ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 1208

ในวินาทีต่อมา องครักษ์ก็กรูกันเข้ามาลากลั่วชิงยวนออกไปที่ลาน
หลังจากกดนางลงกับพื้นก็ใช้หวายฟาดลงบนร่างของนางอย่างมิปรานี
ความเจ็บปวดแล่นริ้ว ลั่วชิงยวนจิกเล็บลงบนพื้นหิมะจนเป็นรอยลึก
จือเฉากระโจนเข้ามาจากนอกลาน “หยุด! หยุด!”
“ท่านอ๋อง เหตุใดจึงทำกับพระชายาเช่นนี้ พระชายาทำผิดอันใดหรือ
เพคะ!”
“ท่านอ๋อง ขอได้โปรดปล่อยพระชายาเถิดเพคะ! ตั้งแต่เข้าเหมันตฤดู แผล
บนร่างของพระชายาก็ยังมิหาย! หากโบยเช่นนี้ต่อไปคงจะสิ้นใจเป็นแน่เพคะ!”
“ท่านอ๋องทรงพระกรุณาด้วยเพคะ!” จือเฉาโผเข้ากอดลั่วชิงยวนเพื่อรับ
หวายแทน
แต่กลับถูกองครักษ์ดึงตัวออกไป
จือเฉาร้องขอความเมตตาสุดเสียง แต่บุรุษที่ยืนอยู่ใต้ชายคากลับมีสีหน้า
เรียบเฉย นัยน์ตาฉายแววเย็นชา
ไร้ซึ่งความอบอุ่น
“พระชายา…” จือเฉาร้อนใจ แทบจะเป็นลมเพราะร้องไห้หนัก
ลั่วชิงยวนเจ็บปวดจนแทบมิได้ยินเสียงของจือเฉา มีเพียงความเจ็บปวดมิรู้
จบ ยาวนานราวกับไม่มีที่สิ้นสุด
หลังจากที่ลั่วชิงยวนสลบไป ฟู่เฉินหวนจึงสั่งให้หยุด
แล้วจากไปด้วยความโกรธ
ลั่
มื่
อื้
ปื้
จือเฉาโผเข้าหาลั่วชิงยวน เมื่อเอื้อมมือไปสัมผัสก็พบว่ามือเปื้อนไปด้วย
เลือด นางรีบชักมือกลับ
มองเลือดที่ไหลนองเต็มพื้นด้วยน้ำตา
และร่างที่เต็มไปด้วยเลือดนั้น
“พระชายา…”
ถึงแม้จือเฉาจะมิกล้าสัมผัส แต่ในค่ำคืนที่หนาวเหน็บเช่นนี้ก็มิกล้าทิ้งลั่ว
ชิงยวนไว้บนพื้นหิมะ
จึงค่อย ๆ จับไหล่ของลั่วชิงยวนแล้วลากนางไปใต้ชายคา
ก้าวขึ้นบันไดทีละก้าว
“พระชายา ท่านต้องเข้มแข็งไว้นะเจ้าคะ!”
จือเฉาพาลั่วชิงยวนเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง แล้วรีบไปตักน้ำอุ่นมา
ลั่วชิงยวนนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง
จือเฉาใช้กรรไกรตัดเสื้อผ้าที่หลังของนาง
เมื่อดึงอาภรณ์ที่เปื้อนเลือดออกจากผิวหนังที่เต็มไปด้วยบาดแผล
ลั่วชิงยวนพลันสะดุ้งตื่นด้วยความเจ็บปวด
“พระชายา อดทนหน่อยนะเจ้าคะ”
จือเฉาทำอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะทำให้ผู้เป็นนายเจ็บ แต่บาดแผลกว้าง
ถึงเพียงนี้ ต่อให้ระวังแค่ไหนก็คงจะเจ็บอยู่ดี
เมื่อตัดอาภรณ์ออกแล้วก็เผยให้เห็นบาดแผลเหล่านั้น
เต็มไปด้วยเลือดแดงฉาน
ยิ่
น่าตกใจยิ่งนัก
“พระชายา บ่าวจะทำความสะอาดแผลให้ท่านนะเจ้าคะ” จือเฉากล่าว
พลางรีบเช็ดน้ำตา กลัวว่าน้ำตาจะหยดลงบนแผลแล้วจะเจ็บ
ลั่วชิงยวนพยักหน้า กัดฟันพูด “เอาเลย”
จือเฉาใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดเลือดอย่างระมัดระวัง
ลั่วชิงยวนเจ็บปวดจนตัวสั่นสะท้าน
แต่ก็มิร้องออกมาแม้แต่คำเดียว
เมื่อจือเฉาทำความสะอาดเสร็จ ก็นำยาผงสำหรับทาแผลภายนอกมาทาให้
โชคดีที่นี่เป็นยาชั้นดีที่เหลืออยู่ จึงห้ามเลือดได้เร็วและแผลก็ตกสะเก็ดเร็ว
แผลภายนอกจะหายภายในมิกี่วัน
หลังจากทายาเสร็จ ลั่วชิงยวนก็หมดแรง และผล็อยหลับไป
จือเฉามองพระชายาที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าซีดเซียว รู้สึกสงสารยิ่ง
นัก
นางคิดว่านางต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยพระชายา
พระชายาถูกขังอยู่ในตำหนักอ๋อง ถูกกระทำเช่นนี้แต่ไม่มีใครข้างนอกรู้
เรื่องเลย
ยิ่งจักรพรรดิสูงสุดยิ่งมิรู้
หากจักรพรรดิสูงสุดรู้ถึงสถานการณ์ปัจจุบันของพระชายา เขาจะต้องช่วย
พระชายาอย่างแน่นอน!
เมื่อคิดได้ดังนั้นนางก็กัดฟันเดินออกจากห้องแล้วปิดประตู
ที่
พื่
นางย่องไปที่มุมกำแพงเพื่อปีนออกไปแล้วมุดช่องสุนัขออกจากตำหนักไป
……
น้ำเย็นถูกสาดลงมา
ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทำให้ลั่วชิงยวนสะดุ้งตื่น
ในตอนนั้นหนาวจนพูดมิออก ตัวแข็งทื่อไปหมด
ความหนาวเย็นที่ตามมาทำให้นางตัวสั่นเทามิหยุด
เมื่อนางลืมตาขึ้นจึงเห็นลั่วฉิงนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้า