ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 34 กอดข้า

ตอนพิเศษ ตอนที่ 34 กอดข้า

……………

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นชาเช่นเคย อีกทั้งยังแหบพร่า

คำพูดทุกคำของเขากระทบโสตประสาทของนาง

หลังจากที่น้องแปดตกตะลึงเป็นเวลานาน นางก็อ้าปากเล็กน้อย กว่าจะหาเสียงของตนเองเจอก็ยากลำบาก

นางถามขึ้นเสียงเบาว่า

“เยี่ยนชิง เจ้ากำลัง…เกี้ยวข้าอย่างนั้นหรือ”

เยี่ยนชิงตอบ

“ไม่ ข้ากำลังขอแต่งงาน”

ใบหน้าของน้องแปดร้อนผ่าว

หลังจากที่ผ่านความยากลำบากมา นางคิดไม่ถึงเลยว่า นางจะได้ยินคำพูดเช่นนี้จากปากของเยี่ยนชิง

นางหลุบสายตามองกระบี่ในมือของตัวเอง กระบี่เล่มนั้นกำลังวางอยู่ในมือของนางอย่างเงียบเชียบ

เยี่ยนชิงไม่เคยทิ้งกระบี่เล่มนี้ห่างจากตัว

แต่ตอนนี้เขากลับมอบมันให้กับนางอีกทั้งยังพูดว่า ความเป็นความตายของเขาขึ้นอยู่กับนางแล้ว

หัวใจของนางเต้นโครมครามอีกครั้ง สายตาของเยี่ยนชิงกำลังจ้องมองมาที่นาง เหมือนว่าทำให้อุณหภูมิร้อนขึ้นอีก

หัวใจของนางเหมือนจมดิ่งไปในจุดที่ลึกที่สุด แต่จากนั้นก็เหมือนมีช่องเล็กๆ ถูกเปิดออกมา ความสุขมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นมันก็ล้นทั่วทั้งอกของนาง

ริมฝีปากของนางยกยิ้มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่นางกลับพูดขึ้นว่า

“ไม่มีใครขอแต่งงานด้วยกระบี่หรอก อีกทั้งตอนนี้มันยังเร็วเกินไป”

เมื่อหนึ่งเค่อ[1]ที่แล้ว นางยังคิดว่าเยี่ยนชิงไม่ชอบนางอยู่เลย อีกทั้งยังโกหกนาง รังแกนาง

แต่ตอนนี้กลับมาพูดว่าจะให้แต่งงานกับเขา…

คนนี้ทำให้นางอดหลับอดนอนไปสักพักหนึ่ง แล้วจะให้นางตอบตกลงง่ายๆ ได้อย่างไร

น้องแปดสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างแล้วรีบดึงกระบี่กลับมาทันที

“เจ้าจะทำอันใด!”

“ข้ามอบกระบี่ให้เจ้าแล้ว ชีวิตนี้ก็มอบให้เจ้าเช่นเดียวกัน หากเจ้าคิดว่ามันไม่เพียงพอ ข้าก็สามารถหาหนทางอื่นมาให้เจ้าได้ หากเจ้าคิดว่ามันเร็วเกินไป ข้าก็รอได้”

เยี่ยนชิงพูดจบ เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง

“แต่อย่าให้ข้ารอนานเกินไปนัก”

ขนตาของน้องแปดสั่นเล็กน้อย

นางจะไม่เข้าใจความหมายของเยี่ยนชิงได้อย่างไร

แม้กระทั่งชีวิตยังมอบให้นางแล้ว คาดไม่ถึงว่าเขาจะพูดว่า หากมันยังไม่พอ เขาก็จะหาหนทางอื่นอีกได้

มีอะไรล้ำค่าไปมากกว่าสิ่งนี้กัน

เขายินดีที่จะให้นางตัดสินความเป็นความตายของตัวเอง แต่กลับไม่ยินดีที่จะรอนานเกินไป

นางบุ้ยปาก

“ปล่อย”

เยี่ยนชิงชะงักไป เขาลังเลเล็กน้อย ในที่สุดก็ปล่อยมือของนาง

สีหน้าของเขามืดมนเล็กน้อย

ตอนนี้เขาได้เปิดไพ่ไม้ตายออกไปทั้งหมดแล้ว อีกทั้งยังเปิดใจกว้างรอคำตอบของนาง

ถ้านางไม่ตอบรับ…

น้องแปดเก็บกระบี่ขึ้น นางเดินผ่านเยี่ยนชิง แล้ววางกระบี่ลงบนโต๊ะ

“กระบี่ของเจ้า ข้าคืนให้”

นางพูด

สันกรามของเยี่ยนชิงตึงเกร็งขึ้นเล็กน้อย

“เยี่ยนชิง”

น้องแปดเรียกเขาจากด้านหลัง

ทั้งสองคนห่างกันเพียงแค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้น

แสงไฟวูบวาบ แสงสีเหลืองทองสะท้อนเข้าที่ใบหน้าและร่างกายของนาง เผยให้เห็นความงดงาม

นางเอียงศีรษะเล็กน้อย แม้ว่าดวงตาของนางจะยังแดงอยู่ แต่มุมปากของนางก็มีรอยยิ้มปรากฏออกมาแล้ว

ระหว่างคิ้วดูมีชีวิตชีวา และมีเสน่ห์

นางถามขึ้นว่า

“ในคืนวันนั้น เหตุใดเจ้าถึงออกไปเช่นนั้น”

เยี่ยนชิงได้สติขึ้นมาทันที ภายใต้การจ้องมองของนาง ใบหูของเขานั้นแดงขึ้นมาเล็กน้อย

แต่เขายังพูดขึ้นมาว่า

“เพราะข้าอยากรู้ความในใจของเจ้า”

น้องแปดชะงักไป

“ความจริงแล้วในคืนนั้นข้าสามารถคาดเดาความคิดของเจ้าได้อย่างเลือนราง เดิมทีข้าคิดว่าวันรุ่งขึ้นจะไปเข้าเฝ้าท่านเทพเพื่อพูดคุยเรื่องขอแต่งงานกับเจ้า แต่ตอนนั้นที่อาณาจักรเสิ่นซวี่เกิดเรื่องอันใดบางอย่างขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดังนั้นจึงไม่มีเวลาได้พูดเรื่องนี้”

อย่างนี้นี่เอง

น้องแปดเข้าใจได้ในทันที คำถามที่ยังติดค้างอยู่ภายในใจของนางก็สลายหายไป

ที่แท้เขาไม่ได้จากไปเช่นนั้น เพียงแต่…ตอนนั้นเขาคิดเรื่องขอแต่งงานนางแล้ว

นางยังคิดว่า ตัวเองนั้นเพ้อฝันไปเองฝ่ายเดียว

น้องแปดเอามือไพล่หลังแล้วถามขึ้นว่า

“แล้ว…ที่เจ้าบอกว่าเจ้ากับข้า…อะแฮ่ม เริ่มตั้งแต่เมื่อใดกันหรือ”

เยี่ยนชิงมองนางด้วยสีหน้าราบเรียบ

“ตั้งแต่วันแต่งงานของท่านเทพและเทพเยว่”

เขาคิดว่าเขาน่าจะไม่มีทางลืมวันนั้นได้เลย ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดอกไม้ไฟ ท่ามกลางผู้คนที่พลุกพล่าน แต่รอยยิ้มของผู้หญิงคนนี้กลับสดใสและมีเสน่ห์ เสื้อผ้างดงาม เสียงหยกหักดังสะท้อนขึ้น

ภาพเหตุการณ์นั้นสามารถบุกทะลวงเข้าไปในใจของเขาได้อย่างง่ายดาย จนเขาไม่มีทางลืมเลือน

น้องแปดคิดถึงความเป็นไปได้มากมาย แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยนชิง นางก็รู้สึกประหลาดใจมาก

“เร็ว…ขนาดนั้นเชียวหรือ”

นางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

น้องแปดถอนหายใจออกมาเบาๆ

แม้เขาจะไม่อยากพูดให้ใครฟัง แต่ตอนนี้เมื่อพูดออกไปทั้งหมดแล้ว เขากลับรู้สึกโล่งใจมาก

น้องแปดมองหน้าเขาแล้วพูดว่า

“เยี่ยนชิง ข้ามีคำถามหนึ่งอยากจะถามเจ้า”

เยี่ยนชิงพยักหน้า บอกให้นางพูดออกมาตามตรง

จากนั้นเขาก็เห็นเหมือนนางฟ้าโปรยยิ้มมีเสน่ห์ให้ท่ามกลางราตรี

นางถามขึ้นเสียงเบา

“ไหล่ซ้ายของเจ้าได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้เจ้ามีแขนอยู่แค่ข้างเดียว ถ้าอย่างนั้นข้าขอถามเจ้าว่า แขนข้างนี้ของเจ้า จะใช้มันเพื่อหยิบกระบี่หรือจะกอดข้า”

…

น้ำเสียงของนางทั้งเบาและหวาน ยิ่งกว่านั้นยังมีแรงดึงดูดที่ทรงพลัง จนเหมือนผู้คนโดนล่อลวงไป

ในตอนนั้นเยี่ยนชิงคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

เขาจ้องหน้านาง เขาไม่กล้าที่จะพลาดการสังเกตอารมณ์ของนาง เขาต้องการยืนยันความคิดของตัวเอง

เขารอมานานเกินไป

เพราะว่าคิดมานาน รอมานาน ดังนั้นเมื่อถึงตอนนี้ เขาจึงไม่กล้าที่จะมั่นใจอะไร

หลังจากผ่านไปสักพักเขาก็พูดขึ้นว่า

“ข้าฟังได้ไม่ชัด เจ้าช่วยพูดอีกรอบที”

น้องแปดสาวเท้าขึ้นมาด้านหน้า

มือที่อ่อนนุ่มของนางพาดไหล่ของเขา แล้วโอบคอของเขาเอาไว้

ทุกพื้นที่เหมือนมีเปลวเพลิงลุกโชน

นางมองไปที่เขา ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แสงไฟส่องกระทบกับดวงตาของนาง ทั้งวูบไหวและมีเสน่ห์จนแทบทำให้ผู้คนมึนเมา

นางยืนเขย่งปลายเท้าแล้วกัดที่ใบหูของเขา ลมหายใจที่ร้อนผ่าวและเสียงที่ดังอย่างคลุมเครือดังขึ้นภายในใจของเขาอย่างชัดเจน

“ข้าบอกว่าท่านพี่เยี่ยนชิง กอดข้าหน่อย”

[1] หนึ่งเค่อ เท่ากับ 15 นาที