ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 1393

“นี่คือของเจ้า ส่วนนี่ของคนใบ้”
“ยาถอนพิษและยาทาแผลภายนอกแตกต่างกัน อย่าได้สับสน!”
หงไห่รับห่อยาไปด้วยรอยยิ้มจาง “ขอบคุณ!”
ในชีวิตนี้นอกจากโฉวสือชีแล้วก็ยังไม่มีใครเคยดีกับเขาถึงเพียงนี้
เป็นครั้งแรกที่มีคนมอบยาให้เขา
หงไห่รู้สึกดีใจ ถือห่อยาแล้วรีบร้อนไปยังห้องครัว
ลั่วชิงยวนและคนใบ้ยังจัดห้องตำรามิเสร็จ หงไห่ก็ทำอาหารเสร็จแล้ว
ทั้งสี่คนล้อมวงนั่งอยู่ที่โต๊ะ สายตามองอาหารจานผักและน้ำแกงบนโต๊ะ
แม้จะเรียบง่ายยิ่งแต่ก็รู้สึกว่าอร่อยเหลือเกิน
โดยเฉพาะข้าวสวยร้อน ๆ ทุกคนหิวโหยกันมาก กินข้าวกันไปคนละหลาย
ชาม ในที่สุดก็อิ่มท้อง
“ประเดี๋ยวข้ากับหงไห่จะหาดูว่าบริเวณใกล้เคียงนี้มีทางออกไปได้หรือไม่
พวกเรามิอาจอยู่ที่นี่ตลอดไปได้”
โฉวสือชีกล่าว
ลั่วชิงยวนพยักหน้า “ไปหาดูก็ดี ต้องมีทางออกไปได้แน่นอน”
“แล้วต้องระวังโหยวเซียงด้วย หากนางรู้จักที่นี่ดีจริง นางจะต้องกลับมาตา
มหาพวกเราอีกเป็นแน่”
เดิมทีลั่วชิงยวนคิดว่าคงกำจัดโหยวเซียงไปได้แล้ว
นั้
มื่
แต่กลไกของประตูหินบานนั้น เมื่อนำมาเรียงกันกลับกลายเป็นอักษรตัว
โหยวขึ้นมา
ทำเอาลั่วชิงยวนอดที่จะสงสัยฐานะของโหยวเซียงมิได้ นางเป็นคนของ
เมืองแห่งภูตผีแห่งนี้หรือไม่
หรืออาจจะมีตำแหน่งสูงในเมืองแห่งภูตผีแห่งนี้ก็เป็นได้
โฉวสือชีก็ตระหนักได้ถึงเรื่องนี้ จำเป็นต้องระมัดระวังให้มากยิ่งขึ้น
……
หลังจากกินอาหารเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว
ในห้องตำราได้จุดตะเกียงขึ้น
ทั้งสองยังคงจัดหน้าตำราที่ขาดวิ่นเหล่านั้น
จัดไปก็อ่านเนื้อหาในตำราไปด้วย
ลั่วชิงยวนพบเบาะแสบางอย่างจากในนั้น
แท้จริงแล้วที่นี่คือที่อยู่ของเจ้าเมืองแห่งภูตผี และเจ้าเมืองก็เป็นสตรีจริง ๆ
นางมีนามว่าอวี๋ตันเฟิ่ง
ในนี้มีจดหมายที่นางจัดการกิจการต่าง ๆ มากมาย ถึงแม้ว่าจะมิได้ครบ
ถ้วนดี แต่ก็พอจะเห็นชื่อของนางได้
ยังมีภาพวาดของนางอีกสองสามภาพ มีทั้งภาพที่สวมเกราะดูสง่างามยิ่ง
และภาพที่สวมชุดสีแดงสดดูงดงามจับใจ
แต่ภาพวาดเหล่านั้นล้วนถูกฟันขาดหมด
ทันใดนั้นคนใบ้ก็ยื่นปึกกระดาษมาให้
ลั่
นั้
รื่
ลั่วชิงยวนดูแล้วก็ตกใจเล็กน้อย ในตำราเล่มนั้นเขียนเรื่องการสร้างเมือง
แห่งภูตผีและการวางกำลังป้องกันเมืองเอาไว้
ในแต่ละหน้ามีเนื้อหาขาด ๆ หาย ๆ เกี่ยวกับการจัดวางผังรังงู ห้องโถง
และเรือนแห่งนี้
เมื่ออ่านจบ ลั่วชิงยวนก็ตกใจมาก
เจ้าเมืองผู้นี้มิเพียงแต่เชี่ยวชาญด้านพิษและการเลี้ยงดูงูพิษเท่านั้น นางยัง
รู้จักวางวงเวทเพื่อทำให้เมืองแห่งภูตผีแห่งนี้เป็นสถานที่ที่คนนอกมิสามารถเข้า
มาได้
ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกก็เพื่อรับผู้ที่หลบหนีออกจากหุบเขาทาส
ทาสทุกคนที่หนีออกจากหุบเขาทาสมาได้จะมายังที่แห่งนี้ได้ เพราะที่นี่จะ
กลายเป็นสถานที่หลบภัยของพวกเขา
ที่แท้ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับทาสอีกแล้ว
ลั่วชิงยวนรู้สึกเหลือเชื่อ
นางอยู่ในแคว้นหลีมาหลายปี รู้จักเมืองแห่งภูตผี แต่กลับมิเคยรู้เรื่อง
ภายในเช่นนี้มาก่อน
คิดไปแล้วพวกโฉวสือชีก็คงมิรู้
มิเช่นนั้นพวกเขาคงเข้าร่วมกับเมืองแห่งภูตผีไปนานแล้ว
สิ่งที่ทำให้นางตกใจยิ่งกว่าคือ เจ้าเมืองสตรีผู้นี้เองมิใช่ทาส แต่หลังจากที่
สหายคนสนิทถูกจับกลับไปยังหุบเขาทาส ทำให้นางเข้าใจว่าการมีอยู่ของทาส
นั้นมิยุติธรรม
นางจึงทุ่มเททรัพย์สมบัติที่มี สร้างเมืองแห่งภูตผีแห่งนี้ขึ้นมา
สถานที่ทุกแห่งในภูเขาแห่งนี้ล้วนเต็มไปด้วยเจตจำนงของนาง
นี้
ที่
ในนี้ถึงกับมีแผนที่การวางกำลังป้องกันในยุคแรกด้วย
แม้ว่าจะมิได้สมบูรณ์ แต่ก็พอจะมองออกได้บ้าง
แต่แผนที่การวางกำลังป้องกันฉบับสุดท้ายกลับถูกฉีกทิ้งไปทั้งหน้า
เมื่อมาถึงตรงนี้ ลั่วชิงยวนก็ตกใจในใจ เจ้าเมืองสตรีผู้นี้ตายได้อย่างไร เหตุ
ใดกระทั่งแผนที่การวางกำลังป้องกันก็ยังถูกฉีกทิ้งไป?
ในขณะที่คิดอยู่นั้น ทันใดนั้นก็มีลมพายุพัดเข้ามา
เปลวไฟในตะเกียงสั่นไหว
ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้นมอง จึงเห็นว่าบนกระดาษที่ปิดหน้าต่างมีด
วงตาแดงก่ำคู่หนึ่งกำลังจ้องมองอยู่