ยอดยุทธ์ยุคดวงดาว - บทที่ 72 บุคคลส ำคัญระดับสูงสุด
“คนคนนี้มีกลิ่นอำยของปีศำจสังหำร เหมือนเทพแห่งวรยุทธ์
โบรำณต้ำเซี่ยในอดีต”
เยว่ฮวำเริ่นเด็กสำวงำมสง่ำมีประกำยของควำมตื่นเต้นฉำยชัด
ในแววตำ “แม้ว่ำภำรกิจอื่น ๆ ที่เรำตั้งใจมำท ำที่ต้ำเซี่ยครั้งนี้จะ
ล้มเหลว แต่กำรได้คนผู้นี้เป็นผู้ติดตำม ก็ถือว่ำคุ้มค่ำกับกำรเดินทำง
ครั้งนี้แล้ว”
มิสึทำนิ ฮิคำรุตำเป็นประกำย กล่ำวด้วยควำมใคร่รู้ “พี่สำวเยว่ฮ
วำ ฉันลองไปทดสอบเขำดูดีไหม?”
“ระวังจะเสียท่ำล่ะ”
เยว่ฮวำเริ่นไม่ค่อยวำงใจน้องสำวคนนี้สักเท่ำไร
“เสียท่ำก็เสียท่ำสิ”
มิสึทำนิ ฮิคำรุหรี่ตำลง กล่ำวด้วยควำมเพ้อฝัน “เอำเถอะ เขำก็
หล่อดี ฉันก็ไม่ได้เสียหำยอะไรด้วย แทนที่จะกลับไปประเทศแล้วให้
ตำแก่เหล่ำนั้นเอำเปรียบ รีบหำคนที่พอใช้ได้แล้วสนุกกับตัวเองก่อน
ดีกว่ำ”
เมื่อได้ยินดังนั้นแล้ว ดวงตำของเยว่ฮวำเริ่นก็ฉำยแววเย็นเยียบ
ขึ้นมำทันใด
เธอมองไปที่ดำบในมือ
มันจะเป็นผู้ตัดสินชะตำกรรมของศัตรูได้ แต่จะสำมำรถตัดสิน
ชะตำกรรมธรรมเนียมโบรำณที่ฝังรำกลึกภำยในสำธำรณรัฐได้
หรือไม่?
เธอจึงตั้งใจลับดำบต่อไปอย่ำงจริงจัง
…
เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น
หลี่เซี่ยวเฟยลงจำกเครื่องตรงเวลำ
ถึงเวลำกลับบ้ำนไปกินข้ำวแล้ว
เขำเพิ่งเดินออกจำกห้องคอมพิวเตอร์ก็ถูกปู่ฉินเต๋อเวยขวำงไว้
“ไปกันเถอะ”
ปู่ฉินกล่ำวสั้น ๆ
“ไปไหน?”
“ไปถึงก็รู้เอง”
เมื่อลงมำถึงชั้นล่ำง ผู้อ ำนวยกำรเฉินเฝ่ยก็รออยู่ในรถแล้ว
“ไม่มีเวลำอธิบำยแล้ว รีบขึ้นรถ”
ลุงตำดอกท้อโบกมือ
หลี่เซี่ยวเฟย “…”
รถเก๋งออกจำกโรงเรียนมัธยมปลำยหงฉีมุ่งหน้ำสู่ใจกลำงเมือง
ครึ่งชั่วโมงต่อมำ
รถจอดอยู่ที่หน้ำประตูสนำมของศำลำกลำง
นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่เซี่ยวเฟยมำหน่วยงำนรัฐบำลตั้งแต่ที่ข้ำม
เวลำมำ
ประตูทำงเข้ำมีผู้ฝึกยุทธ์พลังดวงดำวติดอำวุธครบมือเฝ้ำอยู่
รวมถึงหน่วยทหำรติดชุดเกรำะจักรกลลำดตระเวนอยู่โดยรอบ
หลี่เซี่ยวเฟยตำเป็นประกำย
จับจ้องไปที่หน่วยลำดตระเวนที่เดินผ่ำนมำ
ชุดเกรำะจักรกลเป็นสิ่งประดิษฐ์ทำงเทคโนโลยีที่ยิ่งใหญ่อันดับ
สองรองจำกชุดเกรำะจักรกล
เป็นอำวุธทรงพลังที่มนุษย์ใช้ต่อกรกับสัตว์ร้ำยต่ำงดำว
ชุดเกรำะจักรกลชุดแรกสุดถูกสร้ำงขึ้นโดยเทพแห่ง ‘สภำสวรรค์
แห่งดวงดำว’
ชุดเกรำะจักรกลสูงกว่ำสองเมตร เปล่งประกำยด้วยสีเทำอ่อน
ของโลหะ ผสำนกับลวดลำยเขี้ยวมังกรสีชำดบริเวณหน้ำอก
ชุดเกรำะใช้พลังดวงดำวจำกผู้ควบคุมเพื่อกระตุ้นเครื่องยนต์ ซึ่ง
พลังดวงดำวจะถูกแปลงเป็นพลังงำนไฟฟ้ำขับเคลื่อนชุดควบคุม
กลไกและสร้ำงพลังงำนจลน์
ดูผิวเผินจะคล้ำยคลึงกับเกรำะโลหะแบบเต็มตัวของแม่ทัพ
โบรำณ
เกรำะเสริมนี้ปกคลุมทั่วทั้งร่ำงผู้ควบคุม เมื่อเคลื่อนไหวจะเกิด
เสียงดังเล็กน้อย เพิ่มพลังโจมตีให้ผู้สวมใส่สูงขึ้นถึงห้ำเท่ำ
นอกจำกนี้ยังมีโล่พลังงำนแบบเบำและเกรำะโลหะสองชั้นเป็น
อุปกรณ์ป้องกันอีกด้วย
นอกจำกนี้ ชุดเกรำะจักรกลยังติดตั้งเลื่อยไฟฟ้ำ เลื่อยยนต์ และ
อำวุธร้อนซึ่งบรรจุกระสุนได้หลำยประเภท
ดังนั้น ผู้ควบคุมจ ำต้องมีกำรฝึกฝนระดับสูง
ผู้ควบคุมต้องมีกำรฝึกฝนในขั้นทลำยพันธะขึ้นไป
ผู้ใหญ่จะสำมำรถสมัครสอบใบขับขี่ได้ก็ต่อเมื่อบรรลุกำรฝึกฝน
ขั้นต ่ำสุดนี้
เมื่อสอบใบอนุญำตผ่ำนแล้ว จึงจะมีคุณสมบัติในกำรขับ
ผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ในขั้นทลำยพันธะ เมื่อสวมใส่ชุดเกรำะจักรกล จะ
สำมำรถต่อสู้ตัวต่อตัวกับสัตว์ร้ำยต่ำงดำวระดับสำมได้
และยังสำมำรถต่อกรกับยอดฝีมือในขั้นทะลวงเส้นวิถีที่ไม่ได้สวม
เกรำะได้
หลี่เซี่ยวเฟยมองตำมหน่วยลำดตระเวนชุดเกรำะจักรกลจำกไป
ด้วยควำมเสียดำย
เมื่อห้ำร้อยปีก่อน สองสิ่งที่ผู้ชำยส่วนใหญ่ใฝ่ฝัน คือ สำวสวย
และรถ
ส่วนในปัจจุบัน แปรเปลี่ยนเป็นสำวสวยและชุดเกรำะจักรกล
แสดงให้เห็นว่ำผู้ชำยเป็นสัตว์ที่ซื่อสัตย์มำก
พวกเขำชื่นชอบสำวสวยตลอดกำล
และชอบเครื่องจักรตลอดกำล
“ชอบไหม?”
เฉินเฝ่ยถำมยิ้ม ๆ
หลี่เซี่ยวเฟยพยักหน้ำ
เฉินเฝ่ยหรี่ตำมองอย่ำงเจ้ำเล่ห์ “ถ้ำอย่ำงนั้นก็พยำยำมฝึกฝน
เมื่อนำยบรรลุสู่ขั้นทลำยพันธะ ฉันจะช่วยนำยยื่นค ำร้องขอสอบ
ใบขับขี่ล่วงหน้ำ นำยอำจจะได้ใบรับรองก่อนเข้ำเรียนมหำวิทยำลัย
ถึงเวลำนั้น กำรจีบสำวและสร้ำงภำพคงเป็นเรื่องง่ำยส ำหรับนำย”
หลี่เซี่ยวเฟย “…”
คุณสอนหนังสือแบบนี้เหรอ?
ผมต้องเสียคนเพรำะคุณแน่ ๆ
“พูดแล้วรักษำค ำพูดนะ?”
“รักษำค ำพูดแน่นอน”
ในยำมนี้ ชำยทั้งสองที่ซื่อสัตย์ได้ท ำข้อตกลงกัน
เจ้ำหน้ำที่รักษำควำมปลอดภัยของหน่วยงำนรัฐบำล ตรวจสอบ
รถยนต์และบัตรประชำชนอิเล็กทรอนิกส์ของพวกเขำก่อนอนุญำต
ให้ผ่ำน
ปู่ฉินขับรถไปรอที่ลำนจอดรถ
เฉินเฝ่ยพำหลี่เซี่ยวเฟยมำที่ส ำนักงำนของผู้น ำฐำนแล้วรอ
“เรำจะไปพบกับผู้น ำฐำนเหรอ?”
หลี่เซี่ยวเฟยถำมด้วยควำมประหลำดใจ
เฉินเฝ่ยกล่ำว “เมื่อได้พบกับเขำ นำยจะได้ประโยชน์จำกแหล่ง
น ้ำบริสุทธิ์ที่มอบให้มำกขึ้น”
ในโถงทำงอันยำวเหยียด บนเก้ำอี้เต็มไปด้วยผู้คนหลำกหลำย
มีผู้ถูกเชิญเข้ำไปในส ำนักงำนเป็นระยะ
ฉำกนี้ท ำให้หลี่เซี่ยวเฟยนึกถึงบรรยำกำศของร้ำนอำหำรเน็ต
ไอดอลที่โด่งดังเมื่อห้ำร้อยปีก่อน ซึ่งมักจะเต็มไปด้วยผู้คนที่รอรับ
บัตรคิว
เวลำล่วงเลยไป
ผ่ำนไปหนึ่งชั่วโมง…
สีหน้ำของเฉินเฝ่ยเริ่มแสดงอำกำรหงุดหงิด
ทันใดนั้น เลขำนุกำรวัยหนุ่มก็เดินออกมำแล้วพูดว่ำ “ผู้
อ ำนวยกำรเฉิน นักเรียนหลี่ ท่ำนผู้น ำฐำนถำนเชิญให้เข้ำพบ โปรด
ตำมผมมำครับ”
ในห้องท ำงำน
ชำยวัยกลำงคนท่ำทำงน่ำเกรงขำม สวมชุดสูทสไตล์จีนก ำลังนั่ง
ท ำงำนเอกสำรอิเล็กทรอนิกส์ที่กองพะเนินบนโต๊ะท ำงำน
รูปร่ำงหน้ำตำของชำยคนนี้ดูแปลก
ยำมพินิจใบหน้ำแล้ว เขำดูเหมือนจะอำยุเพียงสำมสิบหรือสี่สิบปี
แต่ผมของเขำกลับขำวไปครึ่งหนึ่ง
เส้นผมสีเงินโดดเด่นเป็นประกำย
นี่เป็นเครื่องหมำยของคนที่ท ำงำนหนักมำกเกินไป
เขำก็คือ ผู้น ำฐำนถำนเจิ้นเวยแห่งฐำนหลิวเหอนั่นเอง
“ครูฝึกเฉิน เชิญนั่งครับ”
ผู้น ำฐำนถำนเจิ้นเวยมองชำยหนุ่มตำดอกท้อ และใบหน้ำของ
เด็กหนุ่มที่เดินเข้ำมำ แล้วเผยรอยยิ้ม พยักหน้ำพร้อมกล่ำวว่ำ “คอย
นำนแล้ว ผมงำนยุ่งมำกจริง ๆ ต้องขออภัยด้วย”
เมื่อเห็นกองเอกสำรอิเล็กทรอนิกส์ที่กองอยู่บนโต๊ะ ท่ำทำงของ
เฉินเฝ่ยก็ผ่อนคลำยลงเล็กน้อย
เขำหันมองนอกหน้ำต่ำง กล่ำวเสียงเรียบ “ที่นี่ไม่มีครูฝึกเฉิน
แล้ว มีเพียงผู้อ ำนวยกำรโรงเรียนมัธยมปลำยที่ตกต ่ำที่สุดคนหนึ่ง
เท่ำนั้น”
เลขำหนุ่มเหลือบมองเฉินเฝ่ยพร้อมกับคำดเดำอยู่ในใจ
เหตุใดผู้อ ำนวยกำรตัวเล็ก ๆ คนนี้ กล้ำท ำกิริยำไม่เคำรพต่อ
ผู้น ำฐำน
ในขณะที่ผู้น ำฐำนกลับไม่โมโหแม้แต่น้อย และยังหัวเรำะตำมไป
อีก
แต่ถึงจะสงสัยอย่ำงไร เลขำก็ยังคงรู้กำลเทศะ เดินออกไปแล้วปิด
ประตูตำมหลัง
แววตำของถำนเจิ้นเวยเหลือบไปทำงหลี่เซี่ยวเฟย
เขำได้อ่ำนข้อมูลของเด็กคนนี้มำคร่ำว ๆ แล้ว
เด็กหนุ่มที่ยุติควำมโกลำหลของกองก ำลังทั้งเจ็ดในสลัมได้ จน
ปัจจุบันกลำยเป็นจ้ำวแห่งสลัมเพียงผู้เดียวในฐำน
ภำยใต้กำรปกครองดูแลของเด็กหนุ่มคนนี้ สลัมซึ่งเคยถูกกล่ำว
ขำนว่ำเป็น ‘เงำมืดที่แสงแห่งกฎหมำยส่องไม่ถึง’ ได้เกิดสันติสุขที่ไม่
เคยมีมำก่อนในรอบร้อยปี
ขณะเดียวกัน เด็กหนุ่มผู้นี้ก็ยังเป็นอัจฉริยะที่สุดในรอบแรกของ
กำรแข่งขันในฤดูกำลที่ 251
ดังนั้นพึงสังเกตสิ่งเล็กน้อย แล้วจะรู้จักสิ่งใหญ่
จำกข้อมูลเหล่ำนี้ก็สำมำรถมองเห็นคุณลักษณะของเด็กหนุ่มผู้
นี้ได้
ดูจะเป็นต้นกล้ำที่ดีเยี่ยม
แต่ทั้งหมดนี้ยังไม่เพียงพอที่จะท ำให้ถำนเจิ้นเวยผู้ยุ่งเหยิงกับ
ธุรกิจมำกมำยที่จะพบเขำเป็นกำรส่วนตัว
เหตุผลเดียวที่ถำนเจิ้นเวยอยำกพบเจอเด็กหนุ่มก็เพรำะว่ำครู
ฝึกเฉินเป็นผู้เลือกเขำ
และเท่ำที่ถำนเจิ้นเวยทรำบ ผู้บัญชำกำรฐำนซึ่งสูญเสีย
ควำมสำมำรถส่วนใหญ่ไปเพรำะควำมเจ็บป่วยทำงจิต ยังเห็นด้วยกับ
ตัวเลือกของครูฝึกเฉิน
คนที่ได้รับกำรปฏิบัติเช่นนี้ก่อนหน้ำนี้จะเป็นใครไปไม่ได้
นอกจำกเยี่ยนชื่ออวี่
แต่กำรพัฒนำของเยี่ยนชื่ออวี่นั้นเห็นได้ชัดว่ำไม่ได้ดั่งที่คำดหวัง
เอำไว้
หลังจำกเสียโควตำไปแล้วหนึ่งโควตำกับเยี่ยนชื่ออวี่ ครูฝึกเฉิน
และอีกคนก็ยังพร้อมจะเดิมพันควำมเชื่อของตนไว้กับหลี่เซี่ยวเฟย
นี่แสดงให้เห็นว่ำ ทั้งสองคนให้ควำมส ำคัญกับหลี่เซี่ยวเฟยมำก
ขนำดไหน
ดังนั้น ถำนเจิ้นเวยจึงเกิดควำมอยำกรู้อยำกเห็น
ดูผิวเผิน…
อืม เรียกได้ว่ำเป็นเด็กหนุ่มรูปงำมคนหนึ่ง
แต่สิ่งที่หำยำกยิ่งกว่ำก็คือ เด็กหนุ่มนี้มีกลิ่นอำยของคน
สมัยก่อน
อย่ำงไรก็ตำม ถำนเจิ้นเวยเพียงแค่พยักหน้ำให้หลี่เซี่ยวเฟยโดย
ไม่ได้มีควำมคิดจะพูดคุยด้วย
หลี่เซี่ยวเฟยยังคงนิ่งเงียบ
ถำนเจิ้นเวยเดินไปข้ำง ๆ เฉินเฝ่ย แล้วถำมเสียงเบำ “ยังไม่คิดจะ
กลับมำจริง ๆ น่ะหรือ?”
เฉินเฝ่ยหัวเรำะเสียงเย็น
ถำนเจิ้นเวยยิ้มอย่ำงจนปัญญำ “ได้ กำรเป็นผู้อ ำนวยกำรก็ถือ
เป็นกำรสร้ำงคุณูปกำรให้กับประเทศ… ข้อเรียกร้องที่คุณเสนอมำ
คณะรัฐบำลได้อนุมัติแล้ว ตกลงทุกข้อ”
“ขอบใจ”
เฉินเฝ่ยพยักหน้ำ
ถำนเจิ้นเวยกล่ำว “ระหว่ำงคุณกับผม มีอะไรต้องเกรงใจกันอีก”
เฉินเฝ่ยฮึดฮัดอีกครั้ง รำวกับไม่อยำกพูดอะไรมำกนัก
หลี่เซี่ยวเฟยมองด้วยควำมแปลกใจมำก
นี่คือ… ผู้น ำฐำนนะ
ไม่ว่ำจะมุมไหนของโลก ผู้น ำฐำนถือเป็นข้ำรำชกำรใหญ่ผู้มี
อ ำนำจในมือ
ฐำนหลิวเหอถึงแม้จะเป็นฐำนระดับต ่ำ แต่ต ำแหน่งผู้น ำฐำนก็ยัง
สูงส่งมำก
ในล ำดับชั้นอ ำนำจทั้งสำธำรณรัฐต้ำเซี่ย ชำยวัยกลำงคนผม
หงอกตรงหน้ำ ยังสำมำรถติดอยู่ในสองร้อยอันดับแรกได้
นับว่ำเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่อยู่บนยอดพีระมิด
ทว่ำ ลุงตำดอกท้อเป็นเพียงผู้อ ำนวยกำรธรรมดำคนหนึ่ง กลับ
กล้ำท ำฮึดฮัดใส่บุคคลส ำคัญเช่นนี้ได้อย่ำงไร?
อีกอย่ำง จำกที่ฟังแล้ว ทั้งสองดูจะคุ้นเคยกันมำก
เอ๊ะ! มีควำมลับแฮะ
แล้วฉันควรจะออกไปไหมนะ
รู้มำกไประวังจะถูกปิดปำก
หลี่เซี่ยวเฟยมองไปรอบกำยอย่ำงเบื่อหน่ำย
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้ำก็ดังขึ้นนอกประตู
“คุณเข้ำไปไม่ได้ ท่ำนผู้น ำก ำลังมีแขก เอ๊ะ? เข้ำไม่ได้…”
เสียงของเลขำดังขึ้นอย่ำงร้อนรนปนไม่เต็มใจ
ปัง!
ประตูห้องท ำงำนถูกผลักเปิดอย่ำงแรง
YOU MAY ALSO LIKE
