
แมลงอยู่ รวมทั้งเหล่าคนที่เต็มใจจะท าร้ายกันเพื่อความ
อยู่รอดของตัวเอง “นายพูดถูก ฉันเป็นมนุษย์ประเภท
เดียวกับนาย”

บางทีผมอาจจะสามารถช่วยคนเหล่านั้นบางคนได้

“เชี่ย! ท าไมนายไม่ตาย! ท าไมนายไม่ตาย!”

55 วินาที่ 50 วินาที่ 45 วินาที่

มีดท าให้เกิดรอยขีดข่วนได้เท่านั้น เลือดไหลออกมาจาก
มัด แต่ก็ไม่สามารถถึงใต้ชั้นผิวหนังได้ มีเวลา 30 วินาที
เหลืออยู่เท่านั้นเมื่อคิมนัมอุนเปิดปากของเขา เขาทิ้งมีดลง
และคุกเข่าตรงหน้าของผม

“ช-ช่วยฉันด้วย”

25 วินาที่

“ช่วยฉันด้วย! ได้โปรด! ช่วยฉันที!”

“ท าไมฉันควรจะช่วยล่ะ?”

20 วินาที่

“ช-ชีวิตของคนเป็นสิ่งส าคัญ! มันชัดเจนหนิ!”

“นั่นคือกฎของโลกใบเก่า มันก็เหมือนกับที่นายพูด โลก
ใบใหม่จ าเป็นต้องใช้กฏใหม่”

10 วินาที่

“ฉันไม่ต้องการ ฉันไม่ต้องการ! ฉันไม่อยากตาย! อ๊ากก
กก!”

5 วินาที่ คิมนัมอุนวิ่งเข้ามาหาผมพร้อมด้วยเสียงกรีดร้อง
อันดังและเล็งเป้ามาที่ตาของผม ในขณะที่มีดพยายามที่จะ
เจาะเข้ามาที่ม่านตาของผม

[เวลาที่ก าหนดหมดแล้ว]

มีเสียงดังออกมา และศีรษะของคิมนัมอุนก็ระเบิดออกมา

[การช าระจะเริ่มต้นขึ้น]

เริ่มต้นขึ้นด้วยคิมนัมอุน ศีรษะของผู้คนเริ่มระเบิดออกไป
ทั่ว

หนึ่ง สอง สาม สี่

ศีรษะระเบิดออกมาเหมือนกับดอกไม้ไฟที่ประกาศ
ศักราชใหม่ ผมเฝ้าดูฉากนี้ด้วยความสุขเล็กน้อย
ความรู้สึกผิดนิดหน่อย และความรู้สึกแปลกๆ ท าไม?
ท าไมผมถึงยังใจเย็นอยู่ในกับภาพตรงหน้า? มัน
เหมือนกับว่าผมก าลังมองไปที่นิยายอยู่

[คุณได้ฆ่าสิ่งมีชีวิต 124 ตัว]

[ประวัติการสังหาร: ตั๊กแตน 1 ตัว, ไข่ตั๊กแตน 123 ฟอง]

[คุณได้ฆ่าสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีการต่อต้าน ดังนั้นจ านวน
เหรียญที่คุณได้รับจึงลดลงครึ่งหนึ่ง]

[ได้รับ 6,200 คอยน์เป็นสิ่งตอบแทนเพิ่มเติม][จ านวน
เหรียญที่ถูกใช้เพื่อการเลื่อนระดับค่าสถานะถูกหัก
ออกไปโดยอัตโนมัติ]

[คุณมีเหรียญทั้งสิ้น 3,500 เหรียญ]

[คุณได้รับความส าเร็จ ‘ฆาตกรหมู่’ ผ่านการสังหารเป็น
จ านวนมาก]

ใบหน้าของผมสามารถมองเห็นได้บนหน้าต่างที่มืดของ
ขบวนรถ

มันเป็นใบหน้าที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ถึงแม้ว่าจะมองเข้า
ไปในกระจกเป็นจ านวนนับครั้งไม่ถ้วนในชีวิตของผม
ผมเช็ดเลือดที่แก้มของผม เลือดยังไม่ถูกลบออกไป มัน
กลายเป็นว่าเป็นเลือดบนกระจก

ครืน

มันมีความรู้สึกเซถลา และรถไฟก็เริ่มขยับอีกครั้ง มันท า
ให้เกิดเสียงดังของรถไฟที่คุ้นเคย

ในไม่ช้า แสงสว่างก็หลั่งไหลเข้ามา และความมืดก็ถูก
ยกขึ้นจากหน้าต่าง พวกเรามาถึงสถานีบนผิวดินเส้นที่
สามในระหว่างอ๊กซูและอัพกูจอง

นอกหน้าต่าง แม่น ้าฮันและโซลถูกเผยให้เห็น

อ๊าา มีคนปล่อยเสียงครางออกมา มันเป็นเสียงครางที่
บรรจุไว้ซึ่งความโล่งอกลึกๆ ที่พวกเขารอดชีวิต

อย่างไรก็ตาม ความหมายของเสียงครางนั้นก็ไม่ได้คงอยู่
นาน อ่า อ่า

ภาพนอกหน้าต่างไม่มีกรุงโซลที่พวกเขารู้จักอีกแล้ว ควัน
และฝุ่นพวยพุ่งขึ้นมาจากเมืองที่ถูกท าลาย

สะพานแม่น ้าฮันทรุดตัวลง ตัวแม่น ้าฮันเป็นสีแดงจาก
ร่างกายของเหล่าทหาร ในขณะที่ในหมู่อาคารที่พังทลาย
ลงมา สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งก าลังเหยียบย ่าอยู่บนรถถัง
K1 ราวกับว่ามันคือของเล่น

[บทหลัก#1 พิสูจน์คุณค่าสิ้นสุดลงแล้ว]

[ได้รับ 300 เหรียญในฐานะรางวัลการกวาดล้างพื้นฐาน]

[100 เหรียญถูกหักเป็นค่าธรรมเนียมช่องทางการใช้งาน]

[การช าระเพิ่มเติมจะเริ่มต้นขึ้น]

โลกใบหนึ่งได้ถูกท าลายไป และโลกใบใหม่ก็ได้ถือ
ก าเนิดขึ้น

และผมก็เป็นผู้อ่านเพียงคนเดียวที่รู้จุดจบของโลกใบนี้

(จบตอน)