ยอดนักรบจอมราชัน - ตอนที่ 1277 การแสดงออกถึงการขอโทษ

ตอนที่ 1277 การแสดงออกถึงการขอโทษ

………………..

หากรองผู้อำนวยการจ้าวจัดการเรื่องต่างๆ ให้เสี่ยวเทียนอย่างตรงไปตรงมาเย่เชียนก็จะไม่ใส่ใจอะไรมากมายเพราะท้ายที่สุดเขาก็ไม่ใช่พระเจ้าที่จะทำทุกอย่างได้ แต่ทว่าเนื่องจากรองผู้อำนวยการจ้าวคนนี้ไม่ทำตามหน้าที่และยังคิดที่จะคุกคามลูกน้องของเขาแล้วเขาจะปล่อยไปได้อย่างไรดังนั้นเย่เชียนจึงต้องมาที่นี่

รองผู้อำนวยการจ้าวยิ้มอย่างเขินอายและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นท่านรองนายกเทศมนตรีเย่คุณคิดว่าเราควรจะแก้ไขเรื่องนี้กันยังไงครับ?”

“ก็ในเมื่อคุณคุกคามคนของผมเพราะงั้นมันก็เท่ากับว่าคุณกำลังคุกคามผมด้วย..ผมรู้ดีว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ตอนนี้และผมก็ไม่ต้องการพูดเรื่องไร้สาระให้เสียเวลา..เอาล่ะตอนนี้รีบๆเซ็นต์เอกสารให้ผมก่อนแล้วเราค่อยมาคุยกันทีหลัง” เย่เชียนพูด

รองผู้อำนวยการจ้าวจะกล้าโต้แย้งที่ไหนเพราะหลังจากตอบหลายครั้งเขาก็รีบหันหลังเดินจากไปเพราะถึงแม้ว่าเอกสารจะอยู่ในออฟฟิศของเขาแล้วก็ตามแต่เขาก็ต้องทำอย่างแนบเนียนเพราะถ้าหากเย่เชียนรู้ว่าเขาเตรียมเอกสารเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วแต่เขาจงใจที่จะคุกคามเสี่ยวเทียนล่ะก็สถานการณ์มันก็จะยิ่งแย่ขึ้นไปอีก อีกอย่างเขาไม่ค่อยรู้เรื่องของรองนายกเทศมนตรีคนใหม่คนนี้มากนักแต่อย่างไรก็ตามตำแหน่งของเย่เชียนนั้นก็สูงกว่าเขาและสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเจ้าหน้าที่รัฐคือต้องมีจิตสำนึกที่ชัดเจนและรู้ว่าเมื่อไรที่ต้องหยิ่งผยองและเมื่อไหร่ที่ควรเลี่ยงนั่นเอง

เมื่อมองดูรองผู้อำนวยการจ้าวเดินออกไปเย่เชียนหันไปหาเสี่ยวเทียนด้วยรอยยิ้มแล้วพูดด้วยใบหน้าที่ตรงไปตรงมาว่า “คุณลืมสิ่งที่ผมบอกคุณไปแล้วเหรอ? ..คุณเป็นเลขาของผมและคุณก็เป็นตัวแทนของผมเมื่อคุณออกไปข้างนอกเพราะงั้นทั้งหมดมันก็เท่ากับหน้าตาและศักดิ์ศรีของผม..เพราะงั้นคุณควรจะมั่นใจเข้าไว้และเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่านี้..คุณเห็นแล้วใช่มั้ย? ..มันเป็นเพราะคุณอ่อนแอเกินไปจนผู้อำนวยการจ้าวกล้าที่จะคุกคามคุณแบบนี้..เพราะงั้นคุณต้อง

เสี่ยวเทียนก็ขดริมฝีปากของเธอเล็กน้อยและพูดว่า “ฉันขอโทษค่ะที่ทำงานได้ไม่ดี”

เย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วพูดว่า “นี่คุณโง่หรือเปล่าคุณกำลังพูดอะไรอยู่เนี่ย..มันไม่สำคัญหรอกว่าสิ่งต่างๆ จะดีหรือไม่ดีเพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดคือคุณไม่สามารถถูกใครทำร้ายได้รู้ไหม..คุณเป็นคนของผมเพราะงั้นคุณไม่สมควรถูกใครทำร้ายแต่คุณไม่ต้องห่วงเพราะผมจะจัดการเรื่องนี้ให้คุณเอง”

การมีหัวหน้าที่ห่วงใยแบบนี้จะไปทำให้เสี่ยวเทียนไม่พอใจได้อย่างไร เมื่อได้ยินแบบนั้นมุมปากของเธอกระตุกเล็กน้อยและจู่ๆ เสี่ยวเทียนก็รู้สึกว่าเธอเปราะบางมากจนเธอควบคุมน้ำตาไม่ได้อีกต่อไป เธอรู้ดีกว่าใครว่าเธอต้องทนทุกข์ทรมานจากการเป็นเลขาฯมานานขนาดไหนเพราะก่อนหน้านี้ไม่มีหัวหน้าคนไหนใจดีเหมือนเย่เชียนเลย

“ไม่เป็นไรฉันไม่ได้โกรธแค้นอะไรเพราะงั้นอย่าลำบากไปเลย” เสี่ยวเทียนพูด

“คุณไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นเพราะผมจะไม่ยอมให้คนของผมถูกคุกคามแบบนี้และผมก็ไม่สนหรอกว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครหรือสร้างปัญหามากแค่ไหนผมจะไม่ยอมปล่อยไปเด็ดขาด!” เย่เชียนพูด หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่เชียนก็หันไปมองเสี่ยวเทียนแล้วพูดว่า “ในสายตาของผมคุณเป็นผู้หญิงที่ฉลาดขยันและเข้มแข็งมากด้วยเพราะงั้นคุณต้องทำให้เป็นแบบนั้นจริงๆ ..ส่วนมุมอ่อนโยนของผู้หญิงเก็บเอาไว้ใช้บางเวลาที่ไม่ใช่ในสถานการณ์แบบนี้”

ไม่นานหลังจากนั้นผู้อำนวยการจ้าวก็เดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารแล้วยื่นให้เย่เชียนและพูดว่า “ท่านรองนายกเทศมนตรีเย่ครับเอกสารถูกเซ็นต์เสร็จเรียบร้อยแล้ว”

เย่เชียนรับมาแล้วเหลือบมองเล็กน้อยและพูดว่า “คุณบอกว่ามันต้องใช้เวลานานในการเซ็นต์และประเมินเอกสารเหล่านี้ไม่ใช่เหรอ? ..ทำไมมันเร็วจังล่ะ? ..คุณต้องการอะไรกันแน่? ..เอาล่ะในเมื่อสิ่งต่างๆ เสร็จเรียบร้อยแล้ว..ถ้างั้นเรามาคุยเรื่องธุรกิจกันดีกว่า!”

“ครับ? ..เรื่องธุรกิจอะไรหรือครับ? ..ถ้าท่านรองนายกเทศมนตรีเย่จะให้ผมช่วยอะไรก็บอกมาได้เลยครับผมจะทำให้ดีที่สุด” ผู้อำนวยการจ้าวพูด

“ผมจะไปกล้าขอให้คุณช่วยได้ยังไง” เย่เชียนพูดอย่างเย็นชา “ว่าแต่เมื่อกี้นี้คุณชวนเสี่ยวเทียนไปกินข้าวกับคุณใช่มั้ย? ..ทำไมเราไม่ไปด้วยกันเลยล่ะผมกำลังหิวอยู่พอดี..อีกอย่างตั้งแต่มาที่เมืองเสิ่นหยางผมก็ยังไม่ได้มาเยี่ยมผู้อำนวยการจ้าวเลยเพราะงั้นได้โปรดให้ผมเลี้ยงอาหารมื้อนี้เพื่อเป็นการขอโทษผู้อำนวยการจ้าวก็แล้วกันครับ”

รองผู้อำนวยการจ้าวตัวสั่นไปทั้งตัวและรีบพูดว่า “ไม่ครับผมไม่กล้า..ผมจะให้ท่านรองนายกเทศมนตรีเย่ทำแบบนั้นได้ยังไง..ผมสิที่ต้องเป็นฝ่ายไปหาคุณเพราะงั้นผมหวังว่าคุณจะไม่ขุ่นเคืองนะครับ”

เย่เชียนตบหน้าผู้อำนวยการจ้าวแล้วพูดว่า “เหรอ? ..ผมเชิญคุณไปกินมื้อเย็นด้วยกันแต่คุณปฏิเสธเนี่ยนะ? ..เมื่อกี้คุณยังจะล่อลวงเสี่ยวเทียนอยู่เลยแต่ตอนนี้กลับทำตัวเหมือนพวกขี้ขลาด..คุณก็รู้อยู่แก่ใจว่าเสี่ยวเทียนเป็นคนของผมแต่คุณยังกล้าใช้วิธีสกปรกๆ กับเธองั้นเหรอ..คุณคิดผิดแล้ว”

รองผู้อำนวยการจ้าวได้รับการตบหน้าจากเย่เชียนแต่เขาไม่กล้าแสดงความไม่พอใจใดๆ เพราะการตบหน้าของเย่เชียนไม่ธรรมดาและรองผู้อำนวยการจ้าวก็สัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าของเย่เชียนชั่วขณะหนึ่งจนเขาเกือบจะล้มลงกับพื้นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกตบแบบนี้และถึงแม้ว่าเขาจะไม่สบอารมณ์แค่ไหนแต่เขาก็ไม่กล้าแสดงมันออกมา

เสี่ยวเทียนที่อยู่ข้างๆ เห็นฉากนี้ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงเพราะเจ้าหน้าที่รัฐจะไม่ทำร้ายร่างกายกันและพวกเขาส่วนใหญ่ก็ใช้วิธีอื่นๆ เพราะท้ายที่สุดพวกเขาจะกังวลเกี่ยวกับภาพลักษณ์ของตัวเอง อย่างไรก็ตามเย่เชียนกลับตบหน้าผู้อำนวยการจ้าวโดยตรงซึ่งค่อนข้างน่าตกใจแต่นี่ก็ไม่ใช่วันแรกที่เสี่ยวเทียนรู้จักกับเย่เชียนและถึงแม้ว่าเธอจะแปลกใจกับการกระทำของเขาแต่เธอก็ไม่แปลกใจมากนัก

ได้เวลาเลิกงานแล้วคราวนี้หลายๆ คนเห็นผู้อำนวยการจ้าวโดนตบหน้าพวกเขาก็แปลกใจและโดยธรรมชาติแล้วพวกเขาไม่รู้จักเย่เชียนและไม่รู้จักตัวตนของเขา อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขาเห็นผู้อำนวยการจ้าวโดนตบหน้าพวกเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรและพวกเขาทั้งหมดก็เดาอย่างคลุมเครือว่าชายหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาไม่ธรรมดา ดังนั้นพวกเขาจึงยืนอยู่ห่างๆ ราวกับกำลังดูรายการดีๆ อยู่

“ขอโทษเสี่ยวเทียนเดี๋ยวนี้” เย่เชียนตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว

เสี่ยวเทียนแค่อยากจะพูดแต่เย่เชียนพูดก่อนว่า “คุณขอโทษแบบนี้น่ะเหรอ? ..กล้าดียังไงมาเรียกเสี่ยวเทียนห้วนๆ ..เรียกเธอว่าเลขาเสี่ยวเทียนซะ!”

“คุณเลขาเสี่ยวเทียนผมขอโทษครับ” ผู้อำนวยการจ้าวพูด “ผมหวังว่าคุณเลขาจะไม่ขุ่นเคืองนะครับ!”

“นี่เป็นการขอโทษเพราะงั้นคุณต้องแสดงความจริงใจของคุณออกมา..ตอนนี้เสียงของคุณเบามากใครจะไปได้ยินคุณกัน? ..นอกจากนี้คุณเองก็มีตำแหน่งที่ใหญ่โตเพราะงั้นคุณจะขอโทษแบบนี้น่ะเหรอ? ..คุกเข่าลงแล้วขอโทษเธอซะ!” เย่เชียนพูดอย่างเย็นชา

เมื่อคนที่อยู่แถวนั้นได้ยินคำพูดของเย่เชียนพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะสั่นเทาและคิดกับตัวเองว่า ‘นี่มันบ้ามาก..เขาขอโทษไปแล้วแต่นี่ยังให้เขาคุกเข่าอีกงั้นเหรอ? ..ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นถึงผู้อำนวยการกรมที่ดิน’ หลักการที่เย่เชียนติดตามมาตลอดเมื่อต้องรับมือกับศัตรูนั้นจะต้องไม่ใจอ่อนแม้แต่นิดเดียวและเมื่อเขาลงโทษใครคนๆนั้นจะต้องถูกทรมานโดยไม่มีโอกาสได้ล้างแค้นเลย ทั้งปากและมือจะถูกเฆี่ยนจนไม่สามารถพูดและถือของได้ เนื่องจากเรื่องนี้เขาถูกหักหน้าและหยามเกียรติดังนั้นเย่เชียนจึงไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ และยิ่งไปกว่านั้นตำแหน่งของเขาก็ไม่ใช่เล็กๆ ดังนั้นเจ้าหน้าที่รัฐทุกคนในเมืองเสิ่นหยางไม่ว่าเล็กหรือใหญ่จะต้องรับรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะสามารถถูกดูหมิ่นหรือหยามเกียรติได้

รองผู้อำนวยการจ้าวอึ้งไปครู่หนึ่งและมุมปากก็กระตุกอย่างช่วยไม่ได้เพราะต่อให้เขาจะมีตำแหน่งที่สูงกว่าใครหนึ่งระดับหรือมากกว่านั้นถึงยังไงเขาก็ไม่สามารถทำร้ายร่างกายเจ้าหน้าที่รัฐหรือใครแบบนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นตำแหน่งของเขาก็เป็นถึงรองผู้อำนวยการกรมที่ดินด้วยดังนั้นถ้าเขาต้องคุกเข่าแบบนี้อนาคตของเขาจะเป็นยังไง? เมื่อมองไปที่เย่เชียนแล้วรองผู้อำนวยการจ้าวก็พูดอย่างดื้อรั้นเล็กน้อยว่า “ท่านรองนายกเทศมนตรีเย่ผมขอโทษครับได้โปรดปล่อยผมไปเถอะครับถึงยังไงเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันเพราะงั้นครั้งนี้เว้นให้ผมสักครั้งเถอะครับ”

“อะไรกันผมไปเป็นเพื่อนคุณตอนไหน?” เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่กลัวที่จะบอกความจริงกับคุณว่าผมต้องการลงโทษคุณในสิ่งที่คุณทำ..เพราะงั้นคุณอย่าหวังที่จะรอดไปได้เลย..เอาล่ะคุกเข่าลงซะ!”

“แล้วคุณจะทำอะไรได้?” ทันทีที่เขาพูดจบเย่เชียนก็เตะท้องของผู้อำนวยการจ้าวจนผู้อำนวยการจ้าวเจ็บปวดและคุกเข่าลงกับพื้นทันที “ผมบอกคุณไปแล้วว่าคนประเภทที่ผมเกลียดที่สุดก็คือคนอย่างคุณที่ใช้เงินของรัฐบาลเพื่อกดขี่ข่มเหงคนอื่น!” เย่เชียนพูดต่อ “ถ้าคุณมั่นใจนักก็มาจัดการผมให้ได้สิ..ถ้าคุณกำจัดผมออกไปจากรัฐบาลได้นั่นก็ถือว่าคุณมีอำนาจจริงๆ”

รองผู้อำนวยการจ้าวไม่สามารถพูดได้เนื่องจากเจ็บที่ท้องและร่างกายของเขาก็เกือบจะม้วนตัวเป็นลูกบอลและมีเหงื่อไหลออกจากหน้าผากเรื่อยๆ จากนั้นเย่เชียนก็กวาดสายตาเหลือบมองไปยังกลุ่มคนที่ยืนดูอยู่ด้านข้างและพูดอย่างเย็นชาว่า “พวกคุณดูอะไรกันอยู่? ..ออกไปให้พ้น..พวกคุณควรจะรู้นะว่าต้องทำยังไง..ในอนาคตถ้าผมรู้ว่าพวกคุณทำอะไรไม่ดีล่ะก็อย่ามาโทษที่ผมฆ่าพวกคุณก็แล้วกัน!”

เจตนาฆ่าราวกับมีดคมในดวงตานั้นกวาดไปทั่วจนทำให้ทุกคนสั่นสะท้านโดยไม่ได้ตั้งใจและพวกเขาจะกล้าอยู่ต่อที่ไหน? ในเวลานี้พวกเขากระจัดกระจายเหมือนนก จากนั้นดวงตาของเย่เชียนก็หันกลับมาที่ผู้อำนวยการจ้าวแล้วพูดว่า “ผมจะให้โอกาสคุณอีกครั้งคุณอยากจะขอโทษดีๆ มั้ย?”

“คุณกล้าทำแบบนี้งั้นเหรอ? ..ผมจะฟ้องร้องคุณ!” ผู้อำนวยการจ้าวพูดอย่างโกรธเกรี้ยวและในเวลานี้เขาได้เสียสติไปหมดแล้วเพราะตอนนี้หน้าตาในสังคมและหน้าที่การงานของเขาเสื่อมเสียไปหมดและเขาก็ไม่มีวันปล่อยให้เย่เชียนมีชีวิตที่ดีต่อไป ซึ่งผลกระทบของการทำร้ายร่างกายของเจ้าหน้าที่รัฐนั้นร้ายแรงมากและเขาจะต้องไปที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัยเพื่อฟ้องร้องเย่เชียนในข้อหาใช้อำนาจในทางที่ผิด