ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 162

คิ้วของลั่วชิงยวนกระตุก
นางดึงตัวนักทำนายชะตาหมอบลงกับพื้น
ลูกธนูแหลมคมทะลุผ่านกำแพงรถม้าทันที
หัวใจของฟู่เฉินหวนบีบรัด เขาหวั่นเกรงเล็กน้อย และเปิดประตูรถม้า
ตรวจดูอย่างว่องไว
สายตาของเขาตกอยู่บนตัวลั่วชิงยวน แต่เมื่อลั่วชิงยวนเงยหน้า สายตาเขา
กลับกวาดไปทางนักทำนายชะตาเสียแล้ว
ยืนยันว่าอีกฝ่ายยังรอดชีวิต เขาหันหน้า ดึงเชือกควบม้าในทันที “นั่งให้ดี
ล่ะ!”
แส้ฟาดไปบนก้นม้า ม้าร้องกังวานทีหนึ่ง จากนั้นก้าวขาวิ่งไปทางด้านหน้า
อย่างไว
วินาทีนั้น ลั่วชิงยวนที่อยู่ในรถม้าลำตัวกระเด็นขึ้นลง
ส่วนนักทำนายชะตาก็กลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ในรถม้า พวกเขาควบคุมร่างกาย
ของตนไม่ได้แม้แต่นิด
ฟิ้ว ๆ ๆ …
ลูกธนูมากมายยิงมาทางรถม้าของพวกเขาราวกับสายฝน ลั่วชิงยวนต้อง
พยายามทรงตัว และคอยดึงตัวนักทำนายชะตาหลบลูกธนู
เจ้านี่จะตายไม่ได้เด็ดขาด หากเขาตายนางยิ่งอธิบายไม่ได้ไปใหญ่เลย!
“สวรรค์ สะเทือนเยี่ยงนี้ ให้ข้าออกไปตายเถิด!” นักทำนายชะตารับแรง
สะเทือนไม่ไหว และกำลังจะอ้วกออกมา
ลั่
ที่พื้
น้ำ
รึ่
“อย่าคิดจะได้ตายง่าย ๆ!” ลั่วชิงยวนกดเขาไว้ที่พื้น น้ำหนักครึ่งตัวของ
นางทับเขาไว้ จนเขาปีนออกไปไม่ได้อีก
ระหว่างทางหลบหนี ลูกธนูที่ถูกยิงจากรอบทิศยิ่งอยู่ยิ่งมาก ในรถม้าเต็ม
ไปด้วยรูธนู แสงทะลุเข้ามา ดูแล้วใกล้จะพังทลายลง
ลั่วชิงยวนอยากบอกปัญหานี้ให้กับฟู่เฉินหวน แต่เมื่อเปิดม่านออก กลับ
พบอย่างตกตะลึงว่าฟู่เฉินหวนมิได้ขับไปทางเมืองหลวง
เขากำลังยิ่งขับยิ่งไกล
“ฟู่เฉินหวน ท่านจะไปที่ใดกัน?!” ลั่วชิงยวนตะโกนถามอย่างร้อนรน
ฟู่เฉินหวนนั่งอยู่ด้านหน้านิ่ง ๆ มิเอ่ยตอบอะไรทั้งนั้น ร่างเขาแผ่ไปด้วยไอ
เยือกเย็น กลับทำให้นางรู้สึกวางใจเล็กน้อย
แต่ความรู้สึกเล็กน้อยนั้น ถูกลั่วชิงยวนกำจัดออกจากสมองทันที
มีเพียงคนแข็งแกร่งเองเท่านั้นจึงจะน่าวางใจ คนอื่นนั้นพึ่งพามิได้!
นางหันหลังจับมือนักทำนายชะตาไว้ หักข้อตรงกลางของนิ้วก้อยเขาอย่าง
เลือดเย็น
เสียงร้องเจ็บปวดกรีดผ่านกลางฟ้า…
“จะพูดไหม?! ใครเป็นคนบงการเจ้ากันแน่? บ้านของเจ้าเพิ่งไฟไหม้ไปได้
ไม่นาน ในระยะเวลาสั้น ๆ นี้เจ้าเจอใครไปบ้าง? ใครเป็นคนสั่งเจ้าให้มาใส่ร้าย
ข้า?”
ในใจของลั่วชิงยวนโกรธเคือง ยืนยันได้ว่าก่อนที่ไฟจะไหม้บ้านของเขา
เขามิมีความคิดใส่ร้ายนางแน่ ๆ
เพราะตอนนั้นเขาบอกให้นางไปหาเขาในวันถัดไป เขามีของที่จะทำให้
ชะตาของนางเปลี่ยนให้
ลั่วชิงยวนหักนิ้วก้อยทั้งนิ้วของเขาอย่างโหดเหี้ยม
“อ๊าก!!”
เสียงตะโกนเจ็บปวดดังขึ้นเสียงแล้วเสียงเล่า
แต่นักทำนายชะตาท่านนั้นก็มิยอมสารภาพ
นัยน์ตาของลั่วชิงยวนฉายแววเหี้ยม หักข้อนิ้วนิ้วนางของเขาต่อ ความเจ็บ
ปวดมหาศาลทำให้นักทำนายชะตาต้องส่งเสียงตะโกนหดหู่
คิ้วของฟู่เฉินหวนที่ควบรถม้าอยู่ขมวดแน่น เขาฟังเสียงในรถม้า และ
ตะลึงไม่หยุด
วิธีที่อำมหิตเช่นนี้ ยากยิ่งที่คุณหนูตระกูลสูงคนหนึ่งจะกระทำออกมาได้!
รถม้าวิ่งมาถึงป่าหินที่เต็มไปด้วยหินรูปทรงพิสดาร แม้จะมีป่าหิน แต่มันมิ
กว้างขวางนัก
รถม้าจึงติดระหว่างก้อนหินสองก้อนพอดี
ลั่วชิงยวนที่อยู่ในรถม้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่กลับสามารถรับรู้ถึง
ความอันตราย บัดนี้ วิชาวรยุทธของนางหายไป นางไม่รับประกันว่าจะปกป้อง
ชีวิตของนักทำนายชะตาไว้ได้
นางร้อนรนขึ้นมา บีบหลังคอของนักทำนายชะตาไว้อย่างแรง
“ยังไม่พูดอีกใช่หรือไม่! หากให้ตายเจ้าก็มิพูด เจ้าก็อย่าหวังจะได้ตายง่าย
ๆ ! ข้าจะกางวงอาคมควบคุมวิญญาณของเจ้า ผนึกเจ้าไว้ในพัด ให้เจ้ารับการ
แผดเผาจากไฟร้อนทุกชั่วชาติ และมิมีวันได้ไปเกิดใหม่!”
นี่เป็นวิธีเลือดเย็นที่พวกเขาใช้คุมขังแม่ลูกคู่นั้น