ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2349 หารือ
ตอนที่ 2349 หารือ
………………..
หากนางกินมากเกินไปก็จะไม่สามารถควบคุมพลังในร่างกายตนเองได้
นางเคยทำเรื่องผิดพลาดเช่นนี้มาก่อน ดังนั้นปกติแล้วนางจะให้ความสนใจกับเรื่องนี้มาก แต่ครั้งนี้นางหิวมานานเกินไปหน่อยจึงอดใจไม่ไหว
แม้แม่นางสิบเอ็ดร่างกายเหมือนกับนาง ในฐานะที่เป็นพี่สาว ดังนั้นจึงสามารถควบคุมพลังได้ดีกว่า
ในตอนที่กำลังจะทิ้งของที่อยู่ในมือ แม่นางสิบเอ็ดก็พบว่ามีสายตาแปลกประหลาดหลายคู่กำลังมองนางอยู่
นางชะงักการกระทำไป
“ของสิ่งนี้…ทิ้งไม่ได้งั้นหรือ?”
นางก้มหน้าลงมอง
“แต่นี่กลายเป็นเศษเหล็กที่ใช้การไม่ได้แล้วนะเจ้าคะ”
เหมือนว่าจะไม่มีอันใดน่าเสียดายไม่ใช่หรือ?
อวี๋จิ่วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “น้องสิบเอ็ด เมื่อครึ่งเค่อก่อน มันคืออาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งราชาชิ้นหนึ่งใช่หรือไม่”
แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวก็ถูกนางทำลายแล้ว นางไม่รู้สึกปวดใจเลยหรืออย่างใด?
แม่นางสิบเอ็ดมองทางเขา
“แล้วอย่างใดเล่า?”
แม่นางสิบสองพูดคล้อยตามด้วยเสียงเบา
“พี่เก้า ของชิ้นนี้มันใช้ไม่ได้แล้วจริงๆ เจ้าค่ะ”
ถ้าเช่นนั้นจะเก็บไว้เหตุใด?
หางตาของอวี๋จิ่วกระตุกขึ้น
เขารู้อยู่แล้วว่าของชิ้นนี้มันใช้การไม่ได้แล้ว!
แต่ประเด็นสำคัญมันไม่ใช่เรื่องนี้!
คนที่เหลือหลายคนเงียบเสียงโดยพร้อมเพรียง
เดิมทีพวกเขาอยากจะถามอันใดบางอย่าง แต่หลายปีที่ผ่านมานี้พวกนางทั้งสองคงใช้ชีวิตแบบนี้ ดูแล้วก็เหมือนว่าไม่มีความจำเป็นจะต้องถามเรื่องนี้อีก
ต่อให้ต้องถามจริงๆ ถ้าอย่างนั้นก็ควรถามว่า คนเหล่านั้นที่ได้พบกับพวกนางใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างใด…
“นายท่านล่ะ?”
แม่นางสิบเอ็ดกวาดสายตามองโดยรอบ
“พวกเรามาถึงนานขนาดนี้แล้ว แต่เหมือนว่าจะไม่สามารถจับลมปราณของนายท่านได้เลย”
เหมือนว่าพวกนางจะไม่ค่อยได้รับข่าวสารอันใดเลย อู่เหยาเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้พวกนางฟังคร่าวๆ
เมื่อฟังจนจบ แม่นางสิบเอ็ดก็ยังมีสีหน้าเงียบขรึม ส่วนแม่นางสิบสองก็เบิกตากว้าง จากนั้นก็เงยหน้ามองสะพานสีเงินบนท้องฟ้า
“เช่นนั้น…ก็หมายความว่า ตอนนี้นายท่านและคนอื่นอยู่ที่แห่งนั้นใช่หรือไม่?”
อู่เหยาพยักหน้า
“ถูกต้อง แล้วอีกอย่าง เกิดสิ่งผิดปกติกับม่านพลังนั้น พวกเราจึงกำลังต้องการไปรายงานแก่นายท่าน”
แม่นางสิบเอ็ดมองตามสายตาของพวกเขา
“ม่านพลังนั้นสำคัญมากเลยหรือ?”
อู่เหยาพยักหน้า
“ดังนั้นพวกเรากำลังหารือกัน ว่าใครควรจะอยู่เฝ้าที่นี่กับอวี๋จิ่วจะดีที่สุด”
“เรื่องนี้จัดการได้ง่ายมาก”
แม่นางสิบเอ็ดพูดขึ้น นางพลิกฝ่ามือแล้วหยิบของบางอย่างออกมา
ตึง!
ของที่มีน้ำหนักหล่นกระแทกลงพื้น จนทำให้เกิดเสียงดังลั่น
“นี่มัน…หุ่นเชิด?”
ดวงตาของซานซานเปล่งประกาย พร้อมสาวเท้าไปด้านหน้าแล้วบีบแขนของหุ่นเชิดตัวนั้น
“นี่ทำมาจากทองสัมฤทธิ์บริสุทธิ์ที่ดีที่สุดเลยนี่นา!”
เพียงแค่ฝ่ามือส่วนเล็กๆ ก็มีมูลค่ามหาศาลแล้ว!
แต่ทั้งร่างของหุ่นเชิดตัวนี้กลับใช้ของชิ้นนี้หลอมทั้งหมด!
เขาลองเคาะดู
“ข้างในไม่กลวงด้วยนี่นา!”
“พลังการต่อสู้ของหุ่นเชิดตัวนี้ อยู่ในระดับสูงสุดของผู้แข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ หากมีมันอยู่ที่นี่ก็สามารถช่วยเฝ้าม่านพลังแห่งนี้ได้”
แม่นางสิบเอ็ดพูดขึ้น
หัวใจของอู่เหยาสั่นระรัว
นี่เป็นวิธีที่ดีมากจริงๆ
ตอนนี้สิบสามทะลวงด่านสู่ระดับเทพขั้นสูงแล้ว เมื่อครู่นี้เขาก็คิดว่าให้สิบสามกับอวี๋จิ่วอยู่เฝ้าม่านพลังแห่งนี้ด้วยกัน
เพียงแต่ข้อด้อยเดียวก็คือ พลังการต่อสู้ของสิบสาม ยังไม่สามารถสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับอวี๋จิ่วได้
แต่หุ่นเชิดตัวนี้ไม่เหมือนกัน!
“ของสิ่งนี้สามารถช่วยพวกเราได้มากจริงๆ แต่เหตุใดพวกเจ้าถึงมีของล้ำค่าเช่นนี้อยู่ได้ละ?”
อู่เหยาถามขึ้นอย่างสงสัย
แม่นางสิบเอ็ดพูด
“พี่ใหญ่มอบให้มา”
ทุกคน “!”
เมื่อเห็นว่าทุกคนมีสีหน้าตกตะลึง แม่นางสิบสองจึงพูดด้วยเสียงอ่อน
“ตอนแรกพี่ใหญ่กลัวว่าพวกเราสองคนอยู่ด้านนอกจะถูกคนอื่นรังแก ดังนั้นจึงมอบให้กับพวกเรา พี่สาม และพวกพี่ไม่มีหรอกหรือ?”
“นี่ยังต้องถามอีกหรือ?”
หากมีของเหล่านี้ เมื่อครู่นี้พวกเขาคงไม่จำเป็นต้องกังวลกับเรื่องม่านพลังนั่นแล้ว
อวี๋จิ่วก้มหน้าแล้วมองกระบี่ไม้ในมือ แล้วพูดด้วยความขุ่นเคืองว่า
“พวกเราก็ติดตามพี่ใหญ่เหมือนกัน แต่เหตุใดแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นนี้?”
อู่เหยา “รู้จักพอเถอะ ร้ายดีอย่างใดกระบี่ไม้เล่มนั้นพี่ใหญ่ก็เป็นคนแกะสลักออกมาด้วยตัวเอง ข้ายังไม่ได้รับของเหล่านั้นเลย”
อวี๋จิ่วกัดฟัน “เจ้าใช้แค่พลังหมัด ยังต้องการสิ่งใดอีก? หมัดของพี่ใหญ่หรือ?”
ซานซานกุมหน้าอกด้วยความปวดใจ
“มะ ไม่ต้องพูดแล้ว!”
หลายปีที่ผ่านมานี้ เขาไม่เพียงไม่ได้รับอันใดจากพี่ใหญ่ แต่กลับยังมอบของมากมายให้กับอีกฝ่ายด้วย!
เขาทำงานหนักมาหลายปี หาเงินได้น้อยนิด แต่เงินครึ่งหนึ่งไม่ได้เข้าบัญชีส่วนตัวของตัวเอง!
สิบสามถอยหลังลงไปครึ่งก้าวอย่างเงียบเชียบ
จะว่าไปแล้ว เขาเป็นคนที่เรียนรู้สิ่งต่างๆ จากพี่ใหญ่มามากมาย ดังนั้นจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะสอดปากพูด
อู่เหยาพยายามสงบจิตใจของตัวเอง
“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้! ส่วนพวกเจ้าทั้งสอง…”
“พวกเราก็จะไปที่พระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์”
แม่นางสิบเอ็ดพูดขึ้น
อู่เหยาสะอึกไป
“คือ…เจ้าแน่ใจหรือ”
“แน่ใจ!” ซานซานนึกอันใดบางอย่างขึ้นได้ในทันที จากนั้นก็รีบพยักหน้า “พระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์นั้นดีมาก! ไม่ว่าของล้ำค่าชนิดใดที่นั่นล้วนมีทั้งหมด!”
แม่นางสิบเอ็ดพยักหน้า
“ถูกต้อง พวกเราก็คิดเช่นนั้น ได้ยินมาว่าที่นั่นมียอดเขาโอสถ โอสถก็น่าจะมีไม่น้อย แล้วอีกอย่าง เหมือนว่ายังมีช่างหลอมอาวุธเป็นจำนวนมาก ตามหลักการแล้วน่าจะมีอาวุธศักดิ์สิทธิ์ไม่น้อยแน่นอน”
เช่นนี้ก็ยิ่งนัก?
เมื่ออู่เหยาได้ยินดังนั้นก็รู้สึกว่ามีเหตุผลในทันที
“ได้! ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปด้วยกันเถอะ!”
…
ร้านเจินเป่าเก๋อ พระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์
หมิงซูส่งฉู่หลิวเยว่เข้าไปในห้อง ส่วนตัวเองก็ถอยออกมา
หลังจากประตูปิดสนิทแล้ว เขาก็หมุนตัวออกมาพร้อมคิ้วที่ขมวดขึ้น
ฮูหยินบอกว่า…ต้องการจะคัดลอกค่ายกลที่เหลือภายใน ‘ภาพทมิฬสิ้นอัคคี’ ทั้งหมดใช่หรือไม่?
…นั้นก็หมายความว่านางสามารถเดินข้ามไปจนสู่เส้นทางแห่งดวงดาวได้จนจบแล้ว!
YOU MAY ALSO LIKE
