ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2348 อย่ากินอิ่มมากเกินไป

แม่นางสิบสองหันไปมองทางแม่นางสิบเอ็ดอย่างจนปัญญา จากนั้นนางก็พูดซ้ำอีกรอบด้วยเสียงแข็งอย่างหาได้ยาก

“คิดถึงเจ้าค่ะ ข้ากับท่านพี่คิดถึงนายท่านและพี่ๆ มาก อ่า จริงสิ คิดถึงน้องสิบสามด้วย”

น้อยครั้งมากที่นางจะพูดยาวขนาดนี้ แม้นางจะพยายามพูดให้ดังขึ้น แต่เมื่อฟังแล้วก็ยังดูนุ่มนวลอยู่ดี

เหมือนกับไม่ได้กินข้าวมา

จากนั้นอวี๋จิ่วจึงถามขึ้นว่า

“น้องสิบสอง เจ้าไม่ได้กินข้าวมาใช่หรือไม่?”

แม่นางสิบสองหน้าแดงก่ำแล้วหลบไปที่ด้านหลังของแม่นางสิบเอ็ด

หลังจากผ่านไปสักพักก็มีเสียงตอบว่า “อื้ม” เบาๆ

แม่นางสิบเอ็ดพูด

“ระหว่างทางที่มาพวกเรารีบร้อนกันเกินไปหน่อย”

เพียงแค่คำพูดเหล่านี้ก็สามารถอธิบายทุกอย่างได้แล้ว

อวี๋จิ่วรู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที

“ไม่ได้นะ! ต่อให้รีบร้อนแค่ไหนก็ต้องกินข้าวให้อิ่ม!”

แม่นางสิบเอ็ดส่ายหน้า

“ไม่เป็นไร ได้ยินมาว่าพี่สามมีของดีจำนวนไม่น้อยเลย พวกข้าก็เลยอยากมา หากได้กินข้าวที่นี่ก็คงเหมือนกัน”

ซานซานที่เพิ่งมาถึงได้ยินดังนั้นก็ชะงักฝีเท้า

แม่นางสิบเอ็ดกลับเห็นเขาแล้ว

“พี่สาม พวกข้าหิวแล้ว”

ใบหน้าเจ้าเนื้อของซานซานสั่นสะท้าน

เมื่อพูดจบ นางก็หันมามองทางซานซาน

ใบหน้าเย็นชางดงามไม่ได้แสดงสีหน้าอันใด

แต่ซานซานคุ้นเคยกับสีหน้าท่าทางเหล่านี้เป็นอย่างมาก!

เขากัดฟัน แล้วยื่นออกไปอีกสองขวด

“พี่สาม ตอนนี้พวกเราทั้งสองคนอยู่ในระดับเทพขั้นสูงแล้วนะ” แม่นางสิบเอ็ดกล่าวเตือนเสียงเรียบ

มือของซานซานสั่นระริก จากนั้นเขาก็หยิบโอสถออกมาอีกครั้งพร้อมทั้งน้ำตา

ขวดแล้วขวดเล่า

หลังจากผ่านไปนานแม่นางสิบเอ็ดก็ยังไม่บอกให้เขาหยุด

จนกระทั่งสองมือของซานซานไม่สามารถถือมันไว้ได้แล้ว เขาจึงถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า

“ยังไม่พออีกหรือ?”

แม่นางสิบเอ็ดรับของเหล่านั้นมา จากนั้นก็มอบให้กับแม่นางสิบสองส่วนหนึ่ง แล้วเก็บไว้ที่ตัวเองส่วนหนึ่ง

แม่นางสิบสองเปิดขวดหนึ่งขึ้นมาแล้วพูดเสียงเบาว่า

“พี่หญิง นี่คือโอสถระดับปรมาจารย์โอสถ”

แม่นางสิบเอ็ดเลิกคิ้วขึ้น

“พี่สาม พี่ไม่มีโอสถระดับมหาปรมาจารย์โอสถหรือ?”

มุมปากของซานซานกระตุกอย่างแรง

“นี่มันเยอะขนาดไหนแล้ว! เพียงเท่านี้ก็เพียงพอที่ทำให้เจ้ากินได้สักระยะหนึ่งแล้ว!”

“เมื่อครู่นี้ข้าหักอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งราชาไปหนึ่งชิ้น จึงเสียพลังไปมาก” แม่นางสิบเอ็ดพูดอย่างหนักแน่นและมีเหตุผลรองรับ “พี่สาม ถ้าพี่ไม่อยากจะให้จริงๆ ก็ไม่เป็นอันใด พวกเราก็แค่หิวเท่านั้น ไม่ว่าอย่างใดหลายปีที่ผ่านมานี้ พวกเราก็คุ้นชินมันแล้ว…”

“ให้ๆ ! ให้หมดเลย!”

ซานซานทนฟังต่อไปไม่ไหว ดังนั้นจึงหยิบโอสถจำนวนมากออกมา ก่อนยัดเข้าไปในมือของแม่นางทั้งสอง

“ดูเหมือนว่าพี่สามตอนนี้จะมีเงินทองมากมายจริงๆ นะเจ้าคะ”

ด้วยนิสัยของเขา หากสามารถนำออกมามากมายขนาดนี้ก็เป็นเรื่องที่น่าตกใจมากแล้ว

หัวใจของซานซานจมดิ่ง ‘ถูกเปิดเผยแล้ว!’

เขาลูบหน้าลูบตาตัวเองด้วยความไม่สบายใจ ‘ยอมแล้ว!’

ทุกครั้งเขาใช้วิธีการต่างๆ แต่มันก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้เลย!

ช่วยไม่ได้จริงๆ

จะทำอย่างใดกับน้องสาวของตัวเองได้? จะปล่อยให้นางทนหิวอย่างนั้นหรือ?

อวี๋จิ่วพูดกระตุ้นขึ้นว่า

“รีบกินเถอะ! พี่สามจะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลัง!”

ซานซานจ้องเขาตาเขม็ง

แม่นางสิบเอ็ดและสิบสองถึงได้ตอบรับ จากนั้นก็เปิดขวดหยกในมือแล้วเริ่มกิน…โอสถ

แม่นางสิบสองเป็นคนหน้าบาง มีมารยาทกว่าเล็กน้อย นางจึงค่อยละเลียดกินอย่างเชื่องช้า

ส่วนแม่นางสิบเอ็ดเปิดฝาแล้วยกกระดกลงคอทันที

ซานซานหันมองไปทางอื่น มือก็กุมเข้าที่หน้าอกของตัวเอง

ในบรรดาสิบสามผู้พิทักษ์เยว่ นอกจากน้องสิบสามแล้ว ทั้งสองคนนี้ก็มีอายุน้อยที่สุด

และเพราะเป็นแม่นาง ซ้ำยังเป็นฝาแฝด ตอนแรกพวกเขาและพี่น้องทั้งหลายจึงเอ็นดูพวกนางทั้งสองอย่างมาก

อีกทั้งยังเอ็นดูมากกว่าน้องสิบสามเสียอีก

แต่ใครจะรู้เล่าว่า แม่นางทั้งสองคนนี้…ไม่ใช่คนธรรมดา!

ดูอย่างผิวเผินแล้ว แม่นางทั้งสองงดงามบอบบาง อ่อนโยนน่ารัก แต่ความจริงแล้ว แม่นางทั้งสองคนกินจุมาก มากกว่าสิบสามผู้พิทักษ์เยว่คนอื่นๆ เสียอีก!

…อีกทั้งยังมากกว่าคนที่เหลือสิบเอ็ดคนรวมกันเสียอีก!

แต่ต่อมาเมื่อพวกนางโตขึ้น อาหารธรรมดาก็ไม่พอกินแล้ว…ไม่ว่าจะกินมากเท่าไร พวกนางก็ยังคงหิวง่าย อีกทั้งยังหมดเรี่ยวแรงอยู่เป็นประจำ

ต่อมาเฉินอีก็เริ่มให้พวกนางกินโอสถ

อายุยิ่งมาก ปริมาณการกินโอสถก็มากตามขึ้นไปด้วย อีกทั้งระดับก็ยิ่งสูงขึ้น

คนอื่นๆ เมื่อทานโอสถที่มีสรรพคุณต่างกัน ร่างกายก็จะได้รับผลกระทบที่ต่างกัน แต่พวกนางไม่ใช่แบบนั้น

ไม่ว่าจะเป็นโอสถแบบใด เมื่อมาอยู่ในมือนางแล้วก็มีสรรพคุณเพียงอย่างเดียวเท่านั้น นั่นคือเสริมพละกำลัง

สามารถทำให้กินอิ่ม เมื่อกินอิ่มก็จะมีพลัง

ดังนั้นเมื่ออวี๋จิ่วพบหน้ากันเขาจึงถามคำถามนั้นขึ้นมา

นั่นเป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้นางมักจะหิวเป็นประจำ

หลังจากนั้นตอนนี้ ก็กินยาในระดับปรมาจารย์โอสถหรือมหาปรมาจารย์โอสถแล้ว

เมื่อเห็นพวกนางกินโอสถจนหมดเกลี้ยงไปหลายขวดแบบนั้น อู่เหยาและอวี๋จิ่วก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา

“ดูเด็กๆ สิหิวโซขนาดนี้แล้ว!”

ซานซานเหลือบสายตามองทางนี้ แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

เขาเองก็รู้สึกปวดใจกับแม่นางทั้งสอง แต่ก็รู้สึกปวดเนื้อปวดตัวเพราะโอสถเหล่านั้นด้วย

จนกระทั่งนางกินโอสถไปได้สามในสี่ส่วน ทั้งสองคนจึงได้หยุดมือลง

แม่นางสิบเอ็ดเก็บโอสถที่เหลือขึ้น ในใจเต็มไปด้วยความพึงพอใจ แม้กระทั่งสีหน้าเย็นชาก็ยังอบอุ่นขึ้นมาหลายส่วน

“ขอบคุณพี่สามมากเจ้าค่ะ”

แม่นางสิบสองก็พูดเสียงเบาว่า “ขอบคุณพี่…เอื้อก…สาม”

เมื่อพูดได้ครึ่งหนึ่งนางก็เรอออกมา

ใบหน้าของนางแดงยิ่งกว่าเดิม

แต่เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นั้น ซานซานก็ไม่รู้สึกเสียดายกับโอสถเหล่านั้นแล้ว

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เห็นพวกนางมาตั้งแต่เด็กจนโต จะให้ไปเสียดายของเหล่านั้นได้อย่างใด?

แม่นางสิบเอ็ดพูดขึ้นอย่างตรงไปตรงมา

“หากเมื่อครู่รู้สึกอิ่มแบบนี้ ข้าก็จะสามารถนำพลังแห่งทัณฑ์สวรรค์ภายในอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งจุนเจ๋อมามอบให้สิบสามได้แล้ว”

น่าเสียดาย

หนังตาของซานซานและคนอื่นๆ กระตุกไป

มีเพียงแค่อวี๋จิ่วที่ลูบจมูกของตัวเองขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

“แบบนั้น…คงไม่ค่อยดีหรอกมั้ง? อาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งจุนเจ๋อได้มายากมาก…หากจะให้ทำลายแบบนั้นก็คงไม่เหมาะสม”

แม่นางสิบเอ็ดครุ่นคิด และรู้สึกว่าคำพูดนี้ก็มีเหตุผล ดังนั้นนางจึงหันไปมองทางสิบสาม

“ถ้าเช่นนั้นครั้งหน้าตอนที่เจ้าทะลวงด่านขึ้นเป็นระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ค่อยใช้ก็แล้วกัน”

สิบสามคิดไม่ถึงเลยว่าตนเองเพิ่งจะทะลวงด่านขึ้นสู่ระดับเทพขั้นสูง พวกนางก็วางแผนเอาไว้ให้แล้ว ดังนั้นเขาจึงหมดคำพูดไป

หลังจากดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า

“นี่มัน…บางทีตอนนั้นทุกคนอาจจะสามารถอัญเชิญทัณฑ์สวรรค์ได้เหมือนเดิมแล้ว…”

ประเด็นสำคัญเลยก็คือสถานการณ์ตอนนี้อันตรายมาก

กร๊อบ!

ท่านใดนั้นเสียงที่กระจ่างใสเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

บุคคลที่อยู่ในพื้นที่ล้วนตกตะลึงไป เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่า ในมือของแม่นางสิบสองกำลังถือกระบี่ที่หักเป็นสองท่อนเอาไว้

…นั่นเป็นกระบี่ที่พวกนางทั้งสองคนเพิ่งจะใช้บินมาไม่ใช่หรือ อีกทั้งยังเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งราชาด้วย

เห็นได้ชัดว่าแม่นางสิบสองก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ นั่งเหม่อมองกระบี่ที่หักอยู่ในมือ จากนั้นก็เงยหน้ามองทุกคน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ

“ข้า…ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ…ข้าแค่อยากจะเก็บมันลงไปเท่านั้น…”

ทุกคน “…”

แม่นางสิบเอ็ดรู้สึกเคยชินมานานแล้ว ดังนั้นจึงหยิบของชิ้นนั้นมา แล้วนวดจนกลายเป็นลูกบอล ก่อนจะหยิบทัณฑ์สวรรค์สีเงินหลายสายออกมา ก่อนใส่เข้าไปในร่างของตนเอง

“อย่าให้เสียของ น้องสาว จำเอาไว้ครั้งหน้ากินให้อิ่มแค่แปดเก้าส่วนก็พอแล้ว”

แม่นางสิบสองพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

“ข้าเข้าใจแล้ว”