มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 8 – ตัวเอก (3)

มันมองตรงเข้าไปยังดวงตาของลีฮุนซึงและฮันมยอนโก
และกล่าวออกมา

“พวกนายอยากตายจากคนที่อยู่นอกประตูหรือพวกนาย
อยากลองไปเสี่ยงโชคข้างนอกรถไฟล่ะ? พวกนายจะ
เลือกแบบไหน?”

“อ-เอ่อ”

“ทกจา มีการรับประกันอะไรไหมที่ว่าคนข้างนอกประตู
เหล็กเป็นศัตรู?”

ดาบเหล็กปรากฏตัวขึ้นในช่วงเวลาที่ส าคัญ มันมีเหตุผล
ว่าท าไมลีฮุนซึงไม่สามารถเป็นหัวหน้ากลุ่มได้

“เนื่องจากเขามาจากขบวนอื่น มันน่าจะเป็นผู้รอดชีวิต ถ้า
พวกเราเจอกัน…”

ผมมองไปยังห้องที่เต็มไปด้วยเลือดแทนการพูดต่อ ลีฮุ
นซึงมองตามสายตาของผมและรีบพูดออกมา

“ฉันประมาทเกินไป หาทางออกกันเถอะ”

“ป-ไป! ไปเร็ว!”

ในเวลานั้นเอง ทั้งสองก็รู้สึกตื่นกลัวขึ้นมา ผู้รอดชีวิตใน
ขบวนอื่นๆ คงไม่ได้ผ่านสิ่งเดียวกันกับพวกเรามา พวก
เขาไม่ได้โชคดีที่เจอแมลง

มันพังแล้ว!

“บัดซบ พวกเราไม่สามารถผ่านทางนี้ไปได้!”

ในขณะที่ก าลังฟังเสียงร้องของลีฮุนซึงและฮันมยอนโก
ผมเองก็ตรวจสอบประตู มันไม่มีบาเรียอยู่อีกแล้ว ดังนั้น
ประตูจึงสามารถสัมผัสได้แล้วในตอนนี้

นอกเหนือจากประตูที่เชื่อมต่อกับทางเดิน มันมีทั้งหมด
แปดประตูในขบวนรถไฟใต้ดิน มันมีทางออกสามทางที่
ยังไม่ได้รับการยืนยัน

เคร้ง!

ประตูเหล็กดูจะทนต่อไปได้ไม่ถึง 1 นาที่

แม้ว่าจะเป็นตัวละครหลัก แต่ผมก็ไม่คิดว่าเขาจะมี STR
ที่สูงขนาดนี้ตั้งแต่เริ่ม ผมรู้สึกประหลาดใจมากที่เขา
สามารถท าลายประตูเหล็กหนาๆ แบบนั้นได้

“ทกจา! ตรงนี้”

ผมเจอสวิตซ์ควบคุมที่ใช้งานได้อยู่

“ไม่!”

อุปกรณ์เปิดปิดสามารถท างานได้อย่างราบรื่น แต่ประตูก็
ไม่ได้เปิดออกในครั้งเดียว ประตูเปิดออกประมาณหนึ่ง
ในห้าก่อนที่จะหยุดลงเหมือนกับว่ามันถูกรบกวน

“ดูเหมือนว่าตรงนี้ก็พังแล้วเหมือนกัน”

“แล้วที่อื่นล่ะ?”

“ดูเหมือนจะมีแค่ที่เดียวที่พวกเราสามารถหนีไปได้”

มันคือสถานที่ส าหรับเด็ก ช่องว่างแคบเกินไปที่ผู้ใหญ่จะ
ผ่านไปได้ ฮันมยอนโกและลีฮุนซึงพยายามที่จะเปิดประตู
แต่มันก็ไม่ขยับสักนิด

[เหรียญที่ครอบครอง: 4,700 เหรียญ]

หนึ่งในการใช้เหรียญก็คือการเพิ่มค่าสถานะโดยรวม ผม
ได้ใช้ไปแล้ว 2,700 เหรียญ เพื่อท าให้ STA ของผมมาถึง
LV.10

ปัญหานี้สามารถแก้ไขได้ถ้าผมใช้เหรียญที่เหลืออยู่เพื่อ
เพิ่มความแข็งแกร่ง แต่มันก็ไม่ฉลาดที่จะใช้เหรียญเมื่อยัง
ไม่ทราบสถานการณ์

ในท้ายที่สุด มันก็มีทางเลือกเดียวเท่านั้น

“ลีฮุนซึง ใช้สกิล”

“ฮะ? สกิล?”

ผมเปิดใช้งานลิสต์ตัวละครอย่างเงียบๆ

[สกิลเฉพาะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งาน]

[ข้อมูลตัวละคร]

ชื่อ: ลีฮุนซึง

อายุ: 28 ปี

กลุ่มดาวสนับสนุน: เจ้านายแห่งโลหะ

แอตทริบิวต์ส่วนตัว: ทหารที่ดวงตามืดบอดเพื่อความอ
ยุติธรรม (ทั่วไป)

ทักษะเฉพาะตัว: ทักษะดาบปลายปืน LV.2, อ าพราง
LV.2, ความอดทน LV.2

อักขระ: ผลักขุนเขา LV.1

ค่าสถานะโดยรวม: STA LV.8, STR LV.8, AGI LV7,
Magic P0wer LV.5

การประเมินโดยรวม: ค่าสถานะโดยรวมยอดเยี่ยมมาก
แม้จะหันหลังหนีให้กับความอยุติธรรม แต่เขาก็ได้รับ
ตัวเลือกแห่งกลุ่มดาว นี่เป็นอีกโอกาสหนึ่งส าหรับเขา

ข้อมูลของลีฮุนซึงเข้าสู่จิตใจของผมโดยไม่มีข้อจ ากัดใดๆ
โชคดีที่ผู้สนับสนุนเป็นอันเดียวกันกับที่ผมอ่านใน
หนทางเอาชีวิตรอด

“นายควรจะตรวจดูนะเมื่อนายเปิดหน้าต่างแอตทริบิวต์
ลีฮุนซึงเป็นทหาร ดังนั้นมันจะต้องมีสกิลที่นายสามารถ
ใช้งานได้ในสถานการณ์นี้แน่ๆ”

“อืม ฉันมีอยู่หนึ่งอัน แต่ฉันจะใช้มันยังไง”

“แค่คิดถึงการใช้สกิล”

“มันจะได้ผลเหรอ?”

“ได้สิ ผมลองดูแล้ว”

ลีฮุนซึงไม่ได้พูดอะไรในขณะที่เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อ
ตั้งสมาธิ

“ฮ๊าาาา!”

กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ของลีฮุนซึงขยายตัวในขณะที่เขาคว้า
ไปที่ประตู มันคือการปรากฏตัวของผลักขุนเขา

ในความเป็นจริงผลักขุนเขาไม่ใช่สกิล แต่มันคือ ‘อักขระ’
และอักขระก็เป็นพลังที่มาจากกลุ่มดาว ผมใช้ค าว่า ‘สกิล’
เพื่อหลีกเลี่ยงความสงสัย

ครืนนนน

มีเสียงเหมือนกับการหมุนของสปริงอันใหญ่และประตูก็
เริ่มขยับ

“อะไรหน่ะ? ชายคนนี้แข็งแกร่งจริงๆ!”

“นั่นแหละ! เยี่ยมมาก!”

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ เริ่มไว้ใจคุณ]

[ความเข้าใจของคุณที่มีต่อตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ เพิ่มขึ้น]

แทนที่จะสงสัย ความไว้ใจของผมกลับเพิ่มขึ้น ลีฮุนซึง
เป็นคนที่เรียบง่ายกว่าที่ผมคิด

“มาเร็ว ออกไป!”

แต่ผมก็รู้สึกโล่งใจ ผมส่งลีกิลยังให้กับลีฮุนซึง

“ลีฮุนซึง แบกเด็กไว้บนหลังของนาย”

“ฉันเข้าใจแล้ว”

ในตอนนี้ประตูเหล็กเกือบจะพังแล้ว แต่ถ้าการคาดเดา
ของผมถูกต้อง ปัญหาในตอนนี้ไม่ใช่ประตูเหล็ก

[อ่า จริงเหรอเนี่ย ข้ารู้ว่ามันจะเกิดขึ้น ข้าจะไม่เคยเห็นมา
ก่อนเหรอ? ข้าบอกว่าพวกเจ้าห้ามไปไหน บัดซบ!
สถานการณ์ยังไม่เริ่มต้นขึ้นเลย]

โดเกบิดูเหมือนจะโกรธในขณะที่มันลอยข้ามสะพานดง
โฮมา

“อ๊า! ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้! ฉันบอกแล้วไงว่า
ไม่ให้ออกมา!”

ฮันมยองโกกุมศีรษะของเขาไว้ ราวกับเขาคิดว่ามันจะ
ระเบิดออกมา แต่มันก็ไม่จ าเป็นต้องกังวล

[เห้อ ช่วยไม่ได้ พวกเจ้าเป็นมนุษย์ที่โชคดีจริงๆ]

มันเป็นเพราะฉากที่สองได้เริ่มต้นขึ้นทันทีที่ประตูรถไฟ
เปิดออก

[สถานการณ์ที่สองมาถึงแล้ว!]

[หลบหนีจากสถานการณ์ที่สอง]

หมวดหมู่: ย่อย

ความยาก: E

เงื่อนไขการเคลียร์: ข้ามสะพานที่พังและเข้าไปยัง
สถานีอ๊กซู

จ ากัดเวลา: 20 นาที่

สิ่งตอบแทน: 200 เหรียญ

ความล้มเหลว: ???

“ทกจา มีอะไรแปลกๆ มันบอกว่า ‘สะพานที่พัง’ แต่
สะพานมันยังอยู่”

“ไม่ต้องห่วง แค่วิ่งก็พอ! เร็ว!”

“ข-เข้าใจแล้ว!””

ในความเป็นจริง ยูซานอาพูดถูก สะพานยังไม่พัง กล่าว
อีกนัยหนึ่ง ‘สะพานก าลังจะพัง’

“ทกจา มาเร็ว!”

“ฉันก าลังไป”

มันยังไม่พังเพราะพวกเราออกจากรถไฟ ‘เร็วเกินไป’ โด
เกบิกล่าวว่าพวกเรามีเวลาเตรียมตัว 10 นาที่ แต่พวกเราก็
หนีออกมาเร็วไป 3 นาที่

บางคนอาจจะเรียกมันว่าความขี้ขลาด แต่สถานการณ์นี้
ไม่สามารถเคลียร์ได้ถ้าไม่มีทางลัดดังกล่าว โดยเฉพาะ
อย่างยิ่งถ้าผมมีภาระอย่างยูซานอาและลีกิลยังติดอยู่

“แฮ่ก แฮ่ก ลีฮุนซึงเป็นทหารและเขาอึดจริงๆ”

“อย่าพูดอะไร มันจะเหนื่อยเอา”

ลีฮุนซึงวิ่งน าหน้าพร้อมกับเด็ก เขาคือสัตว์ประหลาดโดย
แท้ที่ไม่ได้ลงเหรียญไปกับค่าสถานะเลย แต่ STA STR
และ AGI รวมของเขาก็มีมากกว่า 23

คนต่อมาก็คือฮันมยอนโก และจากนั้นก็ยูซานอา พร้อม
กับผมก็ปิดท้าย มันใกล้แล้ว แต่ผมก็คิดว่าพวกเราน่าจะ
ทันเวลา

“โอ้ อะไรกันหน่ะ?”

ในเวลานั้นเอง เสียงกรีดร้องของฮันมยอนโกก็ดังออกมา
มันมีน ้าวนขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางแม่น ้าฮัน ท าให้เกิดน ้า
สาดกระเซ็นออกมา

และมีสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางของสายน ้า
อิกทิโอซอรัส ปัญหาก็คือว่าอิกทิโอซอรัสดูเหมือนจะมี
ขนาดใหญ่เป็นสสองเท่าจากที่ผมเห็นผ่านหน้าต่าง

นี่ไม่ใช่แค่งูทะเล แต่มันคือจ้าวแห่งท้องทะเล

งูทะเลทั่วไปเป็นแค่มอนสเตอร์ระดับ 7 การเพิ่มระดับให้
มันเป็นมอนสเตอร์ระดับ 9 นั้นเป็นการยากที่มนุษย์ทั่วไป
จะรับมือด้วย มนุษย์ทั่วไปคงจะถูกแยกเป็นชิ้นๆ ด้วย
มอนสเตอร์ระดับ 7 เพียงตัวเดียว

กล่าวอีกนัยหนึ่ง สัตว์ประหลาดที่โผล่ออกมาในตอนนี้
ไม่ใช่มอนสเตอร์ที่สามารถรับมือได้ในช่วงแรกๆ

แน่นอนว่ามันไม่จ าเป็นต้องรับมือด้วย มันไม่ได้ถูกสร้าง
ขึ้นมาให้รับมือ

ครืน ครืน ครืน

แม่น ้าฮันสั่นไหวราวกับมีสึนามิและอิกทิโอซอรัสก็
เคลื่อนไหว มันก าลังเคี้ยวขาของสะพาน

“สะพานก าลังพัง!”

“วิ่ง! ถ้าพวกเราวิ่ง พวกเขาจะข้ามมันไปได้!”

มีระยะทางที่เหลืออยู่ประมาณ 200 เมตร ถ้าการค านวณ
ของผมถูกต้อง พวกเขาจะสามารถข้ามสะพานไปได้
ก่อนที่มันจะทรุดตัวลงมาด้วยความเร็วในปัจจุบัน

[มันคงไม่สนุกถ้าเกมง่ายขนาดนั้น]

แน่นอนว่ามันคงเป็นแบบนั้นเมื่อไม่มีตัวแปร

[ความยากของเหตุการณ์ถูกปรับแล้ว]

[ความยากของสถานการณ์: E -> D]

เสียงหัวเราะของโดเกบิดังออกมา

[มันจะสนุกอะไรถ้าพวกเจ้าวิ่งหนีไปทั้งแบบนี้? มาสร้าง
บรรยากาศกันหน่อยเถอะ!]

[ความชั่วช้าจากผู้วายชนม์ได้กลับคืนมา]

[โลกรอบๆ เต็มไปด้วยอากาศธาตุอันด ามืด]

[ปีศาจได้ตื่นขึ้นแล้ว!]

มีเสียงบางอย่างก าลังไล่พวกเรามาจากทางด้านหลัง ยูซาน
อาพึมพ ากับตัวเอง

“ซ-ซอมบี้?”

ร่างกายที่เหมือนกับซอมบี้คลื่นลูกใหญ่ก าลังย่างกรายเข้า
มา บ้างก็เป็นคนที่มาจากขบวนรถเดียวกับพวกเรา

“พวกเราต้องไปอีก! เร็ว!”

ระยะห่างจากอิกทิโอซอรัสในตอนนี้เหลือไม่ถึง 100
เมตรแล้ว โชคดีที่ลีฮุนซึงได้แบกลีกิลยังไว้และข้ามไปถึง
เส้นปลอดภัยแล้ว ปัญหาก็คือคนที่เหลือ รวมทั้งผมด้วย
ฮันมยอนโกกรีดร้อง

“อ-ไอ้สารเลว!”

มันมีปีศาจมากมายเกินไป ถ้ามีแค่ซากศพจากสถานีรถไฟ
พวกเขาก็อาจจะฝ่าไปได้ ปัญหาก็คือ…

“โฮกกกกกก!”

คนขับรถที่ตายบนสะพานก็กลายเป็นปีศาจไปด้วย
เส้นทางที่ลีฮุนซึงแหวกผ่านไปนั้นถูกปกคลุมไปด้วย
ปีศาจ ผมมองไประหว่างปีศาจบนถนนและอิกทิโอซอรัส
ที่ก าลังใกล้เข้ามา

“ทุกคนลงไป”

มันสายเกินไปแล้ว

โครม!

ขาของสะพานสั่นอย่างรุนแรงในขณะที่ปากขนาดใหญ่
ของอิกทิโอซอรัสกัดมัน

เกล็ดของอิกทิโอซอรัสเปล่งประกายผ่านฝุ่นที่ไหลลงสู่
แม่น ้าฮันดุจสายฝน กลิ่นเลือดสดและน ้าเต็มไปทั่วบริเวณ

ผมเซและยกร่างกายขึ้น

เมื่อฝุ่นละอองหายไป ทัศนียภาพรอบๆ ตัวของผมก็
ชัดเจน มันมีกองคอนกรีตที่แตกกระจายและเหล็กที่หัก
ซากของปีศาจจ านวนนับไม่ถ้วนได้ถูกจัดการออกไปโดย
การกัดของอิกทิโอซอรัส

ขาของสะพานพังลงแล้ว

“ทกจา เป็นอะไรไหม?”

ยูซานอาและฮันมยอนโกยกร่างกายของพวกเขาขึ้นห่าง
ออกไปเล็กน้อย

ขาข้างหนึ่งของฮันมยอนโกดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บและ
อยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยดีเท่าไรนักจากการสั่นสะเทือนเมื่อ
ครู่

ลีฮุนซึงและลีกิลยังตะโกนออกมาจากฝั่งสะพาน แต่เสียง
ของพวกเขาก็ถูกปิดกั้นไว้โดยเขตปลอดภัยในทันที่

ผมควรท ายังไงดี? ผมวางแผนไว้โดยคิดว่าสะพานจะถูก
ท าลาย แต่ผมก็ไม่คิดว่าฮันมยอนโกและยูซานอาจะติดอยู่
กับผมด้วย

ในเวลานั้นเองก็มีเสียงดังขึ้นในอากาศ

[ใครบางคนได้รับความโปรดปรานของกลุ่มดาว]

[สถานการณ์ของกลุ่มดาว ‘เดวส์เอกส์มาคีนา’ ถูกเปิดใช้
งาน]

พร้อมกับเสียงนั้น สะพานที่ท าขึ้นจากแสงอันเจิดจ้าก็ถูก
สร้างขึ้นท่ามกลางเศษซากของสะพานดงโฮที่พังทลาย
จากนั้นข้อความก็ลอยขึ้นมาตรงหน้าของผม

[สะพานเดวส์เอกส์มาคีนา]

รายละเอียด: สะพานแห่งแสงที่สร้างขึ้นโดยกลุ่มดาว
เฉพาะจ านวนคนเป็นเลข ‘คู่’ เท่านั้นที่สามารถข้าม
สะพานไปได้ สะพานจะหายไปในทันทีที่มีจ านวนคน
เป็นเลข ‘คี่’ พยายามจะผ่านไป

“ทกจา นี่มัน ในหัวของฉัน จู่ๆ มันก็”

ผมสบตากับยูซานอาที่ก าลังพูดไม่ได้ศัพท์ ผมสามารถ
คาดเดาสถานการณ์ได้คร่าวๆ

เดวส์เอกส์มาคีนา กลุ่มดาวที่มีความเสี่ยงสูงมากที่จะเข้า
มาแทรกแซงสถานการณ์

มันคือผู้สนับสนุนของยูซานอา

ผมไม่รู้ว่ากลุ่มดาวนี้มันคืออะไร แต่มีคนได้เลือกยูซานอา
ให้เป็นอวตารของพวกมันและต้องการให้เธอรอด

เดวส์เอกส์มาคีนาคือปรากฏการณ์ที่หาได้ยากในหนทาง
รอดชีวิต และยูซานอาก็เป็นคนที่ควรจะตายไปแล้ว

ผมมีข้อสงสัยขึ้นมาในทันใด กลุ่มดาวไหนกันที่อยู่
เบื้องหลังยูซานอา?

[ข้อมูลของบุคคลนี้ไม่สามารถอ่านได้ใน ‘ลิสต์ตัวละคร’]

[บุคคลนี้ไม่ได้ลงทะเบียนใน ‘ลิสต์ตัวละคร’]

ผมรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ผมไม่สามารถดูข้อมูลของเธอด้วยสกิลของผมได้? ท าไม
กัน? เธอมีเบื้องหลังที่พิเศษงั้นเหรอ? หรือเธอมีบาเรียทาง
จิต? แต่ถ้าเธอมีของแบบนั้นตั้งแต่เริ่ม เดี๋ยวก่อนนะ บางที
นี่อาจจะเป็น…

“ทกจา พวกเราท ายังไงกันดี?”

ผมได้ยินเสียงที่สับสนของยูซานอา ผมไม่มีเวลาให้คิด
มาก

ครืน ครืน ครืน

แม่น ้าฮันหมุนวน อิกทิโอซอรัสได้กินขาของสะพานเข้า
ไปข้างหนึ่งและหันร่างกายอันใหญ่โตของมันไปอีกฝั่ง
ของแม่น ้าฮัน ผมกัดริมฝีปากและอ่านค าอธิบายของ
สะพานอีกครั้ง

เฉพาะจ านวนคนที่เป็นเลข ‘คู่’ เท่านั้นที่สามารถข้าม
สะพานไปได้

ในท้ายที่สุด เดวส์เอกส์มาคีนาก็เป็นแค่ของเล่นที่ถูกสร้าง
ขึ้นโดยพวกกลุ่มดาวบัดซบที่ชื่นชอบในโศกนาฏกรรม

มันไม่มีทางที่ทุกๆ คนจะรอดชีวิตไปได้

ร่างกายของฮันมยอนโกสั่นและดวงตาของเขาก็สบเข้ากับ
ผม

ในท้ายที่สุด มันก็ต้องมีคนตาย