ยอดนักรบจอมราชัน - ตอนที่ 1186 เขี้ยวหมาป่า ปะทะ อินทรีขาว (1)

ตอนที่ 1186 เขี้ยวหมาป่า ปะทะ อินทรีขาว (1)

………………..

เย่เชียนพยักหน้าเล็กน้อยและมองไปที่ตึกร้างอีกครั้งและเหลือบมองไปทางซ้ายและขวาแล้วถามว่า “นายได้ตรวจสอบภูมิประเทศและจุดยุทธศาสตร์หรือยัง? ..มันมีทางออกกี่ทาง?”

“ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับบอสมีทางออกเดียวเท่านั้น” เฉินโม่ตอบ “ด้านหลังของอาคารมีพวกตู้และสิ่งของขวางทางออกอยู่..แต่หน้าต่างทั้งหมดอยู่ในรูปแบบเดี้ยวกันกับหน้าต่างกันขโมยที่ทำจากท่อเหล็ก..เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุฉุกเฉินผมได้บอกให้คนขององค์กรสามมุมเมืองไปคอยสอดส่องที่ด้านหลังแล้ว”

เย่เชียนยกมือขึ้นและมองดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือและพูดว่า “รอดูก่อนว่าพวกมันจะทำอะไรกันต่อ” จากนั้นเย่เชียนก็หันไปเหลือบมองนากาซาวะเคโกะและพูดกับเฉินโม่ว่า “เฉินโม่..ฉันจะแนะนำให้รู้จักเธอคือสมาชิกใหม่ของหน่วยเงาหมาป่าของเราและเป็นรองหัวหน้าหน่วยเงาหมาป่านากาซาวะเคโกะ”

“ครับบอส!” เฉินโม่พูดจากนั้นเขาก็มองไปที่นากาซาวะเคโกะและพูดว่า “สวัสดีครับคุณนากาซาวะเคโกะยินดีที่ได้พบครับ!”

นากาซาวะเคโกะก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้มและพูดว่า “ค่ะคุณเฉิน..ฉันเป็นแค่คนรับใช้ของบอสเท่านั้นค่ะ”

เฉินโม่ก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งจากนั้นก็มองไปที่เย่เชียนที่กำลังทำหน้าบึ้งอยู่เล็กน้อยจากนั้นก็พูดว่า “บอสครับคนๆ นั้นเป็นสมาชิกของพวกอินทรีขาว” เฉินโม่ชี้นิ้วแล้วพูด จากนั้นเย่เชียนก็หันไปมองชายร่างสูงที่กำลังมองไปรอบๆ แล้วรีบเดินเข้าไปในตึกร้าง จากนั้นเย่เชียนก็ยื่นมือออกมาและเฉินโม่ก็ยื่นกล้องส่องทางไกลให้กับเย่เชียน

เย่เชียนก็หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาและส่องเข้าไปในตึกร้าง ซึ่งถึงแม้ว่าเย่เชียนจะไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดแต่เย่เชียนก็ยังสามารถเห็นได้จากการแสดงออกและท่าทางของพวกเขาว่าคนที่ออกมาเมื่อครู่นี้ถูกตำหนิอย่างชัดเจน “คนที่ใส่เสื้อสีน้ำเงินน่าจะเป็นหัวหน้าชุดปฏิบัติการแคสเปอร์เจคส์..เขากำลังตำหนิลูกน้องว่าไม่ควรไปซื้อผู้หญิงในเวลานี้” นากาซาวะเคโกะข้างๆ เย่เชียนพูดและแปลบทสนทนาภายในขณะมองด้วยกล้องส่องทางไกล

เย่เชียนถึงกังตกตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วหันไปมองนากาซาวะเคโกะด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นแบบนั้นนากาซาวะเคโกะก็เห็นถึงความสงสัยของเย่เชียนได้อย่างชัดเจนดังนั้นเธอจึงพูดว่า “ฉันเคยฝึกอ่านภาษาปากมาก่อนเพราะงั้นฉันจึงสามารถรู้ได้จากการเคลื่อนไหวจากปากของพวกเขา..แบบนั้นจะทำให้ฉันรู้ได้ว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกันอยู่” เย่เชียนพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “ถ้างั้นพวกมันก็น่าจะออกมาในเร็วๆ นี้..นากาซาวะเคโกะบอกพวกเธอเตรียมตัวและจำเอาไว้ว่าเป้าหมายของพวกเธอคือหัวหน้าของพวกมัน..แต่ถึงแม้ว่าพวกเธอจะฆ่ามันไม่ได้อย่างน้อยๆ ก็ต้องทำให้พวกมันเสียรูปแบบการรบให้ได้”

“ค่ะบอส!” นากาซาวะเคโกะวางกล้องส่องทางไกลแล้วเดินไปข้างหน้า

“ระวังตัวด้วยนะ..ตอนนี้เรากำลังจับเต่าในโกศถึงยังไงพวกมันก็หนีไปไหนไม่พ้น..ฉันไม่อยากให้เธอตกอยู่ในอันตรายรู้มั้ย? ..ถ้ามีอะไรเฉินโม่จะคอยสนับสนุนและจำเอาไว้ภารกิจครั้งนี้คือการฆ่าเพราะงั้นไม่ต้องลังเลและฆ่าพวกมันให้หมด!” เย่เชียนพูด

หัวใจของนากาซาวะเคโกะก็เต้นรัวอย่างลึกลับและร่างกายของเธอก็สั่นเทาโดยไม่ตั้งใจจากนั้นเธอก็ตอบว่า “อืม” อย่างนุ่มนวล และหายไปอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตา โดยธรรมชาติแล้วเฉินโม่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเย่เชียนกับนากาซาวะเคะโกะแต่เมื่อเห็นบทสนทนาและสีหน้าของพวกเขาแล้วเฉินโม่ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงชั่วขณะแล้วอดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้ม

“ยิ้มอะไรของนาย!” เย่เชียนกลอกตาไปมาแล้วพูด “อย่าเอาเรื่องนี้ไปพูดเชียวล่ะไม่งั้นฉันจะฆ่านาย..เอาเถอะเตรียมตัวให้พร้อมแล้วรอดูสถานการณ์!”

จากนั้นเฉินโม่ก็ต้อบว่า “รับทราบครับบอส!..อันที่จริงบอสไม่จำเป็นต้องออกมาด้วยตัวเองเลย..ปล่อยให้พวกเราจัดการก็ได้ครับ..ตอนนี้สถานะของบอสไม่เหมือนเดิมอีกแล้วเพราะงั้นบอสจะออกมาอยู่แนวหน้าในทุกๆ ภารกิจไม่ได้นะครับ!”

“อะไรกันนายคิดว่าฉันเป็นคนอ่อนแอที่ไม่สามารถออกปฏิบัติภารกิจได้แล้วงั้นเหรอ? ..นายเองก็น่าจะรู้ดีนี่ว่าพวกเราควรจะฝึกฝนและทดสอบร่างกายเป็นระยะๆ ไม่อย่างนันความแข็งแกร่งและความสามารถของเราจะลดลง..อีกอย่างศิลปะการต่อสู้ก็เหมือนพายเรือทวนกระแสน้ำเพราะถ้าเราไม่พายต่อเราก็จะถดถอยไปเรื่อยๆ ..ถ้านายเป็นห่วงฉันจริงๆ ถ้างั้นก็มาแข่งกันว่าใครฆ่าพวกมันได้มากกว่ากัน!” เย่เชียนพูด

หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่เชียนก็พูดต่อ “ว่าแต่นายทราบรายละเอียดของแคสเปอร์เจคส์หรือเปล่า? ..สถานะของเขาในองค์กรทหารรับจ้างอินทรีขาวเป็นแบบไหน?”

“ฉันตรวจสอบมาแล้วครับตามข้อมูลจากแจ็คนั้นแคสเปอร์เจคส์คนนี้เป็นน้องชายของคริสพาร์คเกอร์และมีสถานะสูงมากในองค์กร..คราวนี้คริสพาร์คเกอร์ส่งน้องชายของตัวเองมาที่นี่เพราะงั้นผมคิดว่าผู้ว่าจ้างจะต้องเป็นคนสำคัญไม่ก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับคริสพาร์คเกอร์อย่างแน่นอน” เฉินโม่พูด “จากการตรวจสอบของเราแล้วเรารู้มาว่าเซินเจี๋ยได้บรรลุข้อตกลงกับองค์กรทหารรับจ้างอินทรีขาว..ซึ่งถ้าหากพวกอินทรีขาวช่วยเซินเจี๋ยจัดการเรื่องของไต้หวันล่ะก็หลังจากที่เซินเจี๋ยสำเร็จพวกเขาก็จะผูกขาดธุรกิจและจะจัดหาผู้ว่าจ้างให้อย่างไม่มีเงื่อนไข..อีกอย่างเซินเจี๋ยก็สัญญาว่าจะให้ค่าตอบแทนเป็นเงินมหาศาล”

เย่เชียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ในเมื่อแคสเปอร์เป็นน้องชายของคริสพาร์คเกอร์ล่ะก็นั่นก็แสดงให้เห็นแล้วว่าพวกมันได้เพิกเฉยต่อสิ่งที่ฉันประกาศออกไปในการประชุมร่วมขององค์กรทหารรับจ้างในครั้งนั้น..ถ้าพวกมันล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตของเราโดยไม่ได้รับอนุญาตล่ะก็พวกมันควรรู้ถึงผลที่จะตามมา..เอาล่ะสอนบทเรียนหนักๆ ให้พวกมันซะพวกมันจะได้ไม่รู้ว่าท้องฟ้านั้นสูงแค่ไหน..ไม่อยากนั้นในอนาคตพวกมันจะเหิมเกริมกว่านี้”

ในขณะนี้เสียงการปะทะก็ดังขึ้นภายในตึกร้างและสมาชิกทหารรับจ้างอินทรีขาวก็ไม่ทันได้ตั้งตัวและตอนนี้พวกเขาก็ไม่มีอาวุธใดๆ เลยทั้งสิ้น นั่นก็เพราะว่าพวกเขากลัวว่าจะถูกรัฐบาลของไต้หวันจับได้ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้เตรียมอาวุธมา ซึ่งมันเป็นหน้าที่ของเซินเจี๋ยที่จะจัดหาอาวุธให้พวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงส่งคนไปรับอุปกรณ์ทั้งหมดจากคนของเซินเจี๋ยแต่น่าเสียดายที่คนเหล่านั้นถูกเฉินโม่จัดการไปแล้ว

อย่างไรก็ตามประสิทธิภาพการต่อสู้ของสมาชิกทหารรับจ้างอินทรีขาวนั้นก็ค่อนข้างดีเยี่ยมเพราะพวกเขาเป็นองค์กรทหารรับจ้างระดับโลก อย่างไรก็ตามเมื่อเผชิญหน้ากับองค์กรชาโด้ซากุระที่เป็นนินจาผู้ซึ่งเทียบเท่ากับนักฆ่าและยังมีวิชานินจาที่คล้ายกับศิลปะการต่อสู้จีนโบราณแล้วจึงทำให้สมาชิกทหารรับจ้างอินทรีขาวเสียเปรียบและด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด

แม้ว่าเย่เชียนจะสั่งเธอให้ระมัดระวังมากขึ้นแต่นากาซาวะเคโกะก็ไม่สามารถละเลยคำสั่งของเย่เชียนได้ ดังนั้นเธอจึงโจมตีอย่างสุดกำลังและพุ่งเป้าไปที่หัวหน้าชุดปฏิบัติการของพวกเขาแคสเปอร์เจคส์

แน่นอนว่าเย่เชียนกับเฉินโม่ก็ไม่รีรออีกต่อไปเพราะไม่ว่าในกรณีใดนากาซาวะเคโกะก็เป็นพี่น้องของเขี้ยวหมาป่าและเป็นผู้นำของหน่วยเงาหมาป่าอีกด้วย ไม่เพียงแค่ไม่อยากเห็นพวกเธอต้องตายแต่เมื่อต้องเผชิญกับความได้เปรียบอย่างแท้จริงแล้วเย่เชียนก็ไม่จำเป็นต้องให้เกียรติคู่ต่อสู้ด้วยการสู้แบบซึ่งๆ หน้ากับพวกสมาชิกทหารรับจ้างอินทรีขาวแต่อย่างใดเพราะสิ่งที่เย่เชียนต้องการคือกำจัดพวกเขาโดยเกิดความสูญเสียน้อยที่สุดและประกาศความยิ่งใหญ่ของเขี้ยวหมาป่ากับองค์กรทหารรับจ้างทั่วทั้งโลกให้รู้ว่าการล่วงละเมิดกฎของเขี้ยวหมาป่าจะเท่ากับการแสวงหาความตายนั่นเอง

แคสเปอร์เจคส์นั้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นดังนั้นเขาจึงถูกโจมตีอย่างไร้เดียงสาเพราะคราวนี้พวกเขามาที่ไต้หวันและมันเป็นความลับอย่างมาก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้ระมัดระวังเท่าที่ควรและจนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้นแล้วทำไมพวกเขาถึงถูกโจมตีโดยไร้เหตุผลอย่างกะทันหัน? แคสเปอร์เจคส์อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงและประหลาดใจอย่างมาก

จากนั้นแคสเปอร์เจคส์ก็มองไปที่ลูกน้องที่เพิ่งจะเดินเข้ามาแล้วพูดอย่างเกรี้ยวกราดว่า “นี่พวกมันตามแกมางั้นเหรอ? ..ฉันบอกแล้วไงว่าช่วงนี้อย่าออกไปไหนไอ้เวรเอ๊ย..แกคิดว่าคำพูดของฉันมันไม่มีน้ำหนักมากขนาดนั้นเลยรึไง? ..เมื่อไหร่ที่เราจัดการกับคนพวกนี้เสร็จแกจะต้องถูกฉันทำโทษ!” จากนั้นเขาก็เหลือบมองคนของเขาและแคสเปอร์เจคส์ก็พูดต่อ “แกรู้มั้ยว่าพวกมันเป็นใคร?”

“กัปตันพวกเราถูกโจมตีอย่างกะทันหันเพราะงั้นเราไม่รู้เลยว่าพวกมันเป็นใคร” ลูกน้องคนหนึ่งพูด

“เวรเอ๊ย!” แคสเปอร์เจคส์สูดลมหายใจเข้าอย่างโกรธเกรี้ยวจากนั้นหันก็ตะโกนว่า “คุณแกใคร!..ฉันไปทำอะไรให้พวกแกโกรธกันห๊ะ?”

“แคสเปอร์เจคส์ไม่เจอกันนานเลยนะ” เย่เชียนฉีกยิ้มแล้วพูดว่า “จำครั้งสุดท้ายที่เราพบกันเมื่อแปดปีที่แล้วได้มั้ย? ..แกตามพี่ชายของแกไปที่งานประชุมร่วมขององค์กรทหารรับจ้างทั่วโลก..ตอนนั้นแกเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ และตอนนั้นฉันก็ไม่ได้คาดหวังว่าแกจะโตขึ้นมาเป็นผู้ชายร่างใหญ่กำยำแบบนี้เลย..ยังไงก็เถอะดูเหมือนว่าแกจะลืมสิ่งที่ฉันเคยเตือนไปก่อนหน้านี้แล้วสินะ”

แคสเปอร์เจคส์ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและรู้สึกอย่างคลุมเครือว่าเสียงนี้ฟังดูคุ้นๆ แต่เขาก็จำไม่ได้ว่าเขาไปได้ยินมาจากไหน “แกเป็นใคร..เรารู้จักกันงั้นเหรอ?” แคสเปอร์เจคส์พูด

“แกนี่ขี้ลืมจริงๆ” เย่เชียนแสยะยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ฉันราชาหมาป่าเย่เชียนผู้นำขององค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่า!”

เมื่อได้ยินแบบนั้นแคสเปอร์เจคส์ก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะได้พบกับทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าที่นี่และยังเป็นผู้นำอย่างเย่เชียนอีกด้วย กลับกลายเป็นว่าองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าโจมตีเขานี่ “คุณเย่..ทหารรับจ้างอินทรีขาวของเรากับเขี้ยวหมาป่าของคุณมีความสัมพันธ์ที่ดีกันมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอครับ? ..แล้วที่คุณเย่ทำแบบนี้มันหมายความว่าไง?” แคสเปอร์เจคส์ถามด้วยความสงสัย

“ดูเหมือนว่าแกจะลืมไปแล้วจริงๆ สินะ” เย่เชียนพูดต่อ “ในการประชุมร่วมขององค์กรทหารรับจ้างทั่วโลกครั้งก่อนฉันได้ประกาศออกไปว่าประเทศจีนและเขตปกครองพิเศษนั้นเป็นดินแดนของเขี้ยวหมาป่าและถ้าหากองค์กรทหารรับจ้างไหนที่ต้องการมาปฏิบัติภารกิจหรือมาเพื่อทำสิ่งต่างๆ ก็จะต้องได้รับการอนุมัติและการยินยอมจากเขี้ยวหมาป่าก่อนเสมอ..แต่พวกแกไม่แม้แต่จะมาทักทายฉันก่อน..แบบนี้พวกแกเห็นเขี้ยวหมาป่าอยู่ในสายตาบ้างมั้ย?”

เมื่อได้ยินแบบนั้นแคสเปอร์เจคส์ก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วรีบพูดว่า “คุณเย่พวกเราจำได้เสมอ..แต่ที่นี่คือไต้หวันไม่ใช่ประเทศจีนของคุณ!”

“นี่แกแกล้งโง่อยู่หรือไงวะ!” เย่เชียนตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว “ไต้หวันเป็นเขตการปกครองพิเศษและเป็นดินแดนของประเทศจีนมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้วไอโง่!..เอาเถอะแคสเปอร์เจคส์เพื่อเห็นแก่มิตรภาพของพวกเราเพราะงั้นแกรีบออกมาและยอมจำนนซะ..ตอนนี้เรายังพอคุยกันได้ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าฉันโหดเหี้ยมก็แล้วกัน!”